Monthly Archives: August 2018

ΆΝΟΔΟΣ 8,2% ΤΟΥ ΔΕΙΚΤΗ ΤΙΜΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥ

Αύξηση 8,2 στον δείκτη ημών παραγωγού στη βιομηχανία για τον Ιούλιο κατέγραψε η ΕΛΣΤΑΤ. Τον Ιούλιο του 2017 είχε καταγραφεί αύξηση 3% συγκριτικά με τον Ιούλιο του 2016. Συγκριτικά με τον Ιούνιο έχει παρουσιαστεί αύξηση 0,4%, δηλαδή το ίδιο ποσοστό που είχε καταγραφεί και τον Ιούλιο του 2017 συγκριτικά με τον Ιούνιο της περσινής χρονιάς. Κατά το 12μηνο 08/17-07/18 καταγράφηκε αύξηση 3,9% στον δείκτη τιμών παραγωγού στη βιομηχανία έναντι αύξησης 3,3% που είχε σημειωθεί κατά το 12μηνο 08/16–07/17 συγκριτικά με την περίοδο 08/15–07/16. Η αύξηση σε ποσοστό 8,2% του Ιουλίου συγκριτικά με τον αντίστοιχο περσινό μήνα προήλθε από την αύξηση του επιμέρους δείκτη εγχώριας αγοράς κατά 6,6% και του επιμέρους δείκτη εξωτερικής αγοράς κατά 13,6%.

Αναλυτικά:

  1. Η αύξηση του δείκτη εγχώριας αγοράς κατά 6,6% προήλθε από τις ακόλουθες επιμέρους μεταβολές:
  • Παραγωγή οπτάνθρακα και προϊόντων διύλισης πετρελαίου: +36,6%
  • Παραγωγή βασικών μετάλλων: +3,9%
  • Κατασκευή μεταλλικών προϊόντων με εξαίρεση τα μηχανήματα και τα είδη εξοπλισμού: +2,8%
  • Παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου, ατμού και κλιματισμού: +2,7
  • Παραγωγή χημικών ουσιών και προϊόντων: +1,5%
  • Ποτοποιία: +0,5%
  • Βιομηχανία τροφίμων: -0,8%
  • Κατασκευή ηλεκτρολογικού εξοπλισμού: -4,3%
  • Παραγωγή βασικών φαρμακευτικών προϊόντων και φαρμακευτικών σκευασμάτων: -4,6%
  • Εξόρυξη άνθρακα και λιγνίτη: – 11,3%

2 Η αύξηση του δείκτη τιμών παραγωγού εξωτερικής αγοράς κατά 13,6% προήλθε από τις ακόλουθες επιμέρους μεταβολές:

  • Παραγωγή οπτάνθρακα και προϊόντων διύλισης πετρελαίου: +41,6%
  • Παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου, ατμού και κλιματισμού: +26,5%
  • Παραγωγή βασικών μετάλλων: +4,4%
  • Κατασκευή ηλεκτρολογικού εξοπλισμού: +2,2%
  • Λοιπά ορυχεία και λατομεία: +1,5%
  • Κατασκευή μεταλλικών προϊόντων με εξαίρεση τα μηχανήματα και τα είδη εξοπλισμού: +0,9%
  • Παραγωγή χημικών ουσιών και προϊόντων: -0,8%
  • Βιομηχανία τροφίμων: -2,0%
  • Παραγωγή βασικών φαρμακευτικών προϊόντων και φαρμακευτικών σκευασμάτων: -2,2%
  • Βιομηχανία δέρματος και δερμάτινων ειδών: -17,0%

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 31/8/2018]

Το Μακεδονικό ξανά στο προσκήνιο, φέρνει ενδοκυβερνητικές αναταράξεις

Το φθινόπωρο ξαναφέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα του Μακεδονικού και μαζί τις εσωτερικές κυβερνητικές τριβές

Οι δηλώσεις του Πάνου Καμμένου ότι η επιμονή αξιωματούχων της ΠΔΓΜ στη χρήση του επιθέτου «μακεδονικός» και στον αυτοπροσδιορισμό τους ως «Μακεδόνων» εξοργίζει τον ελληνικό λαό και ότι «οι Σκοπιανοί αξιωματούχοι, ο ίδιος ο πρωθυπουργός τους και ο υπουργός Εξωτερικών, με προκλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας δυναμιτίζουν οποιαδήποτε προσπάθεια εξεύρεσης λύσης», επανέφεραν στο προσκήνιο τις αντιπαραθέσεις γύρω από τη συμφωνία των Πρεσπών και εντός της κυβέρνησης.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ο Πάνος Καμμένος προχώρησε και ένα βήμα παραπέρα, αφού έσπευσε να δηλώσει ότι «ο ελληνικός λαός θα έχει τον τελικό λόγο, ανεξάρτητα από το δημοψήφισμα και τις συνταγματικές αλλαγές στα Σκόπια».

Αυτό, όμως, έρχεται σε αντίθεση με την ρητή θέση της κυβέρνησης, αλλά και της συμφωνίας των Πρεσπών για έγκριση της συμφωνίας από την ελληνική Βουλή χωρίς κάποιου άλλου τύπου καταφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και αφού έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες συμμόρφωσης της ΠΓΔΜ με τις προβλέψεις της.

Το εάν αυτό το «φραστικό αντάρτικο» σημαίνει μια πραγματική επιλογή του Πάνου Καμμένου να ανοίξει μέτωπο αντιπαράθεσης με την υπόλοιπη κυβέρνηση Τσίπρα ή εάν απλώς είναι μια προσπάθεια να ανασυγκροτήσει τον σε αποδιάρθρωση πολιτικό χώρο του (πρόσφατος ο ορυμαγδός αρνητικών μηνυμάτων κάτω από την ανάρτησή στο Facebook), είναι κάτι που θα φανεί.

Το σίγουρο είναι ότι ο Μακεδονικό επιστρέφει στο προσκήνιο της πολιτικής συζήτησης.

Ενισχύεται το «ναι» στην ΠΓΔΜ

Την ίδια στιγμή οι δημοσκοπήσεις στην ΠΓΔΜ δείχνουν ότι το «ναι» ενισχύεται και είναι πιθανό να υπάρξει καθαρή νίκη στο δημοψήφισμα της 30ης Σεπτεμβρίου.

Σε αυτό συντελεί η σαφής τοποθέτηση του διεθνούς παράγοντα, που θα ήθελε να δει να έχει θετική κατάληξη η όλη διαπραγμάτευση, αλλά και η υποστήριξη από αρκετές άλλες χώρες της περιοχής.

Σε συνάντηση στις 21 Αυγούστου με τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Νικόλα Ντιμιτρόφ, ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο εξέφρασε την πλήρη υποστήριξή του για την ιστορική συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ και την ελπίδα του ότι η τελευταία θα γίνει το 30ο μέλος του ΝΑΤΟ.

Στα Βαλκάνια, πέραν της Τουρκίας που έχει τοποθετηθεί θετικά υπέρ της εξεύρεσης λύσης στις διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ και ο Αλβανός πρόεδρος Ιλίρ Μέτα όχι μόνο στήριξε το «ναι» αλλά και κάλεσε τους Αλβανούς της ΠΓΔΜ να συμμετάσχουν μαζικά στο δημοψήφισμα.

«Πιστεύω και ταυτόχρονα κάνω έκκληση σε όλους τους Αλβανούς στη Μακεδονία να συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα στις 30 Σεπτεμβρίου και να ψηφίσουν υπέρ της συμφωνίας που θα ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο όχι μόνο για την ενσωμάτωση της Μακεδονίας, αλλά και για το μέλλον κι αυτής της χώρας», τόνισε ο Αλβανός πρόεδρος που υπογράμμισε ότι υποστηρίζει το διάλογο ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ θεωρώντας ότι αυτός είναι ο καλύτερος δρόμος για να μπει η ΠΓΔΜ στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Η δήλωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία μια που η μαζική συμμετοχή και υπερψήφιση του «ναι» από τους Αλβανούς στην ΠΓΔΜ μπορεί να αποδειχτεί καθοριστικής σημασίας για να μπορέσει το δημοψήφισμα να έχει αποτέλεσμα υπέρ της συμφωνίας.

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση στην ΠΓΔΜ και κυρίως το VMRO ταλαντεύεται ως προς την τακτική που θα ακολουθήσει στο δημοψήφισμα, αν δηλαδή θα συμμετάσχει ψηφίζοντας «όχι» ή εάν θα καλέσει σε μποϊκοτάζ του. Αυτή η ταλάντευση έχει αποτυπωθεί και στο εάν θα δεχτούν να πάρουν τα χρήματα που προβλέπονται από την εκλογική νομοθεσία για να κάνουν καμπάνια υπέρ της καταψήφισης της συμφωνίας.

Αντιρρήσεις διανοουμένων

Εντύπωσε προκάλεσε πάντως η δημοσιοποίηση κειμένου που υπογράφουν δεκάδες διανοούμενοι από την ΠΓΔΜ και το εξωτερικό που τοποθετείται κατά της συμφωνίας.

Ανάμεσα στις υπογραφές προσωπικοτήτων του εξωτερικού ξεχωρίζουν αυτές του διάσημου τσέχου λογοτέχνη Μίλαν Κούντερα, του αμερικανού διεθνολόγου Ρίτσαρντ Φολκ, του βρετανού συγγραφέα Τζέιμς Πέτιφερ και του βραζιλιάνου δημοσιογράφου και αναλυτή Πέπε Εσκομπάρ.

Το κείμενο υποστηρίζει ότι «η συμφωνία δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες ούτε της Μακεδονίας ούτε της Ελλάδας» και ότι «δεν σέβεται το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές αρχές».

Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ακόμη ότι «δεν μπορούν οι κυβερνήσεις να συγκροτούν τις [εθνικές] ταυτότητες» και ότι η «συμφωνία αρνείται την συνταγματική κυριαρχία της Μακεδονίας», ενώ επισημαίνουν ότι «η διδασκαλία της ιστορίας θα αποφασίζεται από κυβερνήσεις και όχι από επιστήμονες».

Το κείμενο καταλήγει υποστηρίζοντας ότι η «συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν είναι πιθανό να φέρει κοινωνική και οικονομική πρόοδο ή ασφάλεια στο Μακεδονικό κράτος• κατά μία ειρωνεία, η Ελλάδα παρέχει την καλύτερη απόδειξη αυτού που επιφέρουν οι διεθνείς προσταγές πάνω στην ευρωπαϊκή περιφέρεια».

Το χρονοδιάγραμμα της υλοποίησης και τα κυβερνητικά διλήμματα

Οι προβλέψεις της συμφωνίας δίνουν αρκετό περιθώριο στην ελληνική κυβέρνηση. Προέχουν οι διαδικασίες στην ίδια την ΠΓΔΜ. Πρώτα το δημοψήφισμα, στις 30 Σεπτεμβρίου και στη συνέχεια η ολοκλήρωση των συνταγματικών και θεσμικών αλλαγών που έχουν συμφωνηθεί έως τον Ιανουάριο.

Μόνο τότε θα κληθεί η κυβέρνηση να φέρει την όποια συμφωνία προς έγκριση στη Βουλή, σε μια διαδικασία για την οποία η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι έχει τους όρους να την ολοκληρώσει με επιτυχία.

Βέβαια, είναι σαφές ότι η όλη διαδικασία θα αποτελέσει αντικειμενικά έναν κραδασμό στην κυβέρνηση, εκτός και εάν ούτως ή άλλως ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επιθυμούν να δώσουν ένα στίγμα διαφοροποίησης και πάνω σε αυτό να οικοδομήσουν και τις αντίστοιχες προεκλογικές εκστρατείες τους.

Άλλωστε, είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κάνει εκλογές υπερασπιζόμενος το «αριστερό πρόσημο» και το αίτημα για μια «προοδευτική συσπείρωση», με την πίεση κυρίως προς το χώρο της κεντοαριστεράς, παρά να επαναλάβει μια «αντιμνημονιακή συσπείρωση» με ένα δεξιό κόμμα, σε μια συγκυρία όπου, τυπικά τουλάχιστον, δεν υπάρχουν μνημόνια.

Από την άλλη μεριά, όσο θα πλησιάζουμε σε αυτή τη στιγμή, τόσο το θέμα θα φορτίζει ξανά την εσωτερική πολιτική συζήτηση.

Άλλωστε, όπως δείχνει και η στάση της διεθνούς κοινότητας μέχρι τώρα η συμφωνία σαφώς περιλαμβάνει ως συμβιβασμό την παραχώρηση της «σύνθετης ονομασίας» από τους γείτονες και την έστω και έμμεση αποδοχή από την Ελλάδα μιας διεκδίκησης της «μακεδονικής» ταυτότητας από την ΠΓΔΜ, έστω και με την υπογράμμιση ότι άλλο ιθαγένεια και άλλο εθνότητα.

Παρότι από διάφορες πλευρές αυτός ο συμβιβασμός έχει παρουσιαστεί και αναγκαίος και ο μόνος εφικτός για μια εκκρεμότητα δεκαετιών, εντούτοις δεν είναι βέβαιο ότι σε μια προεκλογική περίοδο τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα διευκολύνουν την κυβέρνηση ή εάν αντίθετα θα επιμείνουν σε μια επιφυλακτική ή και απορριπτική στάση, ιδίως από τη στιγμή που η κοινή γνώμη δείχνει να κινείται σε ανάλογη κατεύθυνση.

Αυτό θα κρίνει τελικά και εάν η κυβέρνηση θα πιστωθεί μια σημαντική επιτυχία ή μία διχαστική επιλογή.

[ΠΗΓΗ: http://www.in.gr/, 30/8/2018]

φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΑΙΑ

Οι Γερμανοί το 1942 τουφέκισαν δυο Έλληνες στα Βρασνά Θεσσαλονίκης γιατί παρέλειψαν καταναγκαστική εργασία που τους επέβαλαν! Θορυβημένος ο πρόεδρος της Κοινότητος Αρναίας Χαλκιδικής Ευθ. Τσαπραζλής ενημερώνει τους κατοίκους της κώμης και επισημαίνει ότι κάθε Σάββατο τοιχοκολλάται ο κατάλογος φυλάκων καταναγκαστικώς εργαζομένων της εβδομάδος. Όσοι απουσιάσουν θα αποστέλλονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης…

Ιδού το ανατριχιαστικό κείμενο της ανακοινώσεως:

«Ανακοίνωσις

Αι Γερμανικοί αρχαί τυφέκισαν δύο εις Βρασνά διότι παρέλειψαν το νούμερόν των εις την φύλαξιν των τηλεφωνικών ασυρμάτων. Δια τελευταίαν φοράν ειδοποιούνται οι κάτοικοι Αρναίας ότι κάθε Σάββατο βράδυ τοιχοκολλάται ο κατάλογος της εβδομάδος. Όλοι πρέπει να φροντίζουν να λαμβάνουν γνώσιν και να ειδοποιούν τους φίλους και συγγενείς των να κανονίζουν δε τη δουλειά των ώστε να είναι παρόντες στο νούμερο των. Εις το εξής πας απουσιάζων θα αποστέλλεται εις το Στρατοπέδων Συγκεντρώσεως.

Αρναία τη 4. 10. 1942

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας

Ευθ. Τσαπραζλής»

Το έγγραφο έφερε στο φως το πολύ καλό περιοδικό Αρναία (τ. 119).

Σημειώνω ότι οι μπαταχτσήδες Γερμανοί δεν πλήρωσαν ούτε τα μεροκάματα της καταναγκαστικής εργασίας ως όφειλαν στους εργαζομένους που πρέπει να προσμετρηθούν στις αποζημιώσεις που οφείλουν στους Έλληνες και την Ελλάδα (πολλές ακόμη και από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) και οι οποίες φυσικά είναι σε ισχύ…

[Φωτό: http://histomil.com/]

[ΠΗΓΗ: KONTRA NEWS, του Γιώργου Λεκάκη, 30/8/2018]

ΣΤΑ ΑΚΡΑ ΔΕΗ – ΕΝΕΡΓΟΒΟΡΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ

Ο μέσος όρος των τιμών των ρύπων έχει αυξηθεί κατακόρυφα φέτος. Από 5,7 ευρώ/τόνο πέρυσι στα 15,7, επιβαρύνοντας τις βιομηχανίες

Σε θέσεις μάχης βρίσκονται για μία ακόμη φορά η ΔΕΗ και οι ενεργοβόρες βιομηχανίες της χώρας για τις συμβάσεις προμήθειας ρεύματος. Μέχρι και χθες δεν είχαν υπογράφει οι συμβάσεις για το τρέχον έτος με τους μεγάλους πελάτες στην υψηλή τάση. Με τους τελευταίους να αρνούνται να διαπραγματευτούν με τη δημόσια επιχείρηση και να διαμηνύουν, ότι εάν δεν υπάρξουν σοβαρές συζητήσεις και επίλυση μιας σειράς από θέματα δεν θα προχωρήσουν σε συμφωνία.

Είχε προηγηθεί η κίνηση της ΔΕΗ να αποστείλει επιστολή σε μεγάλους πελάτες της, με την οποία τους ενημέρωνε για τις εκπτώσεις στα βιομηχανικά τιμολόγια. Κίνηση που δεν έχει βρει ανταπόκριση μέχρι στιγμής. Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι που εκτιμούν, ότι εάν δεν υπάρξουν άμεσες νέες σοβαρές συζητήσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές το «ναυάγιο» θα είναι αναπόφευκτο.

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΒΙΚΕΝ

Οι εκπρόσωποι των ενεργοβόρων βιομηχανιών ζητούν να γίνουν διαπραγματεύσεις, οι οποίες να ξεκινήσουν μέσα στο Σεπτέμβριο και να μην αφορούν μόνο τα τιμολόγια ρεύματος για το 2018, αλλά και για το 2019. Μάλιστα εμφανίζονται σφόδρα δυσαρεστημένοι με την τακτική που ακολουθεί απέναντι τους η ΔΕΗ, αδυνατώντας να κατανοήσει ότι πρόκειται για .έναν από πιο εξαγωγικούς και πιο ανταγωνιστικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας.

Όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, πολύ δύσκολα οι μεγάλες βιομηχανίες θα υπογράψουν συμφωνία για προμήθεια ρεύματος από τη ΔΕΗ. Από ορισμένους μεγάλους βιομηχανικούς πελάτες μάλιστα, εκφράζονται υπόνοιες ότι ενδεχομένως η κορυφαία ΔΕΚΟ ακολουθεί αυτή την τακτική προκειμένου να διώξει πελάτες της Υψηλής Τάσης για να μειώσει το μερίδιό της στη λιανική αγορά, ιδιαίτερα τώρα που το αίτημά της, να μην συνυπολογίζεται η κατηγορία αυτή των πελατών στο μερίδιο λιανικής, απορρίφθηκε από την Κομισιόν.

Μια σειρά θέματα εξάλλου, όπως η εναρμόνιση της ζώνης αιχμής με αυτήν του ΑΔΜΗΕ, η διάρκεια των συμβάσεων, αλλά και η χρέωση των ρύπων και πώς αυτή θα συμβαδίσει με την αντιστάθμιση που δικαιούνται ορισμένοι βιομηχανικοί καταναλωτές ηλεκτρισμού, «καίνε» την ΕΒΙΚΕΝ (Ένωση Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας), η οποία πιέζει για την τροποποίηση της μεθοδολογίας υπολογισμού της χρέωσης για την αντιστάθμιση ρύπων, ειδικά για τους επιλέξιμους βιομηχανικούς καταναλωτές που δικαιούνται αντιστάθμισης, ώστε να συνάδει με την μεθοδολογία υπολογισμού της μέγιστης αποζημίωσης που δικαιούνται να πάρουν. Με παλιότερη επιστολή της προς τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της ΔΕΗ Μανόλη Παναγιωτάκη, την οποία κοινοποίησε και στον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργο Σταθάκη, ζήτησε επανασχεδιασμό της μεθοδολογίας χρέωσης του κόστους των εκπομπών C02, ειδικά για τα τιμολόγια της υψηλής τάσης.

Ο τρόπος με τον οποίο η ΔΕΗ χρεώνει τους ρύπους θα επιβαρύνει τις βιομηχανίες σύμφωνα με εκτιμήσεις, τουλάχιστον 50 εκατ. ευρώ, ειδικά το 2018, καθώς η τιμή του C02 στο Ευρωπαϊκό Χρηματιστήριο Ρύπων έχει ανέβει κατακόρυφα.

Πρόκειται για θέμα που έχει θέσει στον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας και ο ΣΕΒ, με παρόμοια επιστολή των προέδρων της Επιτροπής Ενέργειας του Συνδέσμου Ευ. Μυτιληναίου και Δ. Παπαλεξόπουλου που αφορούσε συνολικά τα ζητήματα του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας

ΑΠΟ ΤΟ 2014

Από το 2014 η Ελλάδα έχει υιοθετήσει μηχανισμό αντιστάθμισης του έμμεσου κόστους εκπομπών C02, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην Οδηγία 2003/87 και τις σχετικές Κατευθυντήριες Γραμμές του 2012 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο μηχανισμός αυτός, κατ’ εφαρμογή σχετικού μαθηματικού τύπου που ισχύει πανευρωπαϊκά, προβλέπει τον υπολογισμό ανώτατης ετήσιας αντιστάθμισης του σχετικού κόστους έμμεσων εκπομπών, με βάση την προθεσμιακή τιμή των ρύπων κατά το προηγούμενο της κατανάλωσης έτος.

Αυτό σημαίνει ότι για την αντιστάθμιση του 2018, χρησιμοποιείται ο απλός μέσος όρος των τιμών των ρύπων το 2017 που ήταν 5,7 ευρώ ανά τόνο. Η εκτίναξη του μέσου όρου των ρύπων από τα 5,7 ευρώ ο τόνος πέρυσι τέτοια εποχή, έχει εκτοξευθεί στα 15,70 ευρώ, με τις εκτιμήσεις διεθνών αναλυτών να το ανεβάζουν στα 25-30 ευρώ μέσα στα επόμενα χρόνια. Γεγονός που «τινάζει στον αέρα» τις επενδύσεις των ενεργοβόρων βιομηχανιών.

[ΠΗΓΗ: DEAL NEWS, 31/8/2018]

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΧΤΑΡΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΧΑΟΣ

Η ατυχέστατη διακυβέρνηση Παπανδρέου ήταν η τελευταία περίοδος ξεκάθαρων κομματικών γραμμών πριν αρχίσει το μεγάλο ανακάτεμα της πολιτικής τράπουλας.

Το οποίο οδήγησε μέσα από τις μνημονιακές συμπληγάδες και μεγάλους ή μικρούς συνασπισμούς στον σημερινό πολιτικό αχταρμά. Γιατί δυστυχώς όπως φάνηκε στο τέλος της ημέρας και παρά κάποιες σοβαρές προσπάθειες και προθέσεις στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ούτε ο πολιτικός κόσμος, ούτε η κοινωνία, ούτε και τα διάφορα… συστήματα και συμφέροντα, ήταν έτοιμα να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς και τις συναινέσεις που απαιτεί η πολιτική σύνθεση διαφορετικών πολιτικών αφετηριών.

Ακόμα και η παρά φύση πολιτικά συμβίωση Σύριζα και ΑΝΕΛ, μπορεί χρονικά να έχει επιδείξει μεγαλύτερη αντοχή του αναμενόμενου, όμως η συμβίωση συντελέστηκε επί τη βάση του συμφέροντος και της καρέκλας και όχι της σύνθεσης και της δημιουργίας. Δεν πήγε την πολιτική αλλά και τη χώρα ούτε ένα βήμα μπροστά. Αντίθετα συνέβαλε στο οριστικό “ξεχαρβάλωμα” πολιτικών κομμάτων και τάσεων σε ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού τόξου.

Δείτε τι γίνεται με τον ανασχηματισμό. Βαφτίζεται διεύρυνση η ενσωμάτωση μεμονωμένων προσώπων, διόλου εμβληματικών- αντίθετα προερχόμενων από… ανακυκλούμενα παλαιά υλικά του ΠΑΣΟΚ και του δεξιού χώρου  χωρίς πολιτική ταυτότητα. Και την ίδια ώρα διαλύονται κόμματα, βουλευτές περιφέρονται στη Βουλή ανεξάρτητοι χωρίς σαφή πολιτικό λόγο και απαξιώνονται, ενώ δεν δημιουργείται τίποτε το νέο και το ρηξικέλευθο σε έναν ευρύτατο χώρο από το κέντρο έως την κομμουνιστική αριστερά τον οποίο έχει καπελώσει αφού δεν υπάρχει αντίπαλος ο Σύριζα.

Χρόνο με τον χρόνο το πολιτικό σκηνικό αποδομείται, ιδιαίτερα στην κεντροαριστερά χωρίς να προκύπτει και η δυνατότητα ύπαρξης ενός υγιούς “συνομιλητή” της κεντροδεξιάς -η οποία έχει παράλληλα το δύσκολο έργο να διαχειριστεί και τα… δεξιά της – για τη διαμόρφωση μίας επόμενης μέρας που θα μπορέσει να οδηγήσει σε πραγματική ανασυγκρότηση της χώρας. Το μοντέλο των μεγάλων συμμαχιών που παρατηρείται σε αρκετές χώρες ήρθε για να εξελίξει την πολιτική σε όλη την Ευρώπη μετά την κόπωση του δικομματισμού με πιο χαρακτηριστικό το γερμανικό μοντέλο που οι ίδιοι οι Γερμανοί ως ηγέτες στην Ευρωζώνη επιχείρησαν να εφαρμοστεί παντού για να περάσουν οι δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις της σκληρής λιτότητας και πειθαρχίας. Όμως και αυτό κούρασε τις κοινωνίες. Και οι Γερμανοί είναι εκείνοι που ήδη το βιώνουν. Είναι λύση οι αυτοδυναμίες; Ίσως ναι, ίσως όμως και όχι. Εξαρτάται φυσικά πάντα και από τα πρόσωπα σε κάθε χώρα. Σίγουρα πάντως απαιτούνται ξεκάθαρες λύσεις.

Με άλλα λόγια, για να γυρίσουμε στα δικά μας, η ανάγκη για ανάδειξη μίας πολιτικά ισχυρής κυβέρνησης (αυτοδύναμης ή μη) έχει περισσότερο νόημα τώρα από κάθε άλλη φορά. Γιατί θα συνέβαλε στο ξεκαθάρισμα του χώρου και θα ανέστειλε πρωτοβουλίες και προσδοκίες πολυδιάσπασης του σκηνικού, αν συνεκτιμηθεί ότι οι μεθεπόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. Και ο πολιτικός αχταρμάς μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνος. Σκεφτείτε ότι οι πολιτικές εξελίξεις που έρχονται απαιτούν ευρείες πλειοψηφίες για τρεις λόγους. Για να διασφαλιστεί ο σχηματισμός μίας σταθερής κυβέρνησης, να εξασφαλιστεί η εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και να αλλαχθεί άμεσα εκ νέου ο εκλογικός νόμος και να αποφευχθεί το χάος. Εκεί όπου απειλεί να οδηγήσει ο πολιτικός αχταρμάς

[Φωτό: www.triklopodia.gr]

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, 30/8/2018]

Η ΗΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΑΡΙ

Από την Ιθάκη, την Τρίτη που πέρασε, εγκαινίασε ατύπως ο πρωθυπουργός την προεκλογική περίοδο. Απεγδύθη κάθε συναινετικής διάθεσης, δυναμίτισε εν τη γενέσει της τη “στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία” -στην οποίαν τόσα πόνταραν ορισμένοι, κεντροαριστερών καταβολών, αλληθωρίζοντες εσχάτως προς τον Σύριζα -κι έπιασε, για να θυμηθούμε τη λαλιώτειο έκφραση, το “σκληρό ροκ”. Ο -στοχαστικός το πάλαι αρθρογράφος, λάβρος σήμερα πολιτευτής- κύριος Νίκος Ξυδάκης υπάκουσε ενθουσιωδώς στο κέλευσμα του αρχηγού του. Χαρακτήρισε, δίχως να τα κατονομάσει, κάποια στελέχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης “τσιράκια του Παπαδόπουλου”, “συνοδοιπόρους εθνικοσοσιαλιστών”. Ο κύριος Μάκης Βορίδης μυγιάστηκε. Προέβη σε μια δήλωση, η οποία ήταν ανοιχτή -αν μη τί άλλο- και στην πιό ύποπτη για τις πολιτικές προθέσεις του παρερμηνεία. Κατέστη ακαριαία ο Βορίδης ο στόχος της ημέρας για τους προσκείμενους ή συμπαθούντες έστω την κυβέρνηση.

Καταλαβαίνετε τί μας μέλλεται ώσπου να στηθούν οι κάλπες!

Θα βρισκόμαστε επί μήνες εν μέσω διασταυρούμενων πυρών. Θα στενάζουν οι διαδικτυακοί καφενέδες για το εάν ο Σταλινισμός ήταν εξίσου ή λιγότερο αποτρόπαιος από τον Ναζισμό. Θα κάνουν γιούργια οι μεν κραδαίνοντας τα λάβαρα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Θα αντεπιτίθενται οι δε ομνύοντας στον αδικοσκοτωμένο από τη συμμορία του Κουφοντίνα Παύλο Μπακογιάννη. Κάπου εκεί θα πετιέται και ο γιός του επίσης αδικοχαμένου Τεμπονέρα για να υπερασπιστεί τη δική του πατρική παρακαταθήκη, που την τιμάει υπηρετώντας την κυβέρνηση ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Ναυτιλίας…

Οι άνω των σαρανταπέντε τα έχουμε ξαναζήσει αυτά. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ο υπόλοιπος πλανήτης συγκλονιζόταν από την πτώση του Τείχους στο Βερολίνο, εμείς εδώ άλλο καημό δεν είχαμε παρά τις γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τα υποκλαπέντα από τον Θεοφάνη Τόμπρα τηλεφωνήματα, τα πάμπερς του Κοσκωτά (οι μαρτυρίες για τα οποία κατέπεσαν στο Ανώτατο Δικαστήριο) και την τρομολαγνεία της “Αυριανής”. Τις απειλές των αδελφών Κουρή πως εάν τυχόν ο ελληνικός λαός τυφλωνόταν και έφερνε -με την συνενοχή των “Κυρκοφλωράκηδων”- τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στα πράγματα, θα άνοιγε ξανά η Μακρόνησος. Θα παλινορθωνόταν η Βασιλεία.

Τα έχουμε ξαναζήσει και η προοπτική της επανάληψης τους μάς προξενεί απελπισία. “Δεν διδάχθηκε” αναρωτιόμαστε “ντιπ ο ελληνικός λαός από όσα μεσολάβησαν; Από τα τελευταία ιδίως εννέα τραυματικά χρόνια; Ως πότε θα παραμένει άθυρμα στα χέρια του κάθε τυχάρπαστου πολιτικάντη, του κάθε γραμμιτζή δημοσιογράφου, ο οποίος θα του ξύνει με μανία τις πληγές και δεν θα τις αφήνει να κλείσουν; Ως πότε θα βαδίζουμε προς το μέλλον με το βλέμμα προσηλωμένο στο παρελθόν ή βάζοντας τρικλοποδιές ο ένας στον άλλον;”

Μην με παρεξηγήσετε. Δεν είμαι του σαβουάρ-βιβρ. Δεν επαγγέλλομαι έναν πιό πολιτισμένο διάλογο, με το “σεις” και με το “σας”. Το τελευταίο πράγμα που με ενοχλεί στον κύριο Πολάκη είναι οι ακατέργαστοι τρόποι του. Μακάρι να είχε απαλλαγεί από τα εμφυλιοπολεμικά του σύνδρομα, μακάρι να εκτόξευε στους αντιπάλους του κατηγορίες τις οποίες να μπορούσε δικαστικά να αποδείξει κι ας έβριζε σαν παλιός βαρκάρης. Ούτε βεβαίως υπολήπτομαι εκείνους τους αστούς -τρομάρα τους!- πολιτικούς, οι οποίοι αφού συμμετείχαν στο οργιώδες πάρτυ που οδήγησε στη χρεοκοπία του κράτους, έχουν σήμερα αναβαπτισθεί στα νάματα του φιλελευθερισμού και ανυπομονούν να ξαναπιάσουν τα πόστα. Οι ίδιοι ή οι εξ’αίματος γόνοι τους.

Στους μήνες που μεσολαβούν μέχρι τις εκλογές, οι πολίτες οφείλουν καθημερινά να διαχωρίζουν την ήρα από το σιτάρι.

Όποιον υιοθετεί λόγο διχαστικό, όποιον θέτει ερωτήματα μανιχαϊστικά “ή εμείς ή αυτοί”, όποιον επικαλείται το οποιοδήποτε ηθικό πλεονέκτημα, να τον στέλνουν στον αγύριστο. Όποιον τοποθετείται με σαφήνεια και με παρρησία απέναντι στα προβλήματα και στις προκλήσεις που έχει ενώπιον της η Ελλάδα να τον ακούν.

Όποιον τάζει χάντρες και καθρεφτάκια σε συγκεκριμένες ομάδες -στους πλέον οικονομικά αδύναμους κατά προτίμησιν- προκειμένου να εξαγοράσει την ψήφο τους να τον αντιμετωπίζουν με το πανίσχυρο από την αρχαιότητα όπλο μας: με τη λοιδορία. Όποιον αντίθετα προβάλλει ένα συγκεκριμένο σχέδιο υπέρ μιάς κοινωνίας ίσων ευκαιριών, κατά της φτώχειας, με πρόνοια για τους ευάλωτους να τον προκρίνουν. Δίχως ιδεολογικές παρωπίδες. Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα υπήρξε φιλελεύθερη ιδέα. Λειτουργεί όμως στις μέρες μας αποτελεσματικότερα από κάθε σοσιαλιστικής έμπνευσης μέτρο.

Μη γελιέστε. Οι ρόλοι δεν είναι ακόμα απολύτως μοιρασμένοι. Κάθε παράταξη έχει να δώσει έως τις κάλπες δύσκολες εξετάσεις. Και ο πιό καλών προθέσεων πολιτικός μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποκύψει στον πειρασμό του παλαιοκομματισμού.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε τις προάλλες την ΕΡΤ και ανήγγειλε ότι θα αξιολογηθεί μεν το προσωπικό της πλην δεν θα γίνουν απολύσεις. (Θα αξιολογηθεί με ποιό σκοπό; Και με ποιό τρόπο;) Τι κέρδισε νερώνοντας το κρασί του; Μια προσβλητικότατη δήλωση του πολύ κυρίου Καλφαγιάννη, ο οποίος τον χαρακτήρισε “αρχηγεύοντα της ακροδεξιάς ΝΔ”. Ελπίζω να έλαβε ο κύριος Μητσοτάκης χρήσιμο μάθημα.

ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Χρήστου Χωμενίδη, 27/82018

ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΤΩΝ €70 ΕΚΑΤ. ΤΗΣ ΓΑΙΑΟΣΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Εάν τον Σεπτέμβριο του 2017, οι προσδοκίες για έναρξη κατασκευής, έως το τέλος του 2018, του πολυώροφου εμπορικού – γραφειακού κτηρίου πάνω από το σταθμό του ΟΣΕ στο λιμάνι του Πειραιά ήταν ισχυρές, έναν χρόνο μετά, έχουν εξανεμιστεί.

Το έργο, που προωθεί η θυγατρική του ομίλου ΟΣΕ,  ΓΑΙΑΟΣΕ, σε έκταση 35.000 τ.μ. στο σιδηροδρομικό σταθμό Πειραιώς βρίσκεται ακόμη στη φάση των μελετών. Η ειδική, δηλαδή, πολεοδομική μελέτη που προσδιορίζει, μεταξύ άλλων, τις ακριβείς χρήσεις και το είδος των βασικών έργων υποδομής, έχει εκπονηθεί, εδώ και πολλούς μήνες.  Ωστόσο, το υπουργείο Περιβάλλοντος δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει την επεξεργασία και την αποστολή παρατηρήσεων επί του κειμένου.

Η έγκριση από το υπουργείο Περιβάλλοντος (και άλλα συναρμόδια υπουργεία) είναι απαραίτητη ώστε το σχέδιο προεδρικού διατάγματος (της ειδικής πολεοδομικής μελέτης) να συνταχθεί και να κατατεθεί προς επεξεργασία στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως είναι αναγκαία προκειμένου η ΓΑΙΑΟΣΕ να προχωρήσει στη δημοσιοποίηση της πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την εκμετάλλευση, για διάστημα άνω των 30 ετών, ενός από τα καλύτερα ακίνητα του χαρτοφυλακίου της.

Συνεπώς, ο διαγωνισμός για την κατασκευή του mall της ΓΑΙΑΟΣΕ, για το οποίο φέρονται να ενδιαφέρονται, ξένοι επενδυτές θα καθυστερήσει επ’ αόριστον, ενώ το εγχείρημα διαθέτει, ήδη… βεβαρυμένο παρελθόν. Η διαδικασία αξιοποίησης του ακινήτου δεν προχώρησε ούτε το 2007, ούτε το 2009, οπότε ο διαγωνισμός που προκηρύχθηκε, για πρώτη φορά, δεν ολοκληρώθηκε επειδή οι προβλεπόμενες τότε χρήσεις ήταν περιορισμένες. Τέλη του 2014, το έργο βρέθηκε ξανά πολύ κοντά στη δημοπράτησή του, αλλά λόγω και των εκλογών του Ιανουαρίου 2015, η διαδικασία “πάγωσε”.

Τι περιλαμβάνει

Ο προβλεπόμενος συντελεστής δόμησης του πολυχώρου είναι 2.7, ενώ το ύψος της επένδυσης εκτιμάται ότι θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 70 εκατ. ευρώ. Ο χαρακτηρισμός του σιδηροδρομικού σταθμού Πειραιά ως πολεοδομικού κέντρου επιτρέπει ένα πολύ μεγάλο εύρος χρήσεων (κατοικία, ξενοδοχεία, καταστήματα, εστίαση, αναψυχή κτλ) που εκτιμάται ότι θα προσελκύσει ισχυρό επενδυτικό ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με τους συντελεστές του έργου, οι υψηλές εισροές του πολυχώρου είναι εξασφαλισμένες, καθώς το κτήριο θα αποτελεί, ουσιαστικά, προέκταση του σιδηροδρομικού σταθμού, καθώς θα αναπτυχθεί πάνω από αυτόν σε ύψος εννέα μέτρων. Και δεδομένου ότι έχει άμεση πρόσβαση με το λιμάνι του Πειραιά, στην αγορά κάνουν λόγο για ένα “χρυσοφόρο” ακίνητο, όπου αναμένεται να δημιουργηθεί και ξενοδοχείο.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Δημήτρη Δελεβέγκου, 30/8/2018]

ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ: ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ “ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ”

Ο γερμανικός Τύπος επιχειρεί μια πρώτη αποτίμηση του ανασχηματισμού της ελληνικής κυβέρνησης. Σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα η διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Handelsblatt σχολιάζει ότι “ο Τσίπρας σχηματίζει την ομάδα του για τη ‘μητέρα των μαχών'”, δανειζόμενος έκφραση του έλληνα πρωθυπουργού για τις επικείμενες εθνικές εκλογές. Το δημοσίευμα σημειώνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας “προσπαθεί με τον ανασχηματισμό του υπουργικού του συμβουλίου να δώσει στην κυβέρνησή του τη νέα ώθηση που χρειάζεται. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι καλές (σ.σ. για την κυβέρνηση)”.

Ο γερμανός ανταποκριτής σχολιάζει πάντως ότι “είναι απίθανο η μερικώς ανανεωμένη ομάδα να δώσει τη μεγάλη ώθηση που χρειάζεται πραγματικά η κυβέρνηση. […] Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι με μερικές αλλαγές προσώπων στο υπουργικό συμβούλιο δεν θα γυρίσει σελίδα (σ.σ. ανατρέποντας τις αρνητικές δημοσκοπήσεις). Στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση έχει οικονομικά περιθώρια να μειώσει τα φορολογικά βάρη. Τι ακριβώς σκέφτεται, δεν το είπε ο πρωθυπουργός, ωστόσο υποσχέθηκε ότι ‘είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε σε γενναίες παρεμβάσεις'”. Η HB αναφέρεται στην εκλογή του Πάνου Σκουρλέτη στη θέση του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, επισημαίνοντας ότι “προέρχεται από το ΚΚΕ. Είναι ένας παλιός, δοκιμασμένος κομματικός στρατιώτης και βαθιά ριζωμένος στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ. […] Τώρα καλείται να αναλάβει το καθήκον να αποκαταστήσει τον ιδιαίτερα παραμελημένο κομματικό μηχανισμό ενόψει των επόμενων εκλογών. Αυτό δεν θα είναι εύκολο διότι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται αποπροσανατολισμένος. Όπως ο Τσίπρας προσωπικά, έτσι και το κόμμα διάνυσε τα προηγούμενα χρόνια μια δύσκολη διαδρομή με πολλές μεταστροφές”.

Ο ανταποκριτής παρατηρεί ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός επιχειρεί πλέον να “οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ προς το πολιτικό κέντρο. Στο τέλος αυτής της πολιτικής πορείας θα μπορούσε να βρίσκεται ένα με την ευρεία έννοια σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ο Τσίπρας το έχει αντιληφθεί: Πρέπει να μετατοπίσει το κόμμα εκεί όπου μπορεί να αποκομίσει ψήφους”.

FAZ: Αμφιλεγόμενη ελληνοκινεζική συνεργασία

Με επιφύλαξη βλέπει η Frankfurter Allgemeine Zeitung το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν τη Δευτέρα στο Πεκίνο οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και της Κίνας, Κοτζιάς και Ουάνγκ Γι αντίστοιχα, κατά την επίσκεψη του έλληνα υπουργού στην Κίνα. “Η Ελλάδα θέλει να συνεργαστεί με την Κίνα στον νέο Δρόμο του Μεταξιού. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη στάση της ΕΕ”, παρατηρεί η εφημερίδα της Φραγκφούρτης.

Η FAZ σχολιάζει: “Στην πραγματικότητα τα κράτη της ΕΕ είχαν συνεννοηθεί να μην το ξανακάνουν. Παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα υπέγραψε τώρα μια δήλωση προθέσεων με την Κίνα για τον νέο Δρόμο του Μεταξιού. Με αυτόν τρόπο η Αθήνα διαχωρίζει τη θέση της από την ομοφωνία που είχαν επιτύχει οι πρεσβευτές των χωρών της ΕΕ στο Πεκίνο, με εξαίρεση την Ουγγαρία, τον περασμένο Μάρτιο”. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι οι πρεσβευτές είχαν ζητήσει τότε μεταξύ άλλων ενιαία στάση των κρατών μελών απέναντι στο μνημόνιο συνεργασίας με την Κίνα. Επίσης υπογραμμίζει ότι η κριτική  κατά του μνημονίου έγκειται μεταξύ άλλων και στο γεγονός ότι “έχει υπαγορευθεί λέξη προς λέξη από το Πεκίνο και δεν είναι διαπραγματεύσιμο”.

Το δημοσίευμα παρατηρεί ότι “η Ελλάδα είχε υποχωρήσει και στο παρελθόν στις κινεζικές διαθέσεις. Η Αθήνα απέτρεψε τον Ιούνιο του 2017 μια κοινή δήλωση της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα ενώπιον του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Επίσης συνέβαλε το 2015 στην αποδυνάμωση μιας τοποθέτησης της ΕΕ σχετικά με τις κινεζικές αξιώσεις στην Νοτιοκινεζική Θάλασσα. Η Ελλάδα έχει επωφεληθεί περισσότερο από πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη από τη συνεργασία με την Κίνα”, υπογραμμίζει η FAZ.

Επικριτές του Ερντογάν ψάχνουν καταφύγιο στην Ελλάδα

Στον αυξανόμενο αριθμό Τούρκων που καταφεύγουν στην Ελλάδα αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο λόγω της τεταμένης πολιτικής κατάστασης στην πατρίδα τους, αναφέρεται μερίδα του γερμανικού Τύπου. Η Handelsblatt επισημαίνει σε εκτενή της ανταπόκριση από την Αθήνα στην ιστοσελίδα της ότι “τούρκοι επικριτές του καθεστώτος διαφεύγουν στην Ελλάδα εξαιτίας του Ερντογάν”. Η εφημερίδα του Ντύσελντορφ αναφέρει ότι “χιλιάδες Τούρκοι υποβάλλουν αίτηση χορήγησης ασύλου στην Ελλάδα. Στο μεταξύ έρχονται συχνά με παράνομο τρόπο”. Ο γερμανός ανταποκριτής αναφέρεται στην περίπτωση της Λεϊλά Μπιρλίκ, πρώην βουλευτή του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, που “ήρθε (σ.σ. προ ημερών) με τη βοήθεια του σκοταδιού στην Ελλάδα διασχίζοντας τον Έβρο”. Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, σε αντίθεση με τους “δεκάδες χιλιάδες σύρους, ιρακινούς και αφγανούς πρόσφυγες πολέμου που διέσχισαν το ποτάμι τα περασμένα χρόνια […] η Λεϊλά Μπιρλίκ δεν τράπηκε σε φυγή εξαιτίας του πολέμου. Διέφυγε από τον Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος διώκει αμείλικτα τους επικριτές και τους πολιτικούς του αντιπάλους”.

Η HB αναφέρει ότι η κούρδισσα πρώην βουλευτής είχε συλληφθεί το 2016 μαζί με 13 ακόμη βουλευτές του HDP με τις κατηγορίες της τρομοκρατικής προπαγάνδας και της συμμετοχής στο απαγορευμένο κουρδικό κόμμα PKK. Παρά την προσωρινή αποφυλάκισή της τον Ιανουάριο του 2017 όμως, οι τουρκικές αρχές της απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα παρακρατώντας το διαβατήριό της. “Η διαφυγή της οδήγησε σε πηχυαίους τίτλους στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης. Η υπόθεση της Μπιρλίκ προκαλεί πονοκέφαλο στους έλληνες διπλωμάτες. Ολοένα και περισσότεροι τούρκοι επικριτές του καθεστώτος αναζητούν στην Ελλάδα προστασία από διώξεις. Η Άγκυρα κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση ότι υποδέχεται ‘πραξικοπηματίες’ και ‘τρομοκράτες’. Η διαφυγή της γνωστής κούρδισσας πολιτικού ενδέχεται […] να επιβαρύνει επιπλέον τις ούτως ή άλλως τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις”.

Ο ανταποκριτής της HB διαπιστώνει ότι η απελευθέρωση των δύο ελλήνων στρατιωτικών από την Άγκυρα αποκλιμάκωσε μόνον προσωρινά τις διμερείς εντάσεις. “Τώρα υπάρχουν νέες εντάσεις” υπογραμμίζει το δημοσίευμα, αναφερόμενο στους τούρκους στρατιωτικούς που έχουν λάβει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα και κατηγορούνται από την τουρκική κυβέρνηση για συμμετοχή στην απόπειρα πραξικοπήματος το 2016.

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι “η υπόθεση των οκτώ τούρκων στρατιωτικών φαίνεται να δείχνει ότι Τούρκοι που αναζητούν άσυλο μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς στην Ελλάδα. Αυτό αντικατοπτρίζεται ήδη στον αυξανόμενο αριθμό των προσφύγων. Στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από την απόπειρα πραξικοπήματος έχουν υποβάλει αίτηση χορήγησης ασύλου 3.189 τούρκοι πολίτες στην Ελλάδα – και η τάση είναι ανοδική”.

Έκθεση φωτογραφίας για τη Θεσσαλονίκη στο Βερολίνο με… παραλείψεις

Η Tageszeitung του Βερολίνου σχολιάζει έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Ευρωπαϊκών Πολιτισμών στο Βερολίνο στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτισμού, οι οποίες είναι φέτος αφιερωμένες στη Θεσσαλονίκη. Ο γερμανός αρθρογράφος θεωρεί ανεπαρκές το υλικό που εκτίθεται, λέγοντας ότι η έκθεση δεν έχει συμπεριλάβει σημαντικές πτυχές της ιστορίας της πόλης.

“Μια έκθεση φωτογραφίας του Μουσείου Ευρωπαϊκών Πολιτισμών στο Βερολίνο για την ιστορία της Θεσσαλονίκης παρακάμπτει τα δύσκολα ζητήματα, ωστόσο μεταδίδει μια αίσθηση της συχνά βάναυσης πραγματικότητας πίσω από το ειδυλλιακό σκηνικό”, γράφει η TAZ και υπογραμμίζει: “Ξενίζει το γεγονός ότι για την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που εκτιμάται ότι στοίχισε στην Ελλάδα από 500.000 έως 800.000 ανθρώπινες ζωές, προβλέφθηκε μόνο μία και μοναδική θέση για φωτογραφία: είναι η εικόνα ενός γερμανού αξιωματικού που είχε φωτογραφηθεί το 1944 μπροστά στην Εθνική Τράπεζα στη Θεσσαλονίκη να χαμογελάει ενώ ένας ζωγράφος του δρόμου φτιάχνει το πορτραίτο του. Επίσης, το άλλοτε μεγαλύτερο εβραϊκό νεκροταφείο του κόσμου με πάνω από 300.000 τάφους, το οποίο κατάσχεσαν οι ναζί κατόπιν συμβουλής της δημοτικής διοίκησης το 1942 και πάνω στο οποίο κτίστηκε μεταπολεμικά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο -μια ανοιχτή πληγή του μέχρι σήμερα απωθημένου παρελθόντος της Θεσσαλονίκης- ούτε αυτό παρουσιάζεται”.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Άρη Καλτιριμτζή, από Deutsche Welle, 29/8/2018]

ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ

Στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Jean-Claude Juncker, έναν από τους πιο έμπειρους και αφοσιωμένους Ευρωπαίους πολιτικούς, πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε τη διαρκή και έμπρακτη στήριξή του στην Ελλάδα, σ’ όλη τη διάρκεια αυτής της μακράς κρίσης.

Ακόμη και όταν η ελληνική κοινωνία, με υψηλά ποσοστά της τάξης του 62%, απέρριπτε, υποτίθεται, το σχέδιό του, με το δημοψήφισμα που οργανώθηκε εν είδει μοχλού πολιτικής στήριξης της κυβέρνησης, στοχοποιώντας τον Πρόεδρο της Επιτροπής, ως τον εκπρόσωπο των ανάλγητων Ευρωπαίων εταίρων, ο κ. Junker έδειξε κατανόηση. Και επέμεινε, εντέλει πείθοντας τους ηγέτες των μεγάλων Κρατών- Μελών, να μην υιοθετηθεί το «σχέδιο εξόδου» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – ύψους 50 δις Ευρώ ―, αλλά το κατά περίπου 35 δις Ευρώ ακριβότερο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων. Επρόκειτο για το 3ο στη σειρά Μνημόνιο, το οποίο περιέλαβε τη συνέχιση του συνόλου σχεδόν των ημιτελών από το 2ο Πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.

Η παρούσα ελληνική κυβέρνηση, με την τύχη του πολιτικού χρόνου που είχε στη διάθεσή της, προχώρησε ακόμη περισσότερο και σχεδόν αποκλειστικά στην κατεύθυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής, που, βέβαια, χρειάζονταν εκ νέου, μετά την εγκατάλειψη και άδοξη κατάληξη του 2ου Προγράμματος και τον εξ αυτού και δημοσιονομικό εκτροχιασμό του πρώτου εννεαμήνου του 2015. Και σ’ αυτήν την κατεύθυνση η ελληνική κυβέρνηση κινήθηκε με ευκολία, λόγω της εκ των πραγμάτων συνάφειας μιας πολιτικής εντατικής φορολόγησης με το «ιδεολογικό αιώρημα», που διακατέχει τα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης. Αλλά και με επιτάχυνση και εντέλει αποτελεσματικά, με «υπεραποδόσεις», σε ό,τι τουλάχιστον αφορά στη σημαντική αύξηση των δημοσίων εσόδων, αξιοποιώντας τα θεσμικά «εργαλεία», που είχαν εδραιωθεί με τα προηγούμενα Προγράμματα, παρά την τότε μαχητική αντίθεση της αντιπολίτευσης και νυν κυβέρνησης.

Ενώ, πάντα η παρούσα κυβέρνηση, προσπάθησε συστηματικά, σε όλους τους τομείς άσκησης πολιτικής για τη διαθεσιμότητα κοινωνικών αγαθών, δηλαδή στην υγεία, την ασφάλεια και την παιδεία, να ελαχιστοποιεί – ή και να καταβάλλει με χωρίς προηγούμενο καθυστέρηση – τις λεγόμενες δαπάνες σε τρίτους. Που, ναι μεν αντιστοιχούν σε (πολύ) μικρό μέρος του ετήσιου προϋπ/σμού των υπουργείων και ευρύτερα του δημόσιου τομέα – λόγω του απαγορευτικά μεγάλου ποσοστού που καταλαμβάνει το μισθολογικό κόστος -, αλλά από την άλλη αφορούν σε έργο και εργασίες κρίσιμες για τη μέχρι σήμερα στοιχειώδη, ήδη πολύ χαμηλή, επιχειρησιακή επάρκεια των εν λόγω φορέων. Εξού και τα φαινόμενα υποχώρησης της αποτελεσματικότητας των δομών και των μηχανισμών διασφάλισης της δημόσιας ασφάλειας και κοινωνικής ειρήνης, της υγείας και της εκπαίδευσης – λιγότερο άμεσα φανερό στην τελευταία λόγω των φύσει μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στο πεδίο.

Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι η απόσταση μεταξύ των πολιτικών προθέσεων, όπως αυτές εν μέρει αποτυπώθηκαν με δείκτες και προαπαιτούμενα στα εκάστοτε «Προγράμματα Προσαρμογής & Μεταρρυθμίσεων», και της εντέλει αποτελεσματικότητάς τους, υπήρξε μειούμενη στο διάστημα από το 2010 έως και το 2014, ενώ απογειώθηκε ξανά κατά το 3ο και τελευταίο Πρόγραμμα. Με μοναδική εξαίρεση το πεδίο της δημοσιονομικής προσαρμογής, που έτσι κι αλλιώς επιτεύχθηκε και καθ’ υπερβολήν, με μιαν εύθραυστη ισορροπία εσόδων και δαπανών του δημοσίου και με την εξίσου καθ’ υπερβολήν επιβάρυνση της οικονομίας. Αφού, η ισορροπία αυτή δεν ήλθε ως αποτέλεσμα της σταδιακής έστω αντιμετώπισης των γενεσιουργών αιτίων της κρίσης. Δηλαδή ως αποτέλεσμα αντίστοιχης προόδου στον τομέα των μεταρρυθμίσεων, με επιτεύγματα στο πεδίο των μη δημοσιονομικών στόχων και προαπαιτούμενων του Προγράμματος (όλοι σχεδόν μάθαμε για τα “prior actions”!).

Ακριβώς γιατί τα αποτελέσματα απέχουν πολύ από τις προθέσεις και τους προγραμματικούς στόχους, έχοντας αφήσει τα δύσκολα για τη διετία 2019-2020, θα περίμενε κανείς, αν όχι από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, τουλάχιστον από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, μεγαλύτερη ευαισθησία. Που θα αποτυπώνονταν σε δηλώσεις με «καθαρά μηνύματα» προς την ελληνική κοινωνία. Ότι δηλαδή, ενώ πράγματι φθάσαμε στην κατάληξη του Προγράμματος και αυτό συνιστά «κατάκτηση» του ελληνικού λαού, λόγω ακριβώς των άδικα και παράλογα αυξημένων θυσιών στις οποίες υπεβλήθη, ταυτόχρονα ο λαός αυτός πρέπει να αντιληφθεί ότι θα χρειασθούν ακόμη σημαντικές αλλαγές, «ξεβόλεμα», αρκετών ακόμη «ομάδων», έτσι ώστε να διασφαλισθεί η ευημερία των επόμενων γενεών.

Με λίγα λόγια, πραγματικά προβληματίζει, όντας κατώτερη των περιστάσεων η δήθεν κολακευτική για τον («χαϊδεύοντας τα αυτιά» του) ελληνικό λαό δήλωση του φιλέλληνα Προέδρου της Επιτροπής. Ότι«… μετά την 20η Αυγούστου, η Ελλάδα θα βγει από ένα οκταετές πρόγραμμα χρηματοδοτικής στήριξης, όντας πλέον ικανή να στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις (χωρίς τη βοήθεια άλλων Ευρωπαϊκών κρατών), διασφαλίζοντας τη θέση της στην καρδιά της Ευρωζώνης και της Ένωσης». Ενώ γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύσει για μέγιστο διάστημα 12-18 μηνών, εφόσον δεν προχωρήσουν και μάλιστα γρήγορα οι μεταρρυθμίσεις στις αγορές αγαθών και στον δημόσιο τομέα, την υγεία, την παιδεία και – εκ νέου – την ασφάλιση. Τί, άραγε, θα του στοίχιζε εάν προσέθετε μια φράση, και συγκεκριμένα ότι αυτό θα είναι «βιώσιμο», μόνον εφόσον γίνουν οι καθυστερημένες («καταραμένες») μεταρρυθμίσεις;

Και έτσι, δυστυχώς για την εικόνα των θεσμών αυτών, απέναντι κυρίως στα υποσχόμενα – για ενδεχόμενη διέξοδο – τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και σε βάρος της αναγκαίας ευαισθητοποίησης της κοινωνίας αυτής, ο Πρόεδρος της ΕΕ διαψεύσθηκε τραγικά, σχεδόν «πριν αλέκτων λαλήσαι τρις!». Η τραγική καταστροφή με τις πρόσφατες πυρκαγιές στην Αττική, που μας προετοιμάζουν για επαναλαμβανόμενα παρόμοια φαινόμενα φυσικών καταστροφών, καθιστούν πλήρως εμφανή τη δυσβάσταχτη ανεπάρκεια των δημόσιων υπηρεσιών να εκτελέσουν. Με αποτελέσματα εξόφθαλμα και όχι διάχυτα και μακροπρόθεσμα, όπως σε άλλα πεδία.

Βασικό «μάθημα» για την όποια «επανεκκίνηση»: θα πρέπει εντέλει και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί να επανεξετάσουν τη στάση τους αλλά και τη συνέπεια των πολιτικών τους, σε όλα τα επίπεδα, από τους οιονεί αιρετούς Επιτρόπους έως τη γραφειοκρατία τους. Βοηθώντας ταυτόχρονα το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και εντέλει τον ελληνικό λαό.

Το άρθρο συνυπογράφεται από τον Δρ. Νικήτα Καστή, [Εμπειρογνώμων Ευρωπαϊκής Πολιτικής] και τον Δρ. Αντώνη Ζαΐρη, μέλος της Ένωσης Αμερικανών Οικονομολόγων (ΑΕΑ)

[Φωτό: YVES HERMAN VIA GETTY IMAGES]

[ΠΗΓΗ: https://www.huffingtonpost.gr, του Αντώνη Ζαΐρη, Δρα Οικονομικής Κοινωνιολογίας, Μέλος της Ενωσης Αμερικάνων Οικονομολόγων (ΑΕΑ) – Αντιπρόεδρος του ΣΕΛΠΕ, 27/82018]

ΑΡΧΑΙΑ ΛΑΤΟΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΥΚΗΣ ΘΑΣΟΥ: ONCE AGAIN…

Η Θάσος είναι ένα από τα γνωστότερα σημαντικά κέντρα εξόρυξης μαρμάρου της αρχαιότητας και εδώ μπορεί κανείς να δει λατομεία όλων των εποχών (από τον 7ο αιώνα π. Χ.).

Τα αρχαία λατοµεία μαρμάρου της Θάσου στις Αλυκές (φωτογραφίες του Κ. Λασκαρίδη) αλλά και σε Σαλιάρα – Βαθύ, στο ακρωτήρι Φανάρι και στην Αγία Βαρβάρα, που βρίσκονται βορειοδυτικά της Θάσου, παρήγαγαν το φημισμένο λευκό θασίτικο μάρμαρο το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές θέσεις τόσο σε ελληνικά όσο και Ρωμαϊκά μνημεία.

Ο Κριοφόρος Κούρος (περίπου 580 π.Χ. ) που υπάρχει στο Μουσείο της Θάσου και έχει ύψος 3,5 μέτρα προέρχεται από αρχαϊκό λατομείο.

Εκτός της ποιότητας του μαρμάρου της Θάσου, το στοιχείο εκείνο που έκανε το νησί να προτιμάται ιδιαίτερα είναι ότι τα περισσότερα λατομεία βρίσκονταν δίπλα στη θάλασσα.

Το γεγονός αυτό ήταν καταλυτικής σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού και τη διάδοση του λευκού και ημίλευκου μαρμάρου, ήτοι του Δολομιτικού και της Κρυσταλλίνας!

Όπως εδώ και αιώνες διακρίνονται τα ίχνη λατόμευσης στα αρχαία λατομεία της Αλυκής, έτσι παρά τα άρθρα του Spiegel και παρά τη μετανάστευση 550.000 νέων Ελλήνων επιστημόνων κυρίως, στην περίοδο της κρίσης, η Ελλάδα θα αντιστέκεται και θα συνεχίζει!!!

[ΠΗΓΗ: elladitsamas.blogspot.com, του Π. Τζεφέρη, 12/8/2018]

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΥΣΟ ΚΑΝΟΝΑ;

Το σταθερό χρήμα είναι ζωτικής σημασίας για τη μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη. Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τον Χρυσό Κανόνα (σύνδεση δολαρίου με τον χρυσό) στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η οικονομία αναπτύχθηκε με πολύ πιο αργό ρυθμό από ό,τι όταν το δολάριο ήταν συνδεδεμένο με το πολύτιμο μέταλλο. Αλλά πώς θα φτάσουμε σε ένα νέο χρυσό κανόνα; Ο υπέρμαχος του χρυσού Keith Weiner προσφέρει μια νέα προσέγγιση:

«Διανοούμενοι, όπως ο θρυλικός οικονομολόγος Ludwig von Mises και πολλοί άλλοι, έχουν εδώ και καιρό υποστηρίξει την επιστροφή στον χρυσό κανόνα, όμως δεν φαίνεται να πλησιάζουμε σε κάτι τέτοιο. Ο λόγος είναι απλός: Ακόμα κι αν οι άνθρωποι συμφωνούν στις αρχές ενός χρυσού κανόνα, δεν βλέπουν κανένα πρακτικό μονοπάτι που να οδηγεί εκεί.

Μετά από πέντε χρόνια που πέρασα στην Αριζόνα για να πετύχω τον σχεδιασμό ενός απλού νομοσχεδίου που καταργούσε τους φόρους επί του χρυσού, δεν πιστεύω πλέον ότι η νομοθεσία είναι ο δρόμος προς τα εμπρός. Όλοι οι Δημοκρατικοί αντιτάχθηκαν στο νομοσχέδιο, μερικοί Ρεπουμπλικανοί ήταν ιδιαίτερα αδιάφοροι και δύο Ρεπουμπλικάνοι κυβερνήτες άσκησαν βέτο. Κάτι παρόμοιο συνέβη κι όταν πήγα στο Τέξας. Το νομοσχέδιο αυτό πέθανε σε μια επιτροπή όπου την πλειοψηφία την είχαν οι Ρεπουμπλικανοί.

Χρειαζόμαστε έναν καταλύτη. Ας εξετάσουμε τα τρία χαρακτηριστικά του κλασικού χρυσού κανόνα.

  • Ο χρυσός ήταν λογιστική μονάδα. Δεν θα σημειώσουμε καμία πρόοδο στον χρυσό, χωρίς τιτάνια προσπάθεια. Το δολάριο συντηρείται από τη νομοθεσία, τη ρύθμιση και την εκπαίδευση.
  • Ο χρυσός ήταν μέσο συναλλαγών. Σήμερα, αρκετές εταιρείες επιτρέπουν πληρωμές σε χρυσό, κάτι που φαίνεται ελπιδοφόρο. Ωστόσο, λίγοι άνθρωποι θέλουν να ξοδέψουν τον χρυσό τους. Ο καθένας κερδίζει ένα εισόδημα σε δολάρια και αγοράζει χρυσό ως περιουσιακό στοιχείο.
  • Ο χρυσός ήταν μέσο λήψης και χορήγησης δανείων. Η δανειοδότηση θα είναι ο καταλύτης μας. Εάν ο δανεισμός χρυσού ήταν κερδοφόρος τόσο για τους δανειστές όσο και για τους δανειολήπτες, τότε οι τόκοι από χρυσό θα μας πήγαιναν μπροστά.

Οι άνθρωποι δανείζουν επί του παρόντος δολάρια και ευρώ, νομίσματα που υποβαθμίζονται από την υπολογισμένη πολιτική των κεντρικών τραπεζών. Ο χρυσός προσφέρει ένα πλεονέκτημα στους επενδυτές: δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Οι επενδυτές θα έκαναν ουρά για να αγοράσουν ένα σωστό ομόλογο χρυσού – εκπεφρασμένο σε ουγγιές χρυσού, καταβάλλοντας τόκο σε ουγγιές χρυσού και επιστρέφοντας το κεφάλαιο σε ουγγιές χρυσού.

Και οι οφειλέτες που έχουν εισόδημα από χρυσό θα επωφελoύνταν επίσης. Αυτό περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στη Νεβάδα, όπου βοήθησα την κυβέρνηση να εκδώσει ομόλογο χρυσού. Η πολιτεία, κυριολεκτικά, έχει τόνους χρυσού εισοδήματος που προέρχεται από τον φόρο στα ορυχεία. Ο χρυσός πωλείται, ενώ το κράτος στηρίζεται στα έσοδα για να πληρώσει τα έξοδά του. Αλλά εάν η τιμή του χρυσού πέσει, τα έσοδα μειώνονται, δημιουργώντας ένα απροσδόκητο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Η Νεβάδα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της με χρυσό, πράγμα που θα εξαλείψει τον κίνδυνο που ενέχει η τιμή του χρυσού, επειδή τα έξοδα θα αντιστοιχούσαν στα έσοδα. Θα κινούνταν ανοδικά και πτωτικά ταυτόχρονα.

Και θα υπήρξε ακόμη μεγαλύτερο όφελος: η Νεβάδα θα μπορούσε να απαλλαγεί από τα χρέη.

Το σχέδιό μου βασίζεται στο να πουλήσει η Νεβάδα χρυσά ομόλογα – όχι όμως για δολάρια ή χρυσό. Εάν η πολιτεία ήθελε να χρεωθεί ακόμη περισσότερο, θα έπρεπε να πουλήσει ομόλογα δολαρίου. Με τους τόνους χρυσού εισοδήματος από την εξόρυξη, η Νεβάδα δεν χρειάζεται τον χρυσό των επενδυτών. Προτείνω στη Νεβάδα να απαιτήσει από τους αγοραστές να εξαγοράσουν τα εκκρεμή ομόλογα του κράτους με αντάλλαγμα νέα χρυσά ομόλογα.

Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι η Νεβάδα εκδίδει ένα χρυσό ομόλογο 1.000 ουγγιών. Στην τρέχουσα τιμή του χρυσού, αυτός ο χρυσός ισοδυναμεί με περίπου 1,2 εκατ. δολάρια. Μπορεί λοιπόν να περιμένουμε από την αγορά να εξαγοράσει ομόλογα της Νεβάδας αξίας 1,2 εκατ. δολαρίων.

Ωστόσο, οι επενδυτές σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι το ομόλογο δεν είναι 1.000 ουγγιές που παραδίδονται σήμερα. Κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η τιμή του χρυσού σε μια δεκαετία, αλλά είναι πιθανό να είναι υψηλότερη. Έτσι οι επενδυτές θα προσέφεραν χάρτινα ομόλογα αξίας άνω των 1,2 εκατ. δολαρίων για να πάρουν ένα χρυσό ομόλογο 1.000 ουγγιών. Αυτό θα ήταν μια μεγάλη νίκη για τη Νεβάδα. Το κράτος θα αποπληρώσει το χρέος του με έκπτωση, χρησιμοποιώντας λιγότερο χρυσό για να εξοφλήσει περισσότερο χρέος σε δολάρια.

Και θα έδινε το σήμα στον κόσμο για τη μετάβαση στον νέο χρυσό κανόνα. Δεν θα είναι μια αγορά για τον καθορισμό της τιμής του χρυσού (υπάρχουν και άλλες αγορές γι ‘αυτό), αλλά για τον καθορισμό της τιμής του χρέους αναχρηματοδότησης δολαρίου με χρυσό.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Steve Forbes, 28/8/2018]

ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΠΕΝΤΕ ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΑΞΙΑΣ 7 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Μπορεί οι επενδύσεις και τα μεγάλα έργα υποδομής να είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία, ιδίως στην εποχή μετά το τέλος των Μνημονίων, όμως οι προοπτικές παραμένουν ζοφερές. Εκτός, δηλαδή, από τους ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς υλοποίησης μεγάλων αναπτυξιακών παρεμβάσεων, όπως αυτή στο Ελληνικό, όπου οι κυβερνητικές εξαγγελίες ήθελαν οι κατασκευαστικές εργασίες να ξεκινούν το… φετινό καλοκαίρι, η συντριπτική πλειονότητα μεγάλων projects με φορέα υλοποίησης το Δημόσιο εμφανίζει μηδενική πρόοδο.

Πρόκειται για επενδύσεις συνολικού προϋπολογισμού της τάξης των 7 δισ. ευρώ, που προωθούν, ως συμπράξεις Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), στη διεθνή αγορά υπουργεία και φορείς της ελληνικής κυβέρνησης μέσω της επενδυτικής διαδικτυακής πλατφόρμας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,  με στόχο την εξασφάλιση χρηματοδότησης. Ωστόσο, οι επιδόσεις είναι πενιχρές, καθώς για κανένα από τα μεγαλεπήβολα έργα, όπως, για παράδειγμα, η μετατροπή των δημόσιων κτηρίων σε “έξυπνα”, δεν έχει καταστεί εφικτή η εξασφάλιση κεφαλαίων μέσω του πακέτου Γιούνκερ που προβλέπει πόρους ύψους 315 δισ. ευρώ έως και το τέλος της φετινής χρονιάς.

Ανακατασκευή κρατικών κτιρίων

Ένα από τα πιο μεγαλεπήβολα έργα που προωθεί η κυβέρνηση έχει συνολικό προϋπολογισμό 3 δισ. ευρώ και αφορά την αναβάθμιση των κρατικών κτιρίων με στόχο τη βελτίωση της στατικής επάρκειάς τους και τον εκσυχρονισμό των ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεών τους. Με το συγκεκριμένο ΣΔΙΤ επιδιώκεται η βελτίωση του μικροκλίματος των κτιρίων, όπως και η αναβάθμιση της ποιότητας των κτιριακών υποδομών υγείας. Η αποπεράτωσή του υπολογίζεται σε περίπου 60 μήνες, ενώ ο προσεχής Νοέμβριος έχει οριστεί ως ο…χρόνος έναρξης υλοποίησης του έργου. Το έργο αναρτήθηκε στην πλατφόρμα του σχεδίου Γιούνκερ τον Ιούλιο του 2016, τα στοιχεία του ανανεώθηκαν έναν χρόνο, με το –καθ’ ύλην αρμόδιο– υπουργείο Υποδομών να προσβλέπει στην προσέλκυση επενδυτών.  

Έξυπνα δημόσια κτίρια

Ο σχεδιασμός, η ανάπτυξη και η λειτουργία του Διαδικτύου των πραγμάτων (Internet of things) στα δημόσια κτίρια με στόχο τον έλεγχο, μεταξύ άλλων, της ενεργειακής κατανάλωσής τους είναι έργο προϋπολογισμού 1,2 δισ. ευρώ, για το οποίο το υπουργείο Υποδομών είχε ορίσει ως ημερομηνία έναρξης τον Μάρτιο του 2017. Το εν λόγω ΣΔΙΤ προβλέπει την τοποθέτηση έξυπνων αισθητήρων, την ανάπτυξη “υπολογιστικού σύννεφου” και την ανάπτυξη των κατάλληλων εφαρμογών. Για την υλοποίηση του ΣΔΙΤ έχουν προϋπολογιστεί: 100 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη συστήματος γεωγραφικών πληροφοριών (GIS), 100 εκατ. ευρώ για την προσφορά και εγκατάσταση αισθητήρων στα κτίρια, 500 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη “έξυπνων” κτιριακών υποδομών και 500 εκατ. ευρώ για την πιλοτική εφαρμογή του έργου (λήψη πιστοποιήσεων κ.λπ.).  

Επεκτάσεις του μετρό

Μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας επιδιώκεται η εξασφάλιση χρηματοδότησης για τα νέα τμήματα της γραμμής 4 Ευαγγελισμός – Παγκράτι – Ηλιούπολη και Άλσος Βεΐκου – Περισσός, των οποίων το συνολικό κόστος τοποθετείται σε 590 εκατ. ευρώ. Όπως και για τα νέα σχεδιαζόμενα τμήματα της υπό κατασκευή βασικής γραμμής του μετρό Θεσσαλονίκης, από τη Μίκρα έως το αεροδρόμιο (400 εκατ.), από τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό μέχρι το Κορδελιό (440 εκατ.) και από την Πλατεία Δημοκρατίας έως την Ευκαρπία (500 εκατ.).

Ο κεντρικός σταθμός ΚΤΕΛ στον Ελαιώνα

Ευσεβή πόθο αποτελεί και το έργο της κατασκευής του κεντρικού σταθμού υπεραστικών λεωφορείων στον Ελαιώνα, το οποίο το υπουργείο Υποδομών έχει… παρκάρει από τον Μάιο του 2016 στην πλατφόρμα Γιούνκερ, με στόχο την προσέλκυση επενδυτών. Εκτιμά το κόστος του έργου σε 300 εκατ. ευρώ, ενώ, σύμφωνα πάντα με τις προδιαγραφές του project, θα ξεκινήσει να υλοποιείται τον… Σεπτέμβριο του 2017. Να σημειωθεί ότι το προωθούμενο ΣΔΙΤ επιδιώκεται να καλύψει τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τη χρηματοδότηση, τη λειτουργία, τη συντήρηση και την εκμετάλλευση του κεντρικού σταθμού σε έκταση 66,4 στρεμμάτων στον Ελαιώνα. Μάλιστα, η μακέτα που προβλέπει εγκαταστάσεις με επιφάνεια 40.000 τ.μ., περιλαμβάνει εμπορικά καταστήματα, χώρους εστίασης, χώρους πολιτισμού αλλά και μικρή ξενοδοχειακή μονάδα…

Υποθαλάσσια Ζεύξη Σαλαμίνας-Περάματος

Τον περασμένο Ιούνιο, κατά το χρονοδιάγραμμα του ιστοτόπου της Ε.Ε., θα έπρεπε να ξεκινήσει το έργο της υποθαλάσσιας Ζεύξης Σαλαμίνας-Περάματος μήκους 1,2 χλμ. Αυτή τη στιγμή το project βρίσκεται στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού, όπου το “παρών” δίνουν η κοινοπραξία των εταιρειών Άκτωρ παραχωρήσεις, Vinci Highways και Vinci Concessions και αυτόνομα οι τεχνικοί όμιλοι ΤΕΡΝΑ και ΜΕΤΚΑ. Ζητούμενο όμως, είναι η εξασφάλιση χρηματοδότησης, με την προσπάθεια προσέλκυσης επενδυτικού ενδιαφέροντος, μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας, να στέφεται, έως σήμερα, με αποτυχία. Το εκτιμώμενο κόστος διαμορφώνεται σε 350 εκατ. ευρώ,  προβλέπεται η υλοποίηση έργων, όπως τουριστική μαρίνα και θεματικό πάρκο, ενώ ο ανάδοχος θα αναλάβει την λειτουργία, συντήρηση και εκμετάλλευση του υποβρύχιου οδικού άξονα. Πάντως, σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, ο σχεδιασμός του έργου και το μοντέλο χρηματοδότησης θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος της χρονιάς.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Δημήτρη Δελεβέγκου, 27/8/2018]