Tag Archives: ανάπτυξη

Γ. ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ: ΜΟΝΟ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

61526716c4274bb4b964b3e8299e6db7“Η οικονομία μπαίνει σε τροχιά ανάκαμψης που, πλην απροόπτων, θα έχει διάρκεια”, εκτιμά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης, θεωρώντας πιθανό το θετικό πρόσημο ακόμα και φέτος. Αλλά κάνει σαφές ότι από μόνη της η ανάκαμψη δεν είναι ικανή συνθήκη για να βγούμε από την κρίση, “θα είναι σημαντική αλλά όχι επαρκής”. Και εξηγεί ότι πρέπει να προχωρήσει η ρύθμιση του χρέους, η προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αλλά και “βαθιές αλλαγές, ώστε η χώρα να αποκτήσει μια νέα παραγωγική ταυτότητα”.

Εκτιμά ότι “η διατήρηση των πλεονασμάτων σε υψηλά επίπεδα είναι κοινωνικά ανέφικτη και οικονομικά αναποτελεσματική”, και τοποθετείται ξεκάθαρα στις αποκλίσεις απόψεων κυβερνητικών στελεχών σε θέματα ιδιωτικοποιήσεων λέγοντας ότι “διαφοροποιήσεις και προσωπικές στρατηγικές δεν έχουν λογική ούτε βοηθούν στο έργο της κυβέρνησης”.

Ο αντιπρόεδρος επιμένει στην ανάγκη ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος λέγοντας ότι είναι “πανευρωπαϊκή πρακτική” και απαντά στην κριτική που δέχθηκε λέγοντας ότι “ήταν προϊόν άγνοιας ή έκφραση ενός ιδιόμορφου συντηρητισμού κατεστημένων συμφερόντων, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε αυτή τη χώρα”.

Προβλέπει μείωση των “κόκκινων” δανείων, αύξηση των καταθέσεων, αλλά και θετικούς ρυθμούς πιστωτικής επέκτασης το 2017.

Στο θέμα της ΕΛΣΤΑΤ δηλώνει ότι η “κυβέρνηση δεν έχει καμία άμεση εμπλοκή με το θέμα”, αλλά ασκεί και έντονη κριτική λέγοντας ότι “κακώς η Κομισιόν παρασύρθηκε, παρεμβαίνοντας μάλιστα και με τρόπο που την εκθέτει”.

Για το “θρίλερ” με τον όμιλο Μαρινόπουλου κάνει σαφές ότι “θέλουμε να τελειώνουμε με τους σκελετούς του παρελθόντος” αλλά και ότι “πρέπει να ξεπεράσουμε ως πολιτικό σύστημα τη λογική των “δικών μας” επιχειρηματιών, των “δικών μας” τραπεζιτών, των “δικών μας” καναλαρχών και των κλειστών ολιγαρχικών συστημάτων”.

Σε ερώτημα για το αν θα ωφελούσε ένας ανασχηματισμός, αφήνει ανοικτό ένα “παράθυρο” μιλώντας για ένα ποιοτικό άλμα το οποίο μπορεί πλέον να οργανώσει η κυβέρνηση, κάνοντας μεν σαφές ότι είναι αποκλειστική ευθύνη του πρωθυπουργού, αλλά τονίζοντας και ότι “εκείνο όμως που είναι ευθύνη όλων μας είναι ο σχεδιασμός, η αξιολόγηση και ο συντονισμός του κυβερνητικού έργου”.

Διαβάστε αναλυτικά την συνέντευξη στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ, εδώ.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, συνέντευξη από το ΚΕΦΑΛΑΙΟ, στους Γ. Αγγέλη, Δήμητρα Καδδά, 4/9/2016[

Ο OΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Parartima-XARTES_Page_11 (2)Το τρίπτυχο, (ι) Επιστημονικό/Τεxνικό Τεκμήριο, (ιι) Πολιτική/Εταιρική Διακυβέρνηση και (ιιι) Κοινωνική Σύμπραξη/Συναίνεση είναι αυτό που ορίζει και καθορίζει το δημοκρατικό πλαίσιο παραγωγικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου, όπως βέβαια και των περισσότερων άλλων αναπτυξιακών δραστηριοτήτων. Αποτελεί τη βάση ορθολογιστικής προσέγγισης για κάθε αναπτυξιακή διαδικασία, ειδικότερα δε όταν αυτή συνδέεται με επενδυτικές πρωτοβουλίες και δράσεις της μεταλλευτικής βιομηχανίας, και βέβαια της παραγωγικής οικονομίας γενικότερα. Αυτή η κατάθεση και εφαρμογή κοινωνικών, οικονομικών, τεχνοκρατικών αλλά και ηθικών αξιών συνθέτει, θεμελιώνει και θεσμοθετεί την Δημοκρατική Ανάπτυξη, στη βάση πάντα μιας καθαρά αντικειμενικής προσέγγισης και αντίληψης.

Η «επιστημονική και τεχνική τεκμηρίωση» προκύπτει πάντοτε με συγκεκριμένα αποδεδειγμενο και απόλυτα κατοχυρωμένο τρόπο. Βασίζεται σε αριθμούς και μεγέθη που αναφέρονται σε ποιοτικές και ποσοτικές παραμέτρους, οι οποίες με τη σειρά τους εκτιμούν και υπολογίζουν με μαθηματική ακρίβεια την κοιτασματολογική και μεταλλευτική αξία.

Η «πολιτική διακυβέρνηση» μαζί με την ζητούμενη και απαιτούμενη σήμερα εταιρική ευθύνη διαμορφώνουν τους όρους και το πλαίσιο που διασφαλίζουν το δημόσιο συμφέρον και το περιφερειακό/τοπικό όφελος. Η προγραμματική σύμβαση μαζί με το επιχειρησιακό  σχέδιο, παραπέμπουν στην υπογραφεισα συμφωνία που χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και είναι παράλληλα δεσμευτική και βιώσιμη ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές ή/και κυβερνητικές αλλαγές ή αναταράξεις. Απόλυτος, δίκαιος και αμοιβαίος δηλαδή σεβασμός όλων των εμπλεκόμενων πλευρών.  Το ίδιο αφορά και στο θέμα αποδοχής της υφιστάμενης μεταλλευτικής πολιτικής. Η ύπαρξη σταθερής στρατηγικής για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου αποτελεί βασική προϋπόθεση για επενδυτικές κινήσεις που αντέχουν σε βάθος χρόνου.

Η «κοινωνική συμμετοχή και συναίνεση» είναι θεμελιακή για ισχυρή και ολοκληρωμένη Δημοκρατική Ανάπτυξη. Ο άνθρωπος έχει  ο ίδιος του σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο  διαδραστική παρουσία και ενδιαφέρεται για τα πλεονεκτήματα και τις όποιες επιπτώσεις. Τις ευκαιρίες απασχόλησης και την πρόοδο, αλλά και την ποιότητα ζωής και το περιβάλλον. Δεν εκφράζεται με αφορισμούς, ούτε αρνείται, αλλά συνεργάζεται, ελέγχει και συμβάλλει. Σκέφτεται εθνικά και συλλογικά, και όχι μόνο τοπικά και ατομικά. Βάζει μπροστά το όραμα και το μέλλον και παραμερίζει το πολιτικά σκόπιμο και το συστημικά εφήμερο.

Η πρακτική βέβαια που ακολουθείται στη χώρα μας είναι μάλλον σε αντίθετη κατεύθυνση. Τα επιστημονικά τεκμήρια και αποδείξεις δεν λαμβάνονται ή ερμηνεύονται όπως βολεύει, και πολύ συχνά «γκρεμίζονται» με εύκολο και άσχετο τρόπο. Η πολιτική διακυβέρνηση επιλέγει να λαϊκίζει και να αλλάζει στρατηγικές και περιεχόμενα επενδυτικών συμφωνιών αποσπασματικά, χωρίς την προοπτική του επόμενου βήματος και για δυσνόητους λόγους. Οι τοπικές κοινωνίες, αντί για ειλικρινή διάλογο με μοναδικό και βασικό υπόβαθρο την διασφάλιση βιώσιμης ανάπτυξης που υπηρετεί και προσφέρει προοδευτική αξία στους πολίτες της περιοχής, λειτουργούν ανορθόδοξα και επιλεκτικά με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε κατακερματισμό και πόλωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Β.Α. Χαλκιδική όπου  τα γνωστά Μαντεμοχώρια τοποθετούνται με σαφή΄και δυναμικό τρόπο υπέρ της παραγωγικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της περιοχής, ενώ ο επίσημος Δήμος είναι επίμονα και φανατικά αντίθετος με την εξελισσόμενη μεταλλλευτική επένδυση. Μια περίεργη δηλαδή και συνάμα δραματική αντιπαράθεση των, «εκ των πραγμάτων», κατοίκων και εργαζόμενων στα μεταλλεία κόντρα στην αρχή της δημοτικής εξουσίας και της πλευράς των πολιτών που  την υποστηρίζουν. Λέει λοιπόν ο Δήμος να κλείσει το μεταλλείο των Μαύρων Πετρών και να γίνει τεχνικογεωλογική μελέτη για να αποφανθεί αν η «εκρηκτική» λειτουργία στα υπόγεια ευθύνεται για τις ρωγματώσεις και άλλες δομικές αστοχίες που παρατηρούνται σε σπίτια της Στρατονίκης. Κανένα πρόβλημα για τη μελέτη, επιβάλλεται να γίνει και να βγάλει τα συμπεράσματα της, με κύριους βέβαια αποδέκτες τους άμεσα ενδιαφερόμενους κατοίκους. Το γεγονός όμως της απαίτησης του κλεισίματος του μεταλλείου στερείται λογικής εξήγησης και αποτελεί μάλλον διεθνή πρωτοτυπία, αφού δεν λαμβάνει υπόψη ούτε υπολογίζει τις επακόλουθες δομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες και επιπτώσεις. Τη στιγμή μάλιστα που ότι δεν βαδίζει κάποιος στο άγνωστο και τα πράγματα βρίσκονταισε καμία περίπτωση σε μηδενική βάση, αφού παρόμοια μελέτη έχει υλοποιηθεί και στο παρελθόν. Συγκεκριμένα το ΙΓΜΕ εκπόνησε την περίοδο 2008-2009 το ερευνητικό έργο «ΓΕΩΦΥΣΙΚΗ, ΤΕΧΝΙΚΟΓΕΩΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΥΔΡΟΓΕΩΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΥΡΩΝ ΠΕΤΡΩΝ – ΜΑΝΤΕΜ ΛΑΚΚΟΥ» που περιλάμβανε τεχνικογεωλογική χαρτογράφηση και γεωφυσικές διασκοπήσεις. Στην έκθεση που συντάχθηκε και υποβλήθηκε προτάθηκε «η εκτέλεση γεωτεχνικών γεωτρήσεων με παράλληλη διενέργεια σεισμοδυναμικών δοκιμών». Επίσης προτάθηκε «να ελεγχθούν τα κτίρια από ειδικούς  μηχανικούς του ΙΤΣΑΚ και να αξιολογηθούν οι καταγραφές του τοπικού δικτύου σεισμογράφων και επιταχυνσιογράφων, ώστε να εκτιμηθούν τα αίτια των αστοχιών και η στατικότητα των κτιρίων». Στην 3η έκθεση της, αμέσως μετά, η τότε ΕΠΙροπήΤΗρησης των περιβαλλοντικών όΡΩν (ΕΠΙΤΗΡΩ) υιοθέτησε τις προτάσεις του ΙΓΜΕ και πρότεινε από την πλευρά της, «ότι περαιτέρω γεωτεχνική διερεύνηση της Στρατονίκης σε θέματα πολιτικού μηχανικού θα προσεγγίσει την σεισμολογική διάσταση και θα μελετήσει με μετρήσιμα μεγέθη τις ενδεχόμενες επιπτώσεις στο δομημένο περιβάλλον συστήνοντας μέτρα για την ασφάλεια των κατασκευών» και ότι «η γεωτεχνική μελέτη με έμφαση στο δομημένο περιβάλλον της Στρατονίκης πρέπει να ολοκληρωθεί». Παράλληλα σημείωσε ότι «η απότομη διακοπή λειτουργίας των μεταλλείων θα επιφέρει ανεξέλεκτες περιβαλλοντικές επιπτώσεις στην περιοχή». Καθαρά και ξάστερα πράγματα από κάθε άποψη. Η σημερινή συζήτηση που γίνεται για το θέμα, 7 χρόνια περίπου μετά, είναι θεμιτή αλλά αποτελεί συνέχεια υφιστάμενων δεδομένων πάνω στην αξιοποίηση των οποίων οφείλει να στηριχτεί για να σχεδιάσει τις επόμενες παρεμβάσεις. Και βέβαια, όπως γίνεται αντιληπτό το περί κλεισίματος του μεταλλείου δεν έχει καμία επιστημονική βάση, στερείται λογικής σκέψης και εξυπηρετεί προφανώς άλλες σκοπιμότητες.

Από την άλλη πλευρά μια κατ’αναλογία και καθόλα ρεαλιστική σύγκριση είναι ότι με την ίδια λογική θα έπρεπε κανείς να σταματήσει την κατασκευή, να εμποδίσει την λειτουργία και γιατί όχι να κλείσει τα 160 μετρό που υπάρχουν σήμερα σε 148 μεγαλουπόλεις 55 χωρών στον κόσμο σε μέσο βάθος 10-12 μέτρων.  Θα είχαν μπλοκάρει  και καταρρεύσει έτσι ο κοινωνικός και οικονομικός ιστός και άλλες αναπτυξιακές υποδομές και δραστηριότητες.

Σε πλήρη αντιδιάστολη χαρακτηριστικό παράδειγμα καλής πρακτικής στο θέμα προώθησης και υλοποίησης Δημοκρατικής Ανάπτυξης θα μπορούσε να θεωρηθεί και να είναι ή Σουηδία. Μια χώρα που το επιστημονικό τεκμήριο όχι μόνο δεν αμφισβητείται αλλά προβάλλεται και αξιοποιείται. Οι επενδυτικές συμφωνίες πραγματοποιούνται παραμένοντας παντελώς αδιάφορο ποια πολιτική ή ποια κυβέρνηση τις υπέγραψε. Εταιρική ευθύνη σε υψηλό βαθμό χωρίς καμία σχέση με την όποια πολιτική πραγματικότητα. Κοινωνία και πολίτες που συμμετέχουν, συζητούν βάζουν τους δικούς τους όρους αλλά δεν αρνούνται ούτε υπονομεύουν τις δημοκρατικά λαμβανόμενες αποφάσεις. Όπου την εθνική μεταλλευτική πολιτική και στρατηγική που ψήφισε ή προηγούμενη κυβέρνηση δεν την καταργεί ή επόμενη. Συνέχεια δηλαδή και συνέπεια λειτουργίας του κράτους απέναντι στους πολίτες, το παρόν και το μέλλον της χώρας. Σήμερα στη Σουηδία λειτουργούν 14 μεταλλεία, που το 2015 παρήγαγαν 72 εκ. τον. μεταλλεύματος,  40 λατομεία βιομηχανικών ορυκτών και 50 αδρανών και δομικών λίθων. Βρίσκονται σε εξέλιξη 90 νέα επενδυτικά σχέδια και έργα παραγωγικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου οι άδειες των οποίων καλύπτουν και αναφέρονται σε μια επιφάνεια 10.630 τ.χλμ. Έχουν καταγραφεί 854 κοιτάσματα και 17.000 μεταλλοφορίες. Η χώρα παράγει το 92% σιδήρου, 29% ψευδαργύρου, 36% μολύβδου και 24% χρυσού στην Ευρώπη.

Ίσως και στην Ελλάδα, αν αποφασίσουμε να στηριξουμε σοβαρά την Δημοκρατική Ανάπτυξη να κατορθωσουμε τελικά να υλοποιήσουμε μερικές επενδυτικές ευκαιρίες αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της βόρειας Ελλάδας όπως για παράδειγμα αυτές που προέκυψαν και αναδείχθηκαν στο παρελθόν, και παρουσιάζονται παραδειγματικά στο συνημμένο χάρτη.

[ΠΗΓΗ: http://greenminerals.blogspot.gr/, του Δρ. Γεωλογίας Νικολάου Αρβανιτίδη, 2/9/2016]

ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

anaptyxiΗ εφαρμογή πολιτικών λιτότητας από την Ε.Ε., μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 2008 και την κρίση χρέους του 2010, έχει οδηγήσει την ευρωπαϊκή οικονομία σε στασιμότητα, ενώ ταυτόχρονα η Ελλάδα έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου οικονομική συρρίκνωση και κοινωνική οπισθοδρόμηση. Η αποτυχία των πολιτικών αυτών καθιστά όλο και περισσότερο εύθραυστο το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον στην Ε.Ε. και παρεμποδίζει τη βελτίωση του κλίματος εμπιστοσύνης που είναι απαραίτητο για την ανάκαμψη της οικονομίας της.

ΕΤΣΙ, ΣΤΑΔΙΑΚΑ έχει καταστεί σαφές ότι μόνο με την ανατροπή της στασιμότητας και την επαναφορά της ευρωπαϊκής οικονομίας σε ικανοποιητικούς ρυθμούς μεγέθυνσης μπορεί να αντιμετωπιστεί η παραπέρα αποσταθεροποίησή της, καθώς και οι νέες προκλήσεις που δημιουργήθηκαν (π.χ. Brexit, ενίσχυση ακροδεξιών κομμάτων, αστάθεια των ευρωπαϊκών τραπεζών, νέα δημοψηφίσματα κ.ά.). Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, μόνο με την ενίσχυση της αναπτυξιακής διαδικασίας κυρίως μέσω των νέων επενδύσεων, θα επανακάμψει η οικονομία της και θα είναι δυνατό να δρομολογηθεί ένα νέο μοντέλο, το οποίο θα στηρίζεται στην εξωστρέφεια και στην καινοτομία. Το νέο αυτό αναπτυξιακό εγχείρημα, μέσα από νέες επενδύσεις, προϋποθέτει την εξασφάλιση ικανοποιητικών χρηματοδοτικών πόρων, τόσο από εγχώριες πηγές (π.χ. νέα τραπεζικά δάνεια προς επιχειρήσεις Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων), όσο και από ξένους επενδυτές (π.χ. άμεσες διεθνείς επενδύσεις διαρθρωτικά ταμεία της Ε.Ε., επενδυτικό πρόγραμμα Γιούνκερ κ.ά.). Επίσης το πραγματικό επιτόκιο δανεισμού θα πρέπει να είναι συμβατό με την απόδοση των νέων επενδύσεων.

ΣΧΕΤΙΚΑ με τις δυνατότητεςχρηματοδότησης των νέων επενδύσεων από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, θα πρέπει να επισημανθούν οι αρνητικές συνέπειες της ύφεσης στην αποπληρωμή παλαιότερων δανείων προς τις τράπεζες (π.χ. τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια φτάνουν σήμερα τα 107 δισεκατομμύρια ευρώ ή 50% σε ποσοστό των συνολικών δανείων). Ακόμα, η δραματική μείωση των καταθέσεων (από 237 δισεκατομμύρια ευρώ σε 120 δισεκατομμύρια κατά την περίοδο 2009-2015) παρεμποδίζει τις ελληνικές τράπεζες να χρηματοδοτήσουν νέες επενδύσεις. Η μειωμένη αυτή ρευστότητα, σε συνδυασμό με τον αποπληθωρισμό λόγω της ύφεσης έχει ως αποτέλεσμα να παραμένουν τα πραγματικά επιτόκια σε υψηλά επίπεδα σε σχέση με εκείνα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τέλος είναι γνωστό ότι το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων έχει υποστεί μεγάλες και διαδοχικές περικοπές και αδυνατεί να στηρίξει αποτελεσματικά τη συνολική επενδυτική προσπάθεια της χώρας.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, στη φάση αυτή η ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να στηριχθεί κυρίως στους πόρους των διαρθρωτικών ταμείων της Ε.Ε., στο επενδυτικό πρόγραμμα Γιούνκερ, στην ενίσχυση της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στην αναμενόμενη ελάφρυνση του ελληνικού χρέους ώστε να αποδεσμευτούν φορολογικοί πόροι και να ενισχυθεί το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Επίσης, εφόσον σταθεροποιηθεί πλήρως η οικονομία και αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης, η Ελλάδα μπορεί να δεχτεί περισσότερες ξένες άμεσες επενδύσεις. Το επενδυτικό αυτό εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Κι αυτό επειδή οι επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ έχουν μειωθεί κατά 50% κατά την περίοδο 2007-2015. Ειδικότερα, το ποσοστό αυτό μειώθηκε από 23,4% (ή 30 δισεκατομμύρια ευρώ) κατά μέσο όρο την περίοδο 2009-2015 σε 11,6% (ή 21 δισεκατομμύρια) το 2015. Από μια πρόσφατη μελέτη που δημοσίευσαν πρόσφατα οι οικονομολόγοι της Τράπεζας Πειραιώς με επικεφαλής τον κ. Ηλία Λεκκό , προκύπτει ότι θα χρειαστούν 40 δισεκατομμύρια κατά μέσο όρο ετησίως την περίοδο 2016 2020 για νέες επενδύσεις (δηλαδή 201 δισεκατομμύρια συνολικά), ώστε ο ρυθμός μεγέθυνσης της οικονομίας να φτάσει στο 2,2% κατά μέσο όρο την ίδια περίοδο. Το πραγματικό επιτόκιο δανεισμού θα πρέπει να μειωθεί κατά 1,8% και το ΠΔΕ να αυξηθεί κατά 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα, οι καθαρέςχρηματοδοτήσεις των τραπεζών (δηλαδή η διαφορά μεταξύ αποπληρωμής παλαιών δανείων και νέων χρηματοδοτήσεων) θα πρέπει να φτάσουν τα 7,7 δισεκατομμύρια κατά μέσο όρο ετησίως την ίδια περίοδο.

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ αυτοί είναι εφικτοί εφόσον δραστηριοποιηθεί τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας. Η απλοποίηση των διαδικασιών, η επίσπευση των δικαστικών εκκρεμοτήτων όσον αφορά τις επενδύσεις η έγκαιρη εκταμίευση και απορρόφηση των πόρων των διαρθρωτικών ταμείων της Ε.Ε., του ΠΔΕ και του αναπτυξιακού νόμου αποτελούν μερικά μόνο προαπαιτούμενα για την επιτυχή έκβαση του επενδυτικού αυτού εγχειρήματος.

ΤΕΛΟΣ, η επενδυτική προσπάθεια θα πρέπει να επικεντρωθεί σε τομείς και δραστηριότητες γενικότερα που θα προωθούν την εξωστρέφεια, την καινοτομία, την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας ώστε να διορθωθούν οι στρεβλώσεις του παλαιού οικονομικού μοντέλου που οδήγησαν στην κρίση του 2010. Η ανάπτυξη της μεταποίησης όπως ο κλάδος των φαρμακευτικών προϊόντων, των πετρελαιοειδών, των μετάλλων, των μεταλλευτικών ορυκτών, των χερσαίων και θαλάσσιων μεταφορών, των έργων υποδομών στον τομέα των μεταφορών και της ενέργειας καθώς επίσης και της παροχής υπηρεσιών υψηλής ποιότητας (π.χ. υγείας παιδείας) αποτελούν μερικά παραδείγματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη ριζική αλλαγή του οικονομικού μοντέλου του παρελθόντος.

[ΠΗΓΗ: REAL NEWS, του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, Ομότιμου Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου και πρώην εκπρόσωπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ. 17/07/2016]

ΤΟ ΥΠΟΙΚ ΥΠΕΡΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙ ΓΙΑ ΑΕΠ – ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟ BREXIT

90e1b446cd0c47e89e058c9cdb68be82Ισχυρή ανάπτυξη έως το 2020 εκτιμά για την Ελλάδα το ΥΠΟΙΚ σε εγκύκλιο για την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2017 στο σκέλος των εσόδων που απέστειλε στις δημόσιες υπηρεσίες ο αρμόδιος αναπληρωτής Γ. Χουλιαράκης περιμένοντας απαντήσεις έως τις 8 Αυγούστου.

Ο λόγος – όπως αναφέρεται – για τις τελευταίες μακροοικονομικές προβλέψεις της κυβέρνησης, η οποία παράλληλα ολοκληρώνει και το Μεσοπρόθεσμο προϋπολογισμό 2017-2020 για να τον καταθέσει στη Βουλή όταν “κλειδώσει” ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος για τον οποίο πάντως δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη.

Στην εγκύκλιο περιλαμβάνεται πακέτο με πίνακες για την πορεία της οικονομίας. Το ΥΠΟΙΚ βλέπει ύφεση 0,3% φέτος, παρά τις εκτιμήσεις για επίπτωση λόγω Βrexit -0,5% ανά την ΕΕ που “βλέπουν” πλέον οι θεσμοί, όπως φάνηκε στο χθεσινό Eurogroup, αλλά και μείωση ΑΕΠ κατά 1% που προβλέπει το ΙΟΒΕ.

Εκτιμά ότι το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 2,7% το 2017, κατά 3,1% το 2018, κατά 2,8% το 2019 και κατά 2,5% το 2020 φτάνοντας τότε σε 205,9 δισ. ευρώ από 175,14 δισ. ευρώ φέτος.

Προεξοφλεί επίσης μείωση της κρατικής κατανάλωσης κάθε χρόνο έως και το 2020.

Αντιθέτως, στηρίζεται σε διψήφιους ρυθμούς ανόδου των επενδύσεων (έως 15,4% το 2018 και 10,6% το 2020) και των εξαγωγών (με μέγιστο αύξηση κατά 4,6% το 2018).

Η ανάπτυξη στηρίζεται και σε άνοδο της ιδιωτικής κατανάλωσης (1,8% το 2018 και 1% το 2020), αλλά και σε ανεργία στο 17,3% το 2020 από 22,6% φέτος (σ.σ. σε εθνικολογιστική βάση για να δομηθεί η εκτίμηση για το ΑΕΠ, μία μέτρηση που είναι πάντα χαμηλότερη από την ανεργία όπως την μετρά η ΕΛΣΤΑΤ μέσα από τις έρευνες εργατικού δυναμικού).

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, της Δήμητρας Καδδά, 12/7/2016]

Η ΣΚΛΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 7,5 ΔΙΣ.

χρέος«Υπάρχει η βούληση στην πυραμίδα της σημερινής εξουσίας να ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την ανάπτυξη; Και δεν αναφέρομαι στο Μαξίμου. Μιλώ για υπουργούς, κυβερνητικά στελέχη και συνδικαλιστές. Οι οποίοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μπλοκάρουν κάθε επένδυση. Μπορεί να βασιστούν σε αυτό τον συρφετό προσδοκίες ανάκαμψης;»

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει διότι καταφέρνει να εισπράξει τη δόση των 7,5 δισ. ευρώ, η οποία ωστόσο δεν επιλύει κανένα από τα σημαντικά προβλήματα ρευστότητας –και όχι μόνο– που αντιμετωπίζει η χώρα. Ενώ αντίθετα, η μεθοδολογία της… δοσολογίας καταδεικνύει ότι η κρίση εμπιστοσύνης προς τη χώρα παραμένει στον μέγιστο βαθμό.

Να θυμίσουμε ότι συνολικά με το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης η χώρα θα έπρεπε να εισπράξει 10,3 δισ. ευρώ. Προς το παρόν όμως λαμβάνει μόνο 7,5 δισ. Τα οποία μάλιστα δεν τα παίρνει στο χέρι. Θα προπληρώνονται οι υποχρεώσεις προς τους δανειστές. Το ουσιώδες ποσό εξ αυτών των 7,5 δισ., δηλαδή το 1,8 δισ. που υποτίθεται ότι θα καλύψει έστω και μέρος μόνο των “φεσιών” του δημοσίου (συνολικά 6,7 δισ.) προς τους ιδιώτες, θα το πάρει η χώρα με το σταγονόμετρο. Με ροή 500 έως 800 εκατ. ευρώ το μήνα.

Γιατί έτσι; Γιατί πρώτα θα πρέπει να αποδείξει ότι τα λεφτά θα φτάσουν στον προορισμό τους. Αυτό σας φαίνεται για… εμπιστοσύνη; Και πώς να έχουν, αφού το 2015 τελικά, όπως μάθαμε από τα κείμενα του Μνημονίου, δόθηκαν μόνο 400 εκατ. ευρώ από το πακέτο δόσεων των 21,4 δισ. που ήρθαν μετά την αρχική συμφωνία (εκείνη που υπέγραψε ντε ο Αλέξης μετά από… 17 ώρες διαπραγμάτευσης…). Κανονικά θα έπρεπε να έχουν διανεμηθεί στην αγορά ήδη 2,1 δισ. Τι έγιναν αυτά; Ρωτήστε τον κ. Τσακαλώτο… Μάλλον κάλυψαν κάτι… δανεικά από ΕΣΠΑ και άλλες πηγές που… απαλλοτριώθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2015 για να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις…

Τώρα, πότε θα πάρουμε τα υπόλοιπα 2,6 δισ. της πρώτης αξιολόγησης; Καλό Σεπτέμβριο και βλέπουμε, ανάλογα με το τι θα γίνει με τους “αστερίσκους” που συνοδεύουν την έγκριση. Για να δούμε. Θα εκταμιευθούν ή θα ζήσουμε νέο θρίλερ ασφυξίας; Και ακολουθεί και η δεύτερη αξιολόγηση που θα είναι ακόμη πιο επίπονη. Χαιρετίσματα…

Αυτά βλέπουν και οι ξένοι οίκοι και εκδηλώνουν έντονο προβληματισμό για το πώς θα πορευτεί στη συνέχεια η κυβέρνηση Τσίπρα και το αν τελικά η περίφημη πολιτική σταθερότητα που θεωρητικά εξασφαλίζουν οι 153 μουτζαχεντίν βουλευτές της συγκυβέρνησης μπορεί να θεωρηθεί ασφαλής… Και τούτο καθώς διαπιστώνουν οι ξένοι αναλυτές (ενδεικτικά τα όσα ανέφερε η Citigroup), ότι το βάρος των φόρων που θα σηκώσουν οι Έλληνες υποδηλώνει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν πρόκειται να περάσει ήσυχες μέρες. Εκτιμώντας ότι η δυσαρέσκεια της κοινωνίας θα αυξηθεί από τα νέα μέτρα λιτότητας. Και έρχεται και η δεύτερη αξιολόγηση…

Τι μπορεί να είναι αντίβαρο σε όλα αυτά; Μόνο μία σοβαρή αναπτυξιακή στόχευση. Αλλά πώς μπορεί να μιλήσει σοβαρά κανείς για ανάπτυξη σε μία χώρα που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Όπου οι δομές της είναι ξεχαρβαλωμένες, όπου η γραφειοκρατία κυριαρχεί, όπου δεν υπάρχουν σταθεροί κανόνες παιχνιδιού. Ακόμη και η σταθερή φορολογία που υπόσχεται προς τους επενδυτές ο νέος αναπτυξιακός νόμος ακυρώνεται στην ουσία στην καθημερινότητα από πλήθος παρεμβάσεων και μάλιστα πολλές από αυτές με αναδρομική ισχύ. Ενώ μέσω της εκτόξευσης των έμμεσων φόρων “καίγεται” το όποιο δυνητικό όφελος μπορεί να υπάρξει μέσω της άμεσης φορολογίας. Ποιος κοροϊδεύει ποιον λοιπόν.

Εδώ ακόμη και στα έργα που υπογράφονται, με δεκάδες προσχήματα υπάρχουν συνεχώς καθυστερήσεις. Ακόμη για παράδειγμα και το Ελληνικό, που είναι πράγματι ένα project πνοής, κινδυνεύει να διαρκέσει χρονικά μέχρι να υλοποιηθεί και να αποδοθεί, σχεδόν όσο κράτησε η κατασκευή του έργου  – μαμούθ, του μεγαλύτερου παγκοσμίως τούνελ που διασχίζει τις Άλπεις…

Για ποια ανάκαμψη λοιπόν να μιλήσει κανείς; Αλλά άντε και υπάρχει από τους επενδυτές η βούληση να ρίξουν λεφτά στη χώρα. Άλλωστε, έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν assets σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, assets που σε άλλες εποχές θα απαιτούσαν πολλαπλάσιο τίμημα για να μην χαρακτηριστεί σκάνδαλο (από τους σημερινούς κυβερνώντες μάλιστα…) η πώλησή τους. Υπάρχει η βούληση στην πυραμίδα της σημερινής εξουσίας να ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την ανάπτυξη; Και δεν αναφέρομαι στο Μαξίμου. Μιλώ για υπουργούς, κυβερνητικά στελέχη και συνδικαλιστές. Οι οποίοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μπλοκάρουν κάθε επένδυση. Μπορεί να βασιστούν σε αυτό τον συρφετό προσδοκίες ανάκαμψης;

ΥΓ: Κανονικά, αν δεν υπήρχαν οι χρονοκαθυστερήσεις και τα πολιτικάντικα τερτίπια, η χώρα θα έπρεπε να έχει λάβει τουλάχιστον 4 ακόμη δισ. Τα έφαγε η… σκληρή διαπραγμάτευση…

[ΠΗΓΗ: capital.gr., του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, 17/6/2016]

 

ΣΤΑΘΑΚΗΣ: ΕΠΙΤΑΧΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

stathakis-o-efoplistis-tis-aristeras.w_lΟ νέος αναπτυξιακός νόμος δίνει μια πραγματική δυνατότητα εξόδου από την κρίση, ενταγμένη στην οικονομική συγκυρία και κινείται στο πλαίσιο της συμφωνίας της χώρας με τους δανειστές, ανέφερε ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης, μιλώντας στη Βουλή κατά τη συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου.

«Χρειαζόμαστε μια δίκαιη ανάπτυξη, ικανή να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να μοιράσει δίκαια τα οφέλη σε όλες τις κοινωνικές ομάδες», τόνισε ο υπουργός Οικονομίας και υπογράμμισε ότι, «ούτε ο αναπτυξιακός από μόνος του, ή άλλο χρηματοδοτικό εργαλείο μπορεί να αποτελέσει τον μοναδικό παράγοντα της μεταστροφής της οικονομίας σε μια αναπτυξιακή τροχιά».

Σύμφωνα με τον κ. Σταθάκη υπάρχουν δυο βασικές επιλογές για την ανάπτυξη. Η πρώτη στηρίζεται στην πολύ χαμηλά αμειβόμενη και ευέλικτη εργασία, τη χαμηλή φορολογία, την αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους και εδράζεται στη γρήγορη ανάπτυξη κερδοφορίας και το μαζικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

«Η κυβέρνησή μας βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα» σημείωσε. Η επιλογή της για την ανάπτυξη, «δεν θα στηριχθεί σε αυτά τα δεδομένα, αλλά στο εξειδικευμένο και μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό – και με αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο, θα παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας».

Συνεχίζοντας, ο κ. Σταθάκης χαρακτήρισε «χαοτική» την κατάσταση που παρέλαβε η κυβέρνηση από τους δυο παλαιότερους επενδυτικούς νόμους, και κατηγόρησε την αξιωματική αντιπολίτευση για δημαγωγία.

«Οι παλαιότεροι νόμοι άφησαν 6.000 επενδυτικά προγράμματα και 6,5 δισ. ευρώ χρωστούμενα. Ξεπαγώσαμε το Μάιο τα χρήματα τα οποία είχαν δεσμευτεί από την Κομισιόν. Ορίσαμε διορία για τις παλιές επενδύσεις και δεσμεύσαμε πραγματικούς και όχι φανταστικούς πόρους για την πληρωμή 2,5 δισ. ευρώ εντός πενταετίας ή επταετίας», σημείωσε ο υπουργός Οικονομίας. Στο εξής, πρόσθεσε, θα επιταχυνθούν οι διαδικασίες της αξιολόγησης και θα ολοκληρώνονται σε διάστημα από τρεις έως πέντε μήνες.

[ΠΗΓΗ: in.gr., 14/6/2016]

«ΣΚΟΠΙΜΑ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

assets_LARGE_t_420_54381177_type12905«Η συμπεριφορά αυτή της κυβέρνησης αποτρέπει καθένα που θα ήθελε να επενδύσει στην Ελλάδα» αναφέρει το Capital.gr ο Μερκούριος Αγγελιάδης, ο επιχειρηματίας που οραματίστηκε να δημιουργήσει τη “Ριβιέρα της Μεσογείου” στη Ρόδο, ύστερα από την ανακοίνωση του Υπ. Πολιτισμού για το χαρακτηρισμό ως αρχαιολογικό χώρο μιας έκτασης περισσότερο από 10.000 στρέμματα στην περιοχή της Αφάντου. Επιπροσθέτως, θεωρεί ότι οι επενδύσεις είναι ο μόνος δρόμος μέσα από τον οποίο μπορεί η Ελλάδα να ανακάμψει.

Η θέληση του Ελληνοαμερικανού εγνωσμένου κύρους επιχειρηματία Μερκούρη Αγγελιάδη, με πείρα σε μεγάλα έργα, και δη ομοσπονδιακά,  να αξιοποιήσει την περιοχή αυτή, μια προοπτική που έδωσε –προς στιγμή– ανάσα ζωής στους κατοίκους, με την απόφαση –τότε της κυβέρνησης Σαμαρά– να δώσει όλο αυτό τον εγκαταλελειμμένο χώρο που ταλαιπωρεί και υποβιβάζει την τουριστική προσέγγιση και εκμετάλλευσή της ήδη από την 10ετία του 1970.

Η επένδυση παρά τις γνωστές γραφειοκρατικές δυσκολίες του ελληνικού δυσκίνητου κράτους, εν τούτοις προχωρούσε σταδιακά έστω και μετ’ εμποδίων. Ο Μερκούρης Αγγελιάδης, ξεχειλίζοντας οργή αλλά και θυμό –πλην όμως όντας ιδιαίτερα φλεγματικός– για  την συνολική συμπεριφορά του ελληνικού δημοσίου –όπως μας είπε ο ίδιος, δεν ξεχωρίζει κόμματα και κυβερνήσεις, ούτε εμπλέκεται στις εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες– που μετά τα τελευταία γεγονότα με το Υπουργείο Πολιτισμού εμφανίζεται σαν να εξαπατά, για ακόμα μια φορά, έναν υποψήφιο επενδυτή. Επένδυση, η οποία αν προχωρήσει, θα αποφέρει μέγιστα οφέλη όχι μόνο στην περιοχή με την ανάπτυξη, αλλά και συνολικά στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση, όμως, με κάποιο τρόπο φαίνεται να βάζει φρένο στα σχέδια του επιχειρηματία για το μεγαλόπνοο αυτό έργο.

Η επένδυση για την περιοχή της Αφάντου για τον Μερκούριο Αγγελιάδη δεν είναι καινούργια. Από το 1993, επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη είχε εκφράσει το ενδιαφέρον του είτε για αγορά, είτε για ενοικίαση. Και επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ έγιναν ανάλογες προσπάθειες, χωρίς ωστόσο κανένα αποτέλεσμα. Από τότε πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια, όπως μας λέει ο ίδιος καθ’ οδόν προς το Άγιο  Όρος, διευκρινίζει πως πριν από λίγα χρόνια και ευρισκόμενος στο ταξίδι του στην Ιερουσαλήμ για την επίσκεψη του Οικουμενικού πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου  και του Ποντίφικα Φραγκίσκου το 2014, πέρασε από τη Ρόδο –ο ίδιος κατάγεται από τη Σύμη– και εκεί  έμαθε για πρώτη φορά για το διαγωνισμό  που είχε προκηρύξει το  ΤΑΙΠΕΔ.  Ο Μερκούρης Αγγελιάδης θέλησε να πάει κόντρα σε αυτό που υπογραμμίζεται σε ελληνοαμερικανικούς επιχειρηματικούς κύκλους, όταν διαχωρίζονται πλήρως τα πατριωτικά συναισθήματα και η αγάπη για την Ελλάδα από τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Θέλησε –παρά τα γνωστά προβλήματα του δυσκίνητου και γραφειοκρατικού ελληνικού κράτους– να κάνει όλα όσα απαιτούνται, μέχρι να αρχίσει το έργο να παίρνει σάρκα και οστά.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΔΑΝΕΙΚΑ…

Εμφανώς σαστισμένος και δικαιολογημένα απογοητευμένος από τις τελευταίες εξελίξεις, περιμένει να δει τι θα επακολουθήσει, επαναξιολογώντας τις προθέσεις του και τις επόμενες κινήσεις του.

– Πώς σχολιάζετε τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες;

«Πολλά πράγματα δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι όταν ανέφερα και ανέλυσα στους Ροδίτες τι θέλω να κάνω, υπήρξε ενθουσιασμός. Όλοι αγάπησαν το έργο. Η επένδυση είναι πολύ μεγάλη. Χρειάζονται πολύ μεγάλα ποσά, και θεωρούσα ότι μπορώ να προσελκύσω και άλλους επιτυχημένους Ελληνοαμερικανούς επιχειρηματίες, δεύτερης και τρίτης γενιάς, αλλά και άλλους με επενδυτικό ενδιαφέρον. Προσωπικά με ενδιέφερε να γίνει το έργο, αλλά και να μην χάσω χρήματα. Ένα έργο που το θέλει η Ρόδος. Αν γίνει, θα μπορέσει να προσελκύσει και άλλου είδους τουρίστες. Δεν θα αφορά μόνο τους τουρίστες με το βραχιολάκι (σ.σ. all inclusive). Μην παρεξηγηθώ, δεν το κατηγορώ αυτό το είδος (τουρίστα), ένας από αυτούς είμαι και εγώ. Αφορά και ανθρώπους/επισκέπτες που για παράδειγμα παίζουν γκολφ, όχι τον Αύγουστο, που έχει πολλή ζέστη, αλλά τον Οκτώβριο ή ακόμα και τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο. Είναι αυτός που θα “κλείσει” κάποιο γιοτ. Είναι αυτός που θα πάει στην παλιά πόλη να φάει. Γι’ αυτό λέω ότι αυτό το έργο μπορεί να δημιουργήσει τη “ριβιέρα της Μεσογείου”. Δεν είναι δυνατόν ο τουρισμός να σταματάει στις 15 Οκτωβρίου. Και αυτό επιδιώκουμε με αυτή την επένδυση. Τουρισμό 12 μήνες το χρόνο».

-Με αυτή τη συμπεριφορά, θεωρείτε ότι η κυβέρνηση βοηθάει τις επενδύσεις;

«Κατηγορηματικά όχι. Θα σας πω την εμπειρία μου στην Αμερική, όντας μέλος σε μεγάλους οργανισμούς. Συζητώντας με επιτυχημένους επιχειρηματίες, με πολλά χρήματα, Ελληνοαμερικανούς δεύτερης και τρίτης, με κοροϊδεύουν για την απόφασή μου. Μου λένε “ο πατέρας μου είχε χάσει τα χρήματά του και μου είχε πει να μην κάνω κάποια κίνηση”. Είναι πολύ λυπηρό αυτό που λέω. Κανένας επιχειρηματίας με πολλά χρήματα δεν θέλει να έρθει στην Ελλάδα. Απόδειξη ότι κανείς επιχειρηματίας από την μεταπολίτευση και μετά δεν κατάφερε να κάνει κάποιο έργο.»

– Τι θα θέλατε να πείτε στην πολιτική ηγεσία;

«Χρειάζονται οπωσδήποτε επενδύσεις για να ανοίξουν δουλειές. Είναι το πρωταρχικό και το βασικό. Όχι δανεικά. Χρειάζονται ανθρώπους να έρθουν να επενδύσουν! Δεν το καταλαβαίνουν; Και να πάψουν τα εγώ κα εσύ και η καρέκλα. Οι επενδύσεις είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί η Ελλάδα μας! Είναι η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο.»

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ

Στην συζήτηση με τον Μερκούρη Αγγελιάδη, ήταν παρών και ο εκπρόσωπός του στην Ελλάδα και στενός του συνεργάτης στην επένδυση, Αναστάσιος Ατσίδης, ο οποίος πολύ γλαφυρά μας περιγράφει τα γεγονότα των τελευταίων δυο ετών, θεωρώντας μάλιστα με την τελευταία απόφαση ο στόχος ήταν να ματαιωθεί η επένδυση.

«Τον Ιούλιο του 2014, ο κ. Αγγελιάδης ήταν πλειοδότης στο διαγωνισμό με 26, 9 εκατ. με τον δεύτερο πλειοδότη στα 17 εκατ., με ενδιαφέρον να πάρει το βόρειο τμήμα του Γκολφ, ενώ το νότιο πήρε η εταιρεία του κ. Νικολαϊδη. Από το διαγωνισμό, προβλεπόταν η κατάθεση της εγγυητικής επιστολής 2 εκατ. ευρώ. Την περίοδο εκείνη η διαφορά ευρώ δολαρίου ήταν περίπου στο 1,4 και ο πλειοδότης χρειάστηκε να στείλει ένα ποσό περίπου 3 εκατ. δολάρια στην τράπεζα της Ρόδου και εν συνεχεία εκδόθηκε η εγγυητική επιστολή. Υπήρξαν αρκετές καθυστερήσεις για την υπογραφή των συμβολαίων, από διάφορα θέματα που είχαν προκύψει. Πριν από περίπου 3 μήνες κληθήκαμε από το Υπουργείο Πολιτισμού που ήθελε ένα αρχαιολογικό τμήμα 209 στρεμμάτων, το βουνό του Ερημόκαστρου, να εξαιρεθεί από το Project. Αφού λοιπόν ζήτησαν τα 209 στρέμματα να βγουν από το συμβόλαιο που θα γινόταν, εμείς το αποδεχθήκαμε, διότι η χρήση του ήταν αρχαιολογική και δεν μπορείς να χτίσεις μέσα σε αυτό. Η οποιαδήποτε κατασκευή γινόταν εκεί (πεζόδρομοι κλπ), θα ήταν κατόπιν έγκρισης του τοπικού συμβουλίου και στη συνέχεια αρχαιολογικού συμβουλίου. Δεχθήκαμε λοιπόν να φύγουν αυτά τα 209 στρέμματα από τον διαγωνισμό. Πριν από 10 ημέρες κληθήκαμε εκ νέου από το Υπουργείο περιβάλλοντος, όπου μας ζητήθηκε ένας υδροβιότοπος, περίπου 10,5 στρέμματα να βγει από τον διαγωνισμό. Τους είπα ότι αυτός ο χώρος δεν είναι υδροβιότοπος, διότι γνωρίζω την περιοχή και ότι αυτός ο χώρος ήταν “μπαζότοπος” και όχι υδροβιότοπος. Δυσκολεύτηκαν να το καταλάβουν. Επίσης τους εξήγησα ότι δεν θα γινόταν κάποιο κτίσμα στο χώρο αυτό και ότι η εταιρεία που έκανε τον διαγωνισμό, σωστά προέβλεψε να δοθεί στον επενδυτή διότι θα τον κρατούσε πάντα καθαρό. Ζήτησαν να φύγει και αυτό, ενώ από την πλευρά μου επιφυλάχθηκα να τους στείλω φωτογραφίες. Από και πέρα δεν ξέρω ποια ήταν η τύχη του. Στις 22 Απριλίου έλαβε χώρα το Συμβούλιο Διοίκησης, όπου τα συναρμόδια υπουργεία συνεδριάζουν για τη δημοσίευση του Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου που θα ισχύσει. Και ενώ πιστεύαμε ότι το θέμα θα τελείωνε, προς έκπληξή μας, ο δικηγόρος του κ. Αγγελιάδη στην Αθήνα και οι τεχνικοί του σύμβουλοι τον ειδοποίησαν ότι στο Συμβούλιο Διοίκησης εμφανίστηκε κάποιος εκπρόσωπος του Υπουργείου πολιτισμού και δήλωσε ότι όλο το ακίνητο τίθεται σε αρχαιολογική ζώνη και μεταφέρονται όλες οι αρμοδιότητες του από το υπουργείο Περιβάλλοντος στο υπουργείο Πολιτισμού, καθώς και ότι διάταγμα στις 21 Απριλίου του 2016 αναφέρει σαφέστατα ότι γίνεται επαναπροσδιορισμός της έκτασης του Ερημοκράστρου που από 209 στρέμματα που μας ζητούσαν, έγινε 10.000 στρέμματα.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τι γίνεται με την επένδυση του βόρειου και του νότιου Γκολφ. Όλη η επένδυση ‘πάει περίπατο’. Φαίνεται ότι δεν θέλουν να την κάνουν την επένδυση. Θέτουν δηλαδή το βόρειο Γκόλφ, αλλά και το νότιο, των οποίων πλειοδότες είναι ο κ. Αγγελιάδης και ο κ. Νικολάιδης ως αρχαιολογική ζώνη. Θεωρώ, λοιπόν, ότι θέλουν να ματαιώσουν την επένδυση.

Οι τεχνικοί σύμβουλοι του κ. Αγγελιάδη στην Αθήνα και το νομικό του γραφείο παρακολουθούσαν την πορεία της υπόθεσης. Υπήρχε βέβαια κάποια μεγάλη καθυστέρηση, διότι υπήρχαν κάποια προβλήματα από πλευράς της Διοίκησης –γνωρίζετε πώς δουλεύει το κράτος–, γι’ αυτό και πιστεύαμε πως η υπόθεση θα έκλεινε. Γι’ αυτό και ο κ. Αγγελιάδης έχει δαπανήσει ένα μεγάλο ποσό, πάνω από 1 εκατ. ευρώ τόσο για το Master plan της επένδυσης από μελετητικό γραφείο της Νέας Υόρκης, όσο και για την νομική υποστήριξη στην Αθήνα, καθώς αντίστοιχα και τεχνική υποστήριξη. Και έρχονται σήμερα και του λένε ότι η επένδυση σχεδόν ακυρώνεται».

ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

– Ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις σας;

«Όπως αναφέρει ο κ. Αγγελιάδης: αν δεν μου το δώσουν όπως λέει η προκήρυξη του διαγωνισμού και όπως το πήρα, κάνοντας αυτή την προσφορά, θα αποχωρήσω, θα απαιτήσω από το ελληνικό δημόσιο τις δαπάνες που έχω ξοδέψει μέχρι σήμερα και θα ζητήσω και τις αποζημιώσεις στα ευρωπαϊκά δικαστήρια ή όπου αλλού χρειαστεί.

Όλη η περιοχή δεν είναι αρχαιολογική. Αυτοί το βάφτισαν έτσι, προκειμένου να ματαιώσουν την επένδυση. Διότι ένας αρχαιολογικός χώρος προσδιορίζεται από τα πόσα αρχαία έχουν βρεθεί, στις ανασκαφές που έχουν γίνει. Το βουνό του Ερημόκαστρου είναι ένα βουνό που λένε ότι υπήρξαν κάποια ευρήματα στο παρελθόν, ας επαναπροσδιορίσουν λοιπόν τις συντεταγμένες εκεί και από τα 209 στρέμματα ως αρχαιολογική ζώνη, ας το κάνουν 210, 220, άντε 250. Το να την επαναπροσδιορίζουν σε 10.000 στρέμματα, όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχει σκοπιμότητα».

-Όλη η επένδυση πόσα στρέμματα είναι;

«Η καθαρή οικοδομήσιμη επένδυση είναι 540 στρέμματα. Από εκεί και πέρα παραδίδονται για χρήση άλλα 500 στρέμματα που είναι το Golf και έχει την υποχρέωση η Μ.Α. Angeliades (σ.σ η εταιρεία του κ. Αγγελιάδη) να το φτιάξει και επιπλέον είναι κάποιες ακόμη εκτάσεις μη οικοδομήσιμες.» 

-Είπατε ότι υπάρχει σκοπιμότητα;

«Ναι, όλη αυτή η ιστορία είναι για να ματαιωθεί η επένδυση. Είναι δυνατό πριν γίνει ο διαγωνισμός να μην έχει ελεγχθεί ότι ο χώρος είναι αρχαιολογικός. Πώς είδαν τότε το Ερημόκαστρο με 209 στρέμματα και το έβαλαν στο project και έρχονται τώρα και λένε δεν είναι 209, αλλά 10.000 στρέμματα.»

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, συνέντευξη στη Δέσποινα Συριοπούλου, 27/4/2016]

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

softexΜπορεί η δημοσιονομική προσαρμογή και οι μεταρρυθμίσεις να αποτελούν το πρώτο και βασικό βήμα για τη σταδιακή επιστροφή της Ελλάδας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ωστόσο η εισροή φρέσκου χρήματος στη χώρα, μέσω κυρίως ξένων επενδύσεων, είναι αυτή που θα τη βγάλει οριστικά από τον πολυετή υφεσιακό κύκλο.

Δύστυχοι όμως, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (όπως π.χ. Tns Fairfax Group του Καναδού Πρεμ Γουάτσα ή της Cosco) –και αυτές σε περιόδους πολιτικής σταθερότητας όπου η χώρα είχε αρχίσει να εμφανίζει τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης– η κρίση έχει συνοδευτεί κυρίως με τη… φυγή ξένων επενδυτών, οι οποίοι προεξόφλησαν μακρά περίοδο οικονομικής στενότητας στην Ελλάδα.

Ακόμη και πολυεθνικές οι οποίες επέλεξαν να μείνουν Ελλάδα αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα μας, ύστερα από παρατεταμένη περίοδο πτώσης των μεγεθών τους. Τελευταία παραδείγματα φυγής ξένων κεφαλαίων είναι τα λουκέτα που μπήκαν σε δύο ιστορικές ελληνικές εταιρείες, τη Softex και την IΜΑΣ.

Ειδικότερα, την περασμένη εβδομάδα, μπήκε οριστικά λουκέτο στο εργοστάσιο της μεγαλύτερης ελληνικής βίομηχανίας προϊόντων χάρτου Softex (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), με αποτέλεσμα την απόλυση των περίπου 200 εργαζομένων. Θυμίζουμε ότι η πολυεθνική Bolton Group είχε ανακοινώσει την απόφασή της από τον περασμένο Ιανουάριο να κλείσει το εργοστάσιό της στο Βοτανικό, ύστερα από τα μεγάλα προβλήματα που δημιούργησε η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε τον περασμένο Ιούλιο. Εκτός από τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στη γραμμή παραγωγής, θέμα αποτέλεσε και η πολύ χαμηλή αποζημίωση που έλαβε η εταιρεία από τις ασφαλιστικές. Το υπουργείο Εργασίας προσπάθησε να βρει κάποια λύση και να αποτρέψει το… μοιραίο, αλλά τελικά δεν αποφεύχθηκε.

Πριν από λίγες ημέρες εξάλλου, ο γερμανικός όμιλος ContiTech –ο οποίος, μεταξύ άλλων, παράγει και τα γνωστά ελαστικά Continental–, αποφάσισε να διακόψει την παραγωγική δραστηριότητα της βιομηχανίας παραγωγής μεταφορικών ταινιών ΙΜΑΣ, μιας εταιρείας με ιστορία 44 ετών στην Ελλάδα, η οποία απασχολεί σήμερα 138 εργαζομένους. Η γερμανική πολυεθνική επικαλέστηκε τη μειωμένη ζήτηση για τα προϊόντα που παράγει η ελληνική εταιρεία, λόγω της παγκόσμιας ύφεσης στην εξορυκτική βιομηχανία, καθώς και τη συμπίεση των τιμών για τα βασικά είδη της βιομηχανίας. Σε σχετική επιστολή αναφέρει ότι οι εταιρείες εξόρυξης λιγνίτη, καθώς και οι εταιρείες παραγωγής τσιμέντου και χάλυβα, αλλά και άλλες βιομηχανικές εταιρείες σταμάτησαν να υλοποιούν τις επενδύσεις που πραγματοποίησαν πριν από μερικά χρόνια.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, βέβαια, έχουν αποφασίσει να αποεπενδύσουν από τη χώρα μας και άλλοι διεθνείς κολοσσοί, απόρροια της κάθετης πτώσης της ζήτησης, της ολοένα συρρικνούμενης αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων καταναλωτών, αλλά και του αυξημένου ανταγωνισμού με βάση κυρίως τις τιμές. Θυμίζουμε για παράδειγμα ότι γρήγορα εγκατέλειψαν την Ελλάδα αμέσως μετά το πρώτο Μνημόνιο η γαλλική αλυσίδα λιανεμπορίου Fnac (με 4,5 χρόνια παρουσίας στη χώρα) και η γερμανική αλυσίδα σούπερ μάρκετ Aldi (με λιγότερα από δύο χρόνια).

Τρανταχτές αποχωρήσεις ξένων έστω και χωρίς να μπουν λουκέτα αποτελούν ακόμα η φυγή της γαλλικής Carrefour το καλοκαίρι του 2012 (όπου ο όμιλος Μαρινόπουλου απέκτησε το ποσοστό της) και της γερμανικής Makro τον Νοέμβριο του 2014, που το δίκτυο των καταστημάτων της απέκτησε ο όμιλος Σκλαβενίτη.

Χαρακτηριστική είναι ακόμη στον εγχώριο τραπεζικό κλάδο η πώληση ή η δραματική συρρίκνωση του δικτύου τους από παγκόσμιους κολοσσούς όπως είναι λ.χ. των γαλλικών Credit Agricole (που είχε αποκτήσει την πλειοψηφία της ΕμπορικήςΤράηεζας) και Societe Generale (μεγαλομετόχου της Γενικής), αλλά και της πορτογαλικής Banco Commercial Portugues (στη Millenium Bank). Παράλληλα, είχαμε την αποχώρηση της αμερικανικής Citigroup από τη λιανική τραπεζική, αλλά και της γαλλικής BNP Paribas, που έμεινε μόνο με μια απλή αντιπροσώπευση στην Αθήνα.

Την περασμένη εβδομάδα κυκλοφόρησαν και πάλι φήμες ότι θα φύγει και η HSBC από την Ελλάδα, με βάση τις δηλώσεις κάποιων στελεχών του ομίλου σε διεθνές συνέδριο για τον κλάδο του real estate.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι τα δανειακά χαρτοφυλάκια θα πωληθούν σε άλλες τράπεζες με τη διαδικασία που ακολούθησαν οι γαλλικές τράπεζες όταν αποχώρησαν από την Ελλάδα. Πάντως εκπρόσωποι της τράπεζας στην Ελλάδα διέψευσαν κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο, προσθέτοντας ότι έχουν υπάρξει και άλλα ανάλογα δημοσιεύματα τα τελευταία χρόνια, χωρίς καμία, όπως αποδείχτηκε, ουσιαστική βάση.

Στον πετρελαϊκό κλάδο και πιο συγκεκριμένα στην εμπορία καυσίμων, η βρετανική BP και η αγγλοολλανδική Shell αποφάσισαν ύστερα από πολλά χρόνια να πουλήσουν τις εν Ελλάδι δραστηριότητές τους (σε Ελληνικά Πετρέλαια και Motor Oil αντίστοιχα) διατηρώντας μόνο το σήμα τους στα πρατήρια (έναντι royalties). Από τις υπόλοιπες… αποχωρήσει ξεχωρίζουν αυτές της Bacardi Hellas, θυγατρικής της ομώνυμης πολυεθνικής, η οποία αποφάσισε να καταργήσει την αυτόνομη παρουσία της στη χώρα μας και να δώσει τη διανομή των προϊόντων της σε άλλες εταιρείες, και των καταστημάτων Saturn, καθώς η μαμά γερμανική εταιρεία επέλεξε να μείνει στην ελληνική αγορά μόνο με το δίκτυο της Media Markt.

Την ίδια στιγμή, πολλοί ξένοι όμιλοι μπορεί να διατηρούν την παρουσία τους στην Ελλάδα, ωστόσο φρόντισαν να περιορίσουν σημαντικά την έκθεσή τους στη χώρα μας, ενώ κάποιες από αυτές που είχαν για ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων ή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης ως «ορμητήριο» την Ελλάδα, επέλεξαν άλλη χώρα ως βάση τους.

[ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, του Μάκη Αποστόλου, 20/03/2016]

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

IMG_0515του Δρ. Γεωλογίας Νικολάου Αρβανιτίδη

Δεν πάει να λέγεται η Άλφα ή Βήτα εταιρία, ή όπως αλλιώς θέλει να ονομάζεται. Δεν πάει να πρόκειται για την τάδε ή την άλλη επένδυση.

Το πρόβλημα και η λύση του είναι η Παραγωγική Οικονομία. Δεν υπάρχει πιο εύκολη εξίσωση. Γιατί έτσι μπορείς να πληρώνεις τα χρέη σου με λεφτά που βγάζεις ο ίδιος. Γιατί έτσι είναι βιώσιμες οι οικονομίες και επιβιώνουν οι κοινωνίες των ανεπτυγμένων χωρών.

Πληρώνουν δηλαδή τα χρέη που έχουν με δικά τους λεφτά. Ή αν θέλετε η ισχυρή παραγωγική οικονομία που δημιουργούν τους δίνει την δυνατότητα να παίρνουν χαμηλότοκα δάνεια για να ξεπληρώνουν τα προηγούμενα υψηλότοκα που πήραν.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά πρέπει να είσαι πρόθυμος και ικανός να αξιοποιήσεις τα πλουτοπαραγωγικά σου πλεονεκτήματα με το όφελος προσανατολισμένο στους πολίτες και τους νέους ανθρώπους, με σταθερές θέσεις εργασίας και δυναμική υποστήριξη του κοινωνικού κράτους.

Στην περίπτωση λοιπόν παραγωγικής αξιοποίησης των μεταλλευμάτων στην Ολυμπιάδα, το Στρατώνι και τις Σκουριές, τα πράγματα είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα:

  • Βεβαιωμένα και δυναμικά αποθέματα πολυμεταλλικών κοιτασμάτων ψευδαργύρου-μολύβδου- αργύρου- χρυσού και χαλκού-χρυσού, που σε κάθε άλλο μέρος του πλανήτη θα βρισκόντουσαν ήδη σε πλήρη παραγωγική ετοιμότητα και υλοποίηση.
  • Χιλιάδες επιστήμονες, μεταλλωρύχοι και ελεύθεροι επαγγελματίες που εργάζονται , απασχολούνται και αμείβονται με σχετικά υψηλά εισοδήματα, με διασφαλισμένη και συστηματική φορολογική προσφορά για πολλά χρόνια μπροστά.
  • Ένα κράτος που εισπράττει πολλαπλά οικονομικά και άλλα οφέλη, με προοπτική δημιουργίας ευρύτερων αναπτυξιακών προϋποθέσεων στη υπηρεσία πάντοτε του δημόσιου συμφέροντος και κοινωφελούς εργασίας.
  • Περιβαλλοντικά δεδομένα διαχειρίσιμα και συγκεκριμένα ελεγχόμενα σε αντικειμενικά και επιστημονικά τεκμηριωμένες βάσεις, σε πλήρη διάσταση και αντίθεση στα μυθοπλαστικά σενάρια που σκαρφίζονται κάποιοι για δικούς τους προσωπικούς ή άλλους λόγους. Γιατί τα περί οικολογικών καταστροφών από το μετάλλευμα των Σκουριών ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας ή επινοείται απλά από, κατά τα φαινόμενα, «σκουριασμένες» αντιλήψεις.

Και βέβαια το βασικό ερώτημα που πολλοί θέτουν είναι, που πάει τελικά αυτή η χώρα;

Πως θα καταφέρει να λύσει τα προβλήματα της και να αλλάξει τη σημερινή κατάσταση; Ποιοι είναι αυτοί και με ποιο δικαίωμα καθορίζουν το μέλλον της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις και ποιοι θα έπρεπε πραγματικά να τις παίρνουν. Γιατί καταλήγουν στη χώρα μας πρότυπα να είναι αυτοί που προτείνουν την καταστροφή και όχι αυτοί που επιλέγουν τη δημιουργία. Να επικρατούν δηλαδή οι καταστροφικές και όχι οι δημιουργικές δυνάμεις.

Είναι εμφανές ότι στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν και είναι μάλλον περισσότερο κοινωνικό και λιγότερο πολιτικό. Γιατί η όποτε η πολιτική προσπάθησε να δώσει τη μάχη με τις συντεχνίες, τα οικονομικά συμφέροντα και το συστημικό κατεστημένο, την έχασε.

Ακόμη και στις περιπτώσεις απλών και σχετικά ανώδυνων μεταρρυθμίσεων. Λέει λοιπόν η σημερινή διακυβέρνηση ότι όλοι πρέπει να πρέπει να φορολογούνται. Γιατί αυτή η τόσο απλή και αυτονόητη διαπίστωση οδηγεί ακόμη και σήμερα σε έντονες και μετωπικές αντιπαραθέσεις; Γιατί την ίδια στιγμή να μην ανήκουν όλοι οι Έλληνες σε ένα ασφαλιστικό ταμείο, όπως με μεγάλη επιτυχία και κυρίως κοινωνική δικαιοσύνη γίνεται αλλού.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, υπάρχουν από την άλλη πλευρά όλοι αυτοί που, αυτή τη φορά, με την ανοχή και παθητική στάση της πολιτικής, εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις και δεν χάνουν την ευκαιρία να ξεσηκώνουν και να παραπλανούν ανυποψίαστους πολίτες, πολύ συχνά κόντρα στα πραγματικά τους συμφέροντα. Και σε αυτό λοιπόν το πεδίο θα πρέπει η πολιτική αντιπαράθεση να είναι απόλυτη και αποφασιστική. Γιατί εδώ κρίνεται το μέλλον και η προοπτική της χώρας.

Επιλέγουμε δηλαδή την Ελλάδα της ακινησίας και της καταστροφής, ή αυτή της ελπίδας και της δημιουργίας; Θέλουμε πραγματικά να φτιάξουμε μια χώρα όπου η αλήθεια δεν γίνεται ψέμα και το ψέμα αλήθεια?

Η λύση τότε είναι μία και ο δρόμος μονόδρομος, και αυτός είναι σίγουρα να κάνουμε την δημιουργία και την αλήθεια πρωταγωνιστές.

πηγή: greenminerals.blogspot

 

 

 

ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΛΙΘΙΟΥ, ΗΛΙΘΙΕ!

An experimental Bolivian-made licell phone battery made with lithium extracted from the Uyuni saltpan, at the Llipi pilot plant in Uyuni, south from La Paz, on August 17, 2015. The Bolivian government on Sunday signed a contract with German company K-Utec AG Salt Technologies to build a plant to extract Lithium carbonate from the salpeter of the Uyuni salt pan, the world largest. Bolivia has more than 40% of the global lithium reserves. AFP PHOTO/Aizar Raldes        (Photo credit should read AIZAR RALDES/AFP/Getty Images)

του Δρ Πέτρου Τζεφέρη

«Ουδείς επισκέπτης φεύγει από τη Βολιβία αν δεν δει το Salar de Uyuni, τη μεγαλύτερη ξηρή λίμνη στον κόσμο και δεύτερο πιο δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο της χώρας. Πρόκειται για μια έκταση 10 χιλ. τετραγ. χιλιόμετρα, που διαμορφώθηκε ύστερα από μετασχηματισμούς προϊστορικών λιμνών και βρίσκεται στο υψίπεδο των Άνδεων, καλυπτόμενη από λίγα μέτρα κρούστας αλατιού. Το τοπίο και η βιοποικιλότητα του οικοσυστήματος το καθιστούν μοναδικό. Ωστόσο, υπάρχει και κάτι ακόμη που το κάνει …αμφιλεγόμενο και αντικείμενο συζητήσεων κυρίως μεταξύ οικολογικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων. Τα κοιτάσματα λιθίου που είναι κρυμμένα κάτω από την κρούστα. Ηδη στο νοτιοανατολικό τμήμα της λίμνης και σε έκταση 27 τετραγ. χιλ. έχουν εγκατασταθεί συγκροτήματα εξόρυξης του λιθίου!

Το ζήτημα του λιθίου της Βολιβίας δεν είναι φυσικά καινούργιο, μια και στη Βολιβία εντοπίζεται ένα μεγάλο ποσοστό (ενδεχομένως πάνω από 50%) των παγκοσμίων αποθεμάτων λιθίου στον κόσμο. Ωστόσο, η αλματώδης αύξηση της ζήτησης λιθίου, εξαιτίας της χρήσης του στα έξυπνα κινητά, τάμπλετ και στις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, έχουν ήδη αλλάξει ριζικά την τύχη των περιοχών και των λαών που διαθέτουν τα κοιτάσματα. Θετικά για εκείνους που πιστεύουν στον ορυκτό πλούτο και αρνητικά για εκείνους που πιστεύουν στην κατάρα του ορυκτού πλούτου… Είναι το ίδιο το δίλημμα του προέδρου Μοράλες, το ίδιο το δίλημμα της ανάπτυξης..

Όταν πριν από 10 περίπου χρόνια, ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες ανέλαβε τα καθήκοντά του, υποσχέθηκε να εθνικοποιήσει μέρος των φυσικών πόρων της χώρας και να τους χρησιμοποιήσει για να αναδιατάξει την οικονομία, δημιουργώντας τη «Σαουδική Αραβία του λιθίου», η οποία θα ήταν αρκετή να τους παράσχει ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για τον επόμενο αιώνα. Σήμερα, οι επικριτές του Μοράλες, του καταλογίζουν ότι συμβιβάστηκε με το μοντέλο του «εξορυκτικού καπιταλισμού», ξεπουλώντας τα μεταλλευτικά δικαιώματα σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που θα οδηγήσουν στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στις εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας και σε απαξίωση των ιθαγενών της Βολιβίας που κατοικούν σε αυτές τις περιοχές και που αντιτίθενται στις εξορύξεις. Ήδη υπογράφτηκαν συμβόλαια με διάφορες πολυεθνικές εξορυκτικές εταιρείες που αναμένεται σύντομα να «πλημμυρίσουν» τη λίμνη αλατιού του Σαλάρ Ντε Ουγιούνι…

Τους τελευταίους μήνες εν μέσω ραγδαίας πτώσης των τιμών των πρώτων υλών και του πετρελαίου, η τιμή του λιθίου εκτοξεύτηκε από τα 5 χιλ.δολ. στα 15 χιλ. δολ. ο τόνος, φέρνοντας και πάλι στο προσκήνιο τη Βολιβία. Τη Βολιβία, η οποία παραμένει μία από τις πιο φτωχές χώρες της Λατινικής Αμερικής, παρ’ όλο που πέρσι ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στη Νότια Αμερική!

Οι περισσότεροι είναι έτοιμοι να ερμηνεύσoυν το «φαινόμενο» χωρίς δεύτερη σκέψη: Είναι το “resource curse”, η κατάρα του ορυκτού πλούτου, ανόητε! Είναι το ίδιο πράγμα που απομυζά τους ανθρώπους και καταστρέφει το περιβάλλον σε κάθε αποικιοκρατική γωνιά του πλανήτη, στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία… Και που επιτείνεται από την «σπανιότητα» (scarcity) και τον «γεωλογικό εντοπισμό» εκεί όπου το χέρι του θεού έχει δυσανάλογα συγκεντρώσει τις χρήσιμες πρώτες ύλες. Κι ακόμη την υπερεκμετάλλευση των πόρων αυτών με παράλληλη συρρίκνωση των υπολοίπων δυνατοτήτων της οικονομίας. Πρόκειται για τη λεγόμενη «Ολλανδική ασθένεια» («Dutch Disease»), την μονοκαλλιέργεια ανάπτυξης που λέμε εδώ στον τόπο μας. Όπως στη Βολιβία με το λίθιο, στο Κογκό με το ταντάλιο (coltan), στη Βενεζουέλα και τη Νιγηρία με το πετρέλαιο, στη Γουινέα με το βωξίτη και στην ολλανδική περίπτωση με το φυσικό αέριο της Βόρειας Θάλασσας… Είναι λοιπόν και το “Dutch Disease”, ανόητε!

Μήπως όμως δεν είναι ακριβώς έτσι;

Γιατί καταρχήν, το “resource curse” δεν ισχύει για κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά μόνο για εκείνους τους τόπους που πληρούν συγκεκριμένες αρνητικές προϋποθέσεις και κριτήρια: των αδύναμων θεσμών, της διαφθοράς πολιτικών και πολιτών και της εξάρτησης αυτών που κυβερνούν από το πελατειακό σύστημα (clientelism). Γιατί, για παράδειγμα, δεν ισχύει το ίδιο φαινόμενο και στην Σκανδιναβική χερσόνησο; Γιατί εκεί επιτυγχάνεται η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου αλλά και η κατανομή του στους πολίτες, με ορθολογικό και εν πολλοίς δίκαιο τρόπο, μέσω διεργασιών και θεσμών όπως το γνωστό σε όλους pention fund της Nορβηγίας; Γιατί προφανώς αν δεν απαλειφθούν οι αρνητικές προϋποθέσεις που προανέφερα, δεν είναι δυνατόν να εξαλειφθεί το φαινόμενο, όσο κι αν η Βολιβία ή η Ελλάδα (που σαφώς πάσχει κι αυτή σε μεγάλο βαθμό από το resource curse) κάνουν βήματα προς την σωστή κατεύθυνση.

Και κάτι ακόμη: ας μη στοχοποιούμε το λίθιο, τον χρυσό, το πετρέλαιο, τον άνθρακα, τον ορυκτό πλούτο γενικότερα. Δεν υπάρχει κατάρα του Ορυκτού Πλούτου, υπάρχει η «κατάρα» του τρόπου που διαχειριζόμαστε την κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή αγαθών. Υπάρχει άλλωστε και η κατάρα του «τριαντάφυλλου» της Κένυα, η κατάρα του «κακάο» της Ακτής Ελεφαντοστού, η κατάρα της «πέρκας» που κατέστρεψε οικολογικά τη λίμνη Βικτώρια… Κι ακόμη η κατάρα του μαζικού τουρισμού και της άναρχης δόμησης…μια δική μας κατάρα. Και η λίστα της…κατάρας δεν έχει τελειωμό. Μέχρι να αντιληφθούμε ότι δεν υφίσταται καμία κατάρα, παρά μόνον ο αναχρονιστικός, μεροληπτικός και μονοδιάστατος τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη!

Όλοι αναρωτιούνται γιατί δεν έρχεται η ανάπτυξη στην Ελλάδα. Όμως η πολύφερνη ανάπτυξη και μάλιστα η βιώσιμη δεν είναι κάτι που θα έρθει με μαγικό τρόπο, όπως δεν πήγε και στην Βολιβία παρά την ειδοποιό διαφορά της συγκέντρωσης τεραστίων πόρων σε ένα περιζήτητο υλικό. Γιατί, η βιώσιμη ανάπτυξη, η ανάπτυξη γενικότερα, θέλει «κότσια» και δεν είναι ένα μονομερές αποτέλεσμα ενός ανθρώπου, ενός τομέα, μιας μόνης πολιτικής βούλησης, ενός σύγχρονου αναπτυξιακού νόμου. Πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα μαζί. Εχει να κάνει με την ύπαρξη κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού, τη λειτουργία υποδομών, τη δημιουργία σύγχρονου θεσμικού πλαισίου, την κουλτούρα μιας κοινωνίας, την παιδεία μας πρωτίστως. Την διαρκή εγρήγορση σε σχέση με το τι γίνεται στην πόρτα μας αλλά και παντού γενικότερα. Δε μπορεί να κυοφορούνται επαναστάσεις στα σπλάχνα της παγκόσμιας οικονομίας που διαμορφώνουν ή προδιαγράφουν το μέλλον, κι εμείς να είμαστε πανταχού απόντες! Ποιες επαναστάσεις; Να πω ορισμένες: της χρήσης των σπανίων γαιών, της ενέργειας (παραγωγής, διανομής, αποθήκευσης), της ψηφιακής τεχνολογίας..

Για παράδειγμα, για να επανέλθω στο λίθιο, οι χρήσεις του ιδιαίτερα στο τομέα αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας έχουν ενεργοποιήσει κράτη κι εταιρείες. Στην πολιτεία της Καλιφόρνια έχει εκπονηθεί σχέδιο αποθήκευσης ενέργειας, τετραπλάσιου μεγέθους απ’ όση χωρητικότητα διαθέτουν σήμερα όλες οι μπαταρίες της υφηλίου. Η Tesla, πέραν των ηλεκτρικών αυτοκινήτων έχει επενδύσει στη δημιουργία ενός μεγάλου εργοστασίου παραγωγής συσσωρευτών λιθίου για οικιακή χρήση (Gigafactory). Συσσωρευτών δηλαδή, που θα αποθηκεύουν ενέργεια παραγόμενη από τις ΑΠΕ (τον ήλιο, αέρα κλπ) και θα τη διαθέτουν όταν το κάθε σπίτι την έχει ανάγκη. Το ίδιο κάνουν και οι Κινέζοι προσπαθώντας να πλειοδοτήσουν αυτοί και να προλάβουν τις εξελίξεις…

Θα μου πείτε, τί μπορούμε να κάνουμε εμείς που εκτός των άλλων δεν διαθέτουμε κοιτάσματα λιθίου; Κατ’ αρχήν αυτό δεν είναι ακριβές, ακριβές είναι ότι δεν έχουμε ερευνήσει γι’ αυτά. Ήδη, μετά τον πρόσφατο εντοπισμό κοιτασμάτων λιθίου σε εβαποριτικές αποθέσεις στη Σερβία (τον ζανταρίτη, από την περιοχή jadar που εντοπίστηκε) και δεδομένης της ύπαρξης στον ελλαδικό χώρο αντιστοίχων γεωλογικών σχηματισμών, επιβάλλεται η επανεξέταση των δεδομένων και ο σχεδιασμός σχετικού ερευνητικού προγράμματος (ΙΓΜΕ, νέο ΕΣΠΑ).

Αλλά ας πάμε και λίγο παρακάτω: Ακόμη κι αν δεν έχουμε κοιτάσματα, θα πρέπει να αφουγκραζόμαστε την κατεύθυνση που κινείται η παγκόσμια οικονομία. Μια νέα τεχνολογική επανάσταση σημαίνει πιθανότατα τη δημιουργία χιλιάδων νέων μονάδων παραγωγής συσσωρευτών τα επόμενα χρόνια, άρα και χιλιάδων θέσεων εργασίας. Οι επιχειρήσεις που θα επενδύσουν σ΄αυτές τις μονάδες παραγωγής ήδη αναζητούν να χωροθετήσουν τις μονάδες αυτές ανά την υφήλιο. Μια χώρα που θέλει να πάρει μέρος στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας και του πλούτου θα πρέπει πάντα να είναι έτοιμη διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο υποδοχής και προσέλκυσης τέτοιων επενδύσεων.

Με μια κουβέντα, η ανάπτυξη δεν θα έρθει ποτέ στον τόπο μας, αν δεν τη φέρουμε εμείς!»

 

[ΠΗΓΗ: http://www.huffingtonpost.gr/, του Πέτρου Τζεφέρη, 3/02/2016]

ΣΤΑΘΑΚΗΣ: «ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΣΟΚ»

stathakis-giorgos-660Την ανάγκη της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων επεσήμανε ο υπουργός οικονομίας κος Σταθάκης στην εκπομπή «Ενικός», του Νίκου Χατζηνικολάου.

«Η βιωσιμότητα του προγράμματος εξαρτάται από το να θα γυρίσει η οικονομία σε θετικό πρόσημο ή όχι το θέμα των κοινωνικών εντάσεων έχει να κάνει με τόσο ισορροπημένα είναι αυτά τα βήματα κοινωνικά ή δημιουργούν κοινωνικές εκρήξεις. Κατά την γνώμη μας ισορροπημένα. Το στοίχημα της ανάπτυξης θα φανεί στο α΄ ή β’ τρίμηνο του 2016 . Δεν αρκεί ο αναπτυξιακός νόμος και η απότομη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ. Δεν αρκεί σειρά μια σειρά από απλοποιήσεις στις αδειοδοτήσεων. Χρειάζεται μια μεγάλη αιχμή, ένα ισχυρό επενδυτικό σοκ το οποίο θα κινητοποιήσει επιχειρήσεις και κυρίως νεανική επιχειρηματικότητα με πολύ  πιο αιχμηρό και παραγωγικό τρόπο απ’ ότι σήμερα».

Δείτε το σχετικό βίντεο εδώ.

O ΚΑΦΚΑ, ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ

fovosΈνα από τα καλύτερα άρθρα που πετύχαμε στο διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό ήταν το παρόν άρθρο του Ανδρέα Ζαμπούκα που δημοσιεύτηκε στο capital.gr, στις 8 του μήνα και δίνει την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όσο και τρομακτικά πειστική άποψη του συγγραφέα στο γιατί δεν πάμε μπροστά… Απολαύστε το.

«Ο Κάφκα βασίζει ολόκληρο το έργο του σε ένα αντιφατικό πλέγμα, όπου ο άνθρωπος εγκλωβίζεται μεταξύ ανυπομονησίας και οκνηρίας. Εξαιτίας της ανυπομονησίας διωχθήκαμε από τον Παράδεισο, εξαιτίας της οκνηρίας δεν επιστρέφουμε. Στα έργα του Κάφκα, όλα κυλούν αργά και σταθερά, σταθερά και βιαστικά, βιαστικά αλλά ελάχιστα. Όλα προωθούνται χωρίς κίνηση, σχηματίζοντας, αναδρομικά, την προοπτική μιας φθίνουσας προθεσμίας που δεν εκπνέει ποτέ.

Δεν είναι και τόσο δύσκολο να μεταφέρεις το καφκικό σκηνικό στην ελληνική πραγματικότητα. Τουλάχιστον η εμπειρία της μεταπολιτευτικής περιόδου έδειξε ότι η κοινωνία έσπευσε με απίστευτη ανυπομονησία, να κατακτήσει τη “δυτική ευημερία” -περισσότερο για ευμάρεια πρόκειται- και να κατοχυρώσει μια εξέχουσα θέση στη παγκόσμια κατάταξη των ανεπτυγμένων χωρών. Μέσα σε 30 χρόνια, η Ελλάδα, ως χώρα της ΕΕ, βρέθηκε στις τρεις πρώτες δεκάδες των “πλουσιοτέρων” χωρών του κόσμου, αφήνοντας πίσω τη μίζερη εικόνα του βαλκανικού υπανάπτυκτου κράτους.

Από την άλλη, όταν έσπασε το όριο της καλπάζουσας ευδαιμονικής μανίας, το 2009, μπήκε απότομα σε μια αντίστροφη τροχιά απώλειας του “Παραδείσου” στον οποίο αρνείται να επιστρέψει. Αποφεύγει μάλιστα συστηματικά, να κατανοήσει την αιτία της βουλιμίας που έσπρωξε τους πάντες, στην ανυπομονησία να γίνουν πλούσιοι, χωρίς όμως να εξασφαλίσουν τις κατάλληλες δομές για μακροπρόθεσμη συντήρηση της επικαρπίας του πλούτου.

Ποιος όμως έγραψε αυτό το αφήγημα; Ποιος ήταν ο “Κάφκα” στη δική μας περίπτωση; Το ελληνικό δημόσιο. Το κράτος, το πολιτικό σύστημα και κυρίως όλες οι επιμέρους δομές του και οι υπηρεσίες του. Λειτουργούσε μια τεράστια μηχανή με “εισαγόμενο” χρήμα, το οποίο διένειμε στους βουλιμικούς και ανυπόμονους Έλληνες. Αυτοί, εν τω μεταξύ, δημόσιοι υπάλληλοι και ιδιώτες, επένδυαν την ανυπομονησία τους, αποκλειστικά στην όσο το δυνατόν καλύτερη απορρόφηση μερών της διανομής.

Μετά όμως και το τρίτο μνημόνιο, δεν έχει νόημα να μιλάμε πλέον για εκείνες τις εποχές αλλά να βρούμε τρόπους να επαναπροσδιορίσουμε πως θα ξαναφέρουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης. Και όχι βέβαια με τους όρους του παρελθόντος. Έλα όμως που δεν θέλουμε. Ξανά και ξανά αλληθωρίζουμε προς τις εικόνες της βουλιμίας αλλά ταυτόχρονα απορρίπτουμε κάθε ιδέα ρήξης και ανατροπής του συστήματος. Πάνω από το 90% των πολιτικών συζητήσεων για την οικονομία γίνεται για τις συντάξεις, τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και την προστασία κρατικών συστημάτων.

Και το ζητούμενο εδώ είναι, ποιος μας κρατάει ακόμα στη ζωή και δεν μας κόβει το οξυγόνο για να υποστούμε το σοκ. Περνούν τα χρόνια, περνούν οι εκλογές, αλλάζουν τα πρόσωπα και τα συνθήματα μένουν ίδια. Ποιος νοιάζεται για μνημόνια και αντιμνημόνια; Αν δεν σπάσει ολόκληρο το απόστημα του δημοσίου, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επέλθει διάθεση για ανάπτυξη στη χώρα. Ούτε από μέσα ούτε απ΄έξω. Κανένα υγιές κεφάλαιο δεν σκοπεύει να επενδύσει ή να εμπλακεί σε μια κρατικοδίαιτη και εξαρτημένη οικονομία από τις διαθέσεις του κάθε “υπηρεσιακού υπαλλήλου” που ακολουθεί οδηγίες δια μέσου του κρατισμού.

Παλιότερα μπορεί όλοι να έκαναν “δουλειές” με το κράτος αλλά ήξεραν ότι τουλάχιστον θα απολάμβαναν την σταθερότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Τώρα όμως που αιωρείται μόνιμα η απειλή της εξόδου από το διεθνές σύστημα, το ίδιο το κράτος και το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα και σε κανέναν.

Είμαστε λοιπόν, κλεισμένοι σε ένα αδιέξοδο και η χρεοκοπία δεν έρχεται. Όλο αισθανόμαστε να πλησιάζει αλλά μυρίζουμε μόνο τη μούχλα από τη σκιά της. Κι ενώ η αλήθεια είναι πολύ σκληρή και αδυσώπητη, δεν θέλουμε να τη δούμε, από “καφκική οκνηρία”: Αν δεν διαλύσουμε το κράτος του δημοσίου, ανάπτυξη στη χώρα δεν έρχεται. Αν δεν άρουμε τη μονιμότητα και δεν ανανεώσουμε όλες τις κρατικές δομές με νέους μορφωμένους ανθρώπους, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα, παρά μόνο να πέσει πάνω μας, ο βράχος της χρεοκοπίας, με την ταυτόχρονη διάλυση της χώρας.

Να ταιριάξουν οι αφηγήσεις αυτών που γράφουν τα δικά τους σενάρια, με τις δικές μας και να χωρέσουμε κάπου ως “εγκιβωτισμός” και “παρέκβαση”. Άλλη έξοδο δεν βλέπω. Γιατί δυστυχώς, έτσι ήμασταν πάντα κι έτσι θα συνεχίσουμε “βιαστικοί και ελάχιστοι”!»