Tag Archives: βιώσιμη ανάπτυξη

ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ: ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Καμία δημόσια πολιτική ή ιδιωτική δράση δεν επιτρέπεται να μειώνει, να θέτει σε κίνδυνο ή οπωσδήποτε να υποβαθμίζει το εναπομένον φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κεφάλαιο!

Με γνώμονα την ευημερία, η έννοια της ανάπτυξης, διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από το πέρασμα διαφόρων πολιτισμών. Μέσα από το πρίσμα μιας γραμμικής αντίληψης του χρόνου, ως διαδοχή γεγονότων, η ιδέα της ανάπτυξης ταυτοποιείται μέσα από διάφορα επάλληλα, αναδυόμενα στάδια.

Πώς μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τον πολιτισμό του στη γη χωρίς να καταστρέφει τη φύση και τον εαυτό του;

Στο στάδιο λοιπόν του πρώιμου καπιταλισμού, όπου ολοένα και αυξάνονται τα προς κατανάλωση αγαθά στο εσωτερικό μιας κοινωνίας, στη φάση της επικράτησης ενός συστήματος εμποροκρατισμού -ή μερκαντιλισμού, με βάση την αγγλική ορολογία- εδραιώνεται μία υλιστική θεώρηση της έννοιας της προόδου, ως σταδιακής διαδικασίας οικονομικής μεγέθυνσης. Εν συνεχεία, η έννοια της ανάπτυξης, μέσα από μία πορεία συνεχούς και καθολικής αύξησης των ρυθμών παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών, φθάνει στις μέρες μας να ταυτίζεται με τη φρενήρη διασπάθιση του φυσικού αποταμιεύματος της ανθρωπότητας και, τελικά, δεν υπήρξε τίποτε άλλο από ψευδεπίγραφη μεγέθυνση συσσωρευμένου πλούτου.

Αποκύημα αυτής της πορείας είναι το κρίσιμο πρόβλημα της εποχής μας, το οποίο, με απλά λόγια, μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: πώς μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τον πολιτισμό του στη γη χωρίς να καταστρέφει τη φύση και τον εαυτό του.

Κάπως έτσι φθάνουμε στο 1972, όπου επιστήμονες θέτουν ανοιχτά το πρόβλημα των ορίων της ανάπτυξης, με την ανησυχία τους να δικαιώνεται με τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης για το Περιβάλλον. Ως γνωστόν, για να υπερακοντιστεί μια ιδεολογία, χρειάζεται να γεννηθεί η διάδοχός της. Έτσι φθάνουμε στο 1992 και στη Διάσκεψη του Ρίο για το Περιβάλλον, η οποία είναι αξιομνημόνευτη γιατί κατόρθωσε να προσφέρει στην ανθρωπότητα ένα νέο όραμα: To όραμα της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Διακήρυξη του Ρίο, 1992: έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, και ο πολιτισμός δεν διαχωρίζονται από αυτές του περιβάλλοντος, του πλανήτη, της επάρκειας των φυσικών πόρων κλπ

Η αρχική ανησυχία για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, τα συνακόλουθα περιβαλλοντικά προβλήματα και οι επιπτώσεις τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, διαμόρφωσαν τελικά την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους ανάπτυξης, που επιδιώκει να μας εξοικειώσει με όρους όπως η βιωσιμότητα και η αειφορία; Τι εννοούμε τελικά όταν μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη;

Πολλά έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα και διάφοροι ορισμοί έχουν δοθεί, οι οποίοι παρουσιάζουν ορισμένες αποκλίσεις μεταξύ τους. Σε ένα σημείο, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει σύγκλιση: Στο ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν ταυτίζεται με την πράσινη ανάπτυξη, παρά το γεγονός ότι προφανώς υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στους δύο όρους και πολλά κοινά σημεία. Η πράσινη ανάπτυξη εστιάζει ειδικότερα στην ενέργεια, δίνοντας έμφαση στη χρήση ανανεώσιμων πηγών (τις γνωστές ΑΠΕ), αλλά και ευρύτερα στη διαχείριση του ενεργειακού ζητήματος σε σχέση με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ιδίως από τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών, έχει αποτελέσει δε κεντρικό άξονα της πολιτικής οικολογίας. Στο σημείο αυτό, απλά αναφέρουμε ότι και οι εγκαταστάσεις ΑΠΕ, αποτελούν και αυτές βιομηχανικές εγκαταστάσεις οι οποίες δεν είναι αθώες και άνευ επιπτώσεων στο περιβάλλον.

Από τους πολλούς και διάφορους ορισμούς της βιώσιμης ανάπτυξης, επιλέγεται ο ορισμός του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ, σύμφωνα με τον οποίο η βιώσιμη ανάπτυξη είναι ένα οργανικώς ενιαίο σύνολο δημοσίων πολιτικών, οι οποίες προς το παρόν μεν κατατείνουν στην αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ των πάσης φύσεως ανθρωπογενών συστημάτων και των οικοσυστημάτων, στο μέλλον δε διασφαλίζουν την σταθερή συνεξέλιξη αμφοτέρων. Πρακτικώς, ο ορισμός αυτός σημαίνει ότι εφεξής καμία δημόσια πολιτική ή ιδιωτική δράση δεν επιτρέπεται να μειώνει, να θέτει σε κίνδυνο ή οπωσδήποτε να υποβαθμίζει το εναπομένον φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κεφάλαιο. Υπό την έννοια αυτή, η βιώσιμη ανάπτυξη είναι μια θεμελιώδης πολιτιστική αλλαγή, η οποία διατρέχει όλους τους θεσμούς της κοινωνίας και επιβάλλει την προσαρμογή τους προς τις αρχές της.

Είναι δηλ. η βιώσιμη ανάπτυξη (αλλιώς και «βιωσιμότητα») για το Δίκαιο του 21ου αιώνα, ό,τι ήταν τα ατομικά δικαιώματα για τον 18ο και 19ο αιώνα και τα κοινωνικά δικαιώματα για τον 20ο αιώνα. Σε σχέση προς αυτά, δηλ. τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, η βιωσιμότητα ίσως είναι μια ευρύτερη ηθική αρχή, διότι περιλαμβάνει τις σχέσεις του ανθρώπου με τα οικοσυστήματα (φυσικό κεφάλαιο), τις σχέσεις του με το πολιτιστικό του παρελθόν (πολιτιστικό κεφάλαιο), καθώς και τις σχέσεις αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους του (κοινωνικό κεφάλαιο). Επιπλέον, το εύρος της ηθικής αυτής αρχής εκτείνεται σε βάθος χρόνου, εφ’ όσον προσδιορίζει την ευθύνη του ανθρώπου όχι μόνο προς τις παρούσες, αλλά και προς τις μέλλουσες γενεές. Η αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης εκφράζει έτσι το μέτρο που πρέπει να διέπει τις ανθρώπινες παρεμβάσεις τόσο στο φυσικό όσο και στο ανθρωπογενές περιβάλλον, και, υπό την έννοια αυτή, συνιστά πράγματι επάνοδο της ανθρωπότητας στην ιδέα της Δικαιοσύνης. Παρά τις διάφορες εννοιολογήσεις της, ένα είναι σίγουρο: ότι το δόγμα της βιώσιμης ανάπτυξης εγκαινίασε μία περίοδο μεγάλης πολιτιστικής αλλαγής.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφερθούμε λίγο στην Agenda 21 (δηλ. τα πρακτέα κατά τον 21ο αιώνα), η οποία συμπλήρωσε την Διακήρυξη του Ρίο (Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον, 1992). Σύμφωνα με αυτήν, η βιώσιμη ανάπτυξη, αντιμετωπίζεται ως η παγκόσμια στρατηγική συγχώνευσης της περιβαλλοντικής προστασίας με τις αναγκαίες πολιτικές και κοινωνικές προσαρμογές, μια στρατηγική η οποία βασίζεται στην συνολική θεώρηση ότι έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, και ο πολιτισμός δεν διαχωρίζονται από αυτές του περιβάλλοντος, του πλανήτη, της επάρκειας των φυσικών πόρων κ.λπ., και η οποία ενσωματώνει αξίες όπως η δικαιοσύνη, το μέτρο, το γενικό συμφέρον. Η Agenda 21 απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας, πολίτες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, επιχειρήσεις κ.ο.κ., εναποθέτει όμως το κύριο βάρος της ευθύνης για τη βιώσιμη ανάπτυξη στο κράτος, το οποίο οφείλει να αυξήσει την κυβερνητική του ικανότητα (capacity building) στο νομοθετικό, εκτελεστικό και δικαιοδοτικό πεδίο προς το σκοπό αυτό. Μόνον έτσι το κράτος μπορεί να είναι και το ίδιο βιώσιμο και άρα χρηστό και ικανό για βιώσιμη ανάπτυξη. Στους δύσκολους καιρούς που διάγουμε, με ένα δημόσιο χρέος «δαμόκλειο σπάθη» πάνω από τα κεφάλια των πολιτών της Ελλάδας, αλλά και «καπέλο» πάνω από την άσκηση όλων των δημόσιων πολιτικών της χώρας, η έννοια της βιωσιμότητας, πιο επίκαιρη από ποτέ, εκφράζεται χαρακτηριστικά στο βασικό ερώτημα των ημερών μας: είναι το χρέος βιώσιμο; Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…

[ΠΗΓΗ: www. oryktosploutos.net, της Αλεξίας Κωνσταντινίδου, από tvxs.gr, 19/8/2018]

ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ & ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ-ΚΛΕΙΔΙ

«Με τη βοήθεια των τοπικών κοινοτήτων προσπαθούμε να αποδείξουμε στην πράξη ότι η εξόρυξη και ο τουρισμός είναι στην πραγματικότητα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές δραστηριότητες είπε ο πρόεδρος του πολυεθνικού ομίλου Gilles Michel που πραγματοποιεί εξορύξεις στη Μήλο»

Μια ιδιαίτερα αναπτυγμένη αλλά κι έντονα φορτισμένη συζήτηση των τελευταίων ετών έχει να κάνει με το αν μπορεί να συμβαδίσει η εξορυκτική δραστηριότητα με την περιβαλλοντική αειφορία, αλλά και με άλλους δυναμικούς κλάδους της οικονομίας όπως ο τουρισμός, που ειδικά σε περιοχές όπως με ορυκτό πλούτο συνυπάρχει π.χ. Χαλκιδική, Μήλος. Σημειώνεται ότι ο εξορυκτικός κλάδος συνεισφέρει το 3% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ έχει μια δυναμική που εφόσον αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να οδηγήσει τη συνεισφορά στο 7% -8% του ΑΕΠ. Άλλωστε η χώρα έχει ορυκτό πλούτο παγκόσμιας εμβέλειας, αλλά αρκετά κενά τόσο στην πολιτική διαχείρισης όσο και στη στρατηγική ανάπτυξης.

Όπως είπε στο πρόσφατο συνέδριο που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος των Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας, η κ. Ρ. Μπατμάνογλου, διευθύντρια της Διεύθυνσης Κλιματικής Αλλαγής του υπουργείου Περιβάλλοντος, τόνισε πως είναι απαραίτητη η βιώσιμη ανάπτυξη της εξορυκτικής βιομηχανίας και πως η πρώτη άδεια που χρειάζεται μια εξορυκτική εταιρεία είναι η κοινωνική άδεια.

Εκεί άλλωστε είναι και το κλειδί ώστε να χτιστεί μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στα δύο μέρη, την επιχειρηματικότητα και την κοινωνία. Όμως η προστασία του περιβάλλοντος και η διασφάλιση της αειφορίας είναι μονόδρομος.

Είναι ενδεικτικό ότι στο ίδιο συνέδριο κ. Β. Krovig, senior vice president της LKAB, τόνισε πως οι βιομηχανίες που δεν ενδιαφέρονται για την αειφόρο ανάπτυξη θα βρεθούν εκτός αγοράς, ενώ η κ. Κ. Αδάμ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανέφερε πως για να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη πρέπει να περνάει μέσω της εκπαίδευσης έτσι ώστε οι νέοι επιστήμονες να λαμβάνουν υπόψη τους τις ανάγκες του περιβάλλοντος και των τοπικών κοινωνιών στην κατασκευή των νέων εξορυκτικών μονάδων.

Η κ. Λαζαρίμου, διευθύντρια Επικοινωνίας της «Ελληνική παραγωγή» και Strategic Communications Consultant στον Ομιλο Βιοχάλκο, τόνισε πως είναι αναγκαία προϋπόθεση ο ειλικρινής διάλογος μεταξύ των εμπλεκομένων μερών (πολιτείας – κοινωνίας – εξορυκτικής βιομηχανίας) έτσι ώστε να υπάρχει άμεση ενημέρωση για όλα τα ζητήματα προκειμένου να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις που στην πλειονότητα των περιπτώσεων οδηγούν σε κλιμάκωση της έντασης και στη δημιουργία προβλημάτων.

Την εκτίμηση ότι η αειφορική διαχείριση των φυσικών πόρων θα δημιουργήσει μια οικονομία με βιώσιμη ανάπτυξη που ενισχύσει την ελληνική οικονομία τόνισε σε ομιλία του ο Σ. Φάμελλος, αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος στο «8th International Forum Mineral Resources in Greece».

Παράλληλα τόνισε πως η Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή χρειάζεται υλοποίηση, ενώ ανέφερε πως βάσει των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ προβλέπει ότι μέχρι το 2050 θα πρέπει να υπάρξει μείωση των εκπομπών αερίων 80%-95% από την ηλεκτροπαραγωγή.Αυτό θα προκαλέσει τεκτονικές αλλαγές, στις οποίες οι εταιρείες θα πρέπει να εναρμονιστούν.

Παράλληλα ο κ. Φάμελλος ξεκαθάρισε πως για να υπάρξει υγιή επιχειρηματικότητα η πολιτεία θα πρέπει να διαβεβαιώσει ότι ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους και να επιταχύνει τη διαδικασία των αδειοδοτήσεων.

Τέλος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη της κυκλικής οικονομίας αλλά και προϊόντων με οικολογικό σχεδίασμά που θα είναι πιο εύκολα ανακυκλώσιμα, με αποτέλεσμα τη μείωση του κόστους αλλά και της διαχείριση των πόρων. Βασικός παράγοντας είναι η εθνική στρατηγική αξιοποίησης των πρώτων υλών, η τήρηση της νομοθεσίας, ο σεβασμός στο περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες.

Η περίπτωση της Μήλου

Σε αντιδιαστολή με τις πρόσφατες συζητήσεις για το κατά πόσον οι εξορύξεις υπονομεύουν άλλους κλάδους, όπως ο τουρισμός, η περίπτωση της Μήλου δείχνει ότι μπορεί να βρεθεί ισορροπία. Στο πανέμορφο ηφαιστειακό νησί των Δυτικών Κυκλάδων οι εξορύξεις βέβαια χρονολογούνται από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, γεγονός που έχει οδηγήσει σε μια «ωρίμανση» της τοπικής κοινωνίας σε σχέση με τις προκλήσεις της εξορυκτικής βιομηχανίας. Ομως εσχάτως το νησί είναι ο πλέον ανερχόμενος τουριστικός προορισμός των Κυκλάδων και προβάλλει μαζί με Σαντορίνη και Μύκονο ως ένα άλλο «μαργαριτάρι». Κι όλα αυτά με τις εξορύξεις παρούσες. Ομως δεν είναι τυχαίο τίποτα καθώς τόσο η SB Βιομηχανικά Ορυκτά, η ιστορική «Βαρυτίνη», όσο και η διάδοχός της σήμερα, η γαλλική Imerys πάντα είχαν το περιβάλλον ως βασικό μέλημα. Πριν από λίγους μήνες ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του γαλλικού πολυεθνικού ομίλου Gilles Michel, με καταγωγή από τη Μασσαλία, αναφέρθηκε στο θέμα για πρώτη φορά, μετά την εξαγορά της S&B.

«Είμαστε περιβαλλοντικά υπεύθυνοι και διαθέτουμε ένα ιστορικό προσήλωσης στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και στην αποκατάσταση του εδάφους μετά την ολοκλήρωση της εξορυκτικής δραστηριότητας, δημιουργώντας, για παράδειγμα, αμπελώνες κ.λπ.» τόνισε και προσέθεσε: «Είμαστε επίσης υπεύθυνοι εταιρικοί πολίτες στις κοινότητες στις οποίες δραστηριοποιούμαστε. Με τη βοήθεια των τοπικών κοινοτήτων προσπαθούμε να αποδείξουμε στην πράξη ότι η εξόρυξη και ο τουρισμός είναι στην πραγματικότητα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές δραστηριότητες είπε ο πρόεδρος του πολυεθνικού ομίλου Gilles Michel που πραγματοποιεί εξορύξεις στην Μήλο. To VAGONNETO στη Φωκίδα και το Miloterranean στη Μήλο είναι δύο μοναδικά παραδείγματα αυτής της αρμονικής συνύπαρξης».

Τα μέτρα

Πάντως για να γίνει πράξη και κανόνας παντού μια υπεύθυνη στάση όλων των εταιρειών και να διασφαλιστεί ο ρόλος της μεταλλευτικής βιομηχανίας στο ολιστικό πρόγραμμα ανάπτυξης θα πρέπει να προωθηθούν, τα εξής:

  • Η εκπαίδευση – ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών, πιο διαφανείς περιβαλλοντικές διαδικασίες
  • Η ανάπτυξη νέων καινοτόμων τεχνολογιών που βοηθά στην μείωση του λειτουργικού κόστους και τη δημιουργία πιο εμπορικών προϊόντων
  • Η υψηλότερη αξία παραγωγής του τελικού προϊόντος μέσω της μεταποίησης
  • Η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην πολιτεία ότι μπορεί να προστατεύσει το περιβάλλον και τους ίδιους
  • Πρωτοβουλίες για την μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος των εταιρειών
  • Τέλος είναι απαραίτητο για τις εταιρείες να εντάξουν στη στρατηγική τους ανάπτυξη τις περιβαλλοντικές αλλαγές και την κλιματική αλλαγή που αλλάζει τον τρόπο παραγωγής.

[ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 9/6/2018]

ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΟΣ ΚΛΑΔΟΣ: ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΓΙΑ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

(Photo by Nicolas Economou/NurPhoto via Getty Images)

Σημαντική άνοδο- για όγδοο κατά σειρά μήνα- κατέγραψε τον Ιούνιο έναντι του αντίστοιχου μήνα του 2016 ο κύκλος εργασιών της ελληνικής βιομηχανίας, με σταθερό «αιμοδότη» της την αγορά εκτός συνόρων. Η αύξηση αυτή κατά 8,1% προήλθε από την αύξηση κατά 11,9% του δείκτη «Ορυχείων-Λατομείων» και κατά 8,1% του δείκτη «Μεταποιητικών Βιομηχανιών» και οφείλεται στην άνοδο κατά 17,2% των πωλήσεων προς την εξωτερική αγορά και μόλις κατά 2,3% στην εγχώρια αγορά.

Ειδικά για τον κλάδο Ορυχείων-Λατομείων η αύξηση του κύκλου εργασιών οφείλεται κυρίως στα λατομικά προϊόντα (βιομηχανικά ορυκτά, μάρμαρα, αδρανή υλικά) και στο λιγνίτη ενώ καταγράφηκε μείωση στα μεταλλεύματα. Η άνοδος προήλθε από την αύξηση του κύκλου εργασιών Εξωτερικής Αγοράς κατά 10,8% κυρίως από το κλάδο «άλλες εξορυκτικές και λατομικές δραστηριότητες».

Αυτές οι θετικές εξελίξεις σηματοδοτούν ότι η εθνική οικονομία φαίνεται να εξέρχεται από τη πολυετή ύφεση, έστω και πιο αργά του αναμενομένου και επιβεβαιώνουν ότι ο εξορυκτικός κλάδος είναι καθοριστικός για την ανάπτυξη της χώρας.

Η δυναμικότητα του ελληνικού εξορυκτικού κλάδου οφείλεται στη μεγάλη ποικιλία των oρυκτών πόρων της χώρας, με πολλούς από αυτούς να κατέχουν πανευρωπαϊκή ή και παγκόσμια πρώτη θέση στις αντίστοιχες αλυσίδες αξίας, στη πρόσβαση σε λιμενικές εγκαταστάσεις με ανταγωνιστικό κόστος θαλασσίων μεταφορών, στο εξωστρεφές επιχειρηματικό πρότυπο που ανέπτυξαν έγκαιρα οι επιχειρήσεις του κλάδου, στη τεχνογνωσία που έχει αναπτυχθεί ή μεταφερθεί μέσω πολυεθνικών ομίλων καθώς επίσης στη προσφορά καινοτόμων λύσεων στις ανάγκες της αγοράς.

Στην περίοδο της μακροχρόνιας κρίσης της ελληνικής οικονομίας η εξορυκτική βιομηχανία διατήρησε το παραγωγικό της δυναμικό, αντιπροσωπεύει το 3,4% του ΑΕΠ, και συνέχισε να υποστηρίζει τις εξαγωγές της χώρας καθώς επίσης να αποτελεί βάση εφοδιασμού και της εγχώριας μεταποιητικής βιομηχανίας. Οι επιχειρήσεις του κλάδου συνέχισαν να επενδύουν, παρ’ όλο που οι δείκτες αποδοτικότητας βρίσκονται σε αρνητικό έδαφος και το 50% απ’ αυτές δεν ήταν κερδοφόρες.

Πολιτεία και κοινή γνώμη αναγνωρίζουν πλέον τον εξορυκτικό κλάδο ως στρατηγικό πλεονέκτημα και οδηγό ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, με το 86% των Ελλήνων να πιστεύουν ότι η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων είναι κλειδί για την οικονομική ανάπτυξη, αλλά δεν υπάρχει γι’ αυτό η απαραίτητη πολιτική βούληση.

Οι τοπικές κοινωνίες όμως δεν είναι παντού επαρκώς ενημερωμένες και δυσπιστούν ακόμα στην υπεύθυνη λειτουργία των εξορυκτικών επιχειρήσεων και τον αποτελεσματικό έλεγχο τους από τους αρμόδιους φορείς όσον αφορά στην τήρηση των περιβαλλοντικών όρων.

Για την εξορυκτική βιομηχανία-και ειδικά για τα μέλη του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων-η ορθολογική διαχείριση του περιβάλλοντος πέρα από σοβαρή κανονιστική υποχρέωση αποτελεί πεδίο καινοτομίας και υπεύθυνης λειτουργίας. Τα μέλη μας, υιοθετώντας από το 2006 «Κώδικα Βιώσιμης Ανάπτυξης», ενσωματώνουν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των εξορυκτικών έργων την προστασία του περιβάλλοντος και την αποκατάσταση του τοπίου και συνεργάζονται με τις εποπτεύουσες αρχές για τη συνεχή βελτίωση των εφαρμοζόμενων πρακτικών.

Επιπλέον ένα νέο στοιχείο στη διαχείριση του περιβάλλοντος, το οποίο καθιστά ουσιαστικά προσωρινή οπτική μεταβολή την επίπτωση της εξόρυξης στο περιβάλλον, είναι η δημιουργία ευκαιριών επαναχρησιμοποίησης ή και εγκατάστασης νέων χρήσεων γης ( μετα-μεταλλευτικές χρήσεις γης) σε περιοχές που έχει τελειώσει η εξορυκτική δραστηριότητα. Ήδη στη χώρα μας, πέρα από τα περίπου 3 εκατομμύρια δένδρα και θάμνους που έχουν φυτευθεί από το 2007 και τα περίπου 65.000 στρέμματα γης που έχουν αποκατασταθεί από το 1979 ( πάνω από 35% της έκτασης εξορυκτικών χώρων), έχουν γίνει πολλά έργα που αφορούν στην επαναδημιουργία καλλιεργήσιμων εκτάσεων, μετατροπή παλιών ορυχείων σε φωτοβολταϊκά πάρκα, καλλιέργεια αμπελώνων σε εκτάσεις εξοφλημένων ορυχείων, δημιουργία τεχνητών λιμνών και ανασύσταση υδροβιοτόπων, δημιουργία θεματικών μουσείων σχετικών με την εξόρυξη.

Ένα ζήτημα που επίσης απασχολεί είναι η δυνατότητα συνύπαρξης εξόρυξης και τουρισμού. Για πολλές περιοχές στον κόσμο οι γεωλογικές δομές αποτελούν την κοινή πηγή τόσο μοναδικών ορυκτών πόρων- ευκαιρία για ανάπτυξη εξορυκτικής δραστηριότητας-, όσο και μοναδικών γεωμορφολογικών στοιχείων-ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη (π.χ. απολιθωμένο δάσος Λέσβου, περιπατητικά μονοπάτια Miloterranean στη Μήλο, Θειωρυχεία Μήλου, λατομεία μαρμάρου στην Καρράρα Ιταλίας, Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου). Η συνύπαρξη αυτών των δύο δραστηριοτήτων, με κανόνες και αμοιβαίο σεβασμό, αποτελεί σημαντική ευκαιρία ισόρροπης ανάπτυξης αυτών των τόπων με ελαχιστοποίηση της έκθεσης των οικονομιών τους σε κυκλικά φαινόμενα καθώς η εξόρυξη αποτελεί δραστηριότητα με συνεχή λειτουργία καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου.

Επιπλέον η εξορυκτική δραστηριότητα αποτελεί μία διαχρονική οικονομική λειτουργία του ανθρώπου και έχει δημιουργήσει θέσεις-μνημεία από την αρχαιότητα μέχρι τώρα τα οποία αποτελούν ή μπορούν να αποτελέσουν πόλους έλξης θεματικού τουρισμού. Ενδεικτικά παραδείγματα τα αρχαία μεταλλεία Λαυρίου, αλατωρυχεία στην Αυστρία και στην Πολωνία, το Συνεδριακό Κέντρο στη Μήλο σε παλιό εργοστάσιο κατεργασίας καολίνης.

Η εξορυκτική βιομηχανία συνεισφέρει σημαντικά στην απασχόληση, με πάνω από 115.000 εργασίας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία πλήρους απασχόλησης και ασφάλισης και χωρίς να έχουν θιγεί από τα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, στηρίζοντας σημαντικά το υφιστάμενο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και την περιφερειακή ανάπτυξη.

Επομένως ο εξορυκτικός κλάδος αποτελεί ήδη σημαντικό μέρος της οικονομίας με σημαντική αναπτυξιακή δυναμική λόγω της έντονης εξωστρέφειάς του, ακολουθώντας τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και συνυπάρχοντας αρμονικά και με άλλες χρήσεις γης ή οικονομικές δραστηριότητες όπως ο τουρισμός.

Όμως η μετατροπή των ορυκτών πόρων σε πλούτο έχει μεγάλο ρίσκο επένδυσης και μικρή αποδοτικότητα, απαιτεί κεφάλαια, εργατικό δυναμικό και επιχειρηματικότητα καθώς και σταθερό επενδυτικό κλίμα, αποτελεσματική χωροταξία και κανόνες αδειοδότησης, σταθερό φορολογικό καθεστώς, ασφάλεια δικαίου και καλές εργασιακές σχέσεις.

Ο κλάδος μας συνεργάζεται με το αρμόδιο υπουργείο για την εκπόνηση Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ορυκτές Πρώτες Ύλες καθώς και για τον εκσυγχρονισμό του Λατομικού Κώδικα που αφορά στον αποδεδειγμένα κρίσιμο για την εθνική οικονομία κλάδο των λατομείων. Το σχέδιο όμως του Λατομικού Κώδικα που βρίσκεται ήδη σε δημόσια διαβούλευση απέχει σημαντικά των προσδοκιών του κλάδου όσον αφορά στη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης πρόσβασης των υπεύθυνων επιχειρήσεων στους ορυκτούς πόρους, ενώ επιχειρείται η περαιτέρω επιβάρυνση με νέα περιβαλλοντικά τέλη, παρόλο που τα λατομεία καταβάλλουν ήδη σημαντικά ποσά στο ελληνικό δημόσιο και την τοπική αυτοδιοίκηση με τη μορφή μισθωμάτων και τελών για περιβαλλοντικά και κοινωφελή έργα.

Η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων και η εξορυκτική βιομηχανία μπορεί να γίνει ατμομηχανή ενός νέου βιώσιμου παραγωγικού προτύπου της χώρας που θα φέρει περισσότερες εξαγωγές, νέες επενδύσεις και θα δημιουργήσει ή θα διατηρήσει θέσεις απασχόλησης υψηλής ποιότητας που είναι και το ζητούμενο από το κοινωνικό σύνολο.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.huffingtonpost.gr/ , του Αθανάσιου Κεφάλα, Προέδρου ΣΜΕ, 29/8/2017]

ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΟΡΥΚΤΟΥ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΥ

Η ανάπτυξη της εξορυκτικής βιομηχανίας παραγωγής και επεξεργασίας ορυκτών πρώτων υλών, (πρέπει να) αποτελεί στρατηγική επιλογή για τον τόπο μας. Πρόκειται για ζωτικό τομέα της oικονομίας μας που έχει συμβάλλει αποφασιστικά στην Περιφερειακή Ανάπτυξη, στην Απασχόληση, στις εξαγωγές και στην εισαγωγή συναλλάγματος. Ταυτόχρονα συνδέεται εμμέσως και αποτελεί την κινητήρια δύναμη σε πολλές άλλες οικονομικές δραστηριότητες ενώ έχει αποδείξει κατά το παρελθόν ότι μπορεί να προσελκύσει σημαντικές επενδύσεις.

Εντούτοις η ανάπτυξη αυτή πρέπει να είναι όχι μόνο ανταγωνιστική αλλά και βιώσιμη και περιβαλλοντικά ασφαλής ενταγμένη στα σημερινά πλαίσια, σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, με πολλές προκλήσεις, αλλά και πολλές δεσμεύσεις. Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον στενότητας των πόρων, τόσο φυσικών όσο και οικονομικών, όπου η ορθολογική αξιοποίηση αλλά και η γεω-οικονομία των πρώτων υλών αποκτά πρωτεύοντα ρόλο. Σε ένα περιβάλλον, που δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά εντός της ΕΕ, γεγονός που αφενός μας υποχρεώνει σε σκληρή ανταγωνιστικότητα και αυστηρότατες νομοθετικές δεσμεύσεις αλλά τουλάχιστον μας διασφαλίζει σε σημαντικό βαθμό από τις συναλλαγματικές ανισορροπίες του παρελθόντος.

Επιπλέον, η ανάπτυξη αυτή πρέπει με κατάλληλες θεσμικές και άλλες παρεμβάσεις να υπερκεράσει ένα σύνολο από εγγενή προβλήματα και ιδιαιτερότητες που επηρεάζουν καθοριστικά τη χωροθέτηση και τη «βιώσιμη» διαχείριση των ορυκτών πόρων και των δραστηριοτήτων που αφορούν την εκμετάλλευσή τους.

Οι ιδιαιτερότητες των Ορυκτών Πόρων

Τέλος οι παρεμβάσεις αυτές για να καταστούν αποτελεσματικές και να επιτευχθεί ο στόχος, απαιτούν και την αρωγή των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον εξορυκτικό κλάδο της οικονομίας μας. Οι επιχειρήσεις πρέπει να προβαίνουν σε συνεχείς ποιοτικές αλλαγές, για να αντιστρέψουν το εν γένει κλίμα που υπάρχει στην κοινή γνώμη, η οποία συνδέει άμεσα τη μεταλλευτική και λατομική δραστηριότητα με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, χρησιμοποιώντας φιλικές προς το περιβάλλον τεχνολογίες και αποκαθιστώντας ορθολογικά τους χώρους επέμβασης, δημιουργώντας ταυτόχρονα κατάλληλες συνθήκες έτσι ώστε οι χώροι αυτοί να μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος των τοπικών κοινωνιών και του τόπου μας γενικότερα.

Προϋπόθεση επιτυχίας είναι η θετική και ειλικρινής πολιτική βούληση, που θα δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον, με κατάργηση εμποδίων και αντικινήτρων, όπως τα πολλαπλά και αδιανόητα γραφειοκρατικά εμπόδια αλλά και η περιβαλλοντική υπερευαισθησία και οικο-υποκρισία που καταλήγει σε αναπτυξιακό αντικίνητρο.

Παρακάτω δίνονται ορισμένες ενδεικτικές παρεμβάσεις θεσμικού ή γενικότερου χαρακτήρα που θεωρούμε ότι απαιτούνται για την για την ενίσχυση του επενδυτικού κλίματος και γενικότερα την άσκηση πολιτικής στα θέματα του ορυκτού πλούτου.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net , του Δρ. Πέτρου Τζεφέρη, 1/7/2017]

ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Sustainable-Development-3Η δραστηριότητα της εξορυκτικής βιομηχανίας είναι από τη φύση της άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης καθώς αφ΄ ενός εκμεταλλεύεται μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους και αφ΄ ετέρου πρέπει να εξασφαλίσει την προμήθεια αναγκαίων προς την κοινωνία υλικών και σε βάθος χρόνου, με κατάλληλη διασφάλιση αποθεμάτων για την κάλυψη των σημερινών αλλά και των μελλοντικών αναγκών της.

Αυτό απαιτεί ορθολογική διαχείριση των υπαρχόντων αποθεμάτων αλλά και έρευνα και ανάπτυξη της τεχνολογίας με στόχο αποδοτικότερους τρόπους εξόρυξης και επεξεργασίας, ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων αλλά και νέων ορυκτών προϊόντων που σταδιακά αντικαθιστούν παλαιότερα ή νέων χρήσεων στα ήδη γνωστά προϊόντα. Εκτός αυτού για να είναι οι επιχειρήσεις του κλάδου οικονομικά βιώσιμες σε βάθος χρόνου, πρέπει να αγωνίζονται και για να εξασφαλίζουν την «κοινωνική άδεια» που θα τους επιτρέπει να λειτουργούν. Αυτό σημαίνει ότι και το περιβάλλον πρέπει να περιφρουρούν, ελαχιστοποιώντας το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των δραστηριοτήτων τους και με τις τοπικές κοινωνίες να αναπτύσσουν σχέσεις βασισμένες στο αμοιβαίο και συλλογικό συμφέρον.

Με αυτά τα δεδομένα οι επιχειρήσεις του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων έχουν υιοθετήσει και δεσμευτεί σε Κώδικα 10 Αρχών Βιώσιμης Ανάπτυξης που προβλέπει τη συνεχή βελτίωση των επιδόσεών τους στον οικονομικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό τομέα, απεικονίζοντας την εφαρμογή τους με αντίστοιχους μετρήσιμους δείκτες που δημοσιοποιούνται σε κάθε ετήσιο απολογισμό του Συνδέσμου.

  1. Ενσωματώνοντας αρχές βιώσιμης ανάπτυξης στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων των εταιριών-μελών μας.
  2. Εφαρμόζοντας αρχές και πρακτικές επιχειρηματικής ηθικής και σύγχρονα συστήματα εταιρικής διακυβέρνησης.
  3. Εκπληρώνοντας με συνέπεια τις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις μας και παρέχοντας ορθή και συστηματική ενημέρωση και πληροφόρηση σε όσους επηρεάζονται ή επηρεάζουν τις δραστηριότητες των επιχειρήσεών μας.
  4. Επιδιώκοντας τον ειλικρινή διάλογο με όσους επηρεάζονται ή επηρεάζουν τις δραστηριότητες των επιχειρήσεών μας, με πνεύμα αμοιβαίας κατανόησης των απόψεων των διαφόρων μερών.
  5. Υιοθετώντας την ανάπτυξη και εφαρμογή ορθών και επιστημονικά θεμελιωμένων μεθόδων σχεδιασμού των εξορυκτικών δραστηριοτήτων για την αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος, και για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.
  6. Διευκολύνοντας και ενθαρρύνοντας τη σχεδίαση προϊόντων και διαδικασιών παραγωγής, τη χρήση και ανακύκλωση των προϊόντων μας και τη διάθεση των αποβλήτων, με υπεύθυνο τρόπο.
  7. Επενδύοντας σε φυσικούς, τεχνολογικούς, οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους με σκοπό την ανάπτυξη και συνεχή βελτίωση της αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας σε βάθος χρόνου.
  8. Επιδιώκοντας τη συνεχή βελτίωση των επιδόσεών μας στον τομέα της υγιεινής και ασφάλειας της εργασίας.
  9. Δημοσιοποιώντας στοιχεία για την παρακολούθηση της προόδου που αφορά στις οικονομικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιδόσεις του κλάδου, με ιδιαίτερη έμφαση στους τομείς της υγιεινής και ασφάλειας της εργασίας.
  10. Συμβάλλοντας οι επιχειρήσεις, ως «ενεργοί πολίτες», στην κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική και θεσμική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών στις οποίες δραστηριοποιούμαστε.

[ΠΗΓΗ: http://www.sme.gr]

Ο ΠΤΩΧΕΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ

STOES-OLYMP-20150525-037“Κοντά στο 45% είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε Κρήτη, Δωδεκάνησα και Ιόνια νησιά, καταλαμβάνοντας την κορυφή στις περιοχές της Ελλάδας…”.

Αυτά προσπαθούσα να εξηγήσω σε πρόσφατο άρθρο μου. “…Σήμερα όμως, όπου ουσιαστικά μπαίνουμε στην εκκαθάριση των “κόκκινων” επιχειρηματικών δανείων μέσω της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αποδεικνύεται περίτρανα αυτή η καταστροφική νοοτροπία του παλαιού πολιτικού προσωπικού…”.

Ας ξανα-αναφερθώ σε ορισμένες σκληρές- πικρές αλήθειες – γεγονότα:

  1. Η Ελλάδα πάσχει από την “Ολλανδική” (τουριστική) ασθένεια.
  2. Στις τουριστικές περιοχές η παραβατικότητα της φοροδιαφυγής φτάνει στο 20%.
  3. Οι τουριστικές περιοχές έχουν τα πιο πολλά κόκκινα δάνεια (είτε κάποιοι επίτηδες δεν πληρώνουν με πρόσχημα την κρίση είτε πράγματι δεν μπορούν).
  4. Ο τουρισμός έτσι όπως έχει αναπτυχθεί σε βάρος όλων των υπόλοιπων τομέων της οικονομίας, ΝΑΙ, ορισμένες φορές μπορεί να καταστρέψει σοβαρά το περιβάλλον.

Συμπερασματικά: το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας που στηρίχτηκε αποκλειστικά σχεδόν στην παροχή τουριστικών υπηρεσιών οδηγείται σε πλήρη κατάρρευση… όποιοι συνεχίζουν και πωλούν το παραμυθάκι περί τουριστικής βιομηχανίας κοροϊδεύουν τα παιδιά μας.

Κάποιοι θέλουν τα παιδιά μας γκαρσονάκια, με 200 ευρώ/μήνα στα καταχρεωμένα ξενοδοχεία τους, τα οποία σε λίγο καιρό μάλιστα, ίσως δεν θα τους ανήκουν καν.

Οι ξενοδόχοι δεν είναι άμοιροι των ευθυνών τους και οφείλουν να πάρουν θέση σε αυτό το παίγνιο-διελκυνστίδα. Να θέσουν την άποψή τους ξεκάθαρα: θεωρούν πως η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων είναι αντίθετη στα συμφέροντά τους; Ναι ή όχι;

Ώστε να τελειώνουμε με τα παραμύθια κάποιων δήθεν οικολόγων, δήθεν φίλων του περιβάλλοντος οι οποίοι έχουν χτίσει πλουσιοπάροχες καριέρες στις πλάτες τόσο των ξενοδόχων όσο και χιλιάδων ανέργων συμπολιτών μας.

Οι μύθοι του παρελθόντος θα καταρρεύσουν ή θα καταρρεύσει πλήρως η χώρα.

Η αξιοποίηση όλων ανεξαιρέτως των ορυκτών πόρων της χώρας, με όρους Βιώσιμης Ανάπτυξης, μαζί με άλλους τομείς της οικονομίας, είναι μονόδρομος.

 

[ΠΗΓΗ: capital.gr, tου Σωτήρη Ν. Καμενόπουλου, 10/12/2015]

ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ!

65e2a6680d6a425fa584cada27b772f5Πρόσφατα η Σουηδική Βουλή σε μια διεξοδική ολοήμερη συζήτηση για την μεταλλευτική πολιτική της χώρας, επικαιροποίησε τις βασικές στρατηγικές της θέσεις. Tα μεταλλεία υπήρξαν πάντα στη Χώρα αυτή μια ιστορική, παραδοσιακή και διαχρονική δραστηριότητα, αλλά και βασικός πυλώνας στην αναπτυξιακή πορεία και μετέπειτα καθιέρωση του γνωστού σε όλους Σουηδικού μοντέλου, που αντανακλά κυρίως σε ένα πρότυπο κοινωνικό κράτος. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της ευρύτερης αποδοχής για το ρόλο και τη σημασία που έχει η παραγωγική και οικονομική παρουσία των μεταλλείων, αποτέλεσε για άλλη μια φορά το γεγονός της απόλυτης σύμπλευσης που υπήρξε σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος. Στις βασικές απόψεις, θέσεις και προτάσεις που συμφωνήθηκαν και αποφασίσθηκαν είναι:

  • Η μεταλλευτική δραστηριότητα κυριαρχεί στη χώρα από το 1500 και μετά, συμβάλλοντας σε να σημαντικό κομμάτι της Σουηδικής ευημερίας.
  • Η αύξηση των τιμών μετάλλων, όπως του σιδήρου και των σπανίων γαιών, έχει σαν αποτέλεσμα το μεγάλο ενδιαφέρον για την δρομολόγηση νέων μεταλλείων και την επέκταση κάποιων υφιστάμενων.
  • To Σουηδικό Γεωλογικό Ινστιτούτο προβλέπει ότι το 2020 θα λειτουργούν στη χώρα 30 μεταλλεία σε σχέση με τα 16 σήμερα. Σίγουρα όμως μακριά από τα 500 που υπήρχαν για κάποια περίοδο του προηγούμενου αιώνα.
  • Η μεταλλευτική δραστηριότητα χρησιμοποιεί μόνο το 0,005% της συνολικής έκτασης της χώρας με αποτέλεσμα να μην λειτουργεί ανταγωνιστικά ή να δημιουργεί προβλήματα σε άλλες αναπτυξιακές δραστηριότητες όπως ο τουρισμός και η κτηνοτροφία.
  • Οι μεμονωμένες αντιπαραθέσεις που έχουν παρατηρηθεί, σε τοπικό κυρίως επίπεδο, μπορούν να αποφεύγονται μέσα από ένα νομικό και θεσμικό πλαίσιο που απαιτεί και αναγκάζει τις ενδιαφερόμενες εταιρίες να παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο επιχειρησιακό σχέδιο σε ένα πολύ αρχικό στάδιο, πριν ακόμη και από την έναρξη της κοιτασματολογικής έρευνας.
  • Η μεταλλευτική ανάπτυξη δημιουργεί νέες, άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας, σε απομακρυσμένες περιοχές της περιφέρειας.
  • Η μεταλλευτική πολιτική της χώρας εντάσσεται στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης, με το περιεχόμενο της να έχει προηγούμενα συζητηθεί με άλλους ενδιαφερόμενους οργανισμούς, υπηρεσίες και οργανώσεις. Στόχος είναι η Σουηδία να παραμείνει μεταξύ των ισχυρών μεταλλευτικών χωρών.
  • Η ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση παλαιότερων και σύγχρονων μεταλλευτικών αποβλήτων βρίσκεται στο κοιτασματολογικό επίκεντρο. Χωρίς την βιώσιμη διάθεση σπανίων γαιών δεν μπορεί να υπάρξει αιολική ενέργεια, φωτοβολταϊκά, κινητά τηλέφωνα και υβριδικά αυτοκίνητα. Ένα συνηθισμένο υβριδικό αυτοκίνητο χρειάζεται 15 κιλά σπανίων γαιών.
  • Η μεταλλευτική παραγωγή είναι προτιμότερο να λειτουργεί στη Σουηδία, με την εφαρμογή των αυστηρών περιβαλλοντικών και εργασιακών όρων που ισχύουν, παρά σε μια οποιαδήποτε άλλη χώρα όπου σχετικοί νόμοι και κανονισμοί είναι πιο χαλαροί. Λαμβάνεται δηλαδή υπόψη στο σημείο αυτό η αξία προστασίας του παγκόσμιου περιβάλλοντος μέσα από την έντονη λειτουργία μεταλλείων σε χώρες με απόλυτα αυστηρό νομοθετικό και εκτελεστικό πλαίσιο. Μια πολιτική επιλογή που φανερώνει την ευαισθησία για το περιβάλλον και τον άνθρωπο μέσα και έξω από τα στενά σύνορα της χώρας.
  • Η χορήγηση άδειας δίνεται μετά την ολοκλήρωση και περάτωση 4 υπηρεσιακών και 2 δικαστικών γνωμοδοτήσεων και αποφάσεων. Κατά μέσο όρο περίπου 2% των αδειών μεταλλευτικών ερευνών καταλήγουν στην έναρξη παραγωγικής εκμετάλλευσης.
  • Το γεγονός ότι παλαιότερες μεταλλευτικές δραστηριότητες έχουν δημιουργήσει περιβαλλοντικά προβλήματα προϋποθέτει πλέον, και σε κάθε περίπτωση, την θέσπιση συγκεκριμένων απαιτήσεων και όρων αποκατάστασης. Για την αντιμετώπιση των «ιστορικών αυτών παραβατικών πράξεων, η βουλή αποφάσισε να διαθέσει ποσό 40 εκ. ευρώ τον χρόνο.
  • Η Σουηδία θεωρείται, μετά την Φινλανδία, η δεύτερη πιο φιλόξενη και ευνοϊκή χώρα για μεταλλευτικές επενδύσεις, κυρίως λόγω της πολύ περιορισμένης παρουσίας διαφθοράς, της πολιτικής σταθερότητας, των άριστων υποδομών και των ξεκάθαρων από κάθε άποψη διοικητικών διαδικασιών, νομικών συνθηκών και σταθερών κανόνων.
  • Τα τέλη μίσθωσης μεταλλευτικών χώρων και χορήγησης αδειών εκμετάλλευσης διατηρούνται σε χαμηλά επίπεδα κυρίως λόγω των υψηλών οικονομικών απαιτήσεων από τις εταιρίες για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος. Το μίσθωμα δεν θεωρείται ούτε αποτελεί αξιόπιστο τρόπο οικονομικού κέρδους για το κράτος που αναζητεί την διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος και οφέλους μέσα από τους υψηλούς εταιρικούς φόρους, το διαρκώς ανερχόμενο εργασιακό κεφάλαιο και την πρόσθετη αναπτυξιακή αξία. Περισσότεροι φόροι και θέσεις εργασίας βρίσκονται πάντοτε στο πυρήνα και το επίκεντρο κάθε κοινωνικού κράτους.
  • Από τις 16 μεταλλευτικές εταιρίες στη χώρα οι 14 είναι Σουηδικών συμφερόντων, αλλά και οι 16 μαζί πληρώνουν φόρους στη Σουηδία. Το 2011 πλήρωσαν 1,4 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 1/3 του προϋπολογισμού που διατίθεται συνολικά στην εκπαίδευση. Μόνο η κρατική εταιρία LKAB απασχολεί άμεσα και έμμεσα 54.000 εργαζόμενους, όλους στη Β. Σουηδία.

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν σε μια χώρα που λόγω της πολυδιάστατης βιομηχανικής παραγωγής που την χαρακτηρίζει θα μπορούσε να έχει την πολυτέλεια ακόμη και να αγνοήσει την εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου. Εντούτοις, δεν απεμπολεί την  νοοτροπία αξιοποίησης όλων των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που διαθέτει.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Ν. Αρβανιτίδη, 5/11/2015]

ΧΑΘΗΚΕ Η «ΣΠΑΝΙΑ» ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΟΛΑΝΤ, Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;

Avalon-Rare-MetalsΗ πρόσφατη επίσκεψη του εξοχοτάτου Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας στη χώρα μας αποτέλεσε μίας πρώτης τάξης ευκαιρία για αναπτυξιακά σχέδια τα οποία ίσως κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη στην Ελληνική Κυβέρνηση. Μία ευκαιρία σχετική με τις σπάνιες γαίες και την επεξεργασία τους.

Το παγκόσμιο πρόβλημα του ασφαλούς ανεφοδιασμού σε αυτά τα ορυκτά περνά τόσο από την εξόρυξή τους όσο και από την επεξεργασία τους. Αυτή τη στιγμή η Κίνα διαθέτει παγκοσμίως το μονοπώλιο και στα δύο πεδία. Ακόμη και αν προχωρούσε η εξόρυξη των σπάνιων γαιών σε μεγάλες ποσότητες θα έπρεπε να αποσταλούν για περαιτέρω μεταλλουργική επεξεργασία στην Κίνα.

Αυτό το πρόβλημα είναι γνωστό ως «bottleneck». Εκτός Κίνας, παγκοσμίως, υπάρχει μόνο μία μη Κινεζική εταιρεία επεξεργασίας σπάνιων γαιών η οποία, ωστόσο, δεν μπορεί να καλύψει τη μεγάλη παγκόσμια ζήτηση σε τελικά επεξεργασμένα προϊόντα σπάνιων γαιών. Αυτή η εταιρεία είναι Γαλλική.

Όσο αφορά τις εξορύξεις σπάνιων γαιών, σε σχέση με την περιβαλλοντική προστασία και την αποδοχή τους από τις τοπικές κοινωνίες θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε προς τη Σουηδία, όπου εκεί ήδη ξεκινούν οι αντίστοιχες προσπάθειες (http://www.capital.gr/story/2192013 ).

Εάν η Ελλάδα πραγματικά θέλει να αξιοποιήσει με βέλτιστο τρόπο και με όρους βιώσιμης ανάπτυξης τα πιθανά αποθέματα σπάνιων γαιών που ίσως διαθέτει θα πρέπει να στραφεί προς αναζήτηση συνεργειών σε αυτές τις δύο χώρες και όχι προς την Κίνα (http://www.defencepoint.gr/news/?p=139797 ).

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να θέσουμε ως στρατηγικό αναπτυξιακό στόχο την καθετοποίηση της παραγωγής προϊόντων υψηλής τεχνολογίας εδώ στην Ελλάδα, εφαρμόζοντας τη φιλοσοφία «απότοορυχείοστοτελικόπροϊόν».

Αυτή η φιλοσοφία θα κρατήσει την τεράστια υπεραξία των σπάνιων γαιών στη χώρα μας.

Οι ευκαιρίες δεν χάνονται. Κατακτιούνται…

[ΠΗΓΗ: www.defencepoint.gr, 27/10/2015, του Σωτήρη Ν. Καμενόπουλου, υποψήφιου διδάκτορα Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων]

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΟΜΟΤΙΜΟ

SONY DSC

Είχαμε δημοσιεύσει πριν από λίγες μέρες σχόλιο (διαβάστε εδώ) με τίτλο «Ευθιξία Ομότιμου» σχετικό με την ανάρτηση του ομότιμου στο Παρατηρητήριο, μέσω της οποίας γκρίνιαζε για διάφορα θέματα που είχε θίξει ο δρ γεωλογίας κος Αρβανιτίδης σε άρθρο του στο greenminerals.blogspot. Σήμερα ας δώσουμε το λόγοι στον καθ’ ύλην αρμόδιο, τον ίδιο τον κο Αρβανιτίδη να απαντήσει στον επικριτικό άρθρο του ομότιμου:

«Για τις γεωεπιστήμες η σωστή απάντηση είναι «μεταλλευτική»

Ένας καλός φίλος μου μετέφερε την πληροφορία ότι ένας εκ των πανεπιστημιακών συναδέλφων, ο ίδιος του όντας καθηγητής γεωεπιστημών, αμφισβήτησε το περιεχόμενο της παρέμβασης μου σχετικά με αντιμεταλλευτικό άρθρο σε εφημερίδα, όπου αναφερότανε και το όνομα του, το οποίο με πρόχειρο και μονταρισμένο τρόπο διεμήνυε ότι χρυσός σημαίνει καταστροφή. Και βέβαια ο συγκεκριμένος συνάδελφος καθηγητής πανεπιστημίου επιλέγει να εκφράσει την διαφωνία του μέσα από την σχέση  του με το επιτελείο και την ιστοσελίδα της antigold (προσωπικά η ιστοσελίδα αυτή μου είναι ξένη από κάθε άποψη, συνήθως απαρατήρητη και εξαιρετικά αδιάφορη) που υπηρετεί και καλλιεργεί πιστά και διαχρονικά κάθε μορφή αντιμεταλλευτικής προπαγάνδας. Η επιλογή του αυτή φανερώνει ότι και στην περίπτωση αυτή οι προθέσεις παραμένουν μάλλον μεροληπτικές και προφανώς μη αντικειμενικές.Σε ποια βάση λοιπόν να συζητήσει και να αναζητήσει κανείς το διάλογο όταν κάποιος τοποθετείται από την «συχνότητα»  ενός μέσου που παραπληροφορεί, παραμορφώνει τα εκάστοτε κοιτασματολογικά και μεταλλευτικά δεδομένα, και «ταξιδεύει» σε όλη τη χώρα για να εμποδίσει την έναρξη ή λειτουργία παραγωγικής εκμετάλλευσης, και «ως εκ τούτου» την αξιοποίηση του ελληνικού ορυκτού πλούτου; Προσωπικά θα προτιμήσω, όπως κάνω και γίνεται συνήθως, να μεταφέρω για άλλη μια φορά τους όποιους προβληματισμούς και σκέψεις  μου μέσα από τον δικό μου ιστότοπο. Όπως επίσης συνηθίζω δεν πρόκειται να αναφερθώ σε ονόματα, γιατί ο σκοπός δεν ήταν ποτέ τα πρόσωπα αλλά οι συμπεριφορές, οι κατεστημένες νοοτροπίες,οι στρεβλές αντιλήψεις και πρακτικές, πάντοτε βέβαια στη βάση μιας υποκειμενικής διάτασης και θεώρησης των πραγμάτων, που στηρίζεται κυρίως στην «εξ αντικειμένου» και καθαρά επιστημονική σχέση μου με το θέμα και την περιοχή.

Τα πράγματα είναι απλά. Η πλειοψηφία των γεωεπιστημόνων έχουμε την βαθειά πεποίθηση ότι η χώρα μας, όπως συμβαίνει και με άλλες χώρες, έχει πολλά να κερδίσει από την αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου. Κάτι που υποστηρίζουμε εδώ και δεκαετίες, ανεξάρτητα επενδυτικών, κυβερνητικών και άλλων πολιτικών συγκυριών. Υπερασπιζόμαστε αυτή τη θέση μέσα από τις γνώσεις μας, και θεωρούμε υποχρέωση και δικαίωμα μας να μεταφέρουμε στους έλληνες πολίτες αξιόπιστη ενημέρωση και αντικειμενική αλήθεια. Να μάθει ο κόσμος τι σημαίνει μεταλλευτική παραγωγή, πως εκτιμάται η προστιθέμενη αναπτυξιακή της αξία και ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον που προκύπτει. Απέναντι δηλαδή στην αντιφατική, αποσπασματική και επιλεκτική αντιμεταλλευτική δημαγωγία, προβάλλουμε την συνολική και ολοκληρωμένη συμβολή των ορυκτών πρώτων υλών στη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας.

Σε ότι αφορά τώρα τα χαρακτηριστικά, τα παρελκόμενα και γενικά την παραφιλολογία γύρω από το συγκεκριμένο άρθρο, από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Γιατί τελικά η κατασκευή της antigold στρατηγικής και πρακτικής μπάζει από παντού. Πως άλλωστε μπορεί κάποιος να εξηγήσει το γεγονός ότι ο συνάδελφος καθηγητής πανεπιστημίου,

  • δεν ζήτησε να διορθωθεί ο τίτλος και το περιεχόμενο του άρθρου της εφημερίδας εφόσον όπως ισχυρίζεται δεν ήταν σωστός ο τρόπος αναφοράς του ονόματος του. Προφανώς ο βαθμός διαφωνίας δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικός και σοβαρός.
  • αγνόησε και φυσικά δεν αναφέρθηκε ποτέ με τον ίδιο «ευαίσθητο» τρόπο στις 4-5 συγκαταβατικές για τα μεταλλεία αποφάσεις του ΣτΕ, ούτε βέβαια τις εγκριτικές αποφάσεις της αρμόδιας δημόσιας διοίκησης, αλλά ούτε πολύ περισσότερο στις έρευνες και εκθέσεις των συναδέλφων γεωεπιστημόνων που εργάζονται στα μεταλλεία.
  • απέφυγε οποιοδήποτε σχόλιο για τους συναδέλφους γεωεπιστήμονες σε όλο τον κόσμο που λειτουργούν 450 μεταλλεία χρυσού  και προσπαθούν καθημερινά με υπευθυνότητα και προσήλωση να τηρούν τους περιβαλλοντικούς όρους και άρτιες εργασιακές συνθήκες.
  • δεν φρόντισε να συμπαρασταθεί κάποια στιγμή ανοιχτά τους έλληνες επιστήμονες συναδέλφους μας που εργάζονται στα μεταλλεία της περιοχής.

Και φυσικά σε σχέση με τα παραπάνω και τις αναφορές που γίνονται στο συγκεκριμένο άρθρο, μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει γιατί το αντιμεταλλευτικό ενδιαφέρον επικεντρώνεται μόνο στα πορίσματα των επιθεωρητών περιβάλλοντος. Και φυσικά είναι απαραίτητο και όλοι το θέλουμε και το ζητάμε οι επιθεωρητές περιβάλλοντος να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Να είναι σχολαστικοί, αυστηροί και να απαιτούν την λήψη σωστών και αποτελεσματικών μέτρων. Και βέβαια στόχος τους δεν ήταν ποτέ ούτε είναι να κλέισουν τα μεταλλεία αλλά να επιστήσουν την προσοχή και να επιβάλλουν την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων που ισχύουν κάθε φορά. Άλλο τώρα που μερικοί αντιμεταλλευτικοί δράττονται της ευκαιρίας  και της συγκυρίας, και παρουσιάζουν κάποια πορίσματα σαν αποφάσεις, όπως επίσης συμβαίνει να χρησιμοποιούν ορισμένα αποτελέσματα και ενδείξεις σαν βάση πίεσης για το κλείσιμο των μεταλλείων.

Τέλος ισχύει σε όλο τον κόσμο ότι οι γνώσεις και η επαγγελματική κατάρτιση που διαθέτουμε αποτελούν σημείο και βάση αναφοράς για τον καθένα μας. Σημαντικό βέβαια είναι πως χρησιμοποιεί και διαχειρίζεται κανείς τις δυνατότητες αυτές. Σε τι προσβλέπουν και σε ποια συγκεκριμένη κοινωνικο-οικονομική κατεύθυνση και προοπτική απευθύνονται. Συμβάλλουν στην ανάπτυξη ή την εμποδίζουν; Στηρίζουν την δημιουργία θέσεων απασχόλησης ή αδιαφορούν για αυτήν; Ενδιαφέρονται για την πραγματική οικολογία ή την εικονική της μορφή;»

[ΠΗΓΗ: http://greenminerals.blogspot.gr/, 3/11/2015]

 

ΚΑΝΤΟ ΟΠΩΣ Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ!

cork--marble-jeep-tour--33687

Ως παράδειγμα καλής πρακτικής για την μεταλλευτική πολιτική και το νομικό πλαίσιο χρησιμοποιείται η Πορτογαλία (μαζί με τη Φινλανδία και τη Σουηδία) σε έκθεση, αποτέλεσμα μιας σειράς συναντήσεων της Ad Hoc Ομάδας της Ευρωπαϊκής Σύμπραξης Καινοτομίας για τις πρώτες ύλες (European Innovation Partnership on Raw Materials) Δείτε εδώ.

Ο σκοπός της έκθεσης είναι να εκτιμηθεί η ελκυστικότητα της υφιστάμενης μεταλλευτικής πολιτικής των κρατών μελών και να γίνει ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών προκειμένου να προσδιοριστούν τα κενά και να προταθούν οι απαιτούμενες βελτιώσεις.

Ως γνωστόν υπάρχουν ακόμα αρκετά κράτη μέλη της ΕΕ που δεν έχουν διατυπωμένη Εθνική Πολιτική Ορυκτών Πρώτων Υλών. Επιπλέον, και στις περιπτώσεις που υπάρχει αντίστοιχη Πολιτική, δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με τη γενικότερη βιομηχανική πολιτική της χώρας.

Αντίστοιχα, το σχετικό νομικό πλαίσιο διαφέρει κατά πολύ από χώρα σε χώρα. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές όσον αφορά τη νομοθεσία και την εφαρμογή της μεταξύ των χωρών με ομοσπονδιακή δομή (π.χ. Γερμανία, Βέλγιο), των χωρών με περιφερειακή δομή (π.χ. Ιταλία, Ισπανία) και των χωρών όπου οι περιφέρειες και οι νομοί ενεργούν μόνο ως διοικητικές μονάδες του κεντρικού κράτους (π.χ Γαλλία ).

Παρά το γεγονός ότι η εδαφική διάσταση της Πορτογαλίας είναι μικρή, ο γεωλογικός χάρτης δείχνει την τεράστια ποικιλομορφία των γεωλογικών πόρων, κάτι που ισχύει και στον τόπο μας.

mineral values

Χάρις στην γεωλογική ποικιλομορφία της, η Πορτογαλία είναι πολύ πλούσια σε κοιτάσματα ορυκτών. Η αξία εξαγωγών μόνο για τα μεταλλευτικά ορυκτά την τελευταία δεκαετία αυξάνεται σημαντικά, υπερβαίνοντας σήμερα τα 500 εκατ. ευρώ, ενώ όπως φαίνεται στο διάγραμμα επανήλθε σύντομα στα προ της κρίσης επίπεδα!

Ως αποτέλεσμα της αύξησης της σημασίας των ορυκτών πόρων στο πολιτικό σκηνικό, η Πορτογαλική κυβέρνηση εγκαινίασε την Εθνική Στρατηγική για τους Ορυκτούς Πόρους (Αυγ.2012, Υπουργείο Οικονομίας και Απασχόλησης)

Η Πορτογαλική Εθνική Στρατηγική Ορυκτών Πόρων είναι μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την περίοδο 2013-2020 που εγκρίθηκε με νόμο και καθιερώνει ένα πλαίσιο για την προώθηση της πορτογαλικής μη ενεργειακής εξορυκτικής βιομηχανίας παράλληλα με την βιώσιμη ανάπτυξη.

Η στρατηγική διαρθρώνεται γύρω από τέσσερις κύριους τομείς δράσης:

  • Επαναπροσδιορισμό του ρόλου του κράτους
  • Ανάπτυξη της γεωλογικής γνώσης και του εθνικού αποθεματικού δυναμικού μέσα από τη βελτίωση των μεθόδων συλλογής και συστηματοποίησης των πληροφοριών.
  • Διάδοση και προώθηση του εθνικού αποθεματικού δυναμικού
  • Ανάληψη πρωτοβουλιών (οικονομικού, κοινωνικού, περιβαλλοντικού χαρακτήρα) και συγκεκριμένων μέτρων και δράσεων (κάποια από αυτά είναι ήδη σε εξέλιξη ή ολοκληρώθηκαν) που επανατοποθετούν τις εξορυκτικές δραστηριότητες και την πρόσβαση σε φυσικούς πόρους στην ισοτιμία με άλλες δραστηριότητες εξισορρόπησης των αντίστοιχων δράσεων.

Η Χώρα αυτή με την ανωτέρω στρατηγική έχει δημιουργήσει τη βάση για την ανάπτυξη ενός πιο αποτελεσματικού νομικού και θεσμικού πλαισίου για την υποστήριξη της ανάπτυξης του τομέα.

[ΠΗΓΗ: http://nblo.gs/11xCD0, Πέτρος Τζαφέρης]

ΠΟΛΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΓΚΡΙΖΕΣ ΖΩΝΕΣ ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

πολυνομια

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Δελεβένγκου αλιεύσαμε στο www.capital.gr . Σε αυτό, o τέως πρόεδρος του ΣτΕ και επικεφαλής της ελληνικής εταιρείας δικαίου πολεοδομίας και χωροταξίας Κωνσταντίνος Μενουδάκος σχολιάζει το νομοσχέδιο για την αξιοποίηση του αιγιαλού αλλά και γενικότερα περί επενδυτικής νομοθεσίας στην Ελλάδα.

«Εσφαλμένως έχει θεωρηθεί ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας αποβλέπει αποκλειστικά στην προστασία του περιβάλλοντος, απαγορεύοντας οποιαδήποτε επέμβαση. Αντίθετα το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο στηρίζει τις βιώσιμες επενδύσεις. Αυτό αναφέρει o τέως πρόεδρος του ΣτΕ και επικεφαλής της ελληνικής εταιρείας δικαίου πολεοδομίας και χωροταξίας Κωνσταντίνος Μενουδάκος σχολιάζοντας τις τελευταίες αλλαγές ως προς την αξιοποίηση του αιγιαλού, ζήτημα που πριν από μερικές εβδομάδες είχε τορπιλίσει την πολιτική σκηνή.

Πολύ κακό για το τίποτα

Οι διατάξεις του νόμου 2971/2001 που προέβλεπαν τι είδους χρήσεων επιτρέπεται στον αιγιαλό και ποιες είναι οι προϋποθέσεις παραχώρησης (του δικαιώματος χρήσης) επαρκούν και, όπως αναφέρει, ευτυχώς που δεν αντικαταστάθηκαν.

«Λέω ευτυχώς διότι το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών που είχε κυκλοφορήσει και είχε τεθεί σε διαβούλευση μετέτρεπε τον αιγιαλό από δημόσιο χώρο σε αντικείμενο επιχειρηματικής εκμετάλλευσης» σημειώνει.

Με το νόμο που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες καθορίζεται η διαδικασία οριοθέτησης του αιγιαλού σε διάστημα ενάμιση περίπου χρόνου, δεδομένου ότι σήμερα γνωρίζουμε που υπάρχει αιγιαλός μόνο για το 8% του συνόλου της ακτογραμμής μήκους 16.040 χλμ. Πρόκειται για μέτρο που βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ δεν απαιτείται νέα νομοθετική πρωτοβουλία, δεδομένου ότι το ισχύον πλαίσιο είναι επαρκές.

«Το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο είναι ισορροπημένο και δεν παρεμποδίζει την επιχειρηματική δραστηριότητα, προβλέποντας επακριβώς τη χρήση του αιγιαλού από ιδιώτες» εξηγεί ο κ. Μενουδάκος.

Ασαφής η νομοθεσία

Σχολιάζοντας παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ βάσει των οποίων «μπλοκάρουν» μεγάλες επενδύσεις, ο κ. Μενουδάκος σημειώνει ότι βασική αιτία είναι η πολυνομία και η αλληλοεπικάλυψη των νόμων.

«Η νομοθεσία είναι τόσο μπλεγμένη είτε σκοπίμως είτε λόγω της ασάφειας που υπάρχει και της αλληλοαναίρεσης που ποτέ δεν είναι βέβαιος κάποιος τί ισχύει για μια συγκεκριμένη περίπτωση. Το ελληνικό διακαιϊκό σύστημα είναι τόσο μπερδεμένο που εν τέλει το δικαστήριο είναι αυτό που καλείται να ερμηνεύσει και να εφαρμόσει τον γεμάτο από γκρίζες ζώνες νόμο. Η δημόσια διοίκηση προσπαθεί να παρακάμψει, μέσω διαφόρων νομοθετημάτων, τον τρόπο που η δικαιοσύνη ερμήνευσε το Σύνταγμα και τους νόμους. Αποτέλεσμα; Οι επενδυτές να βρίσκονται σε ομηρία ύστερα από μία προσφυγή που θα ασκηθεί κατά ενός επενδυτικού σχεδίου. Μία ακόμη από τις πιο τραγελαφικές περιπτώσεις αφορά αποφάσεις κατεδάφισης ακινήτων που βρίσκονται σε δασικές εκτάσεις, όταν για το γειτονικό ακίνητο-που βρίσκεται στην ίδια δασική έκταση-δεν υπήρχαν αντίστοιχες αποφάσεις κατεδάφισης» σημειώνει.

Ωστόσο, ο δικαστής διασαφηνίζει ότι το ΣτΕ προασπίζεται τη βιώσιμη ανάπτυξη. Στην περίπτωση του αιγιαλού, όπως τονίζει, κείμενα ευρωπαϊκών οργάνων (Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ε.Ε.) αναγνωρίζουν ότι η ανάπτυξη δραστηριοτήτων σε παράκτιες ζώνες είναι θεμιτή αρκεί να εξασφαλίζεται η προστασία τους.

«Το σκεπτικό των κειμένων αυτών δεν έχει ως επίκεντρο και σκοπό την προστασία της παράκτιας ζώνης αυτοτελώς ως στοιχείου της φύσης και περιβαλλοντικού αγαθού, αλλά την αειφόρο διαχείρισή της. Δηλαδή τη βιώσιμη ανάπτυξη που αποτελεί και την αρχή του ελληνικού συντάγματος και έχει τρεις πτυχές. Αποβλέπει στην προστασία του περιβάλλοντος ως φυσικού αγαθού, σε συνδυασμό με την εξασφάλιση οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής» αναφέρει σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι υπέρμαχοι της μηδενικής ανάπτυξης.»

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ

ependyseis4-744x558

Δραματικές απώλειες στον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της χώρας μέσα σε μία εξαετία προκάλεσε η βαθιά οικονομική κρίση, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Κατάρρευση επενδύσεων, απασχόλησης, εισοδημάτων, κατανάλωσης καταγράφεται από το 2008 μέχρι το α’ τρίμηνο του 2014. Ενδεικτικό είναι πως από το 2008 χάθηκαν περισσότερες από 1.000.000 θέσεις απασχόλησης σε όλους τους κλάδους της οικονομίας. Η επενδυτική δαπάνη στο α’ τρίμηνο του 2014 υποχώρησε στο ποσό των 5.114 εκατ. ευρώ, που είναι το χαμηλότερο ποσό στα αντίστοιχα τρίμηνα που καταγράφεται σε βάθος χρόνου μέχρι το έτος 2000. Δηλαδή, το ύψος των επενδύσεων το 2014 βρέθηκε σε επίπεδα της δεκαετίας του 1990. Τα στοιχεία θέτουν επιτακτικά ως κορυφαίο ζήτημα στη διαπραγμάτευση με την τρόικα τη δημιουργία του πλαισίου για την άμεση ενίσχυση των ιδιωτικών επενδύσεων, ώστε να οδηγήσουν την οικονομία σε βιώσιμη ανάπτυξη.

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 28/07/2014]