ΧΡΥΣΟΣ : ΑΝΟΔΟΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ

Ο χρυσός σημείωσε άνοδο χθες, έχοντας αγγίξει χαμηλό 19 μηνών την περασμένη εβδομάδα, καθώς η ενίσχυση του νομίσματος της Κίνας καθιστά το πολύτιμο μέταλλο φθηνότερο για τους επενδυτές στη μεγαλύτερη αγορά χρυσού παγκοσμίως. Η τιμή spot του χρυσού σημείωνε ενδοσυνεδριακά άνοδο 0,88% στα 1.194,60 δολάρια η ουγκιά, αφήνοντας αρκετά μακριά την τιμή των 1.159,96 δολαρίων της Πέμπτης, ένα χαμηλό από τον Ιανουάριο του 2017. Ο χρυσός έχει απωλέσει 13% από το υψηλό του Απριλίου, με την ενίσχυση του αμερικανικού δολαρίου στο διάστημα αυτό να ασκεί πιέσεις στην τιμή του πολύτιμου μετάλλου.

Σε υπόλοιπα πολύτιμα μέταλλα, ο άργυρος σημείωνε πτώση 0,5% στα 14,69 δολάρια η ουγκιά, ο λευκόχρυσος σημείωνε άνοδο 1,5% στα 793,50 δολάρια η ουγκιά, ενώ το παλλάδιο ενισχύθηκε 0,6% στα 916 δολάρια η ουγκιά

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 21/87/2018]

ΑΥΞΗΘΗΚΕ ΚΑΤΑ 17,4% Ο ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ

Η αύξηση οφείλεται κυρίως στην άνοδο κατά 22,5% του επιμέρους δείκτη κύκλου εργασιών στα ορυχεία λατομεία

Αύξηση 17,4% σημείωσε τον Ιούνιο του 2018 ο κύκλος εργασιών στη βιομηχανία σχεδόν διπλάσια από αυτή που είχε καταγραφεί τον Ιούνιο του 2017 σε σύγκριση με τον Ιούνιο του 2016 (9,8%).

Επιπλέον σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) ο μέσος γενικός δείκτης κύκλου εργασιών στη βιομηχανία το δωδεκάμηνο Ιουλίου 2017 Ιουνίου 2018 αυξήθηκε κατά 7,7% σε σύγκριση με τον μέσο γενικό δείκτη δωδεκαμήνου Ιουλίου 2016 – Ιουνίου 2017. Η αύξηση του δείκτη κατά 17,4% οφείλεται κυρίως στην άνοδο κατά 22,5% του επιμέρους δείκτη κύκλου εργασιών στα ορυχεία λατομεία και κατά 17,3% του δείκτη κύκλου εργασιών μεταποιητικών βιομηχανιών. Στην άνοδο αυτή συνέβαλαν κυρίως οι αυξήσεις στους κλάδους των πετρελαιοειδών (39,8%) φαρμακευτικών προϊόντων και σκευασμάτων (11,5%) και βασικών μετάλλων (31%).

Αξίζει να σημειωθεί ότι αύξηση και μάλιστα σχεδόν ίδια παρουσίασε ο κύκλος εργασιών της βιομηχανίας τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική αγορά κατά 17% και 17,9% αντιστοίχως. Σε σύγκριση με τον Μάιο του 2018 πάντως ο γενικός δείκτης κύκλου εργασιών στη βιομηχανία υποχώρησε τον Ιούνιο του 2018 κατά 1,7%.

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/8/2018]

ΤΟ ΠΙΚΡΟ, (ΜΗ-) ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Ο πρωθυπουργός είναι έτοιμος, μετά και την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών να στήσει τη φιέστα του περί του τέλους των μνημονίων. Άλλωστε, όπως οι ίδιοι οι κυβερνητικοί μας λένε αποδείχτηκε τόσο επαρκής, μνημονικός πρωθυπουργός ώστε είναι και ο μόνος που ολοκλήρωσε ένα  μνημόνιο κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Επιπλέον, όπως έχει γραφεί  και σε προηγούμενο άρθρο είναι ο μόνος πρωθυπουργός που υπέγραψε μνημόνιο χωρίς δανειακή σύμβαση- και μάλιστα διάρκειας τεσσάρων δεκαετιών.

Το (μη-) τέλος των μνημονίων που θα εξαγγελθεί με τη γνωστή οργουελική χρήση της γλώσσας, η οποία κυριαρχεί εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια στην ελληνική πολιτική ζωή, θα αποδειχτεί πολύ πικρό για τον ελληνικό λαό.

Πρώτον, διότι τα μνημόνια δεν τελειώνουν. Όπως προείπαμε το νέο μνημόνιο διάρκειας τεσσάρων δεκαετιών σφίγγει το δημοσιονομικό ζουρλομανδύα ακόμα περισσότερο, χωρίς δανειακή σύμβαση και προσθέτοντας στους ήδη υπάρχοντες επόπτες της ελληνικής οικονομίας και τις αγορές, χωρίς να αφαιρεί κανέναν από τους «θεσμούς» -ή πάλαι ποτέ τρόικα. Τα ελάχιστα δις. Ευρώ διακανονισμού δημοσίου χρέους που «δίνει» το νέο μνημόνιο ως αντάλλαγμα για το διάστημα έως το 2060 δε, τα παίρνει πίσω, με τις περικοπές σε λίγα χρόνια. Πρόκειται για το καρότο που επιδιώκει να κάνει το μαστίγιο ανεκτό.

Η δε αξιοπιστία που υποτίθεται ότι προσφέρει στην ελληνική οικονομία, όχι μόνο πληρώνεται κυριολεκτικά με αίμα- βλ. μεταξύ άλλων το Μάτι- αλλά επιπλέον αποσυντίθεται κάθε μέρα που περνά λόγω του ασταθούς διεθνούς περιβάλλοντος, εντός του οποίου η καταφανώς αδύναμη ελληνική οικονομία, χωρίς καμία αναπτυξιακή δυναμική μοιάζει με καρυδότσουφλο.

Δεύτερον, διότι οι πληγές των μνημονίων όχι μόνο δεν κλείνουν αλλά δημιουργούνται νέες. Εργασία και μείωση της ανεργίας σημαίνουν πια απασχόληση φτώχειας και υπερκμετάλλευσης. Μεγέθυνση σημαίνει ανάπτυξη για τους λίγους και ισχυρούς, ντόπιους και ξένους και βαθιά ύφεση για τους εργαζομένους, τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους ανέργους και τους συνταξιούχους. Ασφάλεια σημαίνει καταστολή στον τομέα των κοινωνικών διεκδικήσεων και εγκατάλειψη εκεί όπου ο πολίτης χρειάζεται το κοινωνικό κράτος, όποιας εκδοχής. Προοπτική για τη νεολαία είναι η μετανάστευση. Το μέλλον για την Ελλάδα δείχνει να είναι η δημογραφική –και ίσως όχι μόνο- συρρίκνωση. Η δημοκρατία δείχνει απόμακρη και ψεύτικη για τους πολλούς, με αποτέλεσμα το σαπρόφυτο του ναζισμού να έχει παγιωθεί. Επιχειρηματικότητα είναι κυρίως οι ολιγάρχες, μετά-σοβιετικού τύπου ή τύπου καρτέλ, που ανερυθρίαστα αγοράζουν ΜΜΕ, ομάδες, πόλεις και κόμματα. Εξωτερική πολιτική σημαίνει εξάρτηση νεοαποικιακού τύπου που εγκυμονεί εθνικές καταστροφές. Δεν αλλάζει τίποτε από όλα αυτά- για να αναφερθούμε σε μερικά μόνο. Αντιθέτως,  επιτείνονται με το υποτιθέμενο τέλος των μνημονίων ως κρίση, “μετά” την κρίση.

Τρίτον, διότι στη βάση των ανωτέρω η φύση του ελληνικού καπιταλισμού μετασχηματίζεται: η εκτεταμένη αυτοαπασχόληση και μικροϊδιοκτησία αλέθονται προς την κατεύθυνση της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Ο ελληνικός καπιταλισμός γίνεται βιαιότερος, ανισότερος, χυδαιότερος και πιο εξαρτημένος από ξένες πατρωνίες, επικαθορίζοντας αντιστοίχως τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.

Τέταρτον, διότι τα μνημόνια- παλαιά και νέα- χτύπησαν την Γ’ ελληνική δημοκρατία όχι μόνο πολιτικά αλλά και πολιτειακά. Ήδη από καιρό έχουν μετατραπεί από διεθνείς συμβάσεις σε παρασυνταγματικού τύπου, καθεστωτικά κείμενα, που πέρα από την ολιγαρχική δόμηση και το νεοναζισμό, συρρικνώνουν θεσμικά, έως ακυρώνουν τη δημοκρατική διαδικασία. Τα επίχειρα θα τα δούμε σύντομα.

Πέμπτον, διότι τα μνημόνια έφεραν και διατηρούν την Ελλάδα σε θέση αδυναμίας στην ευρύτερη περιοχή γεωπολιτικού της ενδιαφέροντος.Δημογραφικό, εξάρτηση και αδυναμία βασικών τομέων του ελληνικού κράτους, μεταξύ των οποίων και της άμυνας συνιστούν ιστορικά, πρόδρομο καταστροφών.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό αναφύεται ωστόσο μια ελπίδα, που προκύπτει από την ίδια τη διακήρυξη του «τέλους» των μνημονίων.  Τα μνημόνια ως μηχανισμός επιβολής υπήρξαν και στο συλλογικό φαντασιακό- πέραν των υλικών τους επιπτώσεων- εξαιρετικά αποτελεσματικά για το ελληνικό κατεστημένο. Αποτέλεσαν σχέδιο για το εγχώριο κατεστημένο και τους βραχίονές του και εργαλείο ηγεμόνευσης του κοινωνικού μπλοκ που «έδωσε» τα κατεξοχήν θύματα της κρίσης. Έπεισαν ευρύτατα στρώματα για το αναπόδραστο της συγκεκριμένης εξέλιξης.

Η διακήρυξη του τέλους των μνημονίων στο βαθμό που θα γίνει πιστευτή θα γεννήσει διεκδικήσεις αναδιανομής από το μπλοκ των θυμάτων τους και θα απαντηθεί από το κατεστημένο είτε με εγχώριο -διακηρυκτικά τουλάχιστον- πια σχέδιο περιστολής, είτε με νέο μνημόνιο- και επισήμως. Εκεί η υπομονή θα εξαντληθεί και το παράθυρο ευκαιρίας για ένα εναλλακτικό σχέδιο θα ανοίξει ξανά.

[Φωτό EUROKINISSI]

[ΠΗΓΗ: https://www.huffingtonpost.gr, του Θέμη Τζήμα, Δικηγόρου, Μεταδιδακτορικού ερευνητή, 20/8/2018]

ΕΓΚΡΙΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΓΟΝΟΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

Το υπ. Ενέργειας δεν έχει συμμορφωθεί με δικαστική απόφαση του 2016 – Η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» χαρακτήρισε απογοητευτικό το γεγονός ότι ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της διαιτησίας, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πότε πρόκειται να εκδοθούν οι άδειες

Με μία κίνηση κατά βάση διεκπεραιωτική και λιγότερο ουσιαστική συνεχίζεται η πολιτική της κυβέρνησης επί της πολυσυζητημένης επένδυσης της «Ελληνικός Χρυσός» στα μεταλλεία Κασσάνδρας, στη Χαλκιδική. Λίγο πριν από τον Δεκαπενταύγουστο, και συγκεκριμένα στις 9 Αυγούστου, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης υπέγραψε απόφαση με την οποία εγκρίνεται η τεχνική μελέτη της νέας μονάδας εμπλουτισμού στη θέση Μαντέμ Λάκκος (προσάρτημα 5) της εγκεκριμένης τεχνικής μελέτης του υποέργου «Μεταλλευτικές εγκαταστάσεις Ολυμπιάδας». Πρόκειται για απόφαση η οποία προβλεπόταν να υπογράφει με βάση το τελευταίο πόρισμα του Συμβουλίου της Επικράτειας, που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η δημόσια διοίκηση δεν είχε συμμορφωθεί με προηγούμενη απόφαση της Δικαιοσύνης, η οποία είχε εκδοθεί δύο χρόνια πριν, το 2016.

Υπενθυμίζεται ότι ύστερα από σχετικές προσφυγές της «Ελληνικός Χρυσός» στο ΣτΕ είχαν εκδοθεί οι αποφάσεις 217/2016, 218/2016 και 221/2016. Στις 9 Νοεμβρίου 2017 η «Ελληνικός Χρυσός» ζήτησε από το ΣτΕ να ελέγξει τη συμμόρφωση της διοίκησης με την απόφαση 221/2016. Το ΣτΕ, όπως προκύπτει από το πρακτικό συνεδρίασης της 11/2018 απεφάνθη πως η διοίκηση παρέλειψε να συμμορφωθεί με την εν λόγω δικαστική απόφαση και κλήθηκε να το πράξει αυτό εντός τριμήνου από την κοινοποίηση του προαναφερθέντος πρακτικού.

Από την επικοινωνία της «Κ» τόσο με την «Ελληνικός Χρυσός» όσο και με το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας προκύπτει ότι αφενός από μόνη της δεν πρόκειται για μια καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη του έργου απόφαση και αφετέρου ότι το υπουργείο δεν φαίνεται διατεθειμένο να προχωρήσει το προσεχές διάστημα στην έκδοση των λοιπών εκκρεμών αδειών που αφορούν τις Σκουριές. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εταιρεία, εκκρεμούν οι ακόλουθες άδειες:

  • Η τροποποίηση του ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού του εργοστασίου εμπλουτισμού των Σκουριών
  • Η μετεγκατάσταση των αρχαιοτήτων
  • Η αναθεώρηση της πολεοδομικής άδειας για το εργοστάσιο των Σκουριών
  • Η τροποποίηση του προσαρτήματος της τεχνικής μελέτης για τον χώρο απόθεσης των Σκουριών
  • Η τεχνική μελέτη μεταλλουργίας του Μαντέμ Λάκκου

Από τις παραπάνω άδειες, μέρος της απόφασης του Συμβουλίου της Επικράτειας, βάσει της οποίας είχε δικαιωθεί η «Ελληνικός Χρυσός», είναι και η τεχνική μελέτη μεταλλουργίας του Μαντέμ Λάκκου (προσάρτημα 6) και μένει να δούμε εάν το υπουργείο θα προχωρήσει στην έκδοση σχετικής υπουργικής απόφασης, τουλάχιστον για τη διευθέτηση αυτής της εκκρεμότητας.

Εκπρόσωπος της εταιρείας σε επικοινωνία με την «Κ» χαρακτήρισε απογοητευτικό το γεγονός ότι ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της διαιτησίας η «Ελληνικός Χρυσός» δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πότε πρόκειται να εκδοθούν οι άδειες. Υπενθυμίζεται πως οι εργασίες στις Σκουριές έχουν ανασταλεί από τις 9 Νοεμβρίου 2017, καθώς είχε «παγώσει» η έκδοση των αδειών προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία της διαιτησίας στην οποία είχε προσφύγει το ελληνικό Δημόσιο. Η απόφαση της διαιτησίας εκδόθηκε τον περασμένο Απρίλιο και βάσει αυτής απορρίφθηκε το αίτημα του ελληνικού Δημοσίου σύμφωνα με το οποίο η τεχνική μελέτη για το εργοστάσιο της μεταλλουργίας στη θέση Μαντέμ Λάκκος παραβιάζει τη σύμβαση παραχώρησης των μεταλλείων.

Με την απόφαση αυτή θεωρήθηκε τότε ότι άνοιγε ο δρόμος για την έκδοση των δευτερευουσών αδειών, κάτι, όμως, που φαίνεται ότι στην πράξη δεν ισχύει..

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, της Δήμητρας Μανιφάβα, 21/8/2018]

…ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ…

Ο Βασίλης Πρατσινάκης και η Μαρία Φραγκούλη με την ορχήστρα τους θα μας χαρίσουν μαγευτικές στιγμές υπό το φως του φεγγαριού στη σκιά του Πύργου της Ουρανούπολης το Σάββατο 25 Αυγούστου, στις 8:30 το βράδυ.

Την εκδήλωση διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ουρανούπολης με την αρωγή της Εφορείας Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής & Αγίου Όρους. Είσοδος ελεύθερη.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ «ΛΗΞΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ»

Η σκληρή αλήθεια για την “έξοδο” από τα μνημόνια

Μετά από 8 χρόνια και 3 μήνες, 3 μνημόνια, 13 αξιολογήσεις, 34 Eurogroup για το ελληνικό ζήτημα, πολυάριθμους εφαρμοστικούς νόμους που έφεραν δημοσιονομικά μέτρα πάνω από 70 δισ. ευρώ αλλά και πλεονασματικούς πλέον Προϋπολογισμούς, ο κύκλος των “προγραμμάτων” ολοκληρώνεται. Στις 21 Αυγούστου ξεκινά η εποχή της ενισχυμένης μεταμνημονιακής εποπτείας, κατά την οποία η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει υψηλότατα πρωτογενή πλεονάσματα, επιχειρώντας παράλληλα να διανύσει τον ανηφορικό δρόμο εξόδου από την κρίση και να αναπληρώσει μέρος των τεράστιων απωλειών που βίωσε η οικονομία και η κοινωνία.

Τα μέτρα των 70 και πλέον δισ. ευρώ που ελήφθησαν από το 2010 και μετά, εν μέρει μόνο απέδωσαν δημοσιονομικά. Στήριξαν κατά 30 δισ. ευρώ περίπου τα πρωτογενή πλεονάσματα, καταφέροντας καίριο πλήγμα στα εισοδήματα πολιτών και επιχειρήσεων και διαμορφώνοντας έναν ασφυκτικό κλοιό υπερφορολόγησης-χαμηλών μισθών και συντάξεων.

Ουσιαστικά, πάνω από 1 στα 2 ευρώ είτε χάθηκε στη “χοάνη” της ύφεσης, είτε δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα στην οικονομία και στα δημοσιονομικά μεγέθη, επισφραγίζοντας και την αποτυχία των προβλέψεων των δανειστών (ειδικά τα πρώτα χρόνια όταν η ύφεση χτύπαγε κόκκινο με την πτώση του ΑΕΠ να φτάνει έως το 9,1% το 2011), την αστοχία πολλών μέτρων, αλλά και καθρεφτίζοντας τις επιπτώσεις όσων έγιναν το 2015.

Η ανεργία τα χρόνια των μνημονίων εκτοξεύθηκε. Το πλήγμα όπως καταγράφεται στις επίσημες μετρήσεις θα ήταν μεγαλύτερο αν δεν έφευγαν 300.000 πολίτες για να βρουν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό και αν δεν γέρναγε ο πληθυσμός (μόνο τον τελευταίο χρόνο το ήμισυ της μείωσης του δείκτη οφείλεται σε αυτούς τους παράγοντες).

Οι αμοιβές των εργαζομένων καταρρακώθηκαν, το ίδιο και οι επενδύσεις. Το κοινωνικό κράτος συμπιέστηκε όχι μόνο στις συνταξιοδοτικές δαπάνες και στα επιδόματα, αλλά και με τις δαπάνες υγείας να περιορίζονται στο ήμισυ των προ μνημονίων επιπέδων, όπως προειδοποιεί το τελευταίο διάστημα ακόμα και το ΔΝΤ.  

Όσο για τα οφέλη στην αγορά, σε όρους αύξησης παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας μέσα από τα περισσότερα από 1.000 προαπαιτούμενα των 3 μνημονίων είναι μεν υπαρκτά. Πολλές μεταρρυθμίσεις έγιναν ή τουλάχιστον θεσπίστηκαν. Ωστόσο, δεν ήταν αρκετά, όπως φαίνεται από το νέο πακέτο με “αιρεσιμότητες” που θα ακολουθεί την Ελλάδα στη μεταμνημονιακή εποχή, αλλά και από την παγκόσμια κατάταξη της χώρας στους δείκτες ανταγωνιστικότητας (παραμένει χαμηλή παρά την πρόοδο των τελευταίων ετών, ενώ δέχθηκε και νέες πιέσεις φέτος).

Το παρόν

Οι ίδιοι οι δανειστές, επίσημες ελληνικές πηγές αλλά και οι οίκοι αξιολόγησης, στις τελευταίες εκθέσεις που είδαν το φως δημοσιότητας –τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό– επαναλαμβάνουν την πρόοδο που έχει επιτευχθεί. Αλλά αναδεικνύουν και τις απειλές που υπάρχουν, ακόμη, για την ελληνική οικονομία.

Η ίδια η ανάλυση που περιλαμβάνεται στην Απόφαση της Κομισιόν για την Ενισχυμένη Εποπτεία (την οποία εξέδωσε πριν από λίγες εβδομάδες και τίθεται σε εφαρμογή επισήμως την 21η Αυγούστου), κάνει σαφές ότι υπάρχουν προβλήματα τα οποία δεν λύθηκαν τα χρόνια των μνημονίων, όπως είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και η αδυναμία ενίσχυσης των εξαγωγών σε επαρκές επίπεδο. Υπάρχουν και προβλήματα που δημιούργησε η ίδια η κρίση (ή τα διόγκωσε) όπως: το χρέος, τα “κόκκινα” τραπεζικά δάνεια και η ανεργία.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει στην εφαρμοστική της απόφαση για την Ενισχυμένη Εποπτεία (που θα αποτελεί το βασικό εργαλείο μεταμνημονιακής παρακολούθησης), ότι η Ελλάδα “εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κινδύνους όσον αφορά τη χρηματοπιστωτική της σταθερότητα, οι οποίοι, αν επιβεβαιωθούν, θα μπορούσαν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε άλλα κράτη της ζώνης του ευρώ”, εδράζοντας έτσι και την απόφασή της για την εφαρμογή αυτού του καθεστώτος για τα τέσσερα επόμενα χρόνια.

Μάλιστα η Επιτροπή, στο ίδιο κείμενο, κάνει σαφές ότι “εν μέσω επεισοδίων μεταβλητότητας στις χρηματοπιστωτικές αγορές οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων παραμένουν σε υψηλά επίπεδα σε σχέση με άλλα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και οι συνθήκες δανεισμού της Ελλάδας παραμένουν εύθραυστες λόγω εξωτερικών οικονομικών κινδύνων”, κάτι που επαληθεύεται και από τα τελευταία γεγονότα. Έτσι εκτιμά ότι χρειάζονται “περαιτέρω προσπάθειες για να διασφαλιστεί η συνεχής και σταθερή πρόσβαση στις αγορές”…

Η Κομισιόν δίνει ειδική σημασία στις σημαντικές “ανισορροπίες αποθεμάτων” που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αναφερόμενη στο χρέος, στο έλλειμμα του Εμπορικού ισοζυγίου στην ανεργία, στο μεγάλο “άνοιγμα” στη Διεθνή Επενδυτική Θέση της χώρας (που φτάνει περίπου στο -140% του ΑΕΠ), αλλά και σε δύο εσωτερικά ιδιωτικά ελλείμματα: στα “κόκκινα” δάνεια και στα πάνω από 130 δισ. ευρώ που χρωστούν ιδιώτες στο κράτος μέσω οφειλών σε εφορίες και σε ασφαλιστικά ταμεία.

Σε ανάλογο μήκος κύματος, κινείται και η έκθεση του οίκου Fitch που συνόδευε την εντυπωσιακή αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας κατά δύο βαθμίδες. Έκανε λόγο για 3 μεγάλες απειλές λόγω των “κόκκινων” δανείων, του κινδύνου έκρηξης εισαγωγών, αλλά και πιθανών αναταράξεων στο πολιτικό σκηνικό.

Για έκρηξη εισαγωγών, αν δεν στηριχθεί η οικονομία στο μέλλον, αναφέρθηκε προ ημερών και το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, ζητώντας άμεση στήριξη της εγχώριας επιχειρηματικότητας. Παρουσίασε στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι παρά τις πολυάριθμες παρεμβάσεις του Μνημονίου η παραγωγικότητα βελτιώθηκε μεν, αλλά στηρίχθηκε κυρίως στις τεράστιες μειώσεις αμοιβών και όχι σε τομές στην οικονομία.

Αλλά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην έκθεσή του εξηγεί ότι η ανάπτυξη μπορεί να αποδειχθεί χαμηλότερη από τις προσδοκίες, λόγω των δυσμενέστερων (από τις αναμενόμενες) επιπτώσεων από τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα στην ανάπτυξη ή χαμηλότερων επιδόσεων στην ανάκαμψη των επενδύσεων. Κάτι τέτοιο, θα μπορούσε να υπονομεύσει τις δημοσιονομικές επιδόσεις και να διαιωνίσει τα προβλήματα χρέους, εκτίμησε. Το Ταμείο έκανε λόγο ακόμη και για σενάριο ύφεσης 0,7% μακροπρόθεσμα, αν δεν γίνουν μεγάλες μεταρρυθμίσεις, βάζοντας στο “χαρτί” επιτακτικά και το θέμα της γήρανσης του πληθυσμού το οποίο αποδέχεται πλέον και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Κομισιόν εκτιμά στην Έκθεση Βιωσιμότητας Χρέους ότι η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας θα κινηθεί το πολύ στο 1% του ΑΕΠ, καθιστώντας άπιαστο όνειρο την πραγματική σύγκλιση…

Τεράστιες οι απώλειες στο ΑΕΠ – Άπιαστο όνειρο πλέον η πραγματική σύγκλιση

Μετά από τρία μνημόνια, η ελληνική οικονομία φέτος και τα επόμενα χρόνια θεωρείται βέβαιο ότι θα πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα τα οποία θα ξεπεράσουν το 3,5% του ΑΕΠ, που είναι και ο στόχος τον οποίο συμφώνησε η κυβέρνηση με τους “θεσμούς” (σ.σ. αυτό τουλάχιστον εκτιμά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία θα παρακολουθεί την ελληνική οικονομία μαζί με τους υπόλοιπους δανειστές, αν δεν προστεθούν όμως στον “λογαριασμό” τα αντίμετρα τα οποία επιχειρεί να εξαγγείλει η κυβέρνηση).

Συνολικά φτάνει στα 30,8 δισ. ευρώ το ύψος της δημοσιονομικής προσαρμογής τα χρόνια των μνημονίων: από πρωτογενές έλλειμμα 24 δισ. ευρώ το 2019 η κυβέρνηση πλέον υπολογίζεται ότι θα έχει πλεόνασμα 6,8 δισ. ευρώ φέτος. Το πιο βαρύ φορτίο, ειδικά στο τρίτο Μνημόνιο που ήταν και το πιο “φορομπηχτικό”, επωμίσθηκαν τα έσοδα, τα οποία εκτοξεύθηκαν μαζί με την αύξηση των φόρων και των ασφαλιστικών “χαρατσιών” επιβαρύνοντας υπέρμετρα πολίτες και επιχειρήσεις.

Τα έσοδα ως αναλογία του ΑΕΠ αυξήθηκαν κατά 10,1%. Ωστόσο τα έσοδα σε δισ.  ευρώ δεν αυξήθηκαν, αλλά μειώθηκαν οριακά σε σχέση με τα προ μνημονίων επίπεδα (από τα 92,5 δισ. ευρώ το 2009 στα 89,6 δισ. ευρώ το 2018). Αιτία είναι η βασικότερη επίπτωση των μνημονίων, η ύφεση και η καταρράκωση του ΑΕΠ. Καθώς όμως το ΑΕΠ είναι η βάση για τη μέτρηση των πιο βασικών οικονομικών μεγεθών, η πρωτόγνωρη αυτή πτώση έχει προκαλέσει σοβαρότατες παρενέργειες όχι μόνο στη ζωή των ανθρώπων και των επιχειρήσεων αλλά ακόμα και στη στατιστική “εικόνα” της χώρας, για παράδειγμα στο Ασφαλιστικό (εκτοξεύει τη δαπάνη), αλλά και στο χρέος το οποίο ως αναλογία του ΑΕΠ εκτοξεύθηκε: από τα 126,7% το 2009 στο 177,8% φέτος παρά τις παρεμβάσεις που προηγήθηκαν.

Το ΑΕΠ μετρά απώλειες 54,7 δισ. ευρώ τα χρόνια των μνημονίων, ενώ η επίπτωση είναι μεγαλύτερη αν δεν ληφθεί υπόψη η ισχνή του άνοδος πέρυσι και αύξησή του κατά 1,9% στην οποία υπολογίσουν οι δανειστές φέτος.

Όσον αφορά το όραμα της πραγματικής σύγκλισης με την Ευρώπη (σ.σ. το οποίο ήταν ήδη δύσκολο την προ κρίσης περίοδο, όταν το ελληνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ έφτανε στο 74,5% του κοινοτικού μέσου όρου), τώρα θεωρείται σχεδόν αδύνατο. Πλέον το ελληνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ φτάνει μόλις στο 48,3% του κοινοτικού μέσου όρου και μάλιστα δεν αυξήθηκε ούτε κατά τα 2 τελευταία χρόνια της αναιμικής ανάπτυξης. Και τούτο διότι η σύγκριση γίνεται με το τι συμβαίνει “έξω” και όλα τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ε.Ε. αναπτύσσονται ταχύτερα…

Τα ίδια στοιχεία δείχνουν ότι οι επενδύσεις (ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου) έχουν καταρρακωθεί (μείωση κατά 24,5 δισ. ευρώ). Και η άνοδός τους τα επόμενα χρόνια μπορεί να στηριχθεί σχεδόν μόνο στην έλευση ξένων κεφαλαίων, αφού λόγω λιτότητας το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων προβλέπεται να παραμείνει σχεδόν στα ίδια (χαμηλά) επίπεδα.

Στον κοινωνικό τομέα οι αμοιβές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά 21 δισ. ευρώ τα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων. Τα επίσημα ποσοστά ανεργίας (όπως τα ορίζει η Eurostat και είναι χαμηλότερα αυτών της ΕΛΣΤΑΤ) αυξήθηκαν κατά 10,5 μονάδες από τα προ μνημονίων επίπεδα (που ήταν ήδη υψηλά), με τις προοπτικές σημαντικής απομείωσής τους να είναι περιορισμένες καθώς –όπως εκτιμούν οι δανειστές– έχει χαθεί ένα μεγάλο μέρος των παραγωγικών δυνατοτήτων της οικονομίας…

3ο μνημόνιο – Η “καταιγίδα” 36 φόρων

Μέσα από τις 2 πρώτες διαπραγματεύσεις του 3ου Μνημονίου ήρθαν 32 φορομπηχτικά μέτρα, ενώ αν προστεθούν και τα 4 που θεσπίστηκαν το 2017 με τη 2η αξιολόγηση ο “λογαριασμός” φτάνει σε 36 εισπρακτικές παρεμβάσεις. Και τούτο χωρίς να ληφθούν υπόψη τα ασφαλιστικά “χαράτσια” αλλά και όσα έχουν συμφωνηθεί για τη μεταμνημονιακή εποχή.

Σύμφωνα με το ΥΠΟΙΚ, τη 2ετία 2015-2016 θεσπίστηκαν αυξήσεις στον ΦΠΑ (που ακόμη εφαρμόζονται με επόμενο βήμα, τον Δεκέμβριο, την αύξηση των συντελεστών στα νησιά του Αιγαίου), της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, των συντελεστών στον φόρο πολυτελούς διαβίωσης, στον φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων, στον φόρο ασφαλίστρων, αλλά και την κατάργηση απαλλαγών πληρωμής ΕΝΦΙΑ. Καταργήθηκε η απαλλαγή του 50% επί οινοπνευματωδών ποτών στα Δωδεκάνησα, επιβλήθηκε φόρος διαμονής και φόρος επί του καφέ.

Θεσπίστηκε, επίσης, αύξηση της προκαταβολής φόρου εισοδήματος στα νομικά πρόσωπα, στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους αγρότες, η κατάργηση έκπτωσης εφάπαξ πληρωμής φόρου εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων, πρόστιμο αποχής από περιοδικό τεχνικό έλεγχο οχημάτων ΚΤΕΟ, φόρος επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων, κατανάλωσης στο κρασί, στα εταιρικά αυτοκίνητα, αλλά και, τέλος, στη συνδρομητική τηλεόραση και συνδρομητών σταθερής τηλεφωνίας.

Νέα βάρη επιβλήθηκαν στα ανασφάλιστα οχήματα, θεσπίστηκε η κατάργηση φόρων υπέρ τρίτων, έγινε αναμόρφωση τελών κυκλοφορίας, του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, της φορολογίας οχημάτων, του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) ενεργειακών προϊόντων και των επενδυτικών οχημάτων. Επιβλήθηκε αύξηση συμμετοχής Δημοσίου στα μικτά κέρδη από τυχερά παίγνια, Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στον ζύθο και φόρου κατανάλωσης επί των τσιγάρων και του καπνού (συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρονικών τσιγάρων).

Το 2017 επιβλήθηκε η φορολόγηση της βραχυπρόθεσμης μίσθωσης ακινήτων, η κατάργηση έκπτωσης φόρου για ιατρικές δαπάνες και της έκπτωσης 1,5% στην παρακράτηση φόρου, αλλά και καταργήθηκε το 25% του αφορολογήτου σε βουλευτές και δικαστικούς.

Η “φοροκαταιγίδα”, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, έχει και άλλες παρενέργειες πέρα από την εισοδηματική εξόντωση: την αστάθεια της φορολογικής πολιτικής. Στην ανασκόπηση των 2 πρώτων μνημονίων αναφέρει ότι η διαφάνεια, η απλότητα και η σταθερότητα του φορολογικού συστήματος θεωρούνται συνήθως σημαντικά στοιχεία για την ενθάρρυνση των επενδύσεων. Ωστόσο, στην Ελλάδα “η αστάθεια της φορολογικής πολιτικής επηρέασε όλους τους κύριους τύπους φόρων”. Φέρει ως παράδειγμα τις συνεχείς από το 2010 ανατροπές στην εφαρμογή των συντελεστών ΦΠΑ, αλλά και τις “πολλαπλές μεταρρυθμίσεις όσον αφορά τον καθορισμό του φορολογητέου εισοδήματος, την τήρηση βιβλίων, τους φορολογικούς ελέγχους ή τα πρόστιμα. Εξηγεί ότι ο κώδικας φορολογίας εισοδήματος (νόμος 2238/1994) τροποποιήθηκε 425 φορές με 34 νόμους κατά τη διάρκεια των 2 πρώτων προγραμμάτων (2010-2014). Περιγράφει και τον παραλογισμό με τον συντελεστή του φόρου εισοδήματος εταιρειών: μειώθηκε από 25% σε 24% το 2010, εν συνεχεία σε 20% το 2011 για να αυξηθεί σε 26% το 2013 και σε 29% το 2015.

[Φωτό: www. cnn.gr]

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr,  της Δήμητρας Καδδά, από το ΚΕΦΑΛΑΙΟ, 19/8/2018]

ΟΙ «ΣΚΙΕΣ» ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΕΞΟΔΟΥ

Το κυβερνητικό αφήγημα για τη λήξη της οκταετούς περιπέτειας της χώρας και το σκηνικό που περιγράφουν οι αναλυτές – Η επιτήρηση θα συνεχιστεί και ενδεχόμενη δημοσιονομική εκτροπή θα συνεπάγεται αναίρεση μέτρων ελάφρυνσης του χρέους

Στις παραλίες, αλλά και στην άδεια Αθήνα του Αύγουστου, οι συζητήσεις στις παρέες για την επικείμενη, την Τρίτη, έξοδο της χώρας από το μνημόνιο προκαλούν συγκαταβατικά ή και πικρόχολα σχόλια. Κανείς δεν πιστεύει ότι η καθημερινότητα του θα αλλάξει σημαντικά προς το καλύτερο, ούτε ότι η χώρα έχει εξασφαλίσει ένα ανάλογο μέλλον με αυτό των άλλων πρώην μνημονιακών χωρών της Ευρωζώνης. Η επιστροφή στην κανονικότητα και η καθαρή έξοδος, που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, δείχνουν σαν να συμβαίνουν κάπου αλλού. Το σκηνικό εξόδου από το μνημόνιο που περιγράφουν οι οικονομικοί αναλυτές δεν είναι πολύ διαφορετικό. Τα χαρακτηριστικά του είναι τα εξής:

  1. Ο «διάλογος» με τις αγορές ξεκινά με προβληματικούς όρους. «Πώς είναι δυνατόν να πανηγυρίσεις την έξοδο με τις αγορές κλειστές;», σχολιάζει μια τραπεζική πηγή, αναφερόμενη στο υψηλό κόστος δανεισμού, που ακύρωσε τα κυβερνητικά σχέδια για δύο ακόμη εκδόσεις ομολόγων πριν από το τέλος του μνημονίου. Παρά τις αποφάσεις για διευθέτηση του χρέους, η ιταλική και η τουρκική κρίση επιβεβαίωσαν τους τελευταίους μήνες ότι η Ελλάδα είναι εξαιρετικά ευάλωτη σε αναταράξεις.
  2. Η δημοσιονομική προσαρμογή θα συνεχιστεί. Η Ελλάδα έχει δεσμευθεί, με νόμο, να μειώσει τις συντάξεις από 1/1/2019 και το αφορολόγητο από 1/1/2020, να εμφανίζει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ ώς το 2022 και στη συνέχεια 2,2% του ΑΕΠ. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ανακαλέσει τη μείωση των συντάξεων, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν θα εκληφθεί αρνητικά από τις αγορές.
  3. Η επιτήρηση από τους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ, θα εξακολουθήσει να υφίσταται και ενδεχόμενη δημοσιονομική εκτροπή θα συνεπάγεται αναίρεση μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, πέραν του αρνητικού σήματος που θα αποστέλλεται στις αγορές.
  4. Το «ελατήριο» δεν λειτούργησε και παρότι η οικονομία βγαίνει επιτέλους από τη μακρύτερης διάρκειας και έντασης ύφεση που έχει καταγραφεί, ο ρυθμός ανάπτυξης είναι χαμηλότερος από τις προσδοκίες, της τάξεως του 2% φέτος, ενώ η περαιτέρω δημοσιονομική προσαρμογή δεν επιτρέπει αισιοδοξία για το μέλλον. Η Ελλάδα έχασε τα χρόνια της ευρωπαϊκής ανάκαμψης, δεν επωφελήθηκε από τα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και τώρα είναι αντιμέτωπη με ένα διεθνές περιβάλλον αστάθειας και επικείμενης ανόδου των επιτοκίων.
  5. Οι τράπεζες εξακολουθούν να ταλανίζονται από το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που φτάνουν το 42%, όταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες κυμαίνονται μεταξύ 1% και 5%. Έτσι, δεν είναι σε θέση να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη
  6. Οι διαρθρωτικές αλλαγές εξακολουθούν να είναι ημιτελείς. Η αναδιάρθρωση του Δημοσίου παραμένει ζητούμενο, η φοροδιαφυγή συνέχιζα να κινείται σε επίπεδα ρεκόρ, παρά το θετικό βήμα της ανεξαρτητοποίησης της ΑΑΔΕ, για να αναφέρουμε μερικές.

Αναγνωρίζουν, βεβαίως, όσοι μελετούν τα οικονομικά μεγέθη, ότι κατά την διετία που προηγήθηκε σημειώθηκε μια εντυπωσιακή βελτίωση στο δημοσιονομικό σκέλος, με το έλλειμμα του 15,4% του ΑΕΠ το 2009 να μετατρέπεται σε πλεόνασμα 0,8% του ΑΕΠ το 2017 (και πρωτογενές πλεόνασμα 4,2% του ΑΕΠ την ίδια χρονιά). Σημειώνουν, επίσης, τη μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών από το 15% του ΑΕΠ το 2008 στο 0,8% του ΑΕΠ το 2017. Προσθέτουν, όμως, ότι η αποκατάσταση αυτή της δημοσιονομικής ισορροπίας έγινε με σημαντικό κόστος σε επίπεδο εισοδήματος (το ΑΕΠ υποχώρησε κατά 25%) και ανεργίας και βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην υπερφορολόγηση, φέρνοντας σε απόγνωση νοικοκυριά και υπονομεύοντας την ανάπτυξη της χώρας. Καθώς η ανάπτυξη είναι τώρα το βασικό ζητούμενο, όπως διαμηνύουν και οι οίκοι αξιολόγησης, οι οικονομολόγοι εισηγούνται μειώσεις φορολογίας. Ισως, όμως, ακόμη σημαντικότερη, ιδίως για τις πολυπόθητες άμεσες ξένες επενδύσεις, όπως λένε, είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης. Οι αναμνήσεις, όμως, των πρακτικών που ακολουθήθηκαν στο Ελληνικό ή στις Σκουριές είναι ακόμη νωπές. Ακόμη χειρότερα, οι επικείμενες εκλογές απειλούν με ολική επαναφορά στις κακές συνήθειες του παρελθόντος.

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, της Ειρήνης Χρυσολωρά, 19/8/2018]

ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ: ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Καμία δημόσια πολιτική ή ιδιωτική δράση δεν επιτρέπεται να μειώνει, να θέτει σε κίνδυνο ή οπωσδήποτε να υποβαθμίζει το εναπομένον φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κεφάλαιο!

Με γνώμονα την ευημερία, η έννοια της ανάπτυξης, διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από το πέρασμα διαφόρων πολιτισμών. Μέσα από το πρίσμα μιας γραμμικής αντίληψης του χρόνου, ως διαδοχή γεγονότων, η ιδέα της ανάπτυξης ταυτοποιείται μέσα από διάφορα επάλληλα, αναδυόμενα στάδια.

Πώς μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τον πολιτισμό του στη γη χωρίς να καταστρέφει τη φύση και τον εαυτό του;

Στο στάδιο λοιπόν του πρώιμου καπιταλισμού, όπου ολοένα και αυξάνονται τα προς κατανάλωση αγαθά στο εσωτερικό μιας κοινωνίας, στη φάση της επικράτησης ενός συστήματος εμποροκρατισμού -ή μερκαντιλισμού, με βάση την αγγλική ορολογία- εδραιώνεται μία υλιστική θεώρηση της έννοιας της προόδου, ως σταδιακής διαδικασίας οικονομικής μεγέθυνσης. Εν συνεχεία, η έννοια της ανάπτυξης, μέσα από μία πορεία συνεχούς και καθολικής αύξησης των ρυθμών παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών, φθάνει στις μέρες μας να ταυτίζεται με τη φρενήρη διασπάθιση του φυσικού αποταμιεύματος της ανθρωπότητας και, τελικά, δεν υπήρξε τίποτε άλλο από ψευδεπίγραφη μεγέθυνση συσσωρευμένου πλούτου.

Αποκύημα αυτής της πορείας είναι το κρίσιμο πρόβλημα της εποχής μας, το οποίο, με απλά λόγια, μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: πώς μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τον πολιτισμό του στη γη χωρίς να καταστρέφει τη φύση και τον εαυτό του.

Κάπως έτσι φθάνουμε στο 1972, όπου επιστήμονες θέτουν ανοιχτά το πρόβλημα των ορίων της ανάπτυξης, με την ανησυχία τους να δικαιώνεται με τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης για το Περιβάλλον. Ως γνωστόν, για να υπερακοντιστεί μια ιδεολογία, χρειάζεται να γεννηθεί η διάδοχός της. Έτσι φθάνουμε στο 1992 και στη Διάσκεψη του Ρίο για το Περιβάλλον, η οποία είναι αξιομνημόνευτη γιατί κατόρθωσε να προσφέρει στην ανθρωπότητα ένα νέο όραμα: To όραμα της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Διακήρυξη του Ρίο, 1992: έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, και ο πολιτισμός δεν διαχωρίζονται από αυτές του περιβάλλοντος, του πλανήτη, της επάρκειας των φυσικών πόρων κλπ

Η αρχική ανησυχία για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, τα συνακόλουθα περιβαλλοντικά προβλήματα και οι επιπτώσεις τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, διαμόρφωσαν τελικά την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους ανάπτυξης, που επιδιώκει να μας εξοικειώσει με όρους όπως η βιωσιμότητα και η αειφορία; Τι εννοούμε τελικά όταν μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη;

Πολλά έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα και διάφοροι ορισμοί έχουν δοθεί, οι οποίοι παρουσιάζουν ορισμένες αποκλίσεις μεταξύ τους. Σε ένα σημείο, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει σύγκλιση: Στο ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν ταυτίζεται με την πράσινη ανάπτυξη, παρά το γεγονός ότι προφανώς υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στους δύο όρους και πολλά κοινά σημεία. Η πράσινη ανάπτυξη εστιάζει ειδικότερα στην ενέργεια, δίνοντας έμφαση στη χρήση ανανεώσιμων πηγών (τις γνωστές ΑΠΕ), αλλά και ευρύτερα στη διαχείριση του ενεργειακού ζητήματος σε σχέση με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ιδίως από τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών, έχει αποτελέσει δε κεντρικό άξονα της πολιτικής οικολογίας. Στο σημείο αυτό, απλά αναφέρουμε ότι και οι εγκαταστάσεις ΑΠΕ, αποτελούν και αυτές βιομηχανικές εγκαταστάσεις οι οποίες δεν είναι αθώες και άνευ επιπτώσεων στο περιβάλλον.

Από τους πολλούς και διάφορους ορισμούς της βιώσιμης ανάπτυξης, επιλέγεται ο ορισμός του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ, σύμφωνα με τον οποίο η βιώσιμη ανάπτυξη είναι ένα οργανικώς ενιαίο σύνολο δημοσίων πολιτικών, οι οποίες προς το παρόν μεν κατατείνουν στην αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ των πάσης φύσεως ανθρωπογενών συστημάτων και των οικοσυστημάτων, στο μέλλον δε διασφαλίζουν την σταθερή συνεξέλιξη αμφοτέρων. Πρακτικώς, ο ορισμός αυτός σημαίνει ότι εφεξής καμία δημόσια πολιτική ή ιδιωτική δράση δεν επιτρέπεται να μειώνει, να θέτει σε κίνδυνο ή οπωσδήποτε να υποβαθμίζει το εναπομένον φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κεφάλαιο. Υπό την έννοια αυτή, η βιώσιμη ανάπτυξη είναι μια θεμελιώδης πολιτιστική αλλαγή, η οποία διατρέχει όλους τους θεσμούς της κοινωνίας και επιβάλλει την προσαρμογή τους προς τις αρχές της.

Είναι δηλ. η βιώσιμη ανάπτυξη (αλλιώς και «βιωσιμότητα») για το Δίκαιο του 21ου αιώνα, ό,τι ήταν τα ατομικά δικαιώματα για τον 18ο και 19ο αιώνα και τα κοινωνικά δικαιώματα για τον 20ο αιώνα. Σε σχέση προς αυτά, δηλ. τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, η βιωσιμότητα ίσως είναι μια ευρύτερη ηθική αρχή, διότι περιλαμβάνει τις σχέσεις του ανθρώπου με τα οικοσυστήματα (φυσικό κεφάλαιο), τις σχέσεις του με το πολιτιστικό του παρελθόν (πολιτιστικό κεφάλαιο), καθώς και τις σχέσεις αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους του (κοινωνικό κεφάλαιο). Επιπλέον, το εύρος της ηθικής αυτής αρχής εκτείνεται σε βάθος χρόνου, εφ’ όσον προσδιορίζει την ευθύνη του ανθρώπου όχι μόνο προς τις παρούσες, αλλά και προς τις μέλλουσες γενεές. Η αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης εκφράζει έτσι το μέτρο που πρέπει να διέπει τις ανθρώπινες παρεμβάσεις τόσο στο φυσικό όσο και στο ανθρωπογενές περιβάλλον, και, υπό την έννοια αυτή, συνιστά πράγματι επάνοδο της ανθρωπότητας στην ιδέα της Δικαιοσύνης. Παρά τις διάφορες εννοιολογήσεις της, ένα είναι σίγουρο: ότι το δόγμα της βιώσιμης ανάπτυξης εγκαινίασε μία περίοδο μεγάλης πολιτιστικής αλλαγής.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφερθούμε λίγο στην Agenda 21 (δηλ. τα πρακτέα κατά τον 21ο αιώνα), η οποία συμπλήρωσε την Διακήρυξη του Ρίο (Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον, 1992). Σύμφωνα με αυτήν, η βιώσιμη ανάπτυξη, αντιμετωπίζεται ως η παγκόσμια στρατηγική συγχώνευσης της περιβαλλοντικής προστασίας με τις αναγκαίες πολιτικές και κοινωνικές προσαρμογές, μια στρατηγική η οποία βασίζεται στην συνολική θεώρηση ότι έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, και ο πολιτισμός δεν διαχωρίζονται από αυτές του περιβάλλοντος, του πλανήτη, της επάρκειας των φυσικών πόρων κ.λπ., και η οποία ενσωματώνει αξίες όπως η δικαιοσύνη, το μέτρο, το γενικό συμφέρον. Η Agenda 21 απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας, πολίτες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, επιχειρήσεις κ.ο.κ., εναποθέτει όμως το κύριο βάρος της ευθύνης για τη βιώσιμη ανάπτυξη στο κράτος, το οποίο οφείλει να αυξήσει την κυβερνητική του ικανότητα (capacity building) στο νομοθετικό, εκτελεστικό και δικαιοδοτικό πεδίο προς το σκοπό αυτό. Μόνον έτσι το κράτος μπορεί να είναι και το ίδιο βιώσιμο και άρα χρηστό και ικανό για βιώσιμη ανάπτυξη. Στους δύσκολους καιρούς που διάγουμε, με ένα δημόσιο χρέος «δαμόκλειο σπάθη» πάνω από τα κεφάλια των πολιτών της Ελλάδας, αλλά και «καπέλο» πάνω από την άσκηση όλων των δημόσιων πολιτικών της χώρας, η έννοια της βιωσιμότητας, πιο επίκαιρη από ποτέ, εκφράζεται χαρακτηριστικά στο βασικό ερώτημα των ημερών μας: είναι το χρέος βιώσιμο; Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…

[ΠΗΓΗ: www. oryktosploutos.net, της Αλεξίας Κωνσταντινίδου, από tvxs.gr, 19/8/2018]

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΗ

Τις τελευταίες δεκαετίες η ΔΕΗ αποτελούσε έναν εργασιακό παράδεισο. Όλοι οι άνθρωποι θεωρούσαν μεγάλο κατόρθωμα να μπορέσουν να εργαστούν στη ΔΕΗ και μάλιστα, πολλοί εγκατέλειψαν ακόμη και τις ιδιαίτερες τους πατρίδες για να έρθουν στο Ενεργειακό λεκανοπέδιο της Δυτικής Μακεδονίας για ένα καλύτερο αύριο. Δυστυχώς, αυτή η κατάσταση δεν κράτησε για πολύ.

Το παντοδύναμο μονοπώλιο της ΔΕΗ μετατράπηκε σε χρηματοοικονομικό εφιάλτη με την πτώση της Ελληνικής οικονομίας να έχει ανυπολόγιστο αντίκτυπο στην επιχείρηση. Σήμερα, φτάσαμε στο σημείο πολλοί νέοι εργαζόμενοι να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους ανάγκες, οι συμβασιούχοι να είναι είδος προς εξαφάνιση και να πηγαίνουν να δουλεύουν για ένα απλό μεροκάματο και οι παλιοί εργαζόμενοι να σκέφτονται την άμεση έξοδο από την επιχείρηση, έστω και με πρόωρη συνταξιοδότηση.

Αυτά συμβαίνουν εντός της επιχείρησης που πληρώνει τις κακές πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, αφού δεν κατάφερε να μπει στη διαδικασία της μετεξέλιξης και να προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις των αγορών. Σ’ αυτές τις καταστάσεις, όλοι γνωρίζουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι έτη μπροστά πιο ευέλικτος λόγω της χρηματοπιστωτικής επιβίωσης. ΔΕΚΟ σαν τη ΔΕΗ, δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν, γιατί ουσιαστικά τους κατέστρεψε η “ομπρέλα” του Δημοσίου που κάποτε ήταν ευχή όμως απέβη σε κατάρα…

Κοινό μυστικό είναι ότι μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας ο λιγνίτης θα σταματήσει, τα ορυχεία δεν θα λειτουργούν και οι μονάδες θα μετατραπούν σε μονάδες καύσης φυσικού αερίου, κάτι το οποίο δεν είναι διόλου δύσκολο για τις μονάδες που κατασκευάζονται με νέα τεχνολογία ή βρίσκονται προς πώληση. Ο λιγνίτης θα μπαίνει μπροστά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ακραίων φαινομένων που η χώρα θα έχει ανάγκες υπέρμετρες. Άρα, και οι θέσεις εργασίας θα εξαφανιστούν και ο όγκος εργασιών της επιχείρησης θα μειωθεί από την περιοχή.

Οπότε δεν έχουμε ως περιοχή μέλλον σ’ αυτό το κομμάτι, πόσο μάλλον ένας εργαζόμενος, του οποίου έχουν αλλάξει οι εργασιακές συνθήκες και πλέον μπορεί να έχει την εμπειρία, όμως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις αντίξοες συνθήκες του ορυχείου, από μια ηλικία και πάνω, γιατί μπορεί να του προξενηθούν ανεπανόρθωτες βλάβες στον οργανισμό του.

Από το Σεπτέμβριο μέχρι και τον Ιανουάριο περιμένουμε μια μεγάλη έξοδο από τη ΔΕΗ, η οποία προφανώς θα διασφαλίσει την οικονομική σταθερότητα της ΔΕΗ αλλά και θα εξασφαλίσει την απόδοση μισθών και συντάξεων. Το πρόβλημα είναι σφοδρό για την τοπική κοινωνία, αφού δεν υπάρχουν από τους τοπικούς άρχοντες, προτάσεις αποκατάστασης της ζημιάς που δημιουργεί η μεγάλη έξοδος από τη ΔΕΗ.

[ΠΗΓΗ: https://energypress.gr, του Μιχάλη Αγραφιώτη, 20/8/2018]

 

 

ΜΟΛΥΣΜΕΝΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ ΣΕ ΟΚΤΩ ΔΗΜΟΥΣ ΣΕ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ανησυχητικές διαστάσεις προσλαμβάνει ο ιός του Δυτικού Νείλου καθώς νέοι θάνατοι προστέθηκαν τις τελευταίες ημέρες. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την

εβδομαδιαία επιδημιολογική έκθεση του Κέντρου Ελέγχου Λοιμώξεων και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), άλλοι δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από επιπλοκές που τους προκάλεσε η λοίμωξη του ιού του Δυτικού Νείλου και 17 προστέθηκαν στον κατάλογο με τους ασθενείς που νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομεία για να αντιμετωπίσουν τη λοίμωξη.

Από το τέλος του περασμένου Μαΐου, που καταγράφηκε το πρώτο κρούσμα στη χώρα μας, έχουν επιβεβαιωθεί 77 κρούσματα με λοίμωξη από τον ιό του Δυτικού Νείλου, εκ των οποίων τα 5 ήταν θανατηφόρα. Τα εξήντα δύο (62) παρουσίασαν εκδηλώσεις από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ, εγκεφαλίτιδα ή/και μηνιγγίτιδα ή/και οξεία χαλαρή παράλυση) και δεκαπέντε (15) είχαν ήπιες εκδηλώσεις (εμπύρετο νόσημα) (Πίνακας 1). Έχουν καταγραφεί πέντε (5) θάνατοι ασθενών με λοίμωξη από τον ιό και εκδηλώσεις από το ΚΝΣ (ηλικίας >70 ετών).

Ενδεικτικό του φορτίου που συνεπάγεται για τον πληθυσμό αλλά και το σύστημα υγείας η κυκλοφορία του συγκεκριμένου ιού είναι πως σήμερα 22 άνθρωποι προσβεβλημένοι από τον ιό και έχοντας εμφανίσει τη λοίμωξη, νοσηλεύονται σε νοσοκομεία της χώρας, με τους τους επτά να βρίσκονται, σε σοβαρή κατάσταση, σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Ποιες είναι οι επικίνδυνες περιοχές

Σε ό,τι αφορά τις μολυσματικές εστίες του ιού του Δυτικού Νείλου, όπως προκύπτει από τα καταγεγραμμένα κρούσματα του ΚΕΕΛΠΝΟ, οι βασικές βρίσκονται στην Αττική. Από τα 77 κρούσματα που έχουν καταγραφεί στη χώρα, τα 31 είναι στην Αττική.

Αξιοσημείωτη παρουσία έχει ο ιός όμως και στη Βόρειο Ελλάδα, με τις περιοχές της Θεσσαλονίκης, της Χαλκιδικής, της Πέλλας, του Κιλκίς να μετράνε συνεχώς νέα κρούσματα.

Οι ειδικοί του ΚΕΕΛΠΝΟ υπενθυμίζουν στους πολίτες την ανάγκη τήρησης  μέτρων ατομικής προστασίας από τα κουνούπια – τα μολυσμένα με τον ιό του Δυτικού Νείλου με το τσίμπημά τους μεταδίδουν τον ιό στους ανθρώπους- και εφιστούν την προσοχή. Η λοίμωξη του ιού του Δυτικού Νείλου δίδει συμπτώματα μιας απλής ίωσης (πονοκέφαλος, πονόλαιμος, μυαλγίες, πυρετός) καθώς αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε βαριά λοίμωξη όπως εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα και οξεία χαλαρή παράλυση.

Οι δήμοι σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική

Σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ και το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ), 33 περιοχές (δήμοι) σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε συναγερμό. Πρόκειται για τους δήμους Μεγαρέων, Ελευσίνας, Ασπροπύργου, Ηλιούπολης, Αθηναίων (2ο δημοτικό διαμέρισμα), Ηρακλείου, Αγίας Βαρβάρας, Σαλαμίνας, Κορυδαλλού, Νίκαιας- Αγίου Ιωάννη Ρέντη, Τροιζηνίας- Μεθάνων, Περάματος και Ωρωπού στην Αττική.

Επίσης, στον ίδιο χάρτη με τις μολυσματικές διαδρομές του ιού του Δυτικού Νείλου βρίσκονται πέντε δήμοι της Στερεάς Ελλάδας (Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, Χαλκιδέων, Τανάγρας, Αλιάρτου –Θεσπιέων, Θηβαίων), επτά δήμοι της Θεσσαλονίκης (Χαλκηδόνος, Ωραιοκάστρου, Κορδελιού-Ευόσμου, Βόλβης, Θεσσαλονίκης, Δέλτα, Θερμαϊκού), τρεις δήμοι της Ημαθίας (Αλεξάνδρειας, Βέροιας, Ηρωικής Πόλης Νάουσας), δύο Δήμους της Πέλλας (Πέλλας, Σκύδρας), έναν δήμο από το Κιλκίς (Παιονίας), έναν από τη Χαλκιδική (Κασσάνδρας) και έναν από το Ρέθυμνο (Μυλοποτάμου).

[ΠΗΓΗ: http://ergoliptesxalkidikis.blogspot.com, 18/8/2018]

Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΗ

Βαρύ λογαριασμό για την… κλιματική αλλαγή καλείται να πληρώσει η ΔΕΗ, η οποία βλέπει τις επιπτώσεις από τους καύσωνες στη Β. Ευρώπη να δημιουργούν νέα δεδομένα στην αγορά ενέργειας της Ε.Ε. και να αυξάνουν τα κόστη στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο ρύπων. Μάλιστα η άνοδος-ρεκόρ στις τιμές των δικαιωμάτων εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα, που κατέγραψαν υψηλό 7ετίας την περασμένη εβδομάδα, συνδέονται ευθέως από τους αναλυτές των ενεργειακών αγορών με τις αλλαγές στο κλίμα και στα προβλήματα που καύσωνα κυρίως στις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Ωστόσο, η αύξηση των τιμών στα διοξείδια, επηρεάζει όλη την ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρισμού, περιλαμβανομένης και της ΔΕΗ, που είναι από τις εταιρείες με τη μεγαλύτερη έκθεση στον λιγνίτη πανευρωπαϊκά. Για την ελληνική εταιρεία το πρόβλημα είναι διπλό: αφενός αυξάνονται τα κόστη παραγωγής ηλεκτρισμού και επιβαρύνονται τα λειτουργικά αποτελέσματα της εταιρείας, αφετέρου δημιουργείται αρνητικό κλίμα για τον εν εξελίξει διαγωνισμό αποεπένδυσης των λιγνιτικών μονάδων και την επικείμενη υποβολή δεσμευτικών προσφορών σε 1,5 μήνα, στις αρχές Οκτωβρίου.

Κλιματικό ρίσκο

Όπως έδειξαν οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, πλέον οι αγορές ηλεκτρισμού θα πρέπει να μάθουν να ζουν με το ρίσκο του… κλίματος. Συγκεκριμένα, την περασμένη Τρίτη, στο ενεργειακό χρηματιστήριο της Λειψίας, για πρώτη φορά από το 2011, τα δικαιώματα εκπομπής ρύπων ξεπέρασαν τα 18 ευρώ ο τόνος. Είχε προηγηθεί το ράλι της τιμής από τα 5,6 ευρώ ο τόνος το 2017, που έφτασε ακόμη και πάνω από τα 16 ευρώ ο τόνος στο πρώτο μισό του 2018, εξαιτίας των αποφάσεων που ελήφθησαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τη θωράκιση και αποτελεσματικότερη λειτουργία του συστήματος εμπορίας ρύπων. Προς τα τέλη Ιουνίου, ωστόσο, υπήρξε υποχώρηση της τιμής των CO2 στα 14,2 ευρώ.

Η πτώση σταμάτησε τον Ιούλιο, συμπίπτοντας χρονικά με το ξέσπασμα των ακραίων καιρικών φαινομένων κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, με αποκορύφωμα την περασμένη εβδομάδα όταν και οι τιμές κατέγραψαν σε υψηλό επταετίας στα 18,03 ευρώ. Όπως επισημαίνουν ενεργειακοί αναλυτές, η άνοδος της τιμής των ρύπων αποδίδεται στις πρωτοφανείς υψηλές θερμοκρασίες ιδιαίτερα στη Β. Ευρώπη, καθώς αρκετά πυρηνικά εργοστάσια έκλεισαν εκτάκτως αφού δεν υπήρχε διαθέσιμο νερό σε κατάλληλη θερμοκρασία για να ψυχθούν οι αντιδραστήρες. Παράλληλα η φτωχή λόγω νηνεμίας παραγωγή ρεύματος από τα υπεράκτια αιολικά της Β. Ευρώπης, είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι αγορές ενέργειας από συμβατικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής άνθρακα και φυσικού αερίου. Συνακόλουθα αυξήθηκε η ζήτηση για δικαιώματα εκπομπής ρύπων, που οδήγησε και στο νέο ρεκόρ των δικαιωμάτων εκπομπής CO2.

Πονοκέφαλοι για τη ΔΕΗ

Το timing της νέας ανόδου των τιμών ρύπων δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο για τη ΔΕΗ, η οποία είδε την περασμένη εβδομάδα τις τιμές στην ελληνική χονδρεμπορική αγορά να εκτοξεύονται αρκετά πάνω από τα 60 ευρώ, ακόμη και στον Δεκαπενταύγουστο, ημέρα αργίας, που παραδοσιακά η ζήτηση είναι χαμηλή. Μάλιστα σύμφωνα με τα στοιχεία του νέου ελληνικού ενεργειακού χρηματιστηρίου, για αρκετές ώρες στη διάρκεια των προηγούμενων ημερών, η χονδρεμπορική τιμή καθορίστηκε από λιγνιτικές μονάδες. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι οι λιγνίτες εμφάνισαν υψηλότερα μεταβλητά κόστη, σε σύγκριση με τις ανταγωνιστικές μονάδες φυσικού αερίου. Για παράδειγμα τη Δευτέρα, η μονάδα του Αγίου Δημητρίου 5 είχε υψηλότερο κόστος για 9 ώρες, από 4 ιδιωτικές μονάδες φυσικού αερίου (Protergia, Ενεργειακή Θεσσαλονίκης, Θίσβη, και Ήρων) αλλά και από τη μονάδα του Αλιβερίου της ΔΕΗ.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία της αγοράς την περασμένη εβδομάδα δίνει μια γεύση για το τι πρόκειται να ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια, όταν εκτιμάται ότι οι τιμές των ρύπων θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο, επιβαρύνοντας τα ήδη υψηλά λειτουργικά κόστη των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, οι οποίες πλέον δεν θα είναι ανταγωνιστικές και άρα βιώσιμες.

Απαιτούνται μέτρα

Στο πρόβλημα της βιωσιμότητας των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ στο νέο περιβάλλον της αγοράς, επισήμανε εμμέσως και το business plan που εκπόνησε ο σύμβουλος της επιχείρησης McKinsey, του συμβούλου που προσέλαβε η εταιρεία. Συγκεκριμένα, ο σύμβουλος κάνει λόγο για “προκλήσεις βιωσιμότητας” που θα αντιμετωπίσουν οι θερμικές μονάδες της ΔΕΗ και για αυτόν τον λόγο θεωρεί ότι θα πρέπει να αναδειχθεί ως στρατηγική προτεραιότητα η ενίσχυση των λιγνιτικών μονάδων με τρία συγκεκριμένα μέτρα:

  • Πρώτον, να ξεκινήσουν προσπάθειες βελτίωσης της λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων (αλλά και των μονάδων αερίου) με στόχο να μειωθεί κατά 25 έως 35% το κόστος προσωπικού, κατά 10 έως 12% το κόστος των εργολάβων και της αγοράς καυσίμου.
  • Δεύτερον, να επιδιωχθεί η υπογραφή συμβάσεων προμήθειας με βιομηχανικούς πελάτες προκειμένου να εξασφαλιστεί αντιστάθμιση του κόστους των CO2.
  • Τρίτον, να εξασφαλιστούν κίνητρα όπως η αποζημίωση ισχύος (ΑΔΙ) και για τους λιγνίτες.

Ο διαγωνισμός

Πάντως, η πιθανή επιβάρυνση στα αποτελέσματα του τρίτου τριμήνου είναι το λιγότερο που απασχολεί την εταιρεία. Και αυτό διότι εάν τελικώς οι τιμές των CO2 παραμείνουν στα ίδια επίπεδα ή αυξηθούν ακόμη περισσότερο μέχρι τον Οκτώβριο, τότε θα αλλάξουν οι εξισώσεις για το τίμημα που μπορεί να εξασφαλίσει η εταιρεία από την πώληση των δύο εταιρειών με τις λιγνιτικές μονάδες της Μελίτης και της Μεγαλόπολης. Ήδη οι αρχικές προσδοκίες για τίμημα της τάξης του 1 δισ. ευρώ έχουν προσγειωθεί, με τους πιο αισιόδοξους να θεωρούν επιτυχία εάν καταφέρει η ΔΕΗ να εισπράξει τα μισά. Ωστόσο, η εικόνα που μεταφέρουν οι πιθανοί αγοραστές (υπό την αίρεση, βεβαίως, ότι δεν θέλουν να αποκαλύψουν όλα τα χαρτιά τους) είναι ότι οι προσφορές που θα υποβληθούν δύσκολα θα ξεπεράσουν τα επίπεδα των 100 εκατ. ευρώ.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Χάρη Φλουδόπουλου, 19/8/2018]

MOSCOVICI ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ: ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Την άποψη ότι η όλη Ευρώπη βγαίνει από την οκτάχρονη κρίση “συλλογικά ισχυρότερη” εκφράζει ο επίτροπος Οικονομικών υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί ενόψει της εξόδου της Ελλάδας από το πρόγραμμα την ερχόμενη Δευτέρα. Όπως σημειώνει ο ίδιος σε γραπτές δηλώσεις του προς τον Τύπο, “χωρίς την ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια η ελληνική οικονομία θα είχε καταρρεύσει”, ενώ παράλληλα “όλες οι οικονομίες της ΕΕ θα είχαν παρασυρθεί, τουλάχιστον εν μέρει, στην ελληνική άβυσσο”.

“Η 20ή Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος των οκτώ ετών που ήταν ιδιαίτερα οδυνηρά για τον ελληνικό λαό και αποσταθεροποίησε βαθιά την Ευρωζώνη. Ωστόσο, καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει κάνει περισσότερα για τον εκσυγχρονισμό της διοίκησης και της οικονομίας της. Σήμερα, η Ελλάδα έχει επανέλθει στην ανάπτυξη και το κάποτε τεράστιο δημόσιο έλλειμμα έχει μετατραπεί σε ένα σταθερό δημοσιονομικό πλεόνασμα”, υπογραμμίζει.

Συγχρόνως, ο Γάλλος επίτροπος επισημαίνει ότι “η πραγματικότητα παραμένει δύσκολη”, τονίζοντας ότι παρ’ όλο που η λιτότητα έχει τελειώσει, δεν έχει έρθει και το τέλος των μεταρρυθμίσεων. “Υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει ώστε η Ελλάδα να μπορέσει να σταθεί και με τα δυο της πόδια. Η μείωση του δημόσιου χρέους και η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων πρέπει να είναι οι κύριες προτεραιότητες της κυβέρνησης”, προσθέτει.

Σε ό,τι αφορά το μέγεθος και τη διάρκεια της κρίσης, ο Π. Μοσκοβισί σημειώνει πως στην αρχή της κρίσης η Ευρωζώνη δεν είχε “ούτε την ικανότητα ούτε τα εργαλεία, πόσο μάλλον την πολιτική κουλτούρα”, να διαχειριστεί την κατάσταση, ενώ παραδέχεται πως το Eurogroup “ως συλλογικό όργανο δεν υπόκειται σε πραγματικό δημοκρατικό έλεγχο”. “Εγώ ο ίδιος αισθάνθηκα άβολα όταν αποφασίσαμε, πίσω από κλειστές πόρτες, τη μοίρα εκατομμυρίων Ελλήνων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο περιέγραψα αυτήν την κατάσταση ως δημοκρατικό σκάνδαλο: όχι επειδή οι υπουργοί ενήργησαν με κακή βούληση, αλλά επειδή συχνά δεν ήταν πλήρως ενημερωμένοι ή δεν είχαν ακριβή εντολή από τα εθνικά κοινοβούλιά τους. Από αυτό προκύπτει ένα ξεκάθαρο μάθημα: το Eurogroup πρέπει να γίνει πιο δημοκρατικό, με μεγαλύτερη διαφάνεια και έλεγχο”, σημειώνει.

Τέλος, αναφερόμενος στην επόμενη μέρα, ο επίτροπος Οικονομικών, χαρακτηρίζει “ιστορική μέρα” το τέλος του μνημονίου τόσο για την Ελλάδα όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη. “Η Ελλάδα ξαναβρίσκει τη θέση της στην Ευρωζώνη και μεγαλύτερη αυτονομία στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής”, αναφέρει, επισημαίνοντας πως “αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκαταλείπει την Ελλάδα”. “Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα διασφαλίσει την τήρηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Ελλάδα, παραμένοντας όμως σύμμαχος της Ελλάδας. Η εποπτεία που θα ακολουθήσει δεν είναι ένα συγκεκαλυμμένο τέταρτο πρόγραμμα. Δεν περιλαμβάνει νέα μέτρα ή μεταρρυθμίσεις”, τονίζει, ζητώντας μάλιστα από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης να προχωρήσουν στην περαιτέρω εμβάθυνση της ΟΝΕ, με το βλέμμα στραμένο στις “επόμενες κρίσεις”.

Ο επίτροπος Μοσκοβισί θα παραχωρήσει τη Δευτέρα συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες με θέμα την ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, από ΑΠΕ-ΜΠΕ, 17/8/2018]