Tag Archives: Λαύριο

ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ FACEBOOK: «ΛΑΥΡΙΟ: ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟ ΛΑΥΡΙΟ»

Η Λαυρεωτική καταλαμβάνει το νότιο τμήμα της Αττικής, από την Κερατέα ως το Σούνιο. Είναι μια άνυδρη γωνιά γης με χαμηλή βλάστηση, ανάμεσα σε σωρούς απορριμμάτων της αρχαίας και νεώτερης μεταλλουργίας. Στο νότο, εκεί όπου το ακρωτήρι συναντά περήφανα τον Σαρωνικό κόλπο, δεσπόζει ο λαμπρός ναός του Ποσειδώνα.

Όμως το Λαύριο είναι πασίγνωστο για τα μεταλλεία του.Η μεταλλευτική δραστηριότητα σε αυτά χρονολογείται από το 3.000 π.Χ. και παλαιότερα (στην περιοχή Θορικού) αλλά η συστηματική εκμετάλλευσή τους αρχίζει με τη γέννηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Τα μεταλλεία του Λαυρίου υπήρξαν η κύρια πηγή πλούτου της Αθήνας κατά την κλασική εποχή (5ος και 4ος π.Χ. αιώνας). Αλλά και κατά τα νεώτερα χρόνια τα μεταλλεία αναβιώνουν μετά το 19ο αιώνα μ.Χ. μέχρι το 1982, οπότε διέκοψαν τις δραστηριότητές τους, ως συνέπεια της αποβιομηχάνισης της δεκαετίας του ’80.

Ηδη εδώ και 20 χρόνια έχει δημιουργηθεί και λειτουργεί εκεί το Tεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου (TΠΠΛ) υπό την διοίκηση του ΕΜΠ.

Το Λαύριο αποτελεί μοναδικό παράδειγμα γεω-μεταλλευτικής κληρονομιάς, ενδεχομένως και σε παγκόσμιο επίπεδο, που συνδυάζει το αρχαίο με το νεώτερο, τη γεωλογία/κοιτασματολογία με το ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, τα εντυπωσιακά ορυκτά του που αποτελούν μια ιστορία ορυκτοθηρίας από μόνα τους, την μεταλλευτική επιστήμη και την μεταλλουργία σε διαχρονικό επίπεδο, τον γεω-τουρισμό με τον μεταλλευτικό τουρισμό και την βιομηχανική αρχαιολογία. Και όλα αυτά με μια εκπληκτική ιστορική και μνημειακή πυκνότητα που δεν επιδέχονται κατακερματισμό.

Σας προτείνουμε λοιπόν ένα οδοιπορικό στο μυστηριώδες, ελκυστικό γεωλογικό και ιστορικό περιβάλλον της Λαυρεωτικής. Σας καλούμε να συμβάλλετε κι εσείς μέσα από αυτό το group ώστε η να μεταφερθεί η ιστορική και εκπαιδευτική παρακαταθήκη του Λαυρίου στη νέα γενιά.

Σας καλούμε όμως να δώσετε το στίγμα και του σημερινού Λαυρίου, μια πόλη που εξελίσσεται, μια πόλη που ζει και αναπνέει το σήμερα…

Το group είναι ανοικτό για όλους τους πολίτες είτε κατάγονται και μένουν στην περιοχή είτε όχι. Είναι ευπρόσδεκτοι όλοι όσοι αγαπούν το Λαύριο, σαν τόπο, σαν συμβολισμό, σαν κουλτούρα. Οσοι ακολουθούν τους κανόνες της χρηστής και καλόπιστης επικοινωνίας.

Προσβλέπουμε σε έναν ευπρεπή διάλογο για τον τόπο που αγαπάμε χωρίς κακόβουλα και υβριστικά σχόλια που προσβάλλουν την αισθητική μας.

Λέμε ελεύθερα αλλά κόσμια την άποψή μας, ακολουθούμε τη συνείδησή μας και όχι ύποπτες οικονομικές και πολιτικές “ατζέντες”. Δεν κάνουμε διαφημίσεις ούτε προσδοκούμε σε προσωπικό όφελος. Δεν διαφημίζουμε ορυκτά, δεν προωθούμε ούτε ενθαρρύνουμε την αγορά ή πώληση οποιουδήποτε προϊόντος.  Μολαταύτα θαυμάζουμε τα ορυκτά τόσο για την χρηστικότητά τους όσο και την αισθητική αξία τους.

Μοναδικός σκοπός της σελίδας είναι η προώθηση και προβολή της ιστορίας, του τοπίου και γενικότερα της γεω-μεταλλευτικής κουλτούρας του Λαυρίου και των ανθρώπων του και όχι παρατάξεων, κομμάτων ή προσωπικών απόψεων που δεν συνάδουν με τα ανωτέρω.

[ΠΗΓΗ: oryktosploutos.net, του Πέτρου Τζαφέρη, 21/3/2018]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο ΑΦΑΝΕΙΣ ΔΟΥΛΟΙ (“ΑΝΔΡΑΠΟΔΑ”) ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ – Α’ ΜΕΡΟΣ

[ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ στους χιλιάδες “Υπόγειους” Δούλους των αρχαίων μεταλλείων του Λαυρίου, που υπήρξαν Αφανείς, αλλά και αληθινοί ήρωες γιατί με τον ακούσιο μόχθο τους και το γιγάντιο και εμφανές  έργο τους, στήριξαν την Αθηναϊκή Δημοκρατία στους Περσικούς πολέμους, δημιούργησαν με τη σκληρή δουλειά τους την οικονομική υποδομή του Χρυσού Αιώνα της κλασικής εποχής και έβαλαν τα θεμέλια για την πρώτη και σημαντικότερη βαριά βιομηχανία της νεότερης Ελλάδας].

Η κύρια κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης των αρχαίων μεταλλείων του Λαυρίου ήταν χωρίς καμία αμφιβολία οι μεταλλωρύχοι – δούλοι δηλαδή τα “ανδράποδα”, που ήταν επιφορτισμένοι με την όρυξη των υπόγειων στοών και φρεάτων, τον εμπλουτισμό των μεταλλευμάτων στα πλυντήρια και την εκκαμίνευση των μετάλλων.

Ο όρος “ανδράποδα”, που σημαίνει “με πόδια ανθρώπου”, όπως εξηγεί στην διδακτορική της διατριβή η διακεκριμένη καθηγήτρια Αρχαιολογίας Κ. Τσάιμου (1988), χρησιμοποιήθηκε από τον Όμηρο στον πληθυντικό και αφορούσε τους δούλους στη βιομηχανία -βιοτεχνία και στα μεταλλεία. Όπως είναι γνωστό η κοινωνία της αρχαίας εποχής ήταν δουλοκτητική.

Την πιο σκληρή εργασία πραγματοποιούσαν οι δούλοι στην όρυξη φρεάτων και υπόγειων ερευνητικών στοών. Τα φρέατα ήταν συνήθως διαστάσεων 1,30μ.Χ1,90μ. και με βάθη συνήθως 25μ. έως 55μ. που μπορούσαν να φτάσουν τα 85μ. και με μέγιστο τα 120μ. Τα φρέατα (περίπου 1000) τα χρησιμοποιούσαν για αερισμό, για τον εντοπισμό σε βάθος των ετερογενών επαφών των πετρωμάτων δηλαδή των μαρμάρων και σχιστολίθων, όπου κατά τόπους αναπτύσσονταν το Αργυρομολυβδούχο μετάλλευμα σε φακούς ή θύλακες και για την μεταφορά του μεταλλεύματος.

[Μουσείο του Πανεπιστημίου Μεταλλευτικής και Τεχνολογίας του Freiberg (Σαξονία): η ανεύρεση δεσμών από σιδερένιους δακτυλίους, που ήταν ενωμένοι με σιδερένιο στέλεχος με υπολείμματα οστού, προκάλεσε υποθέσεις, ενδεχομένως ανυπόστατες, γύρω από το θέμα της συμπεριφοράς των «κυρίων» απέναντι στους δούλους τους. Photo© TU Bergakademie Freiberg / W. Rabich]

Μόλις ανεύρισκαν σε βάθος, την ετερογενή επαφή των πετρωμάτων διάνοιγαν ερευνητικές στοές προκειμένου να εντοπίσουν και να εκμεταλλευτούν θύλακες αργυρο-μολυβδούχου μεταλλεύματος. Οι ερευνητικές στοές ήταν συνήθως πολύ μικρών διαστάσεων (0.6 μ2 =(0.70μ.x 0.85μ.), για λόγους μείωσης του κόστους εξόρυξης αλλά και για λόγους ασφαλείας, αποφεύγοντας έτσι τον κίνδυνο καταπτώσεων. Ευνόητο είναι ότι οι συνθήκες εργασίας των μεταλλωρύχων – δούλων ήταν πάρα πολύ σκληρές διότι, λόγω των μικρών διαστάσεων των υπόγειων στοών, ήταν αναγκασμένοι να μετακινούνται έρποντας για πολλές εκατοντάδες μέτρα και να εργάζονται συχνά σε ύπτια θέση. Σκεφθείτε ότι οι ερευνητικές στοές ήταν δαιδαλώδεις συνολικού μήκους πολλών εκατοντάδων χιλιομέτρων. Για τη διάνοιξη των υπόγειων μεταλλευτικών στοών χρησιμοποιούσαν εργαλεία χειρός το σφυρί και το καλέμι,ενώ για φωτισμό χρησιμοποιούσαν πήλινους λύχνους ελαίου. Γίνεται λοιπόν κατανοητό το γιγάντιο έργο που επιτέλεσαν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αξίζει μάλιστα να τονίσουμε ότι η παραγωγή Αργύρου των μεταλλείων του Λαυρίου των αρχαίων μεταλλευτών, ήταν μεγαλύτερη κατά 40% περίπου, συγκριτικά με την αντίστοιχη νεότερη παραγωγή κατά τον 19ον και 20ον αι.

Πολλοί ερευνητές, βασιζόμενοι σε ορισμένα κείμενα αρχαίων συγγραφέων, πραγματοποίησαν πληθώρα μελετών και δημοσιεύσεων για την αρχαία δουλεία που κατά την καθηγήτρια  Κ. Τσάϊμου (1988) ξεπερνούν τον αριθμό 1700. Σύμφωνα με την καθηγήτρια, στο δούλο ο «κύριος» του, έδινε ένα όνομα αλλά όχι επίθετο. Δεν είχε δικιά του περιουσία. Εάν είχε χρήματα από τις οικονομίες του δεν θα μπορούσε να τα διαθέσει χωρίς την έγκριση του «κυρίου» του. Δεν μπορούσε να παντρευτεί ούτε να τεκνοποιήσει χωρίς τη συγκατάθεση του κυρίου του. Τα παιδιά του δούλου ανήκαν στο «κύριό» του. Εάν οι δούλοι ήταν Ελληνικής καταγωγής τότε είχαν δικαίωμα μύησης στα Ελευσίνια μυστήρια. Ο δούλος που δεν μπορούσε να υποφέρει το «κύριό» του μπορούσε να καταφύγει σε ορισμένους ναούς κύρια στο Θησείο ή στο ναό των Ευμενίδων και να ζητήσει να πωληθεί σε άλλον «κύριο». Την απόφαση για το άσυλο έπαιρναν οι ιερείς του ναού. Δεν επιτρέπονταν η τιμωρία από άλλο άτομο εκτός του «κυρίου» του. Ο δούλος δεν συμμετείχε στα γυμναστήρια, στον πόλεμο, και στη πολιτική δράση, που ήταν αποκλειστικό δικαίωμα και υποχρέωση του ελεύθερου πολίτη μέλους του Δήμου. Στις διάφορες δίκες μεταξύ ελευθέρων πολιτών ο δούλος δεν μπορούσε να καταθέσει στο δικαστήριο χωρίς την συγκατάθεση του «κυρίου» του.

Ο «κύριος» ενός δούλου είχε το αναφαίρετο δικαίωμα να απελευθερώσει το δούλο του είτε εν ζωή είτε με διαθήκη του. Η απελευθέρωση γινόταν αρχικά προφορικά αλλά από τον 5ον αι. π. Χ., που αυξάνεται ο αριθμός των δούλων, γινόταν με κάποια επισημότητα όπως αναφέρει η  Κ. Τσάϊμου (1988). Σύμφωνα με την καθηγήτρια συνάγεται ότι οι απελευθερώσεις των δούλων του Λαυρίου θα πρέπει να ήταν μάλλον σπάνιες σε σχέση με τις απελευθερώσεις στην Αττική. Ωστόσο φαίνεται ότι γινόντουσαν απελευθερώσεις ορισμένων δούλων, τους οποίους οι «κύριοι» τους, θεωρούσαν ότι ήταν σπουδαίοι επαγγελματικά. Ήθελαν κατ’ αυτόν το τρόπο να χρησιμοποιήσουν τους “απελεύθερους” ως επιστάτες των εργαστηρίων τους.

Ποια ήταν όμως η συμπεριφορά των Kυρiων προς τους Δούλους στο Λαύριο;  Δύο σημαντικά γεγονότα προκάλεσαν συζητήσεις και υποθέσεις γύρω από το θέμα της συμπεριφοράς των «κυρίων» απέναντι στους δούλους τους. Το πρώτο αφορά στις περιγραφές του ιστορικού Διόδωρου για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των δούλων, που επικρατούσαν σε ανάλογα μεταλλεία της Άνω Αιγύπτου και της Ισπανίας, ενώ το δεύτερο αφορά στην ανεύρεση, δεσμών (Φωτό ) από σιδερένιους δακτυλίους, που ήταν ενωμένοι με σιδερένιο στέλεχος με υπολείμματα οστού. Το εύρημα αυτό, που υπήρξε μοναδικό στο Λαύριο, ευρίσκεται στο Μουσείο του Πανεπιστημίου Μεταλλευτικής και Τεχνολογίας του Freiberg (Σαξονία), για το οποίο πολλοί δραστήριοι Λαυριώτες (Η. Κατσαρός κ.α.) ζητούν να γίνουν ενέργειες για τον «επαναπατρισμό» του.

[Αύριο η συνέχεια: Τι υποστηρίζουν έγκριτοι ξένοι και Έλληνες μελετητές σχετικά με τις συνθήκες εργασίας των δούλων, οι οποίες μπορεί να ήταν πολύ σκληρές αλλά όχι απάνθρωπες. Οι Ε. Κακαβογιάννης, 1988, και Κ. Τσάιμου, 1988 & 1996, διατυπώνουν μάλιστα επιχειρήματα, που ενισχύουν την άποψη αυτή]

 

[ΠΗΓΗ: oryktosploutos.net, του Δημήτρη Μπίτζιου, Δρ. γεωλόγου, 10/3/2018]

ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ “ΑΚΕΛ – ΠΑΝΟΣ ΒΑΛΣΑΜΑΚΗΣ” ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ

Ο χώρος εγκατάστασης του νέου Μουσείο Κεραμικής

Το έργο της ΑΚΕΛ («Ανώνυμος Κεραμευτική Εταιρεία Λαυρίου») αλλά και ενός σπουδαίου καλλιτέχνη του Πάνου Βαλσαμάκη (1900 – 1986) ο οποίος υπήρξε θεμελιωτής της έντεχνης κεραμικής στην Ελλάδα, έρχεται να αναδείξει το νέο μουσείο Κεραμικής Τέχνης του Λαυρίου.

Πράγματι, σε τελική ευθεία εισέρχεται το συγκεκριμένο έργο για τη δημιουργία Μουσείου Κεραμικής στο Λαύριο, μετά την έγκριση από το Περιφερειακό Συμβούλιο της παράτασης της προγραμματικής σύμβασης (μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού, της Περιφέρειας Αττικής, του δήμου Λαυρεωτικής και της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου), ώστε να είναι σε ισχύ έως την οριστική παραλαβή του.

Τα προϊόντα της εταιρείας ΑΚΕΛ ΑΕ έφεραν τη σφραγίδα της πλούσιας μικρασιατικής αλλά και της λαϊκής παράδοσης.

Ιστορικά στοιχεία. Το 1940 ιδρύθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος η «Ανώνυμος Κεραμευτική Εταιρεία Λαυρίου» στο κτήριο του Μεγάλου Ατμήλατου Μεταλλοπλυσίου της Ελληνικής Εταιρείας. Στο εργοστάσιο της εταιρείας που λειτούργησε με κάποιες μεταποιητικές τροποποιήσεις, μέχρι το 1957, απασχολήθηκαν και μαθήτευσαν στην τέχνη της κεραμικής, δίπλα σε άξιους τεχνικούς και καλλιτέχνες, πολλοί κάτοικοι του Λαυρίου. Τα προϊόντα της εταιρείας έφεραν τη σφραγίδα της πλούσιας μικρασιατικής αλλά και της λαϊκής παράδοσης.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στο εργοστάσιο της ΑΚΕΛ πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά η παραγωγή ελληνικής πορσελάνης από χώμα της Μήλου, χάρη στις ιδιαίτερες γνώσεις του χημικού Γ. Αλεξίου και ότι τα φαγεντιανά της ΑΚΕΛ έφθασαν να εξάγονται στην Αμερική και σε αρκετές χώρες της Ευρώπης.

Με την ΑΚΕΛ και την καλλιτεχνική παραγωγή της συνδέονται έμμεσα ή άμεσα πολλά ονόματα Ελλήνων καλλιτεχνών, όπως του Πάνου Βαλσαμάκη, που υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής για πολλά χρόνια, του Θανάση Παπαυγέρη, του Τζων Στεφανέλη, του Γιώργου Βακαλό, του Νίκου Νικολάου και του Γιάννη Τσαρούχη.

Η Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής (ΕΜΕΛ).  Σήμερα, μετά από πολυετείς  προσπάθειες της Εταιρείας Μελετών Λαυρεωτικής (ΕΜΕΛ) έχουν συγκεντρωθεί περί τα 600 αντιπροσωπευτικά κεραμικά της ΑΚΕΛ, χρηστικά και καλλιτεχνικά, σε χώρο του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου και γίνονται προσπάθειες δημιουργίας του νέου μουσείου «Μουσείο Κεραμικής ΑΚΕΛ – Πάνος Βαλσαμάκης» προς τιμήν του σπουδαίου εικαστικού και κεραμίστα από το Αϊβαλί.(1900 – 1986).

Το έργο συνολικού προϋπολογισμού 846.945 ευρώ, όπως διευκρινίζεται από την Περιφέρεια Ανατολικής Αττικής, είναι ενταγμένο στο Πρόγραμμα Εκτελεστέων Έργων της Περιφέρειας Αττικής και  στα αναμενόμενα οφέλη είναι «το Λαύριο να καταστεί σοβαρός πόλος πολιτιστικής δραστηριότητας».

Αντικείμενο των εργασιών είναι η μετατροπή του διατηρητέου βιομηχανικού κτιρίου – μνημείου που βρίσκεται εντός δημόσιου ακινήτου σε μουσείο κεραμικής, με παρεμβάσεις για την αποκατάσταση – εκμετάλλευση των δύο κενών δεξαμενών καθίζησης και την κάλυψή τους με μια στατικά ανεξάρτητη μεταλλική κατασκευή

Έργο του εικαστικού κεραμίστα Πάνου Βαλσαμάκη , Μαρούσι 1984

Πάνος Βαλσαμάκης – Έκθεση στην Εθνική  Πινακοθήκη

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Πέτρου Τζεφέρη, 18/1/2018]

ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΟ-ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: ΒΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΗ 2017

Την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017, το Βιοτεχνικό-Βιομηχανικό Εκπαιδευτικό Μουσείο σε συνεργασία με το Ερευνητικό Κέντρο ΑΘΗΝΑ, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) και το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, είχε τη χαρά να συμμετάσχει και φέτος στη μεγαλύτερη πανευρωπαϊκή γιορτή για την επιστήμη και την έρευνα, τη «Βραδιά του Ερευνητή», διοργανώνοντας από κοινού μια προκαταρκτική εκδήλωση υπό την αιγίδα του Δήμου Λαυρεωτικής που φιλοξενήθηκε στην Αίθουσα του Χυτηρίου στο Λιμάνι του Λαυρίου.

Η έρευνα άνοιξε τις πόρτες της στο χώρο της εκπαίδευσης αλλά και στο ευρύτερο κοινό, τώρα και στον τόπο μας, στο Λαύριο! Πειράματα δρώμενα ειδικά σχεδιασμένα για μαθητές, εργαστήρια για εκπαιδευτικούς καθώς και ποικίλες πρωτότυπες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους μάγεψαν το κοινό.

Στις διαδοχικές δράσεις του εκπαιδευτικού  προγράμματός «Το Λιμάνι και ο Άνθρωπος» που εντάχθηκαν στο γενικό προγραμματισμό ΕΛΚΕΘΕ & ΑΘΗΝΑ συμμετείχαν πολλές οικογένειες, ομάδες παιδιών, εκπαιδευτικοί από σχολεία και άλλους φορείς, καθώς και πλήθος μεμονωμένων επισκεπτών. Μέσα από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Το Λιμάνι και ο Άνθρωπος» οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον καθοριστικό ρόλο της Λιμενικής Βιομηχανίας στη διακίνηση αγαθών και ανθρώπων, πώς επηρεάζει τη ζωή τους, την οικονομία και την κοινωνία συνολικά και πως τελικά εξαρτώμεθα από τη θάλασσα. (Η μελέτη του εκπαιδευτικού προγράμματος έγινε με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.)

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την εκδήλωση στη και στην σελίδα του B.B.E.M. στο Facebook.

 

[ΠΗΓΗ: http://elladitsamas.blogspot.gr/, 8/10/2017]

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΕΚΤΩΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ (ΔΕΣΟΛ);

Konichalcite – Olivenite – Zinkolivenite Fov 10mm Mine Ghristiana Kamariza Lavrio Photo Fritz Schreiber’s Collection Vasilis Stergiou

NEW MINERAL: Neodymium Agardite (Agardite-Nd) Type Locality MINE HILARION Kamariza Lavrio

 

Το 1986 τα ΟΡΥΚΤΟΛΟΓΙΚΑ ΝΕΑ-NEWS ON MINERALS στην Ελλάδα είχαν δημιουργήσει την Διεθνή Ένωση Συλλεκτών Ορυκτών σε Σκουριές (International Association of Collectors of Slag Minerals – IACSM) ,αφού ήταν γνωστή η μεγάλη ποικιλία ορυκτών που είχαν βρεθεί στις αρχαίες μεταλλευτικές σκουριές του Λαυρίου.

Για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα κυκλοφορούσε σε συνεργασία με την Νότια Αφρική και στην συνέχεια με την Γερμανία και ένα σχετικό ειδησεόγραμμα. Μετά την απώλεια του Horst Windisch από την Νότια Αφρική, ο οποίος συντόνιζε το ειδησεόγραμμα της IACSM , η κυκλοφορία του ειδησεογράμματος αυτού σταμάτησε .

Ο μεγάλος αριθμός ορυκτών που έχουν βρεθεί στο Λαύριο, έχουμε την γνώμη ότι δικαιολογεί την δημιουργία Διεθνούς Ένωσης Συλλεκτών Ορυκτών Λαυρίου ( International Association of Collectors of Lavrion minerals).

Το πιο σωστό θα ήταν Διεθνής Ένωση Συλλεκτών Ορυκτών Λαυρεωτικής (ΔΕΣΟΛ) (International Association of Collectors of Lavreotiki Minerals- IACLM).

Από την στιγμή που προτείνεται κάτι μέχρι την υλοποίησή του χρειάζεται χρόνος και πράγματι νομίζουμε ότι είναι θέμα χρόνου η δημιουργία της ΔΕΣΟΛ.

 

[ΠΗΓΗ: http://elladitsamas.blogspot.gr/, του Δημήτρη Μηνατίδη, από το ORYKTOLOGIKA NEA-NEWS ON MINERALS , March – April 2017, 28/6/2017]

700 ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΟΡΥΚΤΑ ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ! (ΜΕΡΟΣ ΙΙ)

To ορυκτό Kapellasite ανακαλύφθηκε στο ορυχείο Νο 19 Σουνίου.

Ειδικότερα τα μεταλλευτικά ορυκτά, αποτελούν τη βάση της (εξαγωγικής) Μεταλλουργίας, δηλ. της παραγωγής μετάλλων και στηρίζουν από απλές βιομηχανίες μέχρι την Εθνική Οικονομία πολλών κρατών. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σήμερα.

Εδώ και τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια είχαν ήδη αναπτυχθεί απλές μέθοδοι εξαγωγικής μεταλλουργίας, πχ. για την εξαγωγή του χαλκού από τα ορυκτά που τον περιέχουν. Από τότε, η πρόοδος του βιοτικού μας επιπέδου αλλά και του πολιτισμού μας εξαρτήθηκε, σε μεγάλο βαθμό από την εξόρυξη και κατεργασία των ορυκτών.

Η ενεργή έκθεση με θέμα «Τα Ορυκτά και ο Άνθρωπος» στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, είναι κατατοπιστική κυρίως για τα χρήσιμα ορυκτά. Εντούτοις, τα περισσότερα από τα ορυκτά που έχουν ανακαλυφθεί δεν είναι «χρήσιμα» για τον άνθρωπο με την συνηθισμένη γενική έννοια της χρηστικότητας. Εχουν όμως μεγάλη αισθητική, ιστορική, πολιτιστική, μουσειακή αλλά και επιστημονική αξία. Τέτοια είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα ορυκτά του Λαυρίου που προαναφέρθηκαν.

Εξαιρούνται προφανώς τα μεταλλευτικά ορυκτά που εξορύχθηκαν επί αιώνες στην λαυρεωτική και τα οποία δεν είναι προφανώς συλλεκτικά, πλην όμως απετέλεσαν τη βάση της μεταλλευτικής και μεταλλουργικής δραστηριότητας στην περιοχή για την παραγωγή μολύβδου, ψευδαργύρου, αργύρου κλπ.

Τα ορυκτά δεν έχουν μόνο αισθητική και συλλεκτική αξία, έχουν και μεγάλη επιστημονική αξία. Η εξέταση των ορυκτών μας βοηθά-μεταξύ άλλων- να κατανοήσουμε την προέλευση της Γης, εφόσον αποθηκεύουν στο εσωτερικό τους χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το τι συνέβη στο γεωλογικό παρελθόν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τα ορυκτά αποτελούν τη μνήμη του πλανήτη… Ειδικότερα, η επιστημονική αξία των ορυκτών του Λαυρίου είναι τεράστια αν αναλογιστεί κανείς την τεράστια διαχρονική ποικιλία τους. Ορισμένα (25 τουλάχιστον από αυτά τα οποία επίσης περιγράφονται στην ίδια λίστα) έχουν ιδιαίτερη σημειολογία ως χαρακτηριστικά για την περιοχή (TL). Ενδεικτικά λοιπόν αναφέρονται ορισμένα ακόμη πολύ σημαντικά type localities:

 

  • Ο Λαυριονίτης (Laurionite), ένα ιστορικό ορυκτό που ανακαλύφθηκε στις σκουριές των μεταλλείων της περιοχής θορικού Λαυρίου και ονομάστηκε έτσι το 1887 από τον Rudolf Koechlin.

 

Ο λαυριονίτης (αγγλ. laurionite) είναι ένυδρο χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου.

  1. Ο Γεωργιαδεσίτης (Georgiadèsite), ο οποίος έχει βρεθεί στις σκουριές των σπηλαίων του Πασά-Λιμάνι και στην περιοχή Βρυσάκη. Πρόκειται για σπάνιο ανθρωπογενές ορυκτό σχηματιζόμενο από την επίδραση θαλάσσιου ύδατος σε μολυβδούχα απόβλητα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων (σκουριές).Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμή του τότε Διευθυντή της εταιρείας μεταλλείων Λαυρίου Μ. Γεωργιάδη,1896.
  2. Ο Αγαρδίτης (Nd) (Agardite-Nd), έχει βρεθεί στο ορυχείο Ιλάριον (Hilarion) του Λαυρίου, 2010.
  3. Ο Αττικαίτης (Attikaite), έχει βρεθεί στο Shaft No. 132 του ορυχείου Christiana Λαυρίου, 2006.
  4. Ο Ιλαριονίτης (Hilarionite), ο οποίος απαντάται στο ορυχείο Ιλάριον, περιοχή Καμάριζα Λαυρίου, 2011.
  5. Ο Καμαριζαΐτης (kamarizaite), ο οποίος απαντάται στην περιοχή Καμάριζα του Λαυρίου, όπου εντοπίστηκε από Ρώσους ορυκτολόγους, ενώ δεν έχει αναφερθεί η ανεύρεσή του σε άλλα σημεία της Γης μέχρι σήμερα, 2008.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net, του Πέτρου Τζεφέρη, 16/6/2017]

700 ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΟΡΥΚΤΑ ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ! (ΜΕΡΟΣ Ι)

 Neodymium Agardite (Agardite-Nd) Type Locality MINE HILARION Kamariza Lavrio

Σε πρόσφατο άρθρο έγινε αναφορά σε ένα νέο ορυκτό που ανακαλύφθηκε στο Λαύριο και ταυτοποιήθηκε ως παγκοσμίως πρωτότυπο ορυκτό.

Katerinopoulosite: ένα ακόμη μοναδικό παγκοσμίως ορυκτό από το Λαύριο!

Επίσης αναφέρθηκαν και ορισμένα ακόμη ορυκτά (Voudourisite και Lazaridisite, που ανακαλύφθηκαν στο ορυχείο Esperanza αλλά και Kapellasite στο ορυχείο Νο 19 Σουνίου) τα οποία αποτελούν χαρακτηριστικά ορυκτά για την περιοχή (TL). Η ένδειξη (TL) καταδεικνύει ότι το ορυκτό είναι χαρακτηριστικό για την εκάστοτε περιοχή (Type Locality).

ολλοί αναρωτήθηκαν ποιες είναι οι χρήσεις τους και τι συνιστά μια τέτοια ανακάλυψη για την Λαυρεωτική και γενικότερα τον τόπο μας. Ας δώσουμε λοιπόν ορισμένες επιπλέον πληροφορίες σχετικά με τα ορυκτά και ειδικότερα τα ορυκτά του Λαυρίου.

Καταρχάς δεν είναι μόνο τα 2-3 ορυκτά του Λαυρίου που αναφέρθηκαν στο παραπάνω άρθρο. Είναι και πολλά άλλα, σύνολο 562 ορυκτά που έχουν ταυτοποιηθεί μέχρι σήμερα από την περιοχή της Λαυρεωτικής (λίστα mindat.org, 2017). Εντούτοις η λίστα αυτή δεν είναι πλήρης, τα ορυκτά του Λαυρίου είναι αρκετά περισσότερα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου από τα Πανεπιστήμια του εξωτερικού, πάνω από 100 επιπλέον ορυκτά από την περιοχή έχουν επίσης ταυτοποιηθεί και θα ανακοινωθούν σύντομα σε έγκυρα διεθνή έντυπα, με αποτέλεσμα τα ορυκτά του Λαυρίου να πλησιάζουν τα 700.

Συνεπώς, από τα 5.470 είδη ορυκτών που έχουν μέχρι σήμερα καταγραφεί στη γη (τα 5.237 αναγνωρίζονται επίσημα από την Διεθνή Ορυκτολογική Ενωση (ΙΜΑ), ΙΜΑ Mineral List, Μάρτιος 2017) περίπου 700 προέρχονται από την περιοχή του Λαυρίου. Κάθε χρόνο ανακαλύπτονται και νέα ορυκτά από την περιοχή της Λαυρεωτικής τα οποία αναγνωρίζονται διεθνώς από την ΙΜΑ ως παγκοσμίως πρωτότυπα ορυκτά. Ετσι η Λαυρεωτική κατατάσσεται μεταξύ των πρώτων περιοχών στον πλανήτη σε αριθμό καταγεγραμμένων ορυκτών.

Ο καμαριζαΐτης (αγγλ. kamarizaite) είναι ένυδρο αρσενικικό ορυκτό του σιδήρου.

Πράγματι, στα «εξοφλημένα» μεταλλεία της Λαυρεωτικής (Θορικού, Σουνίου, Καμάριζας, Πλάκας κλπ) έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα ανεκτίμητης αξίας ορυκτά. Δείγματα αυτών των ορυκτών είναι, ακόμη και σήμερα, περιζήτητα από συλλέκτες, καθώς απαντούν σε μοναδικούς σχηματισμούς, όπως ο αγαρδίτης, ο σερπιερίτης, ο θορικοσίτης, ο λαυριονίτης, ο καμαριζαΐτης, ο (χ)ιλαριονίτης, ο αττικαίτης κ. ά. Πολλά από τα ορυκτά αυτά εκτίθενται στο Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου και το Ορυκτολογικό-Μεταλλευτικό Μουσείο Καμάριζας Λαυρίου, ενώ άλλα συμπεριλαμβάνονται σε ιδιωτικές συλλογές.

Ορυκτά και κινητό

Ορισμένα από τα ορυκτά χαρακτηρίζονται ως «ανθρωπογενή», δεν θα υπήρχαν δηλαδή χωρίς την καταλυτική επίδραση του ανθρώπου τους τρεις τελευταίους 2-3 αιώνες και κυρίως την εξορυκτική και μεταλλουργική δραστηριότητα, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που έχουν δημιουργηθεί πολύ παλαιότερα όπως στα αρχαία ορυχεία του Λαυρίου. Εκτιμάται ότι από το σύνολο των ορυκτών παγκοσμίως, τα 208, δηλαδή το 3% περίπου, έχουν ανθρωπογενή προέλευση.

Για παράδειγμα, ο Νεαλίτης ή νεάλιθος (Nealite), που ονομάστηκε έτσι το 1980 προς τιμήν του αμερικανού δικηγόρου και συλλέκτη ορυκτών Leo Neal Yedlin, δημιουργήθηκε από την επίδραση του θαλασσινού νερού στις μεταλλουργικές σκουριές του Λαυρίου. Στην ίδια κατηγορία ανθρωπογενών ορυκτών ανήκουν επίσης ο λαυριονίτης, ο παραλαυριονίτης, ο φιντλερίτης, ο γεωργιαδεσίτης, ο σερπιερίτης, ο καπελασίτης, ο Κτενασίτης κλπ, περίπου 15 και πλέον ορυκτά που αποτελούν πλέον type localities για την περιοχή του Λαυρίου (βλ. R. Hazen et al ). Επισημαίνεται ότι ο κατάλογος του συνόλου των 5.470 ορυκτών δεν περιλαμβάνει τα χιλιάδες νέα συνθετικά υλικά που έχουν ιδιότητες των ορυκτών και τα οποία οι άνθρωποι παράγουν βιομηχανικά. Τα υλικά αυτά, σύμφωνα με τον καθηγητή R.Hazen, θα παραμείνουν στο διαχρονικό γεωλογικό «αρχείο» για τα επόμενα δισεκατομμύρια χρόνια ως υπόμνηση ότι κάποτε υπήρξαν άνθρωποι στη Γη.

Και ας έρθουμε στα εύλογα ερωτήματα των αναγνωστών. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ορυκτά δεν αποτελούν απλώς δομικά συστατικά των πετρωμάτων που συνθέτουν το στερεό φλοιό της μητέρας Γης. Πολλά από αυτά είναι εξαιρετικά χρήσιμα και συνιστούν την κρυμμένη αξία της καθημερινότητάς μας, όπως φαίνεται και σε ορισμένα ενδεικτικά διαγράμματα που παρατίθενται. Σε όποιο μέρος της γης κι αν ζούμε, κάθε φορά που τρώμε, πίνουμε, πλένουμε ή πλενόμαστε, γράφουμε, ζωγραφίζουμε, μαγειρεύουμε, ταξιδεύουμε, ή απλά καθόμαστε στην εστία του σπιτιού μας, μεταχειριζόμαστε χρήσιμα ορυκτά που έχουν εξορυχθεί και υποστεί κατάλληλη επεξεργασία.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Πέτρου Τζεφέρη, 15/6/2017]

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΛΑΥΡΙΟ, Η ΒΟΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ – ΤΟ ΝΕΟΤΕΡΟ ΛΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΑΣ»

Έγινε χθες η παρουσίαση του βιβλίου της Εταιρείας Μελετών Λαυρεωτικής το οποίο αποτελεί την 10η έκδοσή της, ένα σημαντικό βιβλίο-λεύκωμα με τίτλο “Λαύριο, η βοή του χρόνου – Το Νεότερο Λαύριο της μεταλλείας και μεταλλουργίας”, ένα έργο των Κώστα Γ. Μάνθου (γενική επιμέλεια του φωτογραφικού αρχειακού υλικού και της έκδοσης) και Γιώργου Ν. Δερμάτη (επιστημονική επιμέλεια και συγγραφή των κειμένων της έκδοσης).

Η -σημαντικότατη και με μεγάλο κοινό- εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη ιστορική αίθουσα, την αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός”,   του αρχαιότερου πολιτιστικού συλλόγου της Αθήνας (ιδρύθηκε το 1865 ).

Πρόκειται για την ίδια αίθουσα που το 1890, πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, είχε δώσει μια γλαφυρή διάλεξη  για το Λαύριο, ο μεταλλειολόγος και συγγραφέας Ανδρέας Κορδέλλας (1836-1909)), ο εμπνευστής του νεότερου Λαυρίου..

Ήταν τότε  οι εκδηλώσεις των 25 χρόνων μετά την έναρξη δραστηριότητας του νεώτερου Λαυρίου και ο Κορδέλλας ήταν τότε καταξιωμένος πλέον Γενικός Διευθυντής της Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου, πλην όμως είχε αγωνιστεί πάρα πολύ για να φτάσει εκεί.  Ο Α. Κορδέλλας ίσως ήταν ο μοναδικός έλληνας που στην εποχή του υποστήριξε με πάθος τη σκοπιμότητας επανεκμετάλλευσης του μεταλλευτικού πλούτου του Λαυρίου και την ανάπτυξης της μεταλλουργικής βιομηχανίας της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο που την ίδια χρονιά, το 1890, το Λαύριο ορίστηκε έδρα του νεοσύστατου δήμου Σουνιέων, ο οποίος μετονομάστηκε ένα χρόνο αργότερα σε δήμο Λαυρεωτικής, ο οποίος συνεχίζει τη λειτουργία του μέχρι σήμερα.

Σήμερα είναι επίσης σημαδιακό, βρισκόμαστε δυστυχώς 25 χρόνια μετά  από το οριστικό τέλος της δραστηριότητας (Η Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου που αποτέλεσε και την μακροβιότερη μεταλλευτική-μεταλλουργική βιομηχανία της Ελλάδα λειτούργησε μέχρι το 1992).

Και το μόνο που κάνουμε είναι να καταγράφουμε και να αναπολούμε τα ιστορικά δεδομένα του τότε…Κάτι είναι κι αυτό.. Όμως την ιστορία την γράφουν οι δρώντες και όχι οι αναπολώντες..

Εννοείται πως η αποστροφή μου αυτή δεν έχει ουδεμία σχέση μα το εξαιρετικό έργο που παρουσιάστηκε χθες και το οποίο είναι μια ιστορική και πολιτιστική παρακαταθήκη για όλους. Παρακαταθήκη απαραίτητη  για να πάει κανείς έστω και ένα βήμα μπρος…

Ελπιδοφόρο προς την κατεύθυνση αυτή είναι το γεγονός ότι Προχωρά η δημιουργία του Μουσείου Μεταλλουργίας στο Λαύριο

 

[ΠΗΓΗ: http://elladitsamas.blogspot.gr/, του Πέτρου Τζεφέρη, 28/5/2017]

KATERINOPOULOSITE: ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΟΡΥΚΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΥΡΙΟ!

 

Ομάδα ερευνητών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών ταυτοποίησε πρόσφατα ένα νέο ορυκτό προερχόμενο από τη Λαυρεωτική, το οποίο υποβλήθηκε για αναγνώριση στη Διεθνή Ορυκτολογική Ένωση (International Mineralogical Association, IMA – Commission on New Minerals, Nomenclature and Classification).

Στις 19 Απριλίου 2017, η IMA αναγνώρισε το νέο ορυκτό. Μάλιστα, μετά από ομόφωνη πρόταση της ερευνητικής ομάδας και την έγκριση από τη Διεθνή Επιτροπή Ονοματολογίας, καθορίστηκε το όνομα του νέου ορυκτού: “Katerinopoulosite”, (NH4)2Zn(SO4)2·6H2O. Το όνομα δόθηκε προς τιμήν του καθηγητή του Τμήματος Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος του Παν/μίου Αθηνών κ. Αθαν. Κατερινόπουλο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια διηύθυνε το Μουσείο Ορυκτολογίας και Πετρολογίας του τμήματος και μάλιστα έχει καταγράψει στο ενεργητικό του πλήθος εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, όπως για παράδειγμα η πλέον πρόσφατη επιμορφωτική δράση “Πρωινά Κυριακής στο Μουσείο Ορυκτολογίας“.

To νέο ορυκτό του Λαυρίου που ταυτοποιήθηκε πρόσφατα θα ονομαστεί κατερινοπουλοσίτης

Το ορυκτό ανακαλύφθηκε στο ορυχείο Esperanza του Λαυρίου από τον ορυκτο-συλλέκτη κ. Βασίλη Στεργίου και μέσω του Πανεπιστημίου Αθηνών και του προαναφερθέντος τμήματος εστάλη δείγμα προς την Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, η οποία και προχώρησε στην ταυτοποίηση. Σύντομα στο επόμενο τεύχος του European Journal of Mineralogy θα ανακοινωθούν τα επιστημονικά στοιχεία και οι ιδιότητες του νέου ορυκτού.

Συγχαρητήρια σε όσους Ελληνες και ξένους επιστήμονες συνέβαλαν στο εγχείρημα.

Εντούτοις, ας επιτραπεί μια θλιβερή διαπίστωση. Η απόλυτη άγνοια της επίσημης πολιτείας και των αρμοδίων εποπτευόμενων φορέων της για το όλο θέμα, μολονότι το ορυχείο Esperanza καθώς και όλα τα (πρώην) μεταλλεία του Λαυρίου ανήκουν στο ελληνικό δημόσιο. Εχω πολλές φορές γράψει για το ζήτημα «σε ποιόν ανήκουν τα ορυκτά» και έχω πολλές φορές στηλιτεύσει τους κακόβουλους ή ιδιοτελείς ορυκτοθήρες από όπου κι αν προέρχονται.

Εντούτοις, περιπτώσεις όπως αυτή του κ. Στεργίου που λατρεύουν τα ορυκτά και στην ουσία υποκαθιστούν την πολιτεία υπό προϋποθέσεις, έρχεται να επιβεβαιώσει το ζήτημα της αδράνειας και αναποτελεσματικότητας της πολιτείας στα τόσο λεπτά ζητήματα ανάδειξης της γεωλογικής κληρονομιάς του τόπου μας.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Δεκάδες ορυκτά του Λαυρίου παγκοσμίως μοναδικά έχουν αναγνωριστεί με ανάλογο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν. Με την ευθύνη ξένων επιστημόνων, κυρίως των πανεπιστημίων της Βιέννης και Μόσχας, την βοήθεια των Ελλήνων συναδέλφων τους και φυσικά την πλήρη άγνοια/ανοχή της πολιτείας ως προς την λήψη, μεταφορά και ταυτοποίηση των δειγμάτων.

Ενδεικτικά αναφέρονται τρία από αυτά: α) το ορυκτό Voudourisite, CdSO4 · H2O (προς τιμήν του καθηγητή ΕΚΠΑ κ. Π. Βουδούρη), ανακαλύφθηκε το 2012 από Γερμανούς ερευνητές στο ίδιο ορυχείο Esperanza και β) το ορυκτό Kapellasite, Cu3Zn(OH)6Cl2 (προς τιμήν του αποθανόντος συλλέκτη κι εμπόρου ορυκτών κ. Χ. Καπέλλα), ανακαλύφθηκε το 2005 από Γερμανούς ερευνητές στο ορυχείο Νο 19 Σουνίου γ) το ορυκτό Lazaridisite, (CdSO4)3 · 8H2O (προς τιμήν του επίσης αποθανόντα συλλέκτη κ. Ε. Λαζαρίδη), ανακαλύφθηκε το 2012 από Γερμανούς ερευνητές στο ίδιο ορυχείο Esperanza.

Θα μου πείτε, τί θα μπορούσε να προσφέρει η εμπλοκή της πολιτείας σε μια τέτοια διαδικασία; H -με άλλα λόγια- θα βάλουμε στεγανά και «κρατικούς» φραγμούς στην επιστήμη; Οχι φυσικά, μολαταύτα τα ορυκτά δεν ανήκουν από νομική άποψη στην …επιστήμη αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση του Λαυρίου αποτελούν δημόσια περιουσία. Ο ιδιοκτήτης της εκάστοτε περιουσίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους Νόμους, αποφασίζει πως θα την διαχειριστεί, πως θα την αναδείξει, τι όνομα θα της δώσει και σε τελευταία ανάλυση αυτός αναλαμβάνει και την ευθύνη για την ορθότητα ή όχι των επιλογών του. Ειδικότερα, όταν πρόκειται για δημόσια περιουσία, η ευθύνη όλων μας απέναντι στον νόμο και τον ελληνικό λαό καθίσταται μεγάλη.

Τι πρέπει να γίνει; Πρέπει το δημόσιο να πράξει το αυτονόητο, να αναγνωρίσει και να διαφυλάξει την περιουσία του. Και μετά να την αξιοποιήσει αναλόγως είτε μέσω της αδειοδότησης και προώθησης δράσεων για ερευνητικούς/επιδεικτικούς/συλλεκτικούς σκοπούς με τη συνδρομή των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων είτε μέσω γενικότερων δράσεων ανάδειξης της γεω-μεταλλευτικής κληρονομιάς αιώνων της Λαυρεωτικής.

Το Λαύριο φέγγει για όλους μας! Ας το κρατήσουμε ως ιστορική και εκπαιδευτική παρακαταθήκη στη νέα γενιά, ως ένα μνημείο γεω-μεταλλευτικής κληρονομιάς, η οποία χρήζει σεβασμού και περαιτέρω έρευνας στις μέρες μας.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Πέτρου Τζεφέρη, 21/5/2017]

photo : Βασίλης Στεργίου

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑΣ – ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ

%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b5%ce%af%ce%bfΔημιουργία Μουσείου Μεταλλείας Μεταλλουργίας στο Λαύριο Ομόφωνα εγκρίθηκαν από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής (27ης Σεπτεμβρίου 2016) η σύναψη και οι όροι σχεδίου Προγραμματικής Σύμβασης Πολιτισμικής Ανάπτυξης μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, της Περιφέρειας Αττικής και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) για την υλοποίηση του έργου «Μουσείο Μεταλλείας Μεταλλουργίας Λαυρίου στο διατηρητέο συγκρότημα Μηχανουργείου στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου Τ.Π.Π.Λ.».

Το θέμα εισηγήθηκε ο Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής Πέτρος Φιλίππου ο οποίος αναφέρθηκε συνοπτικά στην ιστορία της Λαυρεωτικής και ειδικά των μεταλλείων κατά την αρχαιότητα αλλά και στα νεότερα χρόνια. Επισήμανε ότι η παρούσα διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής στα δύο πρώτα χρόνια της θητείας της, έχει δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάδειξη των ιστορικών μνημείων της Λαυρεωτικής.

Ο Π. Φιλίππου αναφέρθηκε επίσης στη σημαντική προσπάθεια εργασία που έχει επιτελέσει το ΕΜΠ τα τελευταία 20 χρόνια για την ανάδειξη του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου (εγκαταστάσεις πρώην Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου) και έχει καταστήσει το Λαύριο κέντρο βιομηχανικής κληρονομιάς και βιομηχανικής αρχαιολογίας.

Ο Δήμαρχος Λαυρεωτικής Δημήτρης Λουκάς στην τοποθέτηση που αναφέρθηκε συνοπτικά στα μεταλλεία και το σημαντικό ρόλο που έχουν διαδραματίσει στην ιστορία του Δήμου, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στην αναγκαιότητα ανάδειξης των μνημείων της Λαυρεωτικής. «Η δημιουργία ενός Μουσείο Μεταλλείας Μεταλλουργίας, αποτελεί την επισφράγιση μιας πολυετούς προσπάθειας για την προστασία και την προβολή, όχι μόνο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, όσο και του φυσικού πλούτου της Λαυρεωτικής γης», επεσήμανε.

Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου είναι 2.686.500,00 (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ). Φορέας εκτέλεσης του έργου θα είναι το ΕΜΠ με την επιστημονική αρωγή των εξειδικευμένων υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Το έργο θα εκτελεστεί εντός του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου (στο Διατηρητέο Συγκρότημα Μηχανουργείου). Σκοπός του έργου είναι η σύνδεση του Μουσείου Μεταλλείας Μεταλλουργίας Λαυρίου με τις δραστηριότητες του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου, ώστε να αποτελέσει μοναδικό παράδειγμα ενός σύγχρονου μουσείου, προβάλλοντας τις έννοιες «ιστορικό περιεχόμενο – αντικείμενο – δρώμενα σύγχρονη βιομηχανία – κοινωνική διάσταση».

Επιπλέον, το Μουσείο Μεταλλείας Μεταλλουργίας Λαυρίου αναμένεται να συμβάλλει μεταξύ άλλων στην αντίληψη του βιομηχανικού μουσείου όχι μόνο ως τόπου συλλογής, προστασίας και προβολής τεκμηρίων και αντικειμένων, αλλά και της κοινωνικής ιστορίας, στην ανάδειξη της φυσικής ιστορίας του Λαυρεωτικού χώρου (γεωλογία, μεταλλοφορία, κοιτασματολογία, ορυκτά που έτυχαν παραγωγικής εκμετάλλευσης μεταλλεύματα), καθώς και στη συγκριτική παρουσίαση της αρχαίας και νεότερης μεταλλευτικής μεταλλουργικής τεχνικής και την ανάδειξη της βιομηχανικής και αστικής αρχιτεκτονικής βιομηχανικών χωριών και της πολεοδομικής εξέλιξης της μεταλλευτικής πόλης του Λαυρίου.

[ΠΗΓΗ: ΕΒΔΟΜΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, 01/10/2016]