Tag Archives: μεταλλεια

ELDORADO GOLD: ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΗ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΜΑΣ

Ο αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής Ελλάδος της Eldorado Gold, Χρ. Μπαλάσκας,δήλωσε ότι η εταιρεία δεν συνδέει την αδειοδότηση με καμία κυβέρνηση αλλά αναμένει την έκδοση αδειών ρουτίνας. Κάλεσε δε την κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει τη στάση της.

«Οι μέτοχοι εμμένουν στην επένδυση και αναμένουν την αδειοδότησή της. Εφόσον δεν υπάρξει ανταπόκριση από την ελληνική Πολιτεία, θα προστατεύσουν την επένδυσή τους με όποιον τρόπο επιλεγεί».

Αυτήν τη δήλωση έκανε χθες Τετάρτη ο αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής Ελλάδος της Eldorado Gold, Χρήστος Μπαλάσκας, σε ενημερωτική εκδήλωση, σημειώνοντας ότι η εταιρεία δεν συνδέει την αδειοδότηση με καμία κυβέρνηση αλλά αναμένει την έκδοση αδειών ρουτίνας και εκφράζοντας την πίστη ότι το θέμα κάποια στιγμή θα κλείσει. Κάλεσε, επίσης, την κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει τη στάση της.

Υπενθυμίζεται, ότι η εταιρεία έχει αποστείλει εξώδικο, τον περασμένο Αύγουστο, προς την κυβέρνηση και τους συναρμόδιους υπουργούς, με το οποίο ζητά αποζημίωση ύψους 750 εκατ. ευρώ για αποκατάσταση της ζημιάς που -όπως υποστηρίζει- υπέστη εξαιτίας των καθυστερήσεων και αναμένει την απάντηση.

Η βασική εκκρεμότητα αφορά την αδειοδότηση της μονάδας μεταλλουργίας στο Μαντέμ Λάκκο, όπου θα πραγματοποιείται η επεξεργασία των συμπυκνωμάτων της Ολυμπιάδας και των Σκουριών, με την κυβέρνηση να επιζητεί διασφαλίσεις ότι η επένδυση θα γίνει, ώστε να αυξηθεί η προστιθέμενη αξία από την παραγωγή μεταλλευμάτων στη χώρα. Ο κ. Μπαλάσκας ανέφερε σήμερα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει η επένδυση αν δεν αδειοδοτηθεί προηγουμένως και απέδωσε σε έλλειμμα εμπιστοσύνης την αμφισβήτηση της πρόθεσης υλοποίησής της.

Πέραν αυτού, όπως ο ίδιος τόνισε, ανακύπτει κίνδυνος να κλείσουν τα μεταλλεία αν δεν αδειοδοτηθεί ο χώρος απόθεσης στην περιοχή της Κοκκινολάκκας. Η εκκρεμότητα -εν προκειμένω- είναι ότι η εταιρεία άλλαξε τη μέθοδο θωράκισης και στεγάνωσης της περιοχής απόθεσης, με στόχο, όπως επισήμανε ο κ. Μπαλάσκας, να εφαρμοστεί καλύτερη τεχνολογία σε σχέση με αυτήν που είχε αδειοδοτηθεί. Ο χώρος απόθεσης λειτουργεί με προσωρινή άδεια, η οποία λήγει στο τέλος του χρόνου και θα πρέπει είτε να ανανεωθεί είτε να εκδοθεί η άδεια λειτουργίας.

Ο κ. Μπαλάσκας παρουσίασε το πρόγραμμα κοινωνικής ευθύνης της εταιρείας καθώς και το σύστημα παρακολούθησης των περιβαλλοντικών παραμέτρων της περιοχής (αέρας, επιφανειακά και υπόγεια ύδατα, έδαφος, θόρυβος κ.λπ.), το οποίο θα είναι προσβάσιμο στο διαδίκτυο.

Η επένδυση της εταιρείας -μέχρι στιγμής- έχει φθάσει σε 1 δισ. δολάρια, ενώ υπολείπεται η επένδυση επιπλέον 1,5 δισ. Σωρευτικά στο διάστημα 2012-2017 έχει καταγράψει ζημιές ύψους 150 εκατ. Πέρυσι έκλεισε με πωλήσεις ύψους 47 εκατ. και ζημιές 23 εκατ., ενώ για εφέτος προβλέπονται πωλήσεις 100 εκατ. και ζημιές ύψους 40 εκατ. Η παραγωγή μεταλλευμάτων εφέτος αναμένεται να φθάσει σε 390.000 τόνους από το κοίτασμα της Ολυμπιάδας και 160.000 από τις Σκουριές. Στην επένδυση απασχολούνται άμεσα ή έμμεσα 5.000 άτομα.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, 14/11/2018]

ΤΟ 7% ΤΟΥ ΑΕΠ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΡΥΚΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ

18 δισ. η αξία του ορυκτού πλούτου στη Βόρεια Ελλάδα! – Κωνσταντίνος Κατσιγιάννης, πρόεδρος του Ελληνο- Καναδικού Επιμελητηρίου: «Δεν θα πρέπει τα τεχνικά και οικονομικά ζητήματα, να μετατρέπονται σε πολιτικά».

Την ευκαιρία που παρουσιάζεται στην Ελλάδα να αποτελέσει μέρος μιας σημαντικής παγκόσμιας βιομηχανίας, του κλάδου των Ορυκτών Πρώτων Υλών, αποτέλεσε το βασικό θέμα συζήτησης στρογγυλής τραπέζης στις εργασίες της Συζήτησης Στρογγυλής Τραπέζης «Οι Ορυκτές Πρώτες Ύλες ως Βασικός Μοχλός Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία», που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο πλαίσιο της 83η Διεθνής Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στο περίπτερο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Όσοι πήραν μέρος στη συζήτηση –διπλωμάτες, πολιτικοί, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί- αναγνώρισαν τα θετικά σημάδια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας και παράλληλα κωδικοποίησαν τα επόμενα βήματα που πρέπει να πραγματοποιηθούν, ώστε η χώρα να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική, βιώσιμη μακροπρόθεσμη οικονομία μέσω και της επέκτασής της σε νέες αγορές και κλάδους.

H ανάπτυξη του κλάδου των Ορυκτών Πρώτων Υλών βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης ως ένας τομέας που μπορεί να αναδειχθεί σε καταλύτη δημιουργίας πλούτου για τη χώρα. Σήμερα εισφέρει το 3,4% του ΑΕΠ και αν υπάρξει θετική και δημιουργική απάντηση στις προκλήσεις που υπάρχουν το ποσοστό αυτό βασίμως μπορεί να ανέλθει στο 7% του ΑΕΠ.

Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε ο πρέσβης των ΗΠΑ  στην Αθήνα Geoffrey Pyatt, ο οποίος υπογράμμισε το ενδιαφέρον αλλά και τη συμμετοχή των ΗΠΑ στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και στις προοπτικές ειδικότερα της Βόρειας Ελλάδας, λέγοντας επίσης ανοιχτά ότι οι ΗΠΑ έχουν ζωηρό ενδιαφέρον για σχέσεις στενότερης συνεργασίας της χώρας μας με τους γείτονές μας των Δυτικών Βαλκανίων.

Στη συζήτηση έλαβαν μέρος διπλωμάτες από δύο ευρωπαϊκές χώρες με έντονη μεταλλευτική δραστηριότητα. Η πρέσβειρα της Σουηδίας Charlotte Sammelin, σημείωσε ότι η Ευρώπη χρειάζεται τη μεταλλευτική βιομηχανία αλλά η αξιοποίηση των κοιτασμάτων πρέπει να γίνεται με όρους αειφορικής λειτουργίας, ενώ ο πρέσβης της Φινλανδίας Juha Pyykko, υπογράμμισε τη σημασία δημιουργίας ισορροπιών μεταξύ επιχειρήσεων, τοπικών κοινωνιών και κράτους και περιβαλλοντικής προστασίας, σε μία χώρα που τα μεταλλεία είναι ανοικτά στην κοινωνία.

Από την πλευρά του ο τομεάρχης Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Σκρέκας ζήτησε άρση των εμποδίων στις αδειοδοτήσεις λατομικών μονάδων, που σήμερα μπορεί να πάρουν από λίγα χρόνια ως και δεκαετίες, ενώ μίλησε για τα αντικίνητρα του υψηλού ενεργειακού κόστους και του κόστους χρήματος. Ο βουλευτής του ΚΙΝΑΛ και πρώην υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιάννης Μανιάτης, δήλωσε ότι η συμμετοχή της εξορυκτικής βιομηχανίας στο ΑΕΠ μπορεί εύκολα, σε βάθος πενταετίας, να αυξηθεί από το 3,4%, στο 7%, συμπληρώνοντας ότι η κυβέρνηση καθυστερεί να δημοπρατήσει 20 εκτάσεις για την εκμετάλλευση ορυκτών, παρότι από τον Οκτώβριο του 2014 είχε έτοιμα τα τεύχη δημοπράτησης.

18 δισ. Η αξία του ορυκτού πλούτου στη Βόρεια Ελλάδα!

Στη Βόρεια Ελλάδα υπάρχουν ώριμα κοιτάσματα χρυσού, ψευδαργύρου και μολύβδου, αξίας περίπου 18 δισ. ευρώ, τα οποία θα πρέπει να αξιοποιηθούν από τις μεταλλευτικές επιχειρήσεις, τόνισε ο καθηγητής μεταλλουργίας του ΕΜΠ Ιωάννης Πασπαλιάρης, προσθέτοντας ότι πρέπει να αξιολογηθεί η διεθνής αγορά στην οποία υπάρχει τεράστια αύξηση της ζήτησης για πολλά μέταλλα από την Κίνα.

H Eldorado Gold έχει επενδύσει μέχρι σήμερα 1,5 δισ. δολ. στην Ελλάδα και έχει δημιουργήσει συνολικά 2.500 θέσεις εργασίας. Βασικές προϋποθέσεις για να υπάρξουν επενδύσεις επιπλέον ενός δισ. δολ., που θα διπλασιάσουν τις θέσεις απασχόλησης, είναι το σταθερό θεσμικό πλαίσιο και το σαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης τους. τόνισε ο κ. Andor Lips, αντιπρόεδρος  της Eldorado Gold στο European Government Relations. Αντίστοιχο ήταν και το μήνυμα του κ. Κωνσταντίνου Κατσιγιάννη, προέδρου του Ελληνο- Καναδικού Επιμελητηρίου, ο οποίος τόνισε ότι δεν θα πρέπει τα τεχνικά και οικονομικά ζητήματα, να μετατρέπονται σε πολιτικά.

Υψηλές προδιαγραφές, σταθεροί κανόνες

Το στίγμα της Ευρωπαϊκής πολιτικής για τον ορυκτό πλούτο έδωσε στη συζήτηση η κ. Corina Hebestreit, διευθύντρια της Euromines, αναφερόμενη στην πρόσφατη απόφαση κατά της εισαγωγής στην Ευρώπη φθηνών κινεζικών ελαστικών, λέγοντας που η ΕΕ είναι υπέρ των υψηλών προδιαγραφών στην εξορυκτική βιομηχανία.

Από την πλευρά των επιχειρήσεων ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος κ. Αθανάσιος Σαββάκης, τόνισε ότι η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων, απαιτεί συγκεκριμένη βιομηχανική πολιτική, χαμηλότερα ενεργειακά κόστη και σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον. Παράλληλα ο εκτελεστικός διευθυντής εταιρικών υποθέσεων του ΤΙΤΑΝΑ κ. Γιάννης Πανιάρας διαβεβαίωσε ότι ο ελληνικός πολυεθνικός όμιλος, που παράγει στην Ελλάδα και δέκα ακόμη χώρες θα συνεχίσει να επενδύει τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Ο κ. Gustav Kilden, ανώτερος αντιπρόεδρος στρατηγιών πελατών και ανάπτυξης επιχειρήσεων της ΟUTOTE, είπε ότι η τεχνολογική πρόοδος έχει αλλάξει τη μεταλλευτική βιομηχανία, προσθέτοντας ότι ο κλάδος έχει περάσει στην ψηφιακή εποχή, στην οποία η τεχνητή νοημοσύνη αναλαμβάνει τον εντοπισμό κοιτασμάτων ορυκτών.

Ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου ΗΡΑΚΛΗΣ κ. Δημήτριος Χανής, αναφέρθηκε στις εξαγωγές προς ΗΠΑ, Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική, λέγοντας ότι η θέση της Ελλάδας ενισχύει την εξαγωγική προοπτική του κλάδου. Επίσης, ο κ. Εμμανουήλ Τσοντάκης, διευθύνων σύμβουλος της ΤΕΡΝΑ Λευκόλιθοι υποστήριξε ότι η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας είναι συνταγματική επιταγή άρα και υποχρέωση της Πολιτείας.

Η αντιπρόεδρος Δ.Σ. της Ικτίνος Ελλάς ΑΕ κ. Ιουλία Χαϊδά στην τοποθέτησή της μίλησε για την «άκαμπτη και γραφειοκρατική δημόσια διοίκηση», ενώ μιλώντας για τον κλάδο μαρμάρου είπε ότι μεταξύ των ετών 2018-2020 προβλέπεται αύξηση της ζήτησης κατά 5%.

Σημαντικά αποθέματα στα Βαλκάνια

Ο Σέρβος ιδρυτής και πρόεδρος της FORINVEST και σύμβουλος της Γεωλογικής και Μεταλλευτικής Ένωσης Σερβίας κ. Milan Paribvodic, ανέδειξε την είσοδο Κινέζων και άλλων ξένων επενδυτών που άλλαξαν το πρόσωπο της σερβικής ζημιογόνας κρατικής μεταλλουργικής βιομηχανίας, ενώ εκτίμησε θα εισρεύσουν στο μεταλλευτικό κλάδο της χώρας του 3,5 δισ. δολάρια. Από την πλευρά του ο κ.

Νικόλαος Αρβανιτίδης, στέλεχος του Geological Survey of Sweden, υπογράμμισε τα πολύ σημαντικά αποθέματα σε χρυσό και χαλκό που υπάρχουν στη Βαλκανική και συγκεκριμένα στη χώρα μας, προτείνοντας τη διερεύνηση συνοδών μετάλλων για τα οποία υπάρχει ζήτηση στην αγορά (αύξηση 14,5% στη ζήτηση για κοβάλτιο).

Αισιόδοξοι οι επιστήμονες

Ο καθηγητής του ΑΠΘ κ. Βασίλης Μέλφος αναφέρθηκε στα «κρίσιμα ή αλλιώς σπάνια» μέταλλα που γνωρίζουμε ότι υπάρχουν στην Ελλάδα, τα οποία όμως πρέπει να ερευνηθούν πιο συστηματικά από τις μεταλλευτικές εταιρείες, ενώ ο επίσης πανεπιστημιακός του ΑΠΘ κ. Τριαντάφυλλος Κακλής, πρότεινε την εκμετάλλευση και της γεωθερμίας για τον εντοπισμό των συνοδών ορυκτών.

Τη σημερινή συζήτηση ξεκίνησε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων κ. Αθανάσιος Κεφάλας, ο οποίος επεσήμανε ότι ο μεταλλευτικός κλάδος πραγματοποιεί ετησίως πωλήσεις 2 δισ. ευρώ, ενώ οι επιχειρήσεις απασχολούν 100.000 εργαζομένους.

[ΠΗΓΗ: http://www.thestival.gr/, 10/9/2018]

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ: ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΓΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ο συγγραφέας του βιβλίου «Χαλκιδική: Φτιαγμένη από Γη και Θάλασσα», μας μιλάει για το βιβλίο του.

Οι υπόγειες στοές είναι το δεύτερο σπίτι των μεταλλωρύχων.Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά αποκαλούνται «υπογείτες». Εκεί κάτω, εκατοντάδες μέτρα από την επιφάνεια της γης φτιάχνουν το δικό τους οικείο και συναδελφικό περιβάλλον. Κρεμάστρες για τα ρούχα, καναπές για ξεκούραση, θερμάστρα για ζεστασιά…

Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου αναδύεται η Χαλκιδική με τη μορφή ενός πολύχρωμου, πολυμορφικού και πολύτιμου μωσαϊκού. Ένα μωσαϊκό, φτιαγμένο έτσι, που μοιάζει να θέλει να ενώσει τη Γη με τη Θάλασσα για να αγκαλιάσουν και να προστατέψουν μαζί τους Ανθρώπους της περιοχής. Στη βάση της παράταιρης αυτής γεωλογικής σύζευξης ο συγγραφέας μας ταξιδεύει από τα βάθη της Ιστορίας στη σημερινή πραγματικότητα, σε σχέση κυρίως με προκλήσεις και δυνατότητες που οφείλονται και προκύπτουν από την ίδια τη Φύση.

Μια ιδιαίτερα ξεχωριστή επιστημονική και κοινωνική προσέγγιση, δοσμένη από διάφορες οπτικές γωνίες, που αναδεικνύει με εξαιρετικό τρόπο, όχι μόνον την πολυδιάστατη μεταλλευτική παρουσία, αλλά και όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες, που συνυπάρχουν μαζί της και αναπτύσσονται δίπλα και γύρω της, προσφέροντας απλόχερα, στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στη Χαλκιδική, την ποιότητα ζωής και την πρόοδο που τους αξίζει.

Βασικός στόχος  του πονήματος είναι να παρουσιάσει και να αναδείξει τις αναπτυξιακές ιδιαιτερότητες και ευκαιρίες της Χαλκιδικής σε σχέση με τις εγγενείς και χαρισματικές δυνατότητες που δημιουργεί το φυσικό της περιβάλλον.  Κυρίως, να εξηγήσει και να «συμφιλιώσει», τους ανθρώπους της περιοχής και τους Έλληνες πολίτες γενικότερα, με έννοιες και πρακτικές που συνδέονται με την παραγωγική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, αδιάλειπτη ιστορική παρακαταθήκη μιας μεταλλευτικής κληρονομιάς που βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τη δυναμική εξέλιξη και τη σημερινή παρουσία της Χαλκιδικιώτικης γεωλογίας.

Εκπαιδευτική επίσκεψη των μεταλλείων Κασσάνδρας από σπουδαστές γεωεπιστημονικών τμημάτων της χώρας.

Η γεωλογική εξέλιξη και η φυσιογνωμία της Χαλκιδικής οριοθετούν, ρυθμίζουν και χαρακτηρίζουν τις δυνατότητες και την προοπτική αξιοποίησης του φυσικού πλούτου που διαθέτει. Διαμορφώνει, συνάμα, τον οδικό χάρτη της αναπτυξιακής βιωσιμότητας, με απόλυτη προσήλωση στο σήμερα αλλά και με το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον, με κεντρικό πυλώνα τη σύνθετη παρουσία, την αρμονική συνύπαρξη και τη δυναμική λειτουργία διαφόρων δραστηριοτήτων, στη βάση αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων. Πλεονεκτήματα, τα οποία η Χαλκιδική κληρονόμησε από τη φύση.

Στη Χαλκιδική, τα ξεχωριστά αυτά πλεονεκτήματα γίνονται δημιουργική υπεροχή και καταλήγουν σε πρακτικές εφαρμογές και αποτελέσματα. Την υψηλή παραγωγική αξία του ορυκτού πλούτου, με τη διαχρονική εξορυκτική και μεταλλευτική δραστηριότητα στα Μαντεμοχώρια, στη Γερακινή και στην Άθυτο, τη σημαντική οικονομική συμβολή του τουρισμού, τη γεωθερμία της Κασσάνδρας, τις γρανιτικές ακτές και αμμουδιές της Σιθωνίας και τη θρησκευτική επιβλητικότητα του Άθω, πλαισιώνουν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους.

Οι μεταλλωρύχοι και τα μεταλλευτικά χωριά που δύσκολα βρίσκεις ίδια αλλού, μελισσοκόμοι, υλοτόμοι, ελαιοπαραγωγοί, οινοπαραγωγοί από τους καλύτερους. Όλα αυτά στη Χαλκιδική. Εκεί όπου η γη φιλοξενεί ορυκτά και πετρώματα, οι άνθρωποι μοιράζονται τη γη, τη θάλασσα και τον ουρανό, τα αξιοποιούν και τα χρησιμοποιούν για να παράγουν πλούτο και πολιτισμό και για να ενισχύουν την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο. Με τη θάλασσα να συνδράμει και να αναδεικνύει με τον δικό της μοναδικό τρόπο τη σχέση της με τη γεωλογία, να φανερώνεται αδιαμφισβήτητα ότι η Χαλκιδική είναι και θα παραμείνει φτιαγμένη από γη και θάλασσα!

[ΠΗΓΗ: oryktosploutos.net, του Νίκου Αρβανιτίδη, 10/7/2018]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑΣ: ΦΩΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ!

Η καθηγήτρια Λήδα Παπαστεφανάκη μιλά και πάλι για το νέο της βιβλίο, “Η φλέβα της γης. Τα μεταλλεία της Ελλάδας, 19ος-20ος αιώνας,  με την ευκαιρία της παρουσίασής του στην Καλαμάτα.

“Το αρχικό ενδιαφέρον μου ξεκίνησε από τα υλικά κατάλοιπα. Στην Ελλάδα, βλέπει κανείς απομεινάρια της μεταλλευτικής δραστηριότητας του 19ου και του 20ού αιώνα σε πολλά μέρη: μικρές ή μεγαλύτερες εγκαταστάσεις, σκάλες φόρτωσης, συστήματα μεταφοράς, κεκλιμένα, σιδηροδρομικές γραμμές, πυλώνες εναέριων σιδηροδρόμων, εργατικές κατοικίες…

Εκτός από το Λαύριο που είναι ολόκληρο μια πόλη – μνημείο της μεταλλευτικής και μεταλλουργικής δραστηριότητας, υλικά κατάλοιπα της μεταλλευτικής δραστηριότητας συναντά κανείς έως σήμερα σχεδόν σε όλα τα νησιά του Αιγαίου, στην Εύβοια, στην Χαλκιδική, στη Φθιώτιδα, στη Φωκίδα, στην Αργολίδα και σε πολλά ακόμη μέρη. Οι τουρίστες του καλοκαιριού βλέπουν σκάλες φόρτωσης στις ακτές των νησιών, συχνά δεν αναγνωρίζουν, δεν ξέρουν τι είναι αυτές οι εγκαταστάσεις. Τα υλικά κατάλοιπα με παρακίνησαν ώστε να ξεκινήσω να ψάχνω την ιστορία τους.

Μετά από μια μικρή έρευνα στη βιβλιογραφία διαπίστωσα γρήγορα ότι το θέμα δεν ήταν σχεδόν καθόλου μελετημένο από τους επαγγελματίες ιστορικούς, παρά μόνο σε ορισμένες λίγες εκφάνσεις του. Τα Λαυρεωτικά, ως ένα ζήτημα που διαπλέκεται έντονα με την πολιτική ιστορία, τις παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων, τον χρηματιστηριακό πυρετό του 19ου αιώνα είναι πράγματι ένα ζήτημα μελετημένο, αλλά οι περισσότερες άλλες όψεις της μεταλλευτικής ιστορίας και του Λαυρίου και των υπόλοιπων περιοχών της χώρας δεν ήταν μελετημένες. Η κρατική πολιτική, η ιστορία των επιχειρήσεων, του επιστημονικού και εργατικού δυναμικού, της τεχνολογίας, των μεταλλευτικών συνοικισμών, των εμπορικών δικτύων, των απεργιών ήταν όψεις αδιερεύνητες. Δεν είχαν μελετηθεί αυτές οι όψεις, αν και η μεταλλευτική-εξορυκτική δραστηριότητα αποτέλεσε συνολικά αξιόλογη οικονομική δραστηριότητα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο εξαγωγικό εμπόριο της Ελλάδας, προσέφερε με πολλούς τρόπους στην ελληνική οικονομία.

Η μεταλλευτική δραστηριότητα διαμόρφωσε, επίσης, ένα εργατικό δυναμικό εξειδικευμένο στα μεταλλεία, δημιούργησε μία τεχνογνωσία, και ένα δυναμικό στελεχών μηχανικών μεταλλειολόγων, διαμόρφωσε το τοπίο πολλών κατοικημένων και ακατοίκητων περιοχών… Αφού, λοιπόν, διαπίστωσα ότι τα θέματα αυτά δεν ήταν μελετημένα και οι γνώσεις μας για μια τόσο σημαντική οικονομική δραστηριότητα ήταν περιορισμένες, ξεκίνησα την αναζήτηση των αρχείων. Ο εντοπισμός του αρχειακού υλικού, σε πολλά μέρη της χώρας και στο εξωτερικό, μου δημιούργησε και άλλα ερωτήματα, στα οποία έπρεπε να απαντήσω”.

Το βασικό ερώτημα που με απασχόλησε είναι σε ποιο βαθμό και με ποιους τρόπους μια οικονομική δραστηριότητα, η οποία είχε κυρίως εξαγωγικό προσανατολισμό και συμμετείχε σε μια διεθνοποιημένη οικονομία, συνέβαλε στην εγχώρια οικονομική ανάπτυξη, επηρέασε τις κοινωνικές σχέσεις και διαμόρφωσε πολιτικές. Τα ειδικότερα ερωτήματα αφορούσαν τον ρόλο του κράτους στην ανάπτυξη των μεταλλείων την περίοδο 1830-1960, τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων, τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, τη διαμόρφωση των αγορών εργασίας και τις εργασιακές σχέσεις, την τεχνολογία, την τεχνική διεύθυνση και την οργάνωση των μεταλλείων. Κεντρική θέση στην προσέγγιση μου έχει η έννοια του καταμερισμού εργασίας, η οποία μας επιτρέπει να μελετήσουμε τις κοινωνικές και οικονομικές διαφοροποιήσεις σε πολλαπλά επίπεδα: στο επίπεδο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, στο επίπεδο της εθνικής οικονομίας, στο επίπεδο των επιχειρήσεων, στο επίπεδο των χώρων παραγωγής, στο επίπεδο της οικογένειας. Στόχος μου ήταν να απαντήσω, εν μέρει τουλάχιστον, στα παραπάνω ερωτήματα, χρησιμοποιώντας τα θεωρητικά και μεθοδολογικά εργαλεία της ιστορικής επιστήμης, και ιδίως της οικονομικής και κοινωνικής ιστορίας. Επιχείρησα να απαντήσω στα ερωτήματα, χαρτογραφώντας ταυτόχρονα, σε αδρές γραμμές το σύνολο του κλάδου και θέτοντας την ιστορική διάσταση της συγκεκριμένης οικονομικής δραστηριότητας”.

Αλήθεια, πως «γεννιέται» μια ιστορική μελέτη; “Η απάντηση στην ερώτηση αυτή μπορεί να αποτελεί αντικείμενο ενός εξαμηνιαίου μαθήματος στο πανεπιστήμιο. Δεν απαντάται εύκολα. Οπωσδήποτε, η παρατήρηση (η παρατήρηση του τοπίου, των πόλεων, των κοινωνικών συμπεριφορών) παίζει ρόλο στο να γεννηθούν ερωτήματα, να ασκηθεί το μάτι να «βλέπει» πέρα από το αυτονόητο. Τα ερωτήματα μας προέρχονται, συνήθως, από την σύγχρονη μας πραγματικότητα, από τα ευρύτερα πολιτικά, οικονομικά ή κοινωνικά ζητήματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Από κει και πέρα, η ιδεολογία, η ευρύτερη παιδεία, η επιστημονική συγκρότηση, ο θεωρητικός εξοπλισμός του καθενός και της καθεμιάς ιστορικού διαμορφώνουν το βλέμμα, την οπτική. Αναζητούμε αρχεία και πηγές κάθε είδους για να τους θέσουμε τα ερωτήματά μας και να επιχειρήσουμε να τα απαντήσουμε. Πάντως, οι πηγές δεν δίνουν αυτομάτως καμία απάντηση, αν δεν υπάρχει από πίσω ένα θεωρητικό και μεθοδολογικό υπόβαθρο για να τις επεξεργαστείς. Και η επεξεργασία των πηγών, η μελέτη, η κατανόηση, θέλουν χρόνο. Η ιστορική γραφή θέλει κόπο, θέλει χρόνο, για να γράψει κανείς τεκμηριωμένα, με σαφήνεια και συνοχή. Και όσο περισσότερο γράφεις, τόσο περισσότερα ερωτήματα σου γεννιούνται. Δεν υπάρχουν, δηλαδή, τελειωτικές, ολοκληρωτικές απαντήσεις, όσο και αν προσπαθούμε να πλησιάσουμε το ιστορικό παρελθόν με κάποιους όρους αντικειμενικότητας και συνολικότητας”.

Ξημερώματα 8ης Απριλίου 1896. Στα μεταλλεία του Λαυρίου 1.800 εργάτες ανέβηκαν από το μεταλλευτικό φρέαρ – βάθους 182 μέτρων όπου δούλευαν, έκλεισαν όλες τις εισόδους, περικύκλωσαν τον χώρο και κήρυξαν απεργία….

Συμπληρώνονται φέτος το καλοκαίρι 102 χρόνια από την 21η Αυγούστου 1916, από την ιστορική μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων εργατών της Σερίφου, που κόστισε εννέα ανθρώπινες ζωές, δεκάδες τραυματίες και διώξεις

Ποιο είναι το θέμα της επόμενης μελέτης σας; “Συνεχίζει να με ενδιαφέρει ερευνητικά η ιστορία των μεταλλείων, στο βαθμό που ο εντοπισμός νέων πηγών μπορεί να βοηθήσει στην ανάδειξη και εμβάθυνση όψεων της μεταλλευτικής δραστηριότητας. Με ενδιαφέρει, ταυτόχρονα, η οικογένεια ως μονάδα της παραγωγής και ο οικιακός χώρος ως χώρος εργασίας για όλα τα μέλη της οικογένειας (γυναίκες, παιδιά). Επομένως, οι επόμενες μελέτες θα κινηθούν, ανάμεσα στην ιστορία των μεταλλείων και την ιστορία της γυναικείας εργασίας στο σπίτι. Καλά να είμαστε και όλα θα γίνουν”!

Λαύριο: Η πρώτη απεργία στην Ελλάδα από τους μεταλλωρύχους της Καμάριζας. Στη φωτο, τμήμα των εγκαταστάσεων της Γαλλικής Εταιρείας (CFML) στο Λαύριο.

Θα προτρέπατε έναν νεαρό μαθητή/τρια να σπουδάσει Ιστορία σήμερα και αντίστοιχα για ποιους λόγους; “Φυσικά και θα τον/την προέτρεπα! Αρκεί να έχει κανείς το ενδιαφέρον, το μεράκι και τη διάθεση για μελέτη και έρευνα. Οι σπουδές στην ιστορία προσφέρουν μια ευρύτερη ανθρωπιστική παιδεία, προσφέρουν τα εργαλεία για την κατανόηση των ανθρώπινων κοινωνιών στο παρελθόν, εφόδια δηλαδή χρήσιμα για το ανθρώπινο πνεύμα και για τη δημιουργικότητα σε κάθε πεδίο. Η ιστορική έρευνα δεν είναι ένα βαρετό και μονότονο αντικείμενο, όπως το διδάσκονται οι περισσότεροι/περισσότερες στο σχολείο. Αντιθέτως, κρύβει εκπλήξεις, πάθη, μυστήρια. Ομως τίποτε δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν ερευνητή και σε καμιά ερευνήτρια, αν δεν δουλέψει πολύ και με συστηματικότητα”.

 

[ΠΗΓΗ: oryktosploutos.net, 7/3/2018]

“Η ΦΛΕΒΑ ΤΗΣ ΓΗΣ. ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, 19ος-20ος ΑΙΩΝΑΣ”

Οι εκδόσεις Βιβλιόραμα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Λήδας Παπαστεφανάκη “Η φλέβα της γης. Τα μεταλλεία της Ελλάδας, 19ος-20ός αιώνας” τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017, στις 7:00 μ.μ. στο Πόλις Art Café, Πεσµαζόγλου 5 και και Πανεπιστηµίου, Στοά του Βιβλίου.

Με τον πρωτότυπο τίτλο «Η Φλέβα της Γης» και υπότιτλο «Τα Μεταλλεία της Ελλάδας 19ος – 20ος αιώνας», κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βιβλιόραμα, το βιβλίο της καθηγήτριας Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Λήδας Παπαστεφανάκη. Πρόκειται για μία πολυετή, και πολύτιμη συνάμα εργασία, (έργο ζωής μπορώ να το χαρακτηρίσω) 400 σελίδων, μέσα από τις οποίες ο αναγνώστης, ο επιστήμονας, ο ερευνητής θα πληροφορηθεί με λεπτομέρειες τη διαχρονική πορεία της μεταλλευτικής ιστορίας της Ελλάδας από το 1840 έως το 1960.

Κάθε βιβλίο έχει τη δική του ιστορία γράφει χαρακτηριστικά η κ. Παπαστεφανάκη. Και πώς να μην έχει, αφού ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο των μεταλλωρύχων στην ανοδική και καθοδική πορεία της μεταλλοφόρου φλέβας στα σπλάχνα της γης, εισχώρησε η ίδια με τον ίδιο κοπιαστικό τρόπο βαθιά μέσα στις αρχειακές πηγές και τη βιβλιογραφία και μάς παράδωσε αυτόν τον πολύτιμο τόμο.

Περιδιαβαίνοντας τις σελίδες, έχεις την αίσθηση ότι οσφραίνεσαι το αντιμόνιο της τυπογραφίας των παλιών εγγράφων, μέσα από τα οποία η κ. Παπαστεφανάκη διέσωσε και έφερε στο φως τα ιστορικά στοιχεία από το πρώτο ενδιαφέρον του νεοσύστατου ελληνικού κράτους για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, μέχρι τη δημιουργία του θεσμικού πλαισίου και τον πρώτο νόμο «Περί Μεταλλείων» το 1861, που ρύθμιζε τα ζητήματα της μεταλλευτικής δραστηριότητας.

Η κ. Παπαστεφανάκη δεν παρέλειψε, επίσης, να αποδώσει φόρο τιμής στους εργαζομένους που πολλές φορές έδωσαν και την ίδια τους τη ζωή (βλέπε περίπτωση μεταλλείων Σερίφου) για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, μεροκάματο, οκτάωρο, κοινωνική περίθαλψη και ασφάλιση. Αναφέρεται στην εκλαΐκευση της επιστημονικής γνώσης, την τεχνική εκπαίδευση, και ονομαστικά στην κατάρτιση των μεταλλειολόγων μηχανικών, οι οποίοι στη συνέχεια άφησαν το επιστημονικό τους αποτύπωμα για να μπουν οι βάσεις για τη δημιουργία βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Σχεδιαγράμματα παραγωγής, πωλήσεων, εξαγωγών-εισαγωγών, ημερήσια απόδοση, γυναίκειο και ανδρικό εργατικό δυναμικό, στατιστική καταγωγής των εργαζομένων, πλούσιο και πολύ κατατοπιστικό φωτογραφικό υλικό, καθώς και πλήρης κατάλογος των μεταλλευτικών επιχειρήσεων για τη χρονική περίοδο που πραγματεύεται το βιβλίο συμπληρώνουν τη σπουδαία αυτή εργασία.

Και όπως συμβαίνει πάντα με παρόμοια βιβλία η εργασία έχει εισαγωγικό και όχι εξαντλητικό χαρακτήρα, αναμένοντας τους μελλοντικούς ερευνητές να την συμπληρώσουν, γιατί μόνο έτσι προχωράει και η έρευνα και οι επιστήμες.

 

[ΠΗΓΗ: http://elladitsamas.blogspot.gr/, 13/11/2017]

«MINING IN CZECH REPUBLIC», 2Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ REMIX, 2017

 

Η Τσεχία είναι από τις σημαντικότερες χώρες της Ευρώπης από άποψη ορυκτού πλούτου και το υπέδαφός της περικλείει κοιτάσματα μεταλλευμάτων ουρανίου, αργύρου, χαλκού, υδραργύρου, κασσιτέρου, ψευδαργύρου, αντιμονίου, λιγνίτη, πετρελαίου κ.α. Επίσης υπάρχει χρυσός. λίθιο, βολφράμιο  και πολύτιμοι λίθοι. Εξαιτίας της μεγάλης αφθονίας ενεργειακών ορυκτών (brown coal) αναπτύχθηκε η παραγωγή θερμοηλεκτρικής ενέργειας και γενικότερα η βαριά βιομηχανία κι ιδιαίτερα ο τομέας της Μεταλλουργίας και Μεταλλομηχανουργίας. Η Τσεχία είναι η μοναδική χώρα στην ΕΕ-25 όπου το ουράνιο εξορύσσεται διαχρονικά και επιπλέον διαθέτει μοναδική και υψηλής ποιότητας τεχνογνωσία σε κύκλο ουρανίου – από την αναζήτηση μέχρι το Yelow CakeStage. Μη μεταλλικά ορυκτά που εξορύσσονται είναι επίσης οι  καολίνες, οι ειδικές άργιλοι, πυριτικές άμμοι και ασβεστόλιθοι

Εντούτοις όπως προκύπτει και από την συνημμένες παρουσιάσεις η Τσεχία, μια χώρα εφάμιλλη με την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό, δεν έχει μόνο μεταλλευτική παράδοση αιώνων, αλλά έχει διαμορφώσει εξειδικευμένη διοίκηση για τον τομέα των RM, τόσο κεντρική (Ministry of Industry and Trade, Czech Mining authority) όσο και περιφερειακή (8 district mining authorities),  επιτυγχάνει σημαντική παραγωγή μεταλλευτικών αξιών με παράλληλο έλεγχο των ατυχημάτων (κατά μέσο όρο 3-7 θανατηφόρα το χρόνο), έχει θεσμοθετήσει Εθνική Πολιτική για RM (από το 1999 και επικαιροποίηση το 2017), Εθνική Πολιτική για Secondary RM (2012), έχει απλοποιήσει το νομοθετικό πλαίσιο και ακόμη έχουν εμπλακεί σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες σχετικά με τη διαχείριση αποβλήτων και την Κυκλική Οικονομία (circular economy).

 

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Πέτρου Τζεφέρη, 5/11/2017]

ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ!

Τα σύνδρομα NINMY (Not In My Back Yard), NIABY (Not In Anyone’s Backyard) αλλά και BANANA (Build Absolutely Nothing Anywhere Near Anything ) ρυθμίζουν την …καθημερινότητα του μεταλλείου.

Η βιωσιμότητα είναι το πραγματικό διακύβευμα και όχι φυσικά τα μεταλλεία…τα οποία συχνά (όχι πάντα) στοχοποιούνται προσχηματικά!

 

Η εξόρυξη δεν είναι εμμονή, είναι μια καθημερινή πράξη επιβεβλημένη από το καταναλωτικό μας πρότυπο.

Tα μεταλλεία και η μεταλλευτική δραστηριότητα υπάρχουν όσο υπάρχει και ο άνθρωπος. Υπάρχουν για να εγγυώνται το status της ζωής και του πολιτισμού μας, αυτόν που έχουμε επιλέξει για να πορευόμαστε.

«Αν δεν φυτρώνει, πρέπει να εξορυχθεί»: Ακόμη και η οδοντόκρεμα δεν θα υπήρχε χωρίς την εξόρυξη, αφού περιέχει πυρίτιο, ασβεστόλιθο, αλουμίνα, φωσφορικά άλατα, φθόριο και τιτάνιο.

Σε όποιο μέρος της υφηλίου κι αν ζούμε, κάθε φορά που μαγειρεύουμε, τρώμε, πίνουμε, πλένουμε ή πλενόμαστε, γράφουμε, σερφάρουμε στο διαδίκτυο, ζωγραφίζουμε ή ταξιδεύουμε, υπάρχει η βεβαιότητα ότι μεταχειριζόμαστε κάτι που έχει ορυκτή προέλευση. Τα ορυκτά ζουν μαζί μας, όσο κι αν εμείς επιμένουμε να μην αντιλαμβανόμαστε την προέλευσή τους!

Η εξόρυξη δεν είναι εμμονή, είναι μια καθημερινή πράξη. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα αρχής, δεν τίθεται θέμα διακύβευσης της εξορυκτικής δραστηριότητας. Το μόνο θέμα που τίθεται και τίθεται δυναμικά και επιτακτικά, είναι πώς θα επιτύχουμε ώστε αυτή η δραστηριότητα (όπως και κάθε άλλη) να είναι βιώσιμη, συμβατή με τη ζωή μας καθώς και εκείνη των επόμενων γενεών. Η βιωσιμότητα είναι το πραγματικό διακύβευμα και όχι φυσικά τα μεταλλεία… Και αντί να έχουμε ανασκουμπωθεί και να ασχολούμαστε ΜΟΝΟ με αυτό, έχουμε βάλει στοίχημα να ανατρέψουμε τα πάντα…

Για να προστατέψουμε το περιβάλλον θα αντιτείνουν πολλοί. Όμως, το περιβάλλον δεν είναι μια αποστειρωμένη περιοχή που απαγορεύεται ακόμα και να κοιτάξει κανείς! Το φυσικό περιβάλλον έχει αναπτυξιακή δυναμική με όρια που επιβάλλουν πλέον οι αυστηροί κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως άλλωστε το προσεγγίζουν μέχρι σήμερα και όλες οι προηγμένες χώρες.

Tο “περιβάλλον” δεν είναι μια αποστειρωμένη περιοχή που απαγορεύεται ακόμα και να κοιτάξει κανείς. H Ευρώπη έχει 27 χιλιάδες προστατευόμενες περιοχές στις οποίες εργάζονται πάνω από 8 εκατ. άνθρωποι!

Υπενθυμίζεται ότι η Ευρώπη έχει 27 χιλιάδες προστατευόμενες περιοχές στις οποίες εργάζονται πάνω από 8 εκατ. άνθρωποι ενώ τα έσοδα που καρπώνονται ετησίως από τις εθνικές οικονομίες είναι της τάξης των 65 δις. ευρώ. Στην Ελλάδα έχουμε λιγότερες από 500 και φυσικά μην ρωτήσετε πόσοι εργάζονται εκεί. Κι αυτό επειδή η περιβαλλοντική μας τακτική είναι απαγορευτική και σε καμία περίπτωση αναπτυξιακή και κοινωνικά χρήσιμη.

Ανάπτυξη χωρίς βιωσιμότητα είναι επένδυση σε βαρέλι χωρίς πάτο, αλλά και αειφορία χωρίς ανάπτυξη είναι απλά ένα αειφόρο ..τίποτε, ούτε τρώγεται, ούτε αβγατίζει, ούτε μετακυλίεται στις επόμενες γενιές..

Δυστυχώς, η υποκρισία καλά κρατεί ένθεν και εκείθεν. Από τη μια, η άγρια ανάπτυξη του μεγάλου κεφαλαίου που εξαντλεί τα αποθέματα της φύσης, τα δάση, το έδαφος, το νερό, τα ορυκτά, τη βιοποικιλότητα.

Το άλλοθι αυτής της υποκρισίας είναι η απασχόληση και η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, ειδικά σε περιόδους που η κρίση βαθαίνει, οι οικολογικές αντιστάσεις μειώνονται και we are back to basics…

Από την άλλη, ο περιβαλλοντικός δογματισμός και η άρνηση κάθε αναπτυξιακής προσπάθειας που εν δυνάμει θεωρείται καταστροφική.

Το άλλοθι αυτής τη υποκρισίας είναι η (επαναλαμβανόμενη χωρίς επιχειρήματα) επίκληση της διατηρησιμότητας των οικοσυστημάτων, η περιβαλλοντική προστασία και το αειφόρο τίποτε…

Τα χω γράψει εκατό φορές, ας τα πούμε πάλι: ανάπτυξη χωρίς βιωσιμότητα είναι επένδυση σε βαρέλι χωρίς πάτο, αλλά και αειφορία χωρίς ανάπτυξη είναι απλά αειφόρο ..τίποτε, ούτε τρώγεται, ούτε αβγατίζει, ούτε μετακυλίεται στις επόμενες γενιές..

Και προφανώς πίσω από τις δύο άκρες, πίσω από τα χρώματα και τις σημαίες της ανάπτυξης, υπάρχουν τα κάθε λογής συμφέροντα. Και ο βασιλιάς εκεί πάντα γυμνός.. ντυμένος μόνο με υποκρισία.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net, του Δρος Πέτρου Τζεφέρη, από το protagon.gr, 17/10/2017]

ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΌ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ

Η περιοχή Bergslagen στην Νότιοκεντρική Σουηδία αποτελεί μία από τις ιστορικότερες και κοιτασματολογικά πλουσιότερες στην Ευρώπη, όπου η μεταλλευτική δραστηριότητα ξεκίνησε από το 375 πΧ και υφίσταται συνεχώς από τον 13ο αιώνα μΧ μέχρι σήμερα.(Garpenberg mine).

Tο αναπτυξιακό πρότυπο της Σουηδίας έχει στη βάση του την μεταλλεία. Η Σουηδία είναι ιστορικά και διαχρονικά η “μεταλλευτικότερη” χώρα της Ευρώπης. Τα κοιτάσματα και τα μεταλλεία της τυγχάνουν παγκόσμιας αναγνώρισης και καθολικής αποδοχής. Το υψηλό βιοτικό επίπεδο, η ισχυρή οικονομία και ο σταθερά ανερχόμενος ρυθμός ανάπτυξης οφείλουν πολλά στη μεταλλευτική βιομηχανία. Και όλα αυτά σε ένα παραγωγικό πλαίσιο που διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον και σέβεται το περιβάλλον.

Είναι επίσης γνωστό ότι η Σουηδία διαθέτει αυστηρή περιβαλλοντική νομοθεσία, τηρώντας με σχολαστικότητα τους οικολογικούς όρους και στόχους που τίθενται κάθε φορά τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και παγκόσμιο επίπεδο. Στη βάση αυτή λειτουργούν σήμερα στη χώρα 16 μεταλλεία που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την οικονομία και την αναπτυξιακή εξέλιξη των τοπικών κοινωνιών με τις οποίες συνυπάρχουν. Ενδεχόμενη απουσία της μεταλλευτικής παραγωγής θα σήμαινε αναπτυξιακή συρρίκνωση και μαρασμό!

Ο ορυκτός πλούτος και τα μεταλλεία στη Σουηδία εντοπίζονται σε τρεις μεταλλευτικές περιφέρειες, τρεις μεταλλοφόρες περιοχές με τα δικά της η κάθε μία γεωλογικά, μεταλλογενετικά και κοιτασματολογικά χαρακτηριστικά:

  1. Στη βορειότερη περιοχή, το Norrbotten, λειτουργούν τα γνωστά μεταλλεία σιδήρου της Kiruna (https://www.lkab.com/en) και χαλκού Aitik. Ο τύπος του κοιτάσματος στο επιφανειακό μεταλλείο Aitik, όπου παράγονται χαλκός, χρυσός αλλά και άργυρος, είναι παρόμοιος με αυτόν στις Σκουριές Χαλκιδικής.
  2. Νοτιότερα, στην περιφέρεια Västerbotten, βρίσκεται η μεταλλοφόρος περιοχή πολυμεταλλικών συμπαγών θειούχων κοιτασμάτων, δυτικά της πόλης Skellefteå που είναι γνωστή και σαν πόλη του χρυσού (“The Gold City”). Στα γνωστά μεταλλεία Kristineberg, Renström και Maurliden (Mineral rich mines on historical land ) παράγονται ψευδάργυρος, χαλκός, μόλυβδος, χρυσός, άργυρος και τελλούριο. Η ορυκτολογία αλλά και η μεταλλοφορία είναι παρόμοια με εκείνα στην Ολυμπιάδα, τις Μαύρες Πέτρες και την Πιάβιτσα του Δήμου Αριστοτέλη.

Γ. Στην νοτιοκεντρική Σουηδία βρίσκεται η τρίτη μεταλλοφόρος περιοχή Bergslagen. Μια από τις ιστορικότερες αλλά και πλουσιότερες από μεταλλευτική άποψη στην Ευρώπη. Κάθε βήμα και μεταλλοφορία, κάθε χιλιόμετρο εκμετάλλευση και μεταλλείο. Παραγωγικά κοιτάσματα σιδήρου, χαλκού, μολύβδου, ψευδαργύρου, αργύρου και χαλκού. Ανάμεσα τους τα γνωστά μεταλλεία Garpenberg , τα μεταλλεία (ψευδαργύρου, μολύβδου, χαλκού) Zinkgruva και Lovisa.

Στην περιοχή εντοπίζονται επίσης τα πλουσιότερα κοιτάσματα σπανίων γαιών μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Τα μεταλλευτικά κέντρα λειτουργούν στο πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα της χώρας με 8 τουλάχιστον πόλεις (για παράδειγμα Uppsala, Västerås, Örebro, Eskilstuna) και την Στοκχόλμη σε απόσταση 100-200 χιλιομέτρων.

Στη βάση των μεταλλείων δραστηριοποιούνται και άλλες αναπτυξιακής δραστηριότητας, όπως μεταλλευτικά μουσεία και μορφές γεωτουρισμού:

Στην περιοχή Bergslagen, ανεξάρτητα από το ιστορικό παρελθόν και τη φήμη που το συνοδεύει, δρομολογείται σήμερα μια συνολική παρέμβαση με αιχμή την εξέλιξη της τεχνολογίας με στόχο να ενώσει αναπτυξιακά την παραγωγή με την κοινωνία, το περιβάλλον, τον τουρισμό και την εκπαίδευση: Robots under Swedish forest breathe life into ancient mines

Στην περιοχή λειτουργούν διανομαρχιακές και διαπεριφερειακές δομές που υποστηρίζουν την δημιουργία υποδομών και την προσέλκυση επενδύσεων με επίκεντρο την μεταλλευτική δραστηριότητα. Επίσης υπάρχουν εκπαιδευτικά κέντρα, όπως μεταλλευτικά γυμνάσια, ειδικά στην κατάρτιση μεταλλωρύχων και χειριστών εξοπλισμού μεταλλείων, καθώς και τοπικές σχολές μηχανικών μεταλλείων και μεταλλουργών  Πρωτοβουλίες και δράσεις που δεν αποτελούν απαραίτητα μόνο θέμα αναπτυξιακής βιωσιμότητας αλλά είναι κυρίως δείγματα εργασιακής κουλτούρας και ιστορικού πολιτισμού σε μια περιοχή με κυρίαρχη μεταλλευτική παρουσία. Πρόκειται δυστυχώς για δεδομένα που δύσκολα αντιγράφονται!

Το Γεωλογικό Ινστιτούτο Σουηδίας  σχεδιάζει για την περίοδο 2016-2020 πολυδιάστατη και σύνθετη κοιτασματολογική έρευνα στην περιοχή Bergslagen που λαμβάνει υπόψη της, μαζί με τα στοιχεία οικονομικής γεωλογίας και αναλύσεις των υφιστάμενων περιβαλλοντικών και κοινωνικοπολοτικών δεδομένων και συνθηκών, ώστε να πετύχει στο τέλος βιώσιμες αναπτυξιακές προσεγγίσεις σε ένα τμήμα της χώρας που η ταυτότητα και η κουλτούρα του είναι και παραμένει μεταλλευτική. Στόχος είναι η γεωεπιστημονική αναθεώρηση της περιοχής, με βάση την εφαρμογή καινοτόμων τεχνολογιών και νέων ερμηνευτικών μοντέλων για τη γένεση και το σχηματισμό των κοιτασμάτων σε μια προοπτική εντοπισμού «κρυμμένων» μεταλλοφόρων σε μεγαλύτερα από τα σημερινά βάθη εκμετάλλευσης.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, [του Πέτρου Τζεφέρη, από κείμενο του Ν. Αρβανιτίδη, http://nikolaosarvanitidis.eu/?p=461, 11/10/2017]

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΛΑΥΡΙΟ, Η ΒΟΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ – ΤΟ ΝΕΟΤΕΡΟ ΛΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΑΣ»

Έγινε χθες η παρουσίαση του βιβλίου της Εταιρείας Μελετών Λαυρεωτικής το οποίο αποτελεί την 10η έκδοσή της, ένα σημαντικό βιβλίο-λεύκωμα με τίτλο “Λαύριο, η βοή του χρόνου – Το Νεότερο Λαύριο της μεταλλείας και μεταλλουργίας”, ένα έργο των Κώστα Γ. Μάνθου (γενική επιμέλεια του φωτογραφικού αρχειακού υλικού και της έκδοσης) και Γιώργου Ν. Δερμάτη (επιστημονική επιμέλεια και συγγραφή των κειμένων της έκδοσης).

Η -σημαντικότατη και με μεγάλο κοινό- εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη ιστορική αίθουσα, την αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός”,   του αρχαιότερου πολιτιστικού συλλόγου της Αθήνας (ιδρύθηκε το 1865 ).

Πρόκειται για την ίδια αίθουσα που το 1890, πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, είχε δώσει μια γλαφυρή διάλεξη  για το Λαύριο, ο μεταλλειολόγος και συγγραφέας Ανδρέας Κορδέλλας (1836-1909)), ο εμπνευστής του νεότερου Λαυρίου..

Ήταν τότε  οι εκδηλώσεις των 25 χρόνων μετά την έναρξη δραστηριότητας του νεώτερου Λαυρίου και ο Κορδέλλας ήταν τότε καταξιωμένος πλέον Γενικός Διευθυντής της Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου, πλην όμως είχε αγωνιστεί πάρα πολύ για να φτάσει εκεί.  Ο Α. Κορδέλλας ίσως ήταν ο μοναδικός έλληνας που στην εποχή του υποστήριξε με πάθος τη σκοπιμότητας επανεκμετάλλευσης του μεταλλευτικού πλούτου του Λαυρίου και την ανάπτυξης της μεταλλουργικής βιομηχανίας της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο που την ίδια χρονιά, το 1890, το Λαύριο ορίστηκε έδρα του νεοσύστατου δήμου Σουνιέων, ο οποίος μετονομάστηκε ένα χρόνο αργότερα σε δήμο Λαυρεωτικής, ο οποίος συνεχίζει τη λειτουργία του μέχρι σήμερα.

Σήμερα είναι επίσης σημαδιακό, βρισκόμαστε δυστυχώς 25 χρόνια μετά  από το οριστικό τέλος της δραστηριότητας (Η Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου που αποτέλεσε και την μακροβιότερη μεταλλευτική-μεταλλουργική βιομηχανία της Ελλάδα λειτούργησε μέχρι το 1992).

Και το μόνο που κάνουμε είναι να καταγράφουμε και να αναπολούμε τα ιστορικά δεδομένα του τότε…Κάτι είναι κι αυτό.. Όμως την ιστορία την γράφουν οι δρώντες και όχι οι αναπολώντες..

Εννοείται πως η αποστροφή μου αυτή δεν έχει ουδεμία σχέση μα το εξαιρετικό έργο που παρουσιάστηκε χθες και το οποίο είναι μια ιστορική και πολιτιστική παρακαταθήκη για όλους. Παρακαταθήκη απαραίτητη  για να πάει κανείς έστω και ένα βήμα μπρος…

Ελπιδοφόρο προς την κατεύθυνση αυτή είναι το γεγονός ότι Προχωρά η δημιουργία του Μουσείου Μεταλλουργίας στο Λαύριο

 

[ΠΗΓΗ: http://elladitsamas.blogspot.gr/, του Πέτρου Τζεφέρη, 28/5/2017]

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΑ ΜΑΔΕΜΟΧΩΡΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

i-zoi-sta-mademoxoriaΑμέτρητες φορές έχουμε ακούσει από το πολιτικό προσωπικό της χώρας να δίνει ευχές ή συμβουλές για την επίτευξη ενός παραγωγικού προσανατολισμού που θα φέρει στην Ελλάδα την ποθούμενη ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία για όλους και όχι μόνο για μερικούς.

Στην πράξη βέβαια και διαχρονικά αυτό το πολιτικό προσωπικό έχει αποτύχει παταγωδώς να εμπνεύσει και με πράξεις τα όσα επικαλείται, ενώ τείνει να γίνει κυρίαρχη αίσθηση πως όσα λέγονται από “επίσημα χείλη” λέγονται κατά κόρον προς άγραν ψήφων ή εξαγορά πολιτικού χρόνου.

Το βίντεο που μπορείτε να δείτε εδώ θα μπορούσε να έχει και τίτλο: “Μια μέρα με προκοπή και δημιουργικότητα”. Και αυτό γιατί προσομειώνει επί της ουσίας την καθημερινή στόχευση των κατοίκων των Μαδεμοχωρίων της ΒΑ Χαλκιδικής.

Αυτοί οι κάτοικοι εκμεταλλευόμενοι την μεταλλευτική κουλτούρα τους και το επενδυτικό έργο που αναβιώνει την παραγωγή χρυσού στην περιοχή εργάζονται στα μεταλλεία ή σε περιφερειακές δραστηριότητες οικοδομούν το παρόν και το μέλλον το προσωπικό και των οικογενειών τους σε στέρεες βάσεις.

Παράλληλα, συμβάλλουν τα μέγιστα για την στήριξη της πολύπαθης Ελληνικής οικονομίας θέλοντας μέσα από το έργο τους να μαγνητίσουν και άλλα μεγάλα έργα, που θα δώσουν έσοδα και θέσεις εργασίας σε μια χώρα που η ανεργία είναι σταθερά κολλημένη πάνω από το 20%.

Βρίσκουν όπως είναι φυσιολογικό και εμπόδια στο δρόμο τους, αλλά “είναι μαθημένα τα βουνά στα χιόνια”…Πάντα τα υπερπηδούν!

 

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr/, 6/11/2016]

ΝΕΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ

ellinikos-xrusos-skouries-eldorado-goldΚεφάλαια ύψους 700 εκατ. δολ. έχουν επενδυθεί μέχρι στιγμής στα Μεταλλεία Κασσάνδρας στη Χαλκιδική από την Ελληνικός Χρυσός, ενώ η συνολική επένδυση θα ξεπεράσει το 1 δισ. δολ. και κατά πληροφορίες θα φθάσει το 1,2 δισ. δολ.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε στο Thessaloniki Summit ο αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικός Χρυσός Μιχάλης Θεοδωρακόπουλος, μέσα στην επόμενη 20ετία η Ελληνικός Χρυσός θα συνεισφέρει με 3 δισ. ευρώ σε φόρους και μισθούς εργαζομένων και με άλλα 2,5 δια. σε τοπικές επιχειρήσεις και προμηθευτές. Όταν τα μεταλλεία στη Β. Χαλκιδική θα βρίσκονται σε πλήρη αξιοποίηση, το 40% των εσόδων θα προέρχεται από τον χρυσό και το υπόλοιπο κυρίως από τον χαλκό.

Ο κ. Θεοδωρακόπουλος αναφέρθηκε και στις περιπέτειες της επένδυσης, τονίζοντας πως παρά την πολεμική που έχει δεχθεί, έχει κερδίσει 16 θετικές αποφάσεις στο ΣτΕ. «Οι αδειοδοτήσεις στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο πράγμα, ασχέτως κυβερνήσεων Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες, n μεγαλύτερη επένδυση στη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη»,συμπλήρωσε.

Η Eldorado, ο βασικός μέτοχος της Ελληνικός Χρυσός, διατηρεί εξορυκτική δραστηριότητα σε Κίνα και Τουρκία, ξεκινά την παραγωγή χρυσού σε Ρουμανία και Βραζιλία, ενώ έχει σε εξέλιξη ερευνητικά προγράμματα για μεταλλεία σε Σερβία, Ρωσία και Καναδά.

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, τουΓιώργου Χατζηλίδη, 15/10/2016]

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΝΟΣ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ…

miners' son paintΤο παιδί ενός μεταλλωρύχου από την Τουρκία με έμφυτο ταλέντο στη ζωγραφική έφτιαξε μια ομολογουμένως καταπληκτική ζωγραφιά για την εργασία του πατέρα του.

Μια ζωγραφιά που απεικονίζει ένα μεταλλωρύχο εν ώρα εργασίας να έχει αναμμένο το φακό στο κράνος του και με το φως που εκπέμπει ο φακός να φωτίζεται το σπίτι στο οποίο η σύζυγος ασχολείται με το νοικοκυριό της.

Την ίδια στιγμή, το παιδί κάθεται στο τραπέζι και τρώει το φαγητό, που ετοίμασε η μητέρα του.  Προφανώς και ο πατέρας λείπει από το σπίτι γιατί εργάζεται στο μεταλλείο.

Κατά τη γνώμη μας, πρόκειται για ένα μικρό έργο τέχνης, με το οποίο ο γιός του μεταλλωρύχου επιχειρεί να δείξει την ευγνωμοσύνη που νιώθει στον πατέρα του για το επίπεδο διαβίωσης που προσφέρει στην οικογένεια του με την εργασία του, όπως αναφέρει και στο σχόλιο που έγινε από τον ίδιο τον πατέρα βγάζοντας την ζωγραφιά στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.

Είναι βέβαιο ότι ανάλογα συναισθήματα νιώθουν όλα τα παιδιά του κόσμου, που οι γονείς τους έχουν δουλειά σε τόσο δύσκολους όσο και περίεργους καιρούς.

Ένα λόγο παραπάνω τα παιδιά των μεταλλωρύχων, που ναι μεν νιώθουν ευγνωμοσύνη για το ψωμί που φέρνει σπίτι ο πατέρα τους, αλλά και περηφάνια ταυτόχρονα, καθώς αυτή η εργασία είναι μια από τις δυσκολότερες, αν όχι η πιο δύσκολη.

Είμαστε σίγουροι πως αυτή η ζωγραφιά θα δώσει το ερέθισμα να δούμε ανάλογες ζωγραφιές και από παιδιά μεταλλωρύχων από τα Μαδεμοχώρια της ΒΑ Χαλκιδικής

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr/, 19/8/2016]