Tag Archives: εξόρυξη χρυσού

Ο ΣΥΡΙΖΑ “ΚΑΡΦΩΝΕΙ” ΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ…

Η Καναδική Eldorado, που έχει επενδύσεις στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές και είναι ήδη με το ένα πόδι εκτός Ελλάδος και η πολυεθνική BlackRock που σχεδίασε γιγαντιαία επένδυση στην Αττική, με προοπτική κεφαλαίων 300 εκατ. ευρώ (σε πρώτη φάση ) και με 2.000 θέσεις εργασίας αλλά εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα (γιατί της κάναμε μαύρη τη ζωή) δεν επαναφέρει ηρεμία… στη “συντροφιά” ΣΥΡΙΖΑ – ολιγαρχίας;

“Δεν έχουν παταχθεί ακόμα πλήρως οι ολιγάρχες, δεν έχουν όμως και την ευχέρεια για ‘δουλειές’ που είχαν με το παλιό δικομματικό σύστημα”.

Ποιος “αδειάζει”, με τα λόγια αυτά, τους Έλληνες ολιγάρχες, ανοίγοντας το μέγα κεφάλαιο κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και ομίλων στην οικονομία της μεταπολίτευσης; Ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της πρώτης φοράς αριστερά… κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, σε συνέντευξη “ποταμό” (“Τσακαλώτος: Για τη μείωση του αφορολόγητου συνιστώ υπομονή“).

Δεν χρειάζονται άλλα λόγια, για όσα συμβαίνουν στην οικονομία με τους αριστερούς τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Στις 22 λέξεις, της απάντησης, σε εξαιρετικά εύστοχη δημοσιογραφική ερώτηση (της έγκριτης συναδέλφου κ. Ειρήνης Χρυσολωρά), ο Ευκλείδης λέει τα πάντα… Και πάνω απ’ όλα, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πάταξε τους ολιγάρχες!!!

Το “ακόμα”, που προσθέτει, έχει ίσως τη δική του σημασία… Γιατί εκτός από το καρφί…, στον ΣΥΡΙΖΑ, (πως έκανε “στραβά μάτια” στους ολιγάρχες), περνάει και μήνυμα στην ολιγαρχία να μην ανησυχεί… καθώς, προφανώς ενόψει εκλογών, τι μπορεί να γίνει από όσα δεν έγιναν μια 4ετία…

Με δεδομένη λοιπόν την ομολογία Τσακαλώτου, για διατήρηση της ολιγαρχίας έχουμε δύο στηρίγματα του ΣΥΡΙΖΑ. Την “ξενάγηση ανά τον κόσμο”, σε Τσίπρα και σε υπουργούς του από τους Αμερικάνους (καλύπτοντας έτσι -με ταχύτητα-τα ενδιαφέροντά τους στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις σε Βαλκάνια και Αιγαίο) και την καρποφορούσα… “κλάρα ελαίας” που προσέφερε η ολιγαρχία στον ΣΥΡΙΖΑ το 2014, όταν βολόδερνε στην αντιπολίτευση…

Κλάρα ελαίας… που δεν πριονίζεται γιατί δεν είναι και τόσο βλάκες, στο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου, να κόψουν τα νήματα που τους συνδέουν με τη χρήσιμη ολιγαρχία η οποία (εκτός από χλιαρές αναφορές σε γενικές συνελεύσεις) περνάει και στα μαλακά… κάθε μορφής παρεμβατική πολιτική του Τσίπρα, ειδικά στην εργασία (εκεί βολεύονται άλλωστε), “θεμελιώνοντας” ως εργασιακό καθεστώς τα συσσίτια, τις ελεημοσύνες, τα κοινωνικά επιδόματα, τα μεροκάματα του όσο-όσο… και όπου κάτσει.

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις δήθεν αριστερές ιδέες του ενάντια στα ξένα συμφέροντα…, έρχεται γάντι στην εγχώρια ολιγαρχία καθώς μένουν αυτοί και αυτοί… (ολιγάρχες κρατικοδίαιτοι) με το κράτος σε όλο του το βάθος… και τους πιθανούς ανταγωνιστές, εκτός συνόρων όσο στην Ελλάδα δεν πατάει ούτε γανωτζής… να στήσει τενεκετζίδικο.

Δηλαδή τι; Η επένδυση του Ελληνικού δεν χαλάει την αγορά… και κάποια συμφέροντα; Τυχαία είναι και η νέα προσφυγή στο ΣτΕ από καφενόβιους και αργόσχολους κομματικούς; Μήπως ο Όμιλος, φορέας της επένδυσης, δεν προκαλεί ενόχληση σε ανταγωνιστές και άλλους…; Συνεπώς είναι ή δεν είναι χρήσιμος ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρέλαβε το “κουβάρι” της επένδυσης για να το μπερδέψει ακόμη περισσότερο…

Τι το θέλουμε άλλωστε το Ελληνικό και ποιους θα βοηθήσει; Την οικονομία της χώρας, την αναβάθμιση της ζωής στην περιοχή της επένδυσης. Και 7.000 άνεργους που θα προσληφθούν όταν λειτουργήσει.

Ποιος από την ολιγαρχία νοιάζεται για όλα αυτά και δεν θέλει την ησυχία του… με τους ολίγους και το κράτος να μοιράζει την “τράπουλα” με παιχνίδια “σικέ” σε βάρος του δίκιου του εργάτη.

Ψάξτε να δείτε ποιοι και πόσο ωφελούνται από την ανεργία και την επιδότηση εργασίας που ετοιμάζεται να δώσει η συντρόφισσα Αχτσιόγλου και απ’ ευθείας στις επιχειρήσεις!!!.  

Η Καναδική Eldorado, που έχει επενδύσεις στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές και είναι ήδη με το ένα πόδι εκτός Ελλάδος και η πολυεθνική BlackRock που σχεδίασε γιγαντιαία επένδυση στην Αττική, με προοπτική κεφαλαίων 300 εκατ. ευρώ (σε πρώτη φάση ) και με 2.000 θέσεις εργασίας αλλά εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα (γιατί της κάναμε μαύρη τη ζωή) δεν επαναφέρει ηρεμία… στη “συντροφιά” ΣΥΡΙΖΑ – ολιγαρχίας;

Συνεπώς, είναι ή δεν είναι προσφορά στην ολιγαρχία το θάψιμο των 5-6, (μεγάλων διαστάσεων) επενδύσεων (και γιατί όχι και ανταγωνιστικών), που παρέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ από τους άλλους; Είναι ή δεν είναι πατεντάτη παραδοχή διαπλοκής με την ολιγαρχία η “διευκρίνιση” Τσακαλώτου, πως δεν πατάξαμε τους ολιγάρχες αλλά “δεν έχουν την ευχέρεια για “δουλειές” που είχαν με το παλιό σύστημα…”, αποφεύγοντας βέβαια κάθε αναφορά στις “χοντρές δουλειές” που ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ στους ολιγάρχες, μέχρι τις εκλογές… Δουλειές και δουλίτσες (σε ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαια, νερά, ιδιωτικοποιήσεις), τις οποίες ασφαλώς και θα συνεχίσουν (αναγκαστικά) οι άλλοι… της νέας κυβέρνησης, με τον ΣΥΡΙΖΑ όμως στην αντιπολίτευση…, να ξαναβγάζει τις ντουντούκες ενάντια στην ολιγαρχία… Αθάνατη η μεταπολίτευση!!!

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Γιώργου Κράλογλου. 11/12/2018]

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ «ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ»;

img13Στη σχηματική μεταλλογενετική παράσταση του Jebrak (2016) ότι η τα μεταλλοφόρα συστήματα στη Β.Α. Χαλκιδική (Σ=Σκουριές, Ο=Ολυμπιάδα, Μ=Μαύρες Πέτρες, Π=Πιάβιτσα, Β=Βάρβαρα) συνδέονται με διάφορους συγκεκριμένους κοιτασματολογικούς τύπους, γεγονός που και αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει και αιτιολογεί την πολυμεταλλικότητα της περιοχής. 

Το έργο παραγωγικής αξιοποίησης και εκμετάλλευσης των πολυμεταλλικών κοιτασμάτων Β.Α. Χαλκιδικής αποκαλείται συχνά, και κυρίως από αντιμεταλλευτικούς κύκλους σαν επένδυση εξόρυξης χρυσού. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να δεχτεί καλοπροαίρετα την άποψη ότι «τόσα ξέρουν τόσα λένε». Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα ακόμη αντιμεταλλευτικό σύνθημα που όμως δεν ανταποκρίνεται στην κοιτασματολογική πραγματικότητα της περιοχής. Συγκεκριμένα κάνοντας μια απλή προσέγγιση, και γρήγορη επιστημονική «ανάγνωση» του πλαισίου οικονομικής γεωλογίας που επικρατεί και ισχύει στην Β.Α. Χαλκιδική παρατηρεί, εντοπίζει και διαπιστώνει κανείς δύο βασικούς κοιτασματολογικούς τύπους και κατηγορίες μεταλλευμάτων.

Στα ενεργά μεταλλεία Ολυμπιάδας και Μαύρων Πετρών/Μαντέμ Λάκκου(Στρατώνι-Στρατονίκη) πρόκειται για πολυμεταλλικά θειούχα μεταλλεύματα με το αρχικό και βασικό οικονομικό ενδιαφέρον να βρίσκεται στα περιεχόμενα ορυκτά θειούχου ψευδαργύρου (σφαλερίτης), θειούχου μολύβδου (γαληνίτης) και θειούχου σιδήρου (σιδηροπυρίτης), ενώ μεταβαλλόμενη είναι η παρουσία του θειούχου ορυκτού σιδήρου -αρσενικού (αρσενοπυρίτης). Στην πραγματικότητα πρόκειται δηλαδή για εξόρυξη με μεταλλευτικό στόχο την παραγωγή ψευδαργύρου και μολύβδου, κάτι άλλωστε που χαρακτηρίζει διαχρονικά την παραγωγική λειτουργία των συγκεκριμένων μεταλλείων. Το οικονομικό ενδιαφέρον σε αργυρό και χρυσό οφείλεται στις υψηλές περιεκτικότητες που εντοπίζονται αντίστοιχα στον γαληνίτη και αρσενοπυρίτη. Τα δυο πολύτιμα μέταλλα συνοδεύουν και ενισχύουν σημαντικά την οικονομικότητα των μεταλλευμάτων ψευδαργύρου και μολύβδου αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν η Ολυμπιάδα και οι Μαύρες Πέτρες να θεωρούνται μεταλλεία εξόρυξης χρυσού.

Στο κοίτασμα των Σκουριών το οικονομικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην μεταλλοφορία θειούχων ορυκτών χαλκού με κυρίαρχη την παρουσία του χαλκοπυρίτη. Η σχετικά αυξημένη περιεκτικότητα χρυσού ενισχύει την εκμεταλλευσιμότητα του χαλκούχου μεταλλεύματος των Σκουριών. Και βέβαια στην περίπτωση αυτή πρόκειται βασικά για εξόρυξη χαλκού, και όχι χρυσού.

Είναι φανερό λοιπόν ότι και στις δύο περιπτώσεις η γενικόλογη αναφορά περί εξόρυξης χρυσού είναι ανακριβής, παραπλανητική και δεν έχει σχέση με τα πραγματικά δεδομένα της παραγωγικής διαδικασίας. Η αβάσιμη, στρεβλή και ανορθόδοξη αυτή ονοματολογική αναφορά χρησιμοποιείται τόσο από τους αντιμεταλλευτικούς όσο και από αυτούς που στηρίζουν τη μεταλλευτική δραστηριότητα. Οι μεν θέλοντας να συνδέσουν το χρυσό με υποβάθμιση του περιβάλλοντος και για να υπηρετήσουν άλλες σκοπιμότητες, και οι δε νομίζοντας ότι έτσι αναδεικνύουν περισσότερο την πλουτοπαραγωγική αξία και προοπτική.

Και στις δύο περιπτώσεις είναι φανερό ότι όσοι επιμένουν στην αυθαίρετη αναφορά περί εξόρυξης χρυσού ενδιαφέρονται βασικά για την επικοινωνιακή εκμετάλλευση του θέματος. Και για να αποδοθεί ακόμη πιο καθαρά η πλουτοπαραγωγική δυναμική της πολυμεταλλικής “υπεροψίας” και διάστασης είναι σκόπιμο να παρατηρηθεί και συμπληρωθεί πως:

  • σε ότι αφορά στους συγκεκριμένους τύπους μεταλλεύματος, ο πολυμεταλλικός χαρακτήρας διευρύνει το κοιτασματολογικό δυναμικό και την οικονομική τους βάση, ενισχύει την αναπτυξιακή προοπτική, και αυξάνει τα περιθώρια παραγωγικής τους ανοχής και αντοχής απέναντι σε κάθε είδους σκαμπανεβάσματα στη διάθεση, ζήτηση και κατανάλωση ορυκτών πρώτων υλών. Η όποια «ανησυχία» δημιουργείται συχνά στην αξία του χρυσού, με αφορμή κυρίως διάφορα πολιτικά και χρηματιστηριακά «παιχνίδια», αντιμετωπίζεται με τη σταθερότητα και την δυναμική βιομηχανική παρουσία του ψευδαργύρου και του χαλκού. Ακόμη, η εμφάνιση παρακείμενης μεταλλοφορίας μαγγανίου στο περιβάλλον των πολυμεταλλικών κοιτασμάτων αποτελεί πρόσθετη μεταλλευτική παρακαταθήκη για την περιοχή.
  • σε ότι αφορά στο δημόσιο συμφέρον η ολοκληρωμένη παραγωγική εκμετάλλευση του διαθέσιμου μεταλλευτικού δυναμικού στο σύνολό του, δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις και συνθήκες καθετοποιημένης αξιοποίησης, μεγιστοποίησης του κοινωνικο-οικονομικού οφέλους και βέλτιστης περιβαλλοντικής διαχείρισης.

Τα περί εξόρυξης ή επένδυσης χρυσού δεν έχουν συνεπώς καμία σχέση με το πραγματικό περιεχόμενο της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην Β.Α. Χαλκιδική. Στην ουσία πρόκειται για ένα ακόμη επικοινωνιακό τρικ που βολεύει όλους αυτούς που για διάφορους λόγους αναζητούν εναγωνίως να έχουν ένα ρόλο, έστω κα ι αν αυτός καταλήγει τελικά να είναι «εκ των πραγμάτων» εικονικός και κενός αξιόπιστων επιχειρημάτων.

Το ζητούμενο στη Β.Α. Χαλκιδική είναι μέσα από το πολυμεταλλικό περιεχόμενο των κοιτασμάτων να υπάρξει βιώσιμη μεταλλευτική δραστηριότητα (sustainable mining) στη βάση μιας συνολικά ολοκληρωμένης και αποτελεσματικής αποθεματικής αξιοποίησης (resource efficient exploitation), σύμφωνα με τις αρχές και τους κανόνες μιας κυκλικής οικονομικής προσέγγισης (circular economy). Πρόκειται λοιπόν για την εξόρυξη κοιτασμάτων μολύβδου-ψευδαργύρου στην Ολυμπιάδα και Μαύρες Πέτρες, και χαλκού στις Σκουριές. Στην εξέλιξη της παραγωγικής διαδικασίας η εφαρμογή νέων κατάλληλων τεχνολογιών και μεθόδων μεταλλευτικής επεξεργασίας έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της αρχικής κοιτασματολγικής αξίας μέσα από την παραγωγή χρυσού, αλλά και αργύρου, ενώ παράλληλα προκύπτουν δευτερογενώς αξιοποιήσιμα απόβλητα. Γίνεται λόγος λοιπόν για μια «win-win» περίπτωση που διασφαλίζει από την μια μεριά μέγιστη πλουτοπαραγωγική αξιοποίηση και επαναξιοποίηση, και από την άλλη πλευρά πετυχαίνει βέλτιστη περιβαλλοντική διαχείριση.

 

[ΠΗΓΗ: http://greenminerals.blogspot.gr/, 17/3/2017]

 

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ;

златоΣτην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ αυτοφυή χρυσό. Αυτός βρίσκεται μέσα σε συμπλέγματα πολυμεταλλικών ορυκτών, ως επί το πλείστον μικτών μεταλλικών θειούχων ενώσεων, αποτέλεσμα μαγματικής παραγέννεσης. Μάγμα είναι το ρευστό υλικό του μανδύα της γης το οποίο περιέχει έντονες συγκεντρώσεις μετάλλων. Το μάγμα μέσα από διάφορες διόδους ανήλθε προς τα πετρώματα του φλοιού της γης, αναμειγνυόμενο με αυτά και αποθέτοντας σε διάφορους χώρους συγκεντρώσεις πολυμεταλλικών ενώσεων οι οποίες περιείχαν και μικροποσότητες χρυσού. Η ανακρυστάλλωση των υλικών της μαγματικής αυτής εισροής έδωσε ποικιλία μεταλλικών ορυκτών που συναντάμε στη χώρα μας (στη Β. Ελλάδα, στο Λαύριο, σε νησιά του Αιγαίου), σε υπέροχες κρυσταλλικές δομές, χαρακτηριστικό δείγμα των οποίων αποτελεί ο γαληνίτης, ο σφαλερίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο χαλκοπυρίτης, κ.ά.

Τα πολυμεταλλικά αυτά κοιτάσματα ανάλογα με την περιοχή, τα πετρώματα που συνάντησε το μάγμα ανεβαίνοντας προς την επιφάνεια και την αρχική του σύνθεση, περιέχουν συνδυασμούς μεταλλικών θειούχων ενώσεων όπως μολύβδου, χαλκού, ψευδαργύρου, σιδήρου, κασσίτερου,αργύρου όπου εντός αυτών εγκλείονται μικροποσότητες χρυσού σε υπομικροσκοπικήμορφή ήπεριέχουν πορφυρίτες που στη δομή τους συμπεριλαμβάνουν κατά κύριο λόγο πυριτικά ορυκτά,ενώσεις χαλκού και αργύρου και χρυσό σε ελεύθερη στοιχειακή μορφή. Οι περιεκτικότητες σεχρυσό των πορφυρικών κοιτασμάτων είναι συνήθως αρκετά μεγαλύτερες των κοιτασμάτων με τα μικτά μεταλλικά θειούχα.

Η εξορυκτική δραστηριότητα γενικά έχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Το πλεονέκτημά της είναι ότιτο αποτύπωμα αυτό είναι μη καταστρεπτικό και αναστρέψιμο.

Όλες οι διαδικασίες και οι μέθοδοι παραγωγής που εγκρίθηκαν ή που προτείνονται στα

κοιτάσματα προς αδειοδότησης είναι καλύτερες και από τις προτεινόμενες «βέλτιστες πρακτικές»της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τέτοιου είδους εργασίες, με αυστηρότερους όρους καιπροδιαγραφές.

Η όλη δραστηριότητα θα έχει ένα περιβαλλοντικό αποτύπωμα λόγω της περιορισμένης κλίμακαςεπιφανειακών έργων (τα περισσότερα έργα αναπτύσσονται υπόγεια) το οποίο θα αποκατασταθείπλήρως ενώ οι εκλύσεις αερίων ρύπων ή η παραγωγή στερεών αποβλήτων θα είναι πολύ μικρότερη από άλλου τύπου βιομηχανίες και φυσικά τα στερεά απόβλητα και τα μεταλλευτικάυπολείμματα είναι σχεδόν ανενεργά ή καθίστανται ανενεργά μέσω των μέτρων περιβαλλοντικήςπροστασίας που προβλέπονται.

Τα τρία ώριμα project παραγωγής χρυσού στη χώρα μας (Κασσάνδρα, Πέραμα, Σάπες) έχουνπεριβαλλοντικό σχεδιασμό απολύτως συντεταγμένο και εν πολλοίς αυστηρότερο της κείμενηςευρωπαϊκής και ελληνικής νομοθεσίας. Ο σχεδιασμός αυτός που θα δοκιμαστεί και θα κριθεί στηπράξη και στα πρακτικά του αποτελέσματα βήμα – βήμα, βασίζεται σε τρεις βασικές αρχές:

  • ότι είναι περιβαλλοντικά βέλτιστο είναι και οικονομικά βέλτιστο
  • εφαρμογή της παράλληλης αποκατάστασης που σημαίνει κάθε τμήμα της παρέμβασηςαποκαθίσταται σταδιακά και με το πέρας των εργασιών η αποκατάσταση είναι πλήρης
  • εφαρμογή της αρχής της μικρότερης δυνατής κατάληψης επιφάνειας για έργα.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.sme.gr/]

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ 2: ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΤΑΛΛΟΦΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΣΤΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

17178908408_891586120b_cΣτην πρώτη παρέμβαση, «Χαλκιδική 1: Οι ορυκτές πρώτες ύλες κοντά στον άνθρωπο και την ανάπτυξη του-(δες εδώ)  », στην αρθογραφική σειρά που ξεκίνησε για τον πολυ-αναπτυξιακό  χαρακτήρα της Χαλκιδικής, γίνεται αναφορά στην διαχρονική συμβολή των ορυκτών πρώτων υλών στην ανάπτυξη και τον πολιτισμό του ανθρώπου ξεκινώντας από την αρχαιότητα. Η πρόοδος, η εξέλιξη, η διαβίωση και τελικά η ίδια η ζωή διατηρούν μόνιμη και στενή σχέση με την καθημερινή χρήση ορυκτών και μετάλλων.

Στην δεύτερη αρθογραφία, Χαλκιδική 2, αναδεικνύεται ο μεταλλογενετικός πλουραλισμός, η προέλευση και η δυναμική του ορυκτού πλούτου που προκύπτει, και η παρουσία πρότυπων μεθοδολογικών εργαλείων, με ευρύτερες σφαιρικά εφαρμογές στην κοιτασματολογική έρευνα. Το μεταλλοφόρο σύστημα που λειτούργησε στην περιοχή «νομοτελειοποιείται» γεωλογικά, και η τυπολογία του συγκεντρώνει μαζί με το οικονομικό και εκπαιδευτικό ενδιαφέρον. Το μεταλλευτικό κέντρο Ολυμπιάδας-Στρατωνίου-Σκουριών γίνεται εξίσου σημαντικό εκπαιδευτικό κέντρο, με ιδιαίτερη παρουσία, συμβολή και αξία στην εκμάθηση, εξάσκηση και κατάρτιση νέων γεωεπιστημόνων, αλλά και σημείο  αναφοράς για τεκμηριωμένη και πραγματική ενημέρωση της κοινής γνώμης. Αυτός είναι και ο βασικός στόχος αυτής της 2ης παρέμβασης. Δηλαδή με όσο το δυνατόν απλό τρόπο να γίνει κατανοητό και στον πιο απλό, ανυποψίαστο, τελευταίο πολίτη της χώρας, η πολύπλευρη αναπτυξιακή και πλουραλιστική κοινωνικά αξία που προκύπτει από τον ορυκτό πλούτο της Χαλκιδικής.

Ο μηχανισμός που λειτούργησε στην διαδικασία σχηματισμού της μεταλλοφόρου εμφάνισης στο Ζέπκο αποτυπώνει και περιγράφει σε μεγάλο βαθμό το μεταλλογενετικό μοντέλο που ισχύει στην περίπτωση του συμπαγούς θειούχου μεταλλεύματος Ολυμπιάδας. Οι περιορισμένης κλίμακας δηλαδή αρχαίες μεταλλευτικές εργασίες, εκμεταλλεύσεις και στοές στο Ζέπκο και τη Βίνα, αφορούσαν στην εξόρυξη χρυσού από την εκμετάλλευση μικρών επιφανειακών και “ρηχών” μεταλλοφόρων σωμάτων τύπου Ολυμπιάδας. Ο “επιφανειακός” και ” μικρός” Ζέπκος δεν είναι παρά μόνο  μία μικρογραφία του μεταλλογενετικού συστήματος που έδωσε το πλούσιο σε χρυσό, άργυρο, μόλυβδο, ψευδάργυρο και χαλκό, κοίτασμα Ολυμπιάδας.

Πέρα από την σημασία που έχει η διαπίστωση αυτή στη κοιτασματολογικη έρευνα, ιδιαίτερα υψηλή είναι και η εκπαιδευτική αξία, τόσο στους σπουδάζοντες όσο και στους επαγγελματίες γεωεπιστήμονες. Συγκεκριμένα προκύπτει με απόλυτο και ξεκάθαρο τρόπο ο τεκτονικός, στρωματογραφικος και λιθολογικός έλεγχος κυκλοφορίας, αντίδρασης και παγίδευσης μεταλλοφόορων υδροθερμικών διαλυμάτων. Τα τελευταία έχοντας θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 300 βαθμών κελσίου, αφού βρήκαν διάδρομους στα βαθιά ρήγματα της περιοχής, είχαν καθοριστικό ρόλο στην συγκέντρωση, μεταφορά και απόθεση χρυσοφόρων θειουχων ορυκτών. Η παρουσία ανθρακικών πετρωμάτων συνέβαλε στην γεωμετρική επέκταση και ανάπτυξη της ιδιαίτερα ογκώδους αποθεματικής διάστασης που καταγράφεται.

Για τον έμπειρο και ικανό οικονομικό γεωλόγο/κοιτασματολόγο, χαρτογραφώντας τις περιοχές Βίνας και Ζέπκου, λίγα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της θέσης του μεταλλείου και του δημοτικού διαμερίσματος Ολυμπιάδας, και μελετώντας τις μεταλλοφόρες εμφανίσεις και αρχαίες στοές που υπάρχουν εκεί, το μεταλλογενετικό μοντέλο που προκύπτει είναι συγκεκριμένο και γίνεται σχετικά εύκολα αντιληπτό. Είναι γι’ αυτόν σαν να διαβάζει βουλωμένο γράμμα. Η συνέργεια και διαδραστική λειτουργία μεταξύ ρηξιγενών δομών, έντονης και δυναμικής υδροθερμικής δραστηριότητας, και παρουσίας οριζόντων ανθρακικών πετρωμάτων/μαρμάρων στη λιθοστρωματογραφία της περιοχής, αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες στο σχηματισμό πλούσιων κοιτασμάτων τύπου Ολυμπιάδας. Συγκεκριμένα, υδροθερμικά διαλύματα (λιγότερο ή περισσότερο υφάλμυρα και με παρουσία θείου) από το «εσωτερικό» της γης, στην ανοδική τους πορεία μέσω σχεδόν κατακόρυφων ρηξιγενών ζωνών, εκχυλίζουν, εμπλουτίζονται και μεταφέρουν μέταλλα , που αποθέτουν με τη μορφή φλεβικών και κυρίως συμπαγών συγκεντρώσεων θειούχων ορυκτών στις τομές ρηγμάτων/διακλάσεων με ανθρακικά πετρώματα. Έχοντας λοιπόν σαν ερευνητικό εργαλείο το «μικρογραφικό» μοντέλο του Ζέπκου, ελέγχοντας τη γεωλογία της περιοχής και γνωρίζοντας την ανάπτυξη οριζόντων μαρμάρου/ανθρακικών πετρωμάτων σε βαθύτερα τμήματα του υποβάθρου, ο εντοπισμός δυναμικότερων και πλουσιότερων κοιτασμάτων είναι απόλυτα εφικτός και ρεαλιστικός στόχος. Με άλλα λόγια η πληροφορία που συλλέγει κάποιος στην επιφάνεια, σε συνδυασμό με συστηματική παρατήρηση, ανάλυση και ερμηνεία των δεδομένων αξιοποιείται στην περίπτωση αυτή, όπως και σε πολλές άλλες, στην κοιτασματολογική έρευνα βάθους και τον εντοπισμό οικονομικά εκμεταλλεύσιμων μεταλλευμάτων, τύπου Ολυμπιάδας.

Στα σημεία λοιπόν  επαφής και τομής τους με ανθρακικά πετρώματα και μέσα από μια δυναμική διαδικασία διεκδικητικών φυσικοχημικών αντιδράσεων, τα υδροθερμικά διαλύματα παγιδεύονται και αποθέτουν πολυμεταλλικά θειούχα ορυκτά που αντικαθιστούν και καταλαμβάνουν μεγάλα τμήματα και χώρους που οριοθετούν γεωμετρικά οι στρωματογραφικά δομημένοι ορίζοντες μαρμάρου. Σημειώνεται ότι μάρμαρα και ανθρακικά πετρώματα,  είναι λιθογεωχημικά απόλυτα ταυτόσημοι όροι. Η χρήση του ενός ή του άλλου όρου στο κείμενο γίνεται αποκλειστικά για λόγους αποφυγής της ίδιας κάθε φορά ονοματολογικής επανάληψης.

[ΠΗΓΗ: http://greenminerals.blogspot.gr/, του Δρ. Γεωλογίας Ν. Αρβανιτίδη, 6/5/2016]

ΑΡΧΙΣΕ Η ΣΥΛΛΗΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

007 stoa 59Περίμεναν μερικές ημέρες οι ανθρωποφάγοι για να περάσει η πρώτη οδύνη και ξεχύθηκαν μετά στο διαδίκτυο, μέσα σε ένα όργιο κανιβαλισμού και σπέκουλας, να επενδύσουν πολιτικά και ατομικά συμφέροντα πάνω στο αβάσταχτο πόνο της απώλειας.

«Αντί [η εταιρεία] να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας που κοστίζουν, προτιμά να αφήνει να πέφτουν κάπου-κάπου οι στοές και να καταπλακώνουν τους μεταλλωρύχους. Η μέθοδος αυτή της εξόρυξης κοστίζει λιγότερο σε χρήμα και ακριβότερα σε ζωές, αλλά οι ζωές στα χρηματιστήρια δεν επηρεάζουν την μετοχή, ποιος νοιάζεται;» Τάδε έφη Γιώργος Τσιριγώτης, καθηγητής ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης και μέλος Επιτροπής Αγώνα Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, αλλά και μέλος του θιάσου των antigold «ενημερώσεων»… Ωραίος τύπος… Μπράβο… Ικανοποιημένος που έκανες το antigold καθήκον σου;

Για το μπλογκ soshalkidiki, δεν έχουμε να πούμε τίποτα… Είχαμε ανησυχήσει που άφησαν να περάσουν τόσες μέρες από το τραγικό ατύχημα και δεν ξεκίνησαν την σπέκουλα… Αλλά δεν μας διέψευσαν… Ανέβασαν σήμερα «άρθρο-ράπισμα»! για το «κακό ιμπεριαλιστικό εργοδοτικό κατεστημένο» που δεν υπολογίζει τις ζωές των εργατών…

Με τα ίδια σταθμά, για το επίσης τραγικό ατύχημα στη ΔΕΗ ποιος φταίει; Η «ιμπεριαλιστική εργοδοσία»;

Διαβάστε και ένα απόσπασμα: «Για την εταιρεία αυτό είναι μια, αναπόφευκτη και αποδεκτή, παράπλευρη απώλεια. Δε θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα από το τρόπο που η ίδια η εταιρεία το δηλώνει σε πινακίδα εργοταξίου της, όπου μετράει τις μέρες χωρίς εργατικό ατύχημα: Days without lost time incident (μέρες χωρίς συμβάν που να οδήγησε σε απώλεια χρόνου παραγωγική εργασίας)»!!! Είπατε τίποτα για τη μετάφραση;;;; incident= εργατικό ατύχημα!!!

Τι να πει κανείς… Ντροπή στα όρνια που περιφέρονται σε κύκλους στον αέρα και ορμάνε όταν αναδυθεί η μυρωδιά του θανάτου για να σπεκουλάρουν πάνω στον πόνο και την οδύνη… Ντροπή!

 

ΟΙ 25.000 ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ 7.000, ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ 1.000…

1000Είδα σε αφίσες στην Θεσσαλονίκη πως η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ έκανε έκκληση τύπου «γενικό προσκλητήριο», να έρθουν όλοι στην πορεία κατά της επένδυσης, για να επιτευχθεί ο στόχος των 25.000 συμμετεχόντων (!!!)

Από τις 25.000 που περιμένανε (ή μάλλον ελπίζανε), μετά βίας μαζεύτηκαν καμιά χιλιάδα, κι αυτοί με το ζόρι… Τι σημαίνει αυτό; Πως ούτε η ίδια η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, κινητοποιήθηκε… Το antigold προσκλητήριο την άφησε παγερά αδιάφορη…

Να τολμήσω και μια ερώτηση; Σίγουρα τις αφίσες με υπογραφή Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, τις κόλλησε η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ; Πω αλλιώς να εξηγήσω πως δεν πάτησε  ψυχή νεολαίου στην πορεία; Έχουμε κι εδώ διάσπαση; Ή κάποιοι μιλάνε και κολλάνε αφίσες εν ονόματι άλλων;;;

Από την άλλη, η «Εφημερίδα –επιστημονικής φαντασίας– των Συντακτών» είδε «μαζική πορεία κατά μεταλλείων και εξορύξεων»!!!  Διαβάστε:

«Με περισσότερους από 7.000 διαδηλωτές κατοίκους και αλληλέγγυους πραγματοποιήθηκε το Σάββατο ακόμη μια πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στα μεταλλεία και τις εξορύξεις χρυσού. Στο στόχαστρο, εκτός από την καναδικών συμφερόντων Ελντοράντο Γκολντ , βρέθηκε και η κυβέρνηση για τις καθυστερήσεις στην επίλυση του προβλήματος. Η πορεία, που πλημμύρισε με κόσμο το κέντρο της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε από την πλατεία ΧΑΝΘ και κατέληξε στον Λευκό Πύργο, […] Το παρών έδωσαν δεκάδες αλιείς, μελισσοκόμοι, κτηνοτρόφοι και εργαζόμενοι σε επαγγέλματα που απειλούνται από τη μεταλλευτική δραστηριότητα στις Σκουριές».

Μπράβο στην antigold εφημερίδα «Δημοκρατία», η οποία δεν έκρυψε την αλήθεια…

«Περί που 1.000 άτομα, διαμαρτυρόμενα για την εξόρυξη και τη δράση της εταιρίας, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της ΧΑΝΘ περίπου στις 11 το πρωί και στη συνέχεια, κρατώντας στα χέρια στεφάνια με φύλλα από τη βλάστηση της περιοχής που σχημάτιζαν τη λέξη SOS, έκαναν πορεία στο κέντρο της πόλης».

Μεγάλη διαφορά σύντροφοι οι 1.000 με τις 7.000… (Ας μη μιλήσουμε για 25.000…). Θα ήθελαν πολύ να είναι 7.000…. Αν ήταν όντως τόσοι, έτσι αραιά που παρέλασαν, θα είχαν απλωθεί μέχρι τα… Μάλγαρα…. Πάλι καλά που έγραψαν για «δεκάδες αλιείς, μελισσοκόμοι, κτηνοτρόφοι και εργαζόμενοι σε επαγγέλματα που απειλούνται…»… Αλλά με δεκάδες σύντροφοι δεν βγάνουμε 7.000….

Η πραγματική εικόνα της πορείας, για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Και δεν την βγάλαμε εμείς… Από το respentza. Πριν … απλωθεί η πορεία, διακρίνεται σαφώς η αρχή και το τέλος της… Ήμασταν πάνω από 1.000 σύντροφοι; Χλωμό… Εδώ κολλάει το «Μια εικόνα, χίλιοι antigold…»…

ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

newego_LARGE_t_420_54272903Προκειμένου να σταθεί στα πόδια της και να κινηθεί μπροστά, η χώρα χρειάζεται μεγάλες ξένες επενδύσεις. Τα στοιχεία δεν προσθέτουν κάτι παραπάνω και όλοι το γνωρίζουν αυτό, μεταξύ των οποίων υποθέτω και ο  πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Αν αποτύχει να προσελκύσει κάποιο είδος επένδυσης πολύ σύντομα όμως, θα έχουμε “game over” για την Ελλάδα. Τα λόγια δεν φτάνουν. Ούτε υπάρχει κάποιος που θα πειστεί από τις διαβεβαιώσεις του ότι «αν θέλετε, ένα τέτοιο έργο, θα φροντίσουμε για αυτό»… Οι φυσιολογικοί επενδυτές αναζητούν και φυσιολογικές χώρες, μέρη όπου γνωρίζουν ότι η επόμενη μέρα δεν θα φέρει φόρους, ή δικαστικές, γραφειοκρατικές και πολιτικές εκπλήξεις. Προς το παρόν, έχουμε αναπτύξει μια πολύ κακή φήμη, ως μια τελείως «ανώμαλη», απρόβλεπτη χώρα. Ας υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει χρόνος για να διορθώσουμε τις αδυναμίες μας, προκειμένου να προσελκύσουμε νέους επενδυτές. Τίποτα δεν θα αποδειχθεί πιο χρήσιμο στη μάχη  για τις επενδύσεις από το να επιτραπεί στις υφιστάμενες επενδύσεις να προχωρήσουν ομαλά. Το έργο της εξόρυξης του χρυσού, η ιδιωτικοποίηση των αερολιμένων, το λιμάνι του Πειραιά και η ανάπτυξη του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού είναι όλα τα ζωτικής σημασίας επενδύσεις. Αν προχωρήσουν όλα αυτά ή τουλάχιστον ένα ή δύο το σήμα που στέλνεται από την Ελλάδα θα είναι δυνατό και καθαρό. Το μέλλον των έργων αυτών, ωστόσο, είναι κάθε άλλο παρά σίγουρο. Τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης αγωνίζονται εναντίον τους, τόσο δημοσίως όσο και παρασκηνιακά. Το Μέγαρο Μαξίμου κρατά αποστάσεις, φοβούμενο ότι οποιαδήποτε παρέμβαση θα οδηγήσει σε σκληρή κριτική από τους παλιούς και τους νυν συντρόφους. Αλλά πώς μπορείς να προσελκύσεις νέους επενδυτές όταν διώχνεις εκείνους που έχουν ήδη επενδύσει τα χρήματά τους στη χώρα; Υπάρχουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί και ότι χρειάζεται χρόνος για να ωριμάσουν ο Τσίπρας, οι υπουργοί του, το Κόμμα και οι αξιωματούχοι που διαχειρίζονται τον δημόσιο τομέα. Το θέμα είναι, όμως, ότι δεν υπάρχει χρόνος. Η κοινωνία σιγοβράζει και αν η πραγματική οικονομία δεν κάνει επανεκκίνηση, θα εκραγεί. Δεν υπάρχουν χρήματα για την ανάπτυξη, με εξαίρεση από τις υφιστάμενες ξένες επενδύσεις και από τα διαρθρωτικά ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όποιος πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι ένας μοναδικός προορισμός για τους διεθνείς επενδυτές οι οποίοι δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε, ζει στον κόσμο του. Καταλαβαίνω τη δυσκολία του Τσίπρα, όταν πρόκειται να πηγαίνει ενάντια στο DNA το δικό του και του κόμματός του. Ολόκληρες καριέρες χτίστηκαν πάνω σε διαμαρτυρίες ενάντια σε κάθε είδους επένδυσης. Είναι δύσκολο να γνωρίζεις ότι θα κατηγορηθείς για αυτό που αβίαστα κατηγόρησες άλλους. Παρ ‘όλα αυτά αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει, διότι, αλλιώς, θα πέσουμε με φόρα πάνω σε έναν τοίχο.

[ΠΗΓΗ: INTERNATIONAL NEW YORK TIMES_KATHIMERINI, του Αλέξη Παπαχελά, 02/12/2015]

ΤΑ ΕΞΥΠΝΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ “ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΒΑΘΟΣ”

Bron-7830Πριν από μερικές μέρες πρωτοσέλιδο εφημερίδας ανέφερε ότι δύο επιστήμονες εξηγούν γιατί ή εξόρυξη χρυσού σημαίνει καταστροφή.

Από τον τρόπο που παρουσιάστηκε το θέμα γινότανε φανερό ότι σκοπός του δεν ήταν να συμβάλλει στο διάλογο και την επιστημονική συζήτηση αλλά να υπηρετήσει και να συνταχθεί με τον “ακτιβισμό” της αντιμεταλλευτικής προπαγάνδας. Προέκυπταν μάλιστα δύο εξόφθαλμα μεροληπτικές προσεγγίσεις.

  • Η πρώτη χαρακτηρίζεται από την ελεύθερη πτώση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και διαδικασίας. Το γεγονός των «φτιαγμένων» ειδήσεων, της επιλεκτικής τακτικής και του επικοινωνιακού κιτρινισμού με σκοπό το οικονομικό κέρδος και τον έλεγχο της κοινής γνώμης αποτελεί καθημερινή πρακτική των ΜΜΕ. Στην προκείμενη όμως περίπτωση θυσιάζονται απροκάλυπτα ηθικές αξίες, επιστημονικές κατακτήσεις και αρχές, καθώς και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Επιστημονική απομείωση, κοινωνικός διαχωρισμός, συστημική αποδόμηση και κατάργηση της λογικής σε όλο τους το μεγαλείο. Ίσως βέβαια δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικότερο. Γιατί τα μέσα ενημέρωσης αφού διαλέξουν πλευρά, αγοράζουν και προβάλλουν μετά ότι αυτή τους δίνει, για να την κρατήσουν «εντός των τειχών» με ότι αυτό συνεπάγεται.

  • Στην δεύτερη όμως περίπτωση θυσιάζονται περισσότερα και πιο σημαντικά πράγματα, όπως είναι η επιστημονική τεκμηρίωση, το κύρος της εγκυρότητα και κυρίως η έννοια της συλλογικής ευθύνης. Δύο λοιπόν καθηγητές πανεπιστημίου αποφασίζουν για δικούς τους λόγους να οικειοποιηθούν, να ερμηνεύσουν και να αξιολογήσουν στοιχεία και δεδομένα που μεθοδολογικά και πνευματικά αν θέλετε δεν τους ανήκουν.

Η όποια παρέμβαση και εκτίμηση από την πλευρά τους δεν έχει πραγματική βάση, και στερείται έτσι αυθεντικής τεκμηρίωσης και αξιοπιστίας. Δεν προκύπτει άλλωστει από πουθενά ότι αυτά που ισχυρίζονται στηρίζονται σε δικές τους έρευνες, ούτε υπάρχουν ενδείξεις ότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις «εν γένει», αλλά και τις ειδικότερες δραστηριότητες στις περιοχές των μεταλλείων.

Επιλέγουν έτσι, χωρίς δεοντολογικά κριτήρια και κανόνες, να μεταφέρουν «αμοντάριστες» πληροφορίες, να παραβλέψουν το διαθέσιμο και ενεργό τεχνογνωσιακό κεφάλαιο, και να βρεθούν απέναντι στους 105 και πλέον συναδέλφους τους επιστήμονες (μεταξύ τους περισσότεροι από 50 μηχανικοί και 20 γεωλόγοι διαφορών ειδικοτήτων) που εργάζονται στα μεταλλεία Ολυμπιάδας και Μαύρων Πετρών, στις εγκαταστάσεις του Στρατωνίου και στο εργοτάξιο των Σκουριών. Να πάνε κόντρα στους χιλιάδες Σουηδούς, Φινλανδούς και άλλους γεωεπιστημονες, που λειτουργούν με ασφαλή και βιώσιμο τρόπο περισσότερα από 450 μεταλλεία χρυσού σε όλο τον κόσμο.

Καθηγητές λοιπόν του πανεπιστημίου, που δεν συμμετέχουν στην διαδικασία παραγωγικής εκμετάλλευσης, και δεν έχουν οι ίδιοι μελετήσει την κοιτασματολογία του χρυσού στην περιοχή, κρίνουν την δουλειά και την αντικειμενική αξιοπιστία συναδέλφων τους που σχεδιάζουν, διαχειρίζονται και παρακολουθούν την λειτουργία των μεταλλείων και τα θέματα περιβάλλοντος σε καθημερινή βάση.

Με λίγα λόγια, συνάδελφοι και ίσως μαθητές τους που ασκούν το επιστημονικό τους έργο με επαγγελματικό ήθος, απόλυτη διαφάνεια, διακριτικό και αθόρυβο τρόπο, και φυσικά ζουν από αυτό.

Και βέβαια οι τακτικές και πρακτικές αυτές συγκρούονται με την φυσική και κανονική ροή των πραγμάτων, αλλά και την αληθινή εξέλιξη του κόσμου.

Γιατί αν οι γιατροί σκεφτόντουσαν με τον ίδιο στατικό τρόπο δεν θα είχε σήμερα επιμηκυνθεί ο μέσος όρος ζωής. Αν οι μηχανικοί έμεναν σε αυτά που αρχικά μάθανε δεν θα είχαν κατασκευασθεί, η 50 χλμ περίπου σήραγγα της Μάγχης που ενώνει την Βρετανία με την ηπειρωτική Ευρώπη, αλλά ούτε η 12 περίπου χλμ γέφυρα που ενώνει την Δανία με την Σουηδία. Οι πιλότοι θα έλεγαν στους επιβάτες να μην ταξιδεύουν γιατί τα αεροπλάνα πέφτουν.

Αν δεν υπήρχαν οι εξελίξεις στις τεχνολογίες εξόρυξης και κυρίως στις βελτιωτικές παρεμβάσεις των λειτουργικών συνθηκών, δεν θα ήταν σήμερα δυνατή η παραγωγική εκμετάλλευση σε μεγάλα βάθη. Από τα 10 βαθύτερα μεταλλεία του κόσμου, που παράγουν σήμερα σε βάθη μεταξύ 2,4-3,9 χλμ, τα 8 είναι μεταλλεία χρυσού, ενώ το βαθύτερο μεταλλείο στην Ευρώπη είναι στο Pyhäsalmi της Φινλανδίας και λειτουργεί σήμερα βαθύτερα των 1.450 μέτρων.

αρβανιτιδισ1 αρβανιτιδισ2

Ο κόσμος, η επιστήμη, οι τεχνολογίες, η ηθική, η υπευθυνότητα εξελίσσονται διαρκώς προς το καλύτερο, αλλά φαίνεται πως ακόμη υπάρχουν μερικοί που δεν το έχουν αντιληφθεί, ούτε το έχουν καταλάβει.

Γιατί τα «έξυπνα» μεταλλεία χρειάζονται φρέσκα επιστημονικά μυαλά, συνεχή αναζήτηση του καινούριου και θέληση για καινοτόμες πρωτοβουλίες και ριζικές αλλαγές.

http://greenminerals.blogspot.gr, 29/10/2015, του Δρ. Γεωλογίας Νικολάου Αρβανιτίδη

ΘΕΛΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ;

olant-charlie-hebdoΗ κυβέρνηση εδώ και μία εβδομάδα διαφημίζει την επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ στην Αθήνα, που ξεκινά σήμερα και ολοκληρώνεται αύριο, με διαρροές που θέλουν το Παρίσι να ενδιαφέρεται για την πραγματοποίηση μεγάλων επενδύσεων στην Ελλάδα. Όμως, τα αντιφατικά μηνύματα σχετικά με το αν ο πρωθυπουργός θέλει ή όχι επενδυτή συνεχίζονται. Χθες, για παράδειγμα, δηλαδή μία ημέρα πριν να δεχθεί τον Γάλλο πρόεδρο στην Αθήνα, ο Αλέξης Τσίπρας δέχθηκε εκτός προγράμματος στο Μέγαρο Μαξίμου τις γυναίκες μέλη του κινήματος «Όχι στην εξόρυξη Χρυσού στη Χαλκιδική». Και, σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρωθυπουργός δεν προσπάθησε να τις ηρεμήσει ή να τις πείσει ότι πρέπει η χώρα να προσελκύσει επενδύσεις. Αντιθέτως, τις διαβεβαίωσε ότι δεν έχει αλλάξει σε τίποτα η θέση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης στο θέμα της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές, δεσμευόμενος ότι η εταιρεία που θέλει να προχωρήσει στην εξόρυξη χρυσού θα συνεχίσει να βρίσκει εμπόδια από το κράτος. Άραγε, σκέφτηκε κανείς εκεί στο Μαξίμου ότι αν οι επενδυτές δουν αυτές τις διαβεβαιώσεις Τσίπρα, θα σχεδιάσουν επενδύσει στην Ελλάδα στις… 36 Αυγούστου;

 

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

SONY DSC

Το άρθρο του δρ Βασίλειου Τριτάκη, πρώην διευθυντή Ερευνών και νυν επιστημονικού συνεργάτη της Ακαδημίας Αθηνών, βάζει τα πράγματα στη θέση τους όσον αφορά την περίφημη προστασία του περιβάλλοντος που πολλοί ευαγγελίζονται, χωρίς να έχουν καμιά πληροφόρηση επάνω στο θέμα.

Οικονομολόγοι και οικονομολογούντες δεν χάνουν ευκαιρία να διατυμπανίζουν ότι η ελληνική οικονομία, για να βγει από το τέλμα, χρειάζεται ιδιωτικές επενδύσεις, διότι μόνον έτσι θα δημιουργηθούν απασχόληση, ανάπτυξη και πλούτος. Η Ελλάδα όμως τα έχει καταφέρει ώστε η γραφειοκρατία, το ασταθές φορολογικό σύστημα, η πολιτική αστάθεια, n εργατική νομοθεσία, το υψηλό ασφαλιστικό κόστος και το κόστος των υπηρεσιών που παρέχουν οι ΔΕΚΟ να αποθαρρύνουν κάθε σοβαρή προσπάθεια επένδυσης στη χώρα μας. Ένας πρόσθετος όμως λόγος αποθάρρυνσης των επενδυτών είναι και η ασαφής περιβαλλοντική πολιτική που ακολουθείται, δυσκολεύοντας τα πράγματα ακόμη περισσότερο.

Η πρόσφατη αναζωπύρωση της υπόθεσης εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής φέρνει και πάλι στην επιφάνεια το γνωστό ερώτημα: Τι είδους ανάπτυξη θέλουμε τελικά; Η απάντηση δεν είναι εύκολη, διότι στην Ελλάδα σκόπιμα όλες οι έννοιες έχουν διατυπωθεί με ασαφή τρόπο ώστε ο καθένας να μπορεί να τις ερμηνεύει όπως θέλει, όπως μπορεί ή όπως τον βολεύει. Τι σημαίνει ακριβώς «πράσινη ανάπτυξη»; Τι σημαίνει αλήθεια «προστασία περιβάλλοντος»; Για πολύ κόσμο, «προστατεύω κάτι περιβαλλοντικά» σημαίνει «δεν το ακουμπάω», το βάζω σε γυάλα και απαγορεύω κάθε χρήση του.

Είναι όμως έτσι; Η κοινοτική οδηγία 92/43/ΕΟΚ, που αφορά τις εξαιρετικά προστατευόμενες περιοχές NATURA 2000, επιτρέπει πλήθος παρεμβάσεων μέσα σε αυτές. Στη χώρα μας η έννοια περιβάλλον έχει μπερδευτεί με το προσωπικό συμφέρον, ενώ παράλληλα έχει και αυτή αφόρητα πολιτικοποιηθεί, όπως όλα στην Ελλάδα άλλωστε. Στις δεκαετίες 1970-90 όταν η οικοδομική δραστηριότητα ήταν στο φόρτε της και η αντιπαροχή μια σίγουρη μέθοδος εύκολου πλουτισμού, ο συνήθης τρόπος εκδίκησης πολιτικο-κομματικών αντιπάλων ή απλά όσων δεν συμπαθούσαμε ήταν να τους κηρύσσεις τα σπίτια διατηρητέα ή τα οικόπεδά τους «αρχαιολογικού ενδιαφέροντος», δηλαδή να τους αχρηστεύεις την περιουσία. Αντίθετα, για τους κομματικούς μας φίλους εφευρίσκονταν χίλιες δυο δικαιολογίες για να πάρουν άδεια κατεδάφισης των νεοκλασικών σπιτιών τους ή τα αρχαία που βρίσκονταν στο οικόπεδο τους να χαρακτηρίζονται «άνευ ιδιαίτερης σημασίας» και να μπαζώνονται εσπευσμένα. Ανάλογες τακτικές εφαρμόζονται δυστυχώς και στα καθαρώς περιβαλλοντικά θέματα. Το νομικό μας πλαίσιο είναι τόσο (σκόπιμα) ασαφές και το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) τόσο ευαίσθητο στην προστασία του περιβάλλοντος, ώστε είναι πολύ εύκολο να ματαιώσει κανείς μια επένδυση ή έστω και απλή κατασκευή που πιστεύει ότι τον ενοχλεί. Μια προσφυγή στο ΣτΕ είναι αρκετή. Ακόμη και αν δεν καταφέρει κανείς να ματαιώσει την επένδυση, τουλάχιστον θα την καθυστερήσει τόσο πολύ, που θα ισοδυναμεί με ακύρωση, αφού οι επενδυτές θα βαρεθούν να περιμένουν. Πολλές χρήσιμες κατασκευές δεν έγιναν επειδή απλά έκοβαν τη θέα κάποιων γειτόνων και πολλές καθοριστικές για την οικονομία της χώρας μας επενδύσεις ματαιώθηκαν επειδή οι διαβόητες «τοπικές κοινωνίες» έκριναν ότι ήταν «οχληρές». Βιοτεχνίες που δεν λειτούργησαν διότι αντέδρασαν μερικοί γείτονες, ανεμογεννήτριες που δεν εγκαταστάθηκαν διότι διατάρασσαν τη γαλήνη κοντινού μοναστηριού ή ο θόρυβος τους «μείωνε» τη γονιμότητα και τη γαλακτοπαραγωγή των κοπαδιών (;). Χαρακτηριστικό παράδειγμα περιβαλλοντικής υποκρισίας αποτελεί και n ματαίωση της διπλής ανάπλασης Ελαιώνα – γηπέδου Παναθηναϊκού για όσους θυμούνται.

Η μέχρι στιγμής εμπειρία έχει δείξει ότι n αντίσταση στις επενδύσεις μέσω της προβαλλόμενης «περιβαλλοντικής ευαισθησίας» έχει κύριους δύο λόγους:

Ο ένας είναι το συμφέρον ατόμων ή ομάδων που αντιδρούν σε μια επένδυση για να αποφύγουν την όχληση, όπως αντιλαμβάνεται καθένας αυτή την όχληση. Ο δεύτερος είναι η ιδεοληψία αριστερών κομμάτων και ομάδων που χρησιμοποιούν την περιβαλλοντολογία /οικολογία ως όπλο κατά του κεφαλαίου. Με αυτά και με αυτά, είναι πλέον φανερό ότι η μέχρι τώρα περιβαλλοντική πολιτική που ασκήθηκε ήταν άκρως αντιεπενδυτική, πράγμα που διαφαίνεται και στην περίπτωση των Σκουριών Χαλκιδικής.

Η περιβαλλοντική πολιτική της χώρας είναι προφανές ότι οφείλει να προστατεύει πρωτίστως τον περιβαλλοντικό / οικολογικό πλούτο που διαθέτουμε, παράλληλα όμως, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τις ιδιαίτερες συνθήκες που διαμορφώνονται σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο όπως αυτές σαφέστατα περιγράφονται στο άρθρο 6 της κοινοτικής οδηγίας 92/43/ΕΟΚ. Δυστυχώς η Ελλάδα με τις πολιτικές που ακολουθεί στο περιβάλλον αλλά και αλλού φαίνεται ότι δεν ψάχνει για επενδυτές.

Για κορόιδα ψάχνει, μόνο που τα κορόιδα διεθνώς έχουν λιγοστέψει επικινδύνως ή είναι είδος υπό εξαφάνιση, όπως θα έλεγαν και οι περιβαλλοντολόγοι.

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4/10/2015]

 

ELDORADO GOLD:”ΝΕΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ” ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

DCIM100MEDIA

Δηλώσεις Δ/ντος Συμβούλου της Eldorado Gold, Paul Wright για τις πολιτικές εξελίξεις και το μέλλον της μεταλλευτικής επένδυσης

«Η προσέγγιση μας αφορά σε ένα νέο μοντέλο συνεργασίας επενδυτών – κυβέρνησης», δήλωσε ο Paul Wright, διευθύνων σύμβουλος της Eldorado Gold, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Denver Gold Φόρουμ.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Eldorado Gold, σε φόρουμ για την εξόρυξη χρυσού, στο Ντένβερ, εχθές, μίλησε για τη μεταλλευτική δραστηριότητα στη Χαλκιδική εκφράζοντας την επιθυμία του να χτίσει μια ουσιαστική σχέση με την Ελληνική κυβέρνηση με στόχο τα ζητήματα που αφορούν στα μεταλλεία στην Ελλάδα, να μην επιλύονται μέσω δικαστικών αποφάσεων.

Όσον αφορά στα οικονομικά στοιχεία της επένδυσης, ο Δ/νων Σύμβουλος της Eldorado επεσήμανε ότι:

  • $ 450 εκατομμύρια δαπανήθηκαν από το 2012 σε έργα ανάπτυξης
  • $1 δις. άμεσων φόρων στην ελληνική κυβέρνηση στα επόμενα 20 χρόνια
  • Πάνω από 2.000 θέσεις εργασίας αυτή την στιγμή

Το σχετικό ρεπορτάζ αναλυτικά αναφέρει:

Η αριστερή κυβέρνηση της χώρας, τον περασμένο μήνα, ανακοίνωσε ανάκληση των αδειών των τεχνικών μελετών για ένα έργο που αφορά σε επένδυση $1 δις., υποστηρίζοντας ότι η εταιρεία παραβιάζει κάποιους από τους συμβατικούς όρους. Αυτή η εξέλιξη ανάγκασε την ελληνική εταιρεία, θυγατρική της Eldorado Gold, Ελληνικός Χρυσός Α.Ε., να αναστείλει τη λειτουργία της στα μεταλλευτικά έργα Στρατωνίου, Ολυμπιάδας και Σκουριών. Εάν δεν μπορέσουν να επιλυθούν οι διαφορές, η εταιρεία δεν θα μπορέσει να συνεχίσει να επενδύει στη χώρα.

«Η προσδοκία μας είναι ότι θα δικαιωθούμε ξανά, όπως έχει συμβεί άλλες 13 φορές, με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ωστόσο, η πρόκληση είναι να πετύχουμε μια πολύ καλύτερη σχέση με την κυβέρνηση της χώρας. Μια σχέση συνεργασίας με μια κυβέρνηση που θα αναγνωρίζει την αξία της επένδυσης για τη χώρα.», σχολίασε ο κ. Wright.

Για τα έργα ανάπτυξης σε Σκουριές και Ολυμπιάδα δαπανήθηκαν $ 450 εκατομμύρια από το 2012, και η εταιρεία προσφέρει πάνω από 2.000 θέσεις εργασίας. Εκτιμά ακόμα, ότι θα πληρώσει $1 δις. άμεσων φόρων στην ελληνική κυβέρνηση στα επόμενα 20 χρόνια.

Η Eldorado κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα, των οποίων η εκδίκαση αναβλήθηκε για μετά τις εκλογές και η απόφαση αναμένετε πιθανόν και εντός της εβδομάδας. Εν τω μεταξύ, η δικαστική διαδικασία σχετικά με το σημαντικότατο θέμα της απόφασης αναστολής των αδειών έχει οριστεί για την 2α του Οκτώβρη.

Όταν ο κ. Wright ρωτήθηκε αν Eldorado θα ξεκινήσει εκ νέου τις εργασίες στην Ελλάδα  αμέσως μόλις εκδοθεί η δικαστική απόφαση εφόσον είναι θετική, απάντησε πως η πρόθεση είναι να επιστρέψουν οι άνθρωποι στην εργασία τους.

Κλείνοντας, επανέλαβε πως το θέμα δεν είναι η επικύρωση της νομιμότητας των έργων για άλλη μια φορά αλλά η δημιουργία ενός νέου μοντέλου συνεργασίας μεταξύ επενδυτών και κυβέρνησης και η οικοδόμηση αμοιβαίας υποστηρικτικής σχέσης. Επεσήμανε ακόμα ότι το θέμα της εξόρυξης ήταν  τρίτο στην προεκλογική ατζέντα όλων των πολιτικών δυνάμεων, με πολλούς υποψηφίους να εκφράζουν των στήριξη τους στις επενδύσεις εξόρυξης στη χώρα.

 

ΠΗΓΗ: http://www.kitco.com/news/2015-09-22/CEO-Eldorado-Gold-Aims-To-Resolve-Mining-Issues-With-Greek-Government.html

ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Η ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ! Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΣΚΟΥΡΛΕΤΗ ΑΠΟ ΦΙΛΑΝΔΟ ΕΙΔΙΚO

SONY DSC

SONY DSC

Δεν απειλεί το περιβάλλον η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική. Ο διευθυντής Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης της εταιρείας Outotec, καθηγητής Ιλκα Β. Κόγιο, βρέθηκε στην Αθήνα για να καταθέσει στο ΣτΕ, στο πλαίσιο της προσφυγής της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός» για την ακύρωση της απόφασης Σκουρλέτη.

Απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα που απασχόλησαν με αφορμή την απόφαση Σκουρλέτη να ανακαλέσει τις άδειες στα Μεταλλεία Χαλκιδικής, δίνει ο διευθυντής Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξα της εταιρείας Outotec, καθηγητής Ιλκα Β. Κόγιο, που βρέθηκε στην Αθήνα για να καταθέσει στο ΣτΕ, στο πλαίσιο της προσφυγής της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός» για την ακύρωση της απόφασης Σκουρλέτη. Η φινλανδική εταιρεία Outotec έχει πραγματοποιήσει τις επίμαχες δοκιμές σε ημιβιομηχανική κλίμακα στο ερευνητικό της κέντρο στο Pori για να αποδείξει ότι η μέθοδος που θα χρησιμοποιήσει n «Ελληνικός Χρυσός» για την ανάκτηση του χρυσού στην Ολυμπιάδα μπορεί να εξουδετερώσει το αρσενικό που είναι επιβλαβές για το περιβάλλον χωρίς τη χρήση κυανίου

Πρόκειται για τη μέθοδο της ακαριαίας τήξης (Flash Smelting), η πρώτη εφαρμογή της οποίας έγινε το 1949 στο εργοστάσιο χαλκού Hargavalta της Φινλανδίας και η οποία χρησιμοποιείται σήμερα σε πάνω από 50 χώρες παγκοσμίως, μεταξύ των οποίων Φινλανδία, Σουηδία, Γερμανία, Ισπανία, Πολωνία και Βουλγαρία

«Ο σκοπός των δοκιμών που κληθήκαμε να κάνουμε στο ερευνητικό μας κέντρο στο Pori, όπου απασχολείται εξειδικευμένο προσωπικό 150 ατόμων, ήταν να αποδείξουμε ότι n μέθοδος του Flash Smelting μπορεί να λειτουργήσει στο εργοστάσιο της Ολυμπιάδας βάσει των περιβαλλοντικών προδιαγραφών της Ελλάδας και της Ε.Ε. Πώς δηλαδή θα επεξεργαστούμε το αρσενικό και πώς θα το εξουδετερώσουμε», εξηγεί στην «Κ» ο κ. Κόγιο. Το πιο σημαντικό -τονίζει- είναι ο καθαρισμός των αερίων από το αρσενικό, καθώς περίπου το 95% αυτού πάει στα αέρια. Το δεύτερο σημαντικό είναι η διαχείριση του νερού.

«Εμείς, γνωρίζοντας τους αυστηρούς κανόνες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, προσθέσαμε ένα επιπλέον στάδιο επεξεργασίας που εξουδετερώνει και τα όποια υπολείμματα αρσενικού έχουν ξεφύγει από την αέρια φάση και έχουν μεταφερθεί στα ύδατα»

Για τις δοκιμές, όπως μας εξηγεί, μεταφέρθηκαν στο Pori 20 τόνοι συμπυκνώματος από την Ολυμπιάδα και χαλκός από την Αργεντινή που είναι παρόμοιας ορυκτολογικής συμπύκνωσης με αυτή των Σκουριών. Το δείγμα του χαλκού δεν έχει σημασία -τονίζει ο ίδιος- γιατί χρησιμοποιείται σαν καταλύτης στο συμπύκνωμα που θα δώσει τον χρυσό. Ο κ. Κόγιο είναι απόλυτος όταν αναφέρεται στις περιβαλλοντικές παραμέτρους της τεχνολογίας της εταιρείας του. Είναι εξάλλου η μοναδική εταιρεία παγκοσμίως που κατέχει την τεχνολογία Flash Smelting, την οποία διαρκώς εξελίσσει έχοντας κατοχυρώσει μέχρι σήμερα 700 οικογένειες πατεντών και περίπου 7.000 πατέντες. «Μπορούμε να εγγυηθούμε απολύτως την εφαρμογή της μεθόδου στην Ελλάδα με απόλυτη προστασία του περιβάλλοντος. Αρκεί να σας πω ότι η μεταλλουργία χαλκού της Aurudis στο Αμβούργο, που είναι η μεγαλύτερη παραγωγός χρυσού στην Ευρώπη, βρίσκεται μέσα στο κέντρο της πόλης». Η εφαρμοσιμότητα της μεθόδου επιβεβαιώθηκε πλήρως από τις δοκιμές που έγιναν στο Pori, σύμφωνα με τον καθηγητή Ιλκα Β. Κόγιο που εργάζεται στην Outotec από το 1987. Οι δοκιμές διήρκεσαν περίπου 2 χρόνια και κόστισαν περίπου 1,4 εκατ. ευρώ

Το ερώτημα γιατί να γίνουν στη Φινλανδία και όχι εδώ και αν οι μη επιτόπου δοκιμές αλλάζουν τα δεδομένα της εφαρμοσιμότητας της μεθόδου, όπως υποστηρίζει ο τέως υπουργός ΠΑΠΕΝ Παν. Σκουρλέτης, ο συνομιλητής μας τονίζει: «Για να γίνουν στην Ελλάδα θα έπρεπε να κατασκευαστεί εργοστάσιο που θα κόστιζε περί τα 20 εκατ. ευρώ. Εκτός αυτού θα έπρεπε να μεταφέρουμε από τη Φινλανδία ειδικό επιστημονικό προσωπικό περίπου 50 ατόμων που απασχολήθηκαν στις δοκιμές για τα συμπυκνώματα της Ολυμπιάδας. Να γίνουν όλα αυτά για ποιο λόγο; Δεν νομίζω ότι υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Δεν διαφοροποιούνται τα αποτελέσματα. Συμπυκνώματα με υψηλά επίπεδα αρσενικού όπως στην Ολυμπιάδα υπάρχουν σε μεταλλουργίες στη Σουηδία και στις Φιλιππίνες, όπου επίσης χρησιμοποιείται η τεχνολογία της Outotec». Σχολιάζοντας, τέλος, τις αντιδράσεις που έχουν εκφραστεί στην Ελλάδα για τη νέα μονάδα στην Ολυμπιάδα, ο κ. Κόγιο τονίζει: «Εμείς δεν τα βλέπουμε ως προβλήματα, αλλά ως προκλήσεις…».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/09/2015, της Χρύσας Λιάγγου