Tag Archives: ανάπτυξη

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΣΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΥΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ;

Τι ακριβώς σημαίνει «δίκαιη ανάπτυξη»; Πώς μπορεί να συνταιριάξει κανείς τη δικαιοσύνη με την ανάπτυξη μιας οικονομίας; Πώς ο καθένας θα παίρνει το μερίδιο της συμβολής του σε αυτή την ανάπτυξη με τρόπο ακριβοδίκαιο, και πάντως κοινά αποδεκτό;

Η πιο διαδεδομένη αντίληψη είναι η σύνδεση μισθών και παραγωγικότητας.

Πράγματι, σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αύξηση των μισθών υστερεί σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας τις τελευταίες δεκαετίες.

Ο Bela Galgoczi από το London School of Economics, εξετάζει γιατί οι μισθοί και η παραγωγικότητα –δυο παράγοντες που είναι απαραίτητοι για τη δίκαιη κατανομή των κερδών της οικονομικής ανάπτυξης- έχουν όλο και μεγαλύτερη αποσύνδεση μεταξύ τους, σχεδόν στο σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών.

Η αύξηση των μισθών, λοιπόν, που υπολείπεται της παραγωγικότητας κατά τις τελευταίες δεκαετίες – δεν ήταν μόνο μια ανησυχία για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, αλλά όλο και περισσότερο για τους διαμορφωτές πολιτικής.

Η σχέση μεταξύ παραγωγικότητας και μισθών αποτελεί κεντρικό ζήτημα για μια δίκαιη κατανομή μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου.

Τα συνδικάτα επιθυμούν να εφαρμόσουν έναν μηχανισμό καθορισμού των μισθών, ο οποίος θα λαμβάνει υπόψη την οικονομική πραγματικότητα, θα δημιουργεί χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη και θα διασφαλίζει ότι το εργατικό δυναμικό κερδίζει το μερίδιό του από τον πλούτο που δημιουργείται. Γι ‘αυτό, η κατευθυντήρια αρχή είναι ότι οι ονομαστικές αυξήσεις των μισθών πρέπει να αντισταθμίζουν τον πληθωρισμό και να αντανακλούν τις πραγματικές αυξήσεις της παραγωγικότητας.

Αυτό που παρατηρήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα μετά την κρίση ήταν η αποσύνδεση των μισθολογικών εξελίξεων από την αύξηση της παραγωγικότητας. Στις περισσότερες βιομηχανικές οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης, η αύξηση των μισθών υστερεί σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, αυτό εμφανίζει μείωση τόσο των μεριδίων αγοράς όσο και αλλοίωση της σχέσης ανάμεσα στον μέσο όρο αμοιβής (μισθοί και μπόνους) και τον μέσο μισθό: ο πρώτος που αντανακλά την ανακατανομή του εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο, ο δεύτερος αυξανόμενη ανισότητα μεταξύ μισθωτών.

Η σχέση αυτή επιδεινώθηκε σε όλες (εκτός από δύο) χώρες του ΟΟΣΑ και αντικατοπτρίζει τη δυσανάλογη αύξηση των αποδοχών στην κορυφή των εργαζομένων (διοικητικά και διευθυντικά στελέχη).

Παρακάτω εξετάζονται οι εξελίξεις των μισθών και της παραγωγικότητας στην ΕΕ από το 2000 και μετά: 

Η παραγωγικότητα της εργασίας ορίζεται ως ο λόγος της πραγματικής προστιθέμενης αξίας στο κόστος, ως προς τη συνολική αξία. Χρησιμοποιείται ο δείκτης τιμών προστιθέμενης αξίας (αποπληθωρισμένος) για την πραγματική παραγωγικότητα της εργασίας. Επίσης χρησιμοποιείται ο δείκτης τιμών καταναλωτή για την πραγματική αποζημίωση των εργαζομένων – καθώς η τελευταία αντανακλά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων.

Τα στοιχεία στον παραπάνω πίνακα δείχνουν ότι από το 2000 έως το 2016 οι μισθολογικές εξελίξεις καθυστέρησαν την παραγωγικότητα στην ΕΕ και ειδικότερα σε 14 κράτη- μέλη (η Σλοβακία δεν εμφανίζεται λόγω των μεγάλων μεταβολών της, με αύξηση της παραγωγικότητας κατά 180% και αύξηση των μισθών κατά 162%).

Για την ΕΕ28, η παραγωγικότητα της εργασίας (ως ΑΕΠ ανά εργαζόμενο) το 2016 ήταν 10,5% υψηλότερη σε πραγματικούς όρους από ό, τι το 2000, ενώ η πραγματική αποζημίωση των εργαζομένων την ίδια περίοδο αυξήθηκε κατά μόλις 2,45%. Η πραγματική αύξηση της παραγωγικότητας ήταν λοιπόν πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την αύξηση των πραγματικών μισθών, πράγμα που σημαίνει ότι τα τρία τέταρτα της επιτευχθείσας αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας δεν καταβλήθηκαν με τη μορφή μισθών. Στην Ουγγαρία, τη Ρουμανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν τα τελευταία 16 χρόνια, ενώ η παραγωγικότητα αυξήθηκε. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε τρεις φορές περισσότερο από τους μισθούς στη Γερμανία, την Ιρλανδία και την Κροατία, και δύο φορές περισσότερο από τους μισθούς στην Πολωνία, το Βέλγιο και την Αυστρία.

Τα κράτη μέλη όπου οι πραγματικές μισθολογικές αυξήσεις ήταν μακριά ​​από την αύξηση της παραγωγικότητας παρέχουν επίσης ορισμένα διδάγματα. Η περίπτωση της Δανίας και της Σουηδίας δείχνει ότι η υγιής οικονομική ανάπτυξη και ο υψηλός βαθμόπέρας ανταγωνιστικότητας συμβαδίζουν με τις δυναμικές αυξήσεις των μισθών. Ενώ ορισμένα από τα κράτη μέλη της Κεντρικής Ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας και της Εσθονίας, είχαν υψηλότερες μισθολογικές αυξήσεις από ό, τι η παραγωγικότητα, τα σχετικά μισθολογικά επίπεδα εξακολουθούν να είναι χαμηλότερα από τα σχετικά επίπεδα παραγωγικότητας σε σύγκριση με το μέσο όρο της ΕΕ15, όπως δείχνει το επόμενο γράφημα. Αυτό δείχνει ότι τα επίπεδα των μισθών τους δεν είναι μόνο πολύ χαμηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ σε απόλυτες τιμές, αλλά και σε σχέση με τα επίπεδα παραγωγικότητάς τους.

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr/, του Μάριου Πομερσί, Με στοιχεία από το LSE, 27/6/2018]

ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ: ΑΝΩ ΤΟΥ 3,1% Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΑΕΠ

Σε επίπεδα άνω του 3,1% διατηρείται η συμβολή της εξορυκτικής βιομηχανίας στο ΑΕΠ της χώρας, συμφωνά με τα συμπεράσματα της ανανεωμένης μελέτης του IOBE σχετικά με τον κλάδο που έγινε για λογαριασμό του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) και παρουσιάστηκαν κατά τη γενική συνέλευση των μελών του. Σε όρους απασχόλησης, αντίστοιχα, η εξορυκτική βιομηχανία εξακολουθεί να στηρίζει άμεσα και έμμεσα περισσότερες από 100 χιλ. θέσεις εργασίας. Παραμένει, ωστόσο, ζητούμενο η βελτίωση της οικονομικής αποδοτικότητας των επιχειρήσεων του κλάδου.

Στην έναρξη της συνέλευσης, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αθανάσιος Κεφάλας ανέφερε ότι o εξορυκτικός κλάδος είναι ισχυρά τοποθετημένος ώστε να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης στο πλαίσιο του νέου αναπτυξιακού σχεδίου της χώρας επισημαίνοντας ότι ήδη ξεπερνά τους ρυθμούς ανάπτυξης, είναι εξωστρεφής, είναι σημαντικός και σταθερός εργοδότης, ενώ υλοποιεί σημαντικό πλάνο επενδύσεων. Για την εκπλήρωση της δυναμικής και την επιτάχυνση της ανάπτυξης, κατά τον κ. Κεφάλα, κρίσιμοι παράγοντες είναι η ενεργοποίηση μηχανισμών και κινήτρων για επενδύσεις, n πρόσβαση σε υποδομές (λιμάνια κ.ά.), το σταθερό και δίκαιο φορολογικό περιβάλλον, οι γρήγορες και συνεπείς δικαστικές διαδικασίες και αποφάσεις, n πρόσβαση σε πόρους χρηματοδότησης καινοτομίας και έρευνας, η εφαρμογή της Εθνικής Πολιτικής Ορυκτών Πόρων με συγκεκριμένο νομικό κείμενο, χρονοδιάγραμμα και προτεραιότητες απαραίτητη προϋπόθεση για τη βιώσιμη διαχείριση των ορυκτών πρώτων υλών στην Ελλάδα , η εκπόνηση Ειδικού Χωροταξικού για τις ΟΠΥ –η εφαρμογή προϋποθέτει διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες–, η περιβαλλοντική αδειοδότηση σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο με επαρκή στελέχωση και δυνατότητα εκτίμησης των πραγματικών επιπτώσεων του έργου. Το σημαντικό ρόλο για την εθνική οικονομία του εξορυκτικού κλάδου επισήμαναν ο υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης, ο οποίος αναφέρθηκε στο ειδικό χωροταξικό των ορυκτών πρώτων υλών που προβλέπεται να υλοποιηθεί το προσεχές διάστημα, καθώς και οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης.

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 01/06/2018]

ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΣΕ FAZ: «ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΙΣΤΟΛΗΠΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ»

Το καλοκαίρι, η Ελλάδα θέλει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Μιλώντας στην εφημερίδα FAZ ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος υπόσχεται ότι η χώρα δεν θα χρειαστεί επιπλέον πιστώσεις.

«Ολοκληρώνουμε το πρόγραμμα προσαρμογής τον Αύγουστο και δεν σκοπεύουμε να ζητήσουμε μια προληπτική γραμμή στήριξης. Μετά τον Αύγουστο του 2018 δεν θα υπάρξουν πια άλλες πιστώσεις στην Ελλάδα από τον ΕΜΣ» δηλώνει με σαφήνεια ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, σε εκτενή συνέντευξη στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Ο Έλληνας υπουργός παραδέχεται ότι «θα υπάρξει μια μορφή επιτήρησης, όπως υπάρχει και σε κάθε άλλη χώρα με πρόγραμμα. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η εποπτεία αυτή θα είναι ενδεχομένως περισσότερο λεπτομερής. Μόλις δείξουμε πόσο αξιόπιστοι είμαστε δεν θα γίνεται πια λόγος για πολιτικούς στόχους και τα εργαλεία που απαιτούνται, αλλά μόνο για τους στόχους, όπως το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% που πρέπει να πετυχαίνει κάθε χρόνο η Ελλάδα μέχρι το 2022».

«Ζητούμενο η χρηματοδότηση της ανάπτυξης»

Αναφερόμενος στο μαξιλάρι ασφαλείας που δημιουργεί η Ελλάδα για κάθε ενδεχόμενο ο Ευ. Τσακαλώτος τονίζει: «Σύμφωνα με το ΔΝΤ από το μαξιλάρι θα πρέπει να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες για ενάμιση με δύο χρόνια. Δεν θα έχουμε, ωστόσο, πρόσβαση στα χρήματα αυτά για τις δαπάνες του δημοσίου».

Σε ό,τι αφορά τα 88 προαπαιτούμενα, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δηλώνει ότι «το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων είναι εμπροσθοβαρές και οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις βρίσκονταν στην αρχή. Τώρα το ζητούμενο είναι η ολοκλήρωση και βελτίωση μεταρρυθμιστικών βημάτων που έχουν ήδη γίνει και όχι θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα».

Στο ερώτημα πως θα επιτευχθεί ο στόχος της ανάπτυξης, ο υπουργός Οικονομικών απάντησε, μεταξύ άλλων: «Υπάρχουν αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις που έχουν ολοκληρωθεί, άλλες που βρίσκονται στο στάδιο της εφαρμογής και άλλες που πρέπει να ξεκινήσουν, όπως ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης, αποδοτικότερη δημόσια διοίκηση, καταπολέμηση γραφειοκρατίας και καλύτερο επενδυτικό κλίμα. Ζητούμενο είναι ταυτόχρονα η χρηματοδότηση της ανάπτυξης, μιας και οι συστημικές τράπεζες είναι επιβαρυμένες με κόκκινα δάνεια. Για τον λόγο αυτό έχουμε πολλές ιδέες, για μια ελληνική δημόσια αναπτυξιακή τράπεζα, για το πώς θα αξιοποιήσουμε χρήματα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και για το πως από κονδύλια περιφερειακής ανάπτυξης δεν θα ωφεληθεί μόνο η υποδομή, αλλά και μεσαίες επιχειρήσεις».

«Γενικά η φορολογία δεν είναι υπερβολικά υψηλή»

Επιβαρύνατε υπερβολικά με φόρους τους Έλληνες θυσιάζοντας την ανάπτυξη; ρωτά ο δημοσιογράφος της FAZ: «Για να πετύχουμε το πρωτογενές πλεόνασμα επιβαρύναμε υπέρ του δέοντος τμήματα της κοινωνίας. Τώρα όμως δημιουργούμε τα δημοσιονομικά περιθώρια για να μειώσουμε τα βάρη στα εν λόγω τμήματα της κοινωνίας. Γενικά όμως η φορολογία δεν είναι υπερβολικά υψηλή». Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πρόσθεσε μάλιστα ότι χάρη στην ανάπτυξη του 0,8% που πέτυχε η Ελλάδα «υπάρχουν πλέον μεγαλύτερα περιθώρια για φοροελαφρύνσεις».

Στη συνέχεια, ο υπουργός Οικονομικών υποσχέθηκε ότι τηρώντας τους υπάρχοντες κανόνες «καταβάλλονται προσπάθειες για την αύξηση του κατώτατου μισθού. Σε περίπτωση που και το 2018 ξεπεράσουμε τους στόχους του προϋπολογισμού θα χορηγήσουμε και πάλι ένα κοινωνικό μέρισμα».

Σε ερώτηση για το μέλλον του ελληνικού χρέους, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος απάντησε στη γερμανική εφημερίδα: «Θα είναι μια δοκιμή για όλους μας να δούμε αν οι αγορές λάβουν το μήνυμα ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο. Σε περίπτωση ωστόσο που ζητούσαμε μια προληπτική γραμμή στήριξης τότε δεν θα αξιολογούνταν ποτέ αντικειμενικά η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Για το χρέος έχουμε δύο στόχους: μακροπρόθεσμα το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να βρίσκεται κοντά στο 2%, οι χρηματοδοτικές μας ανάγκες να μην ξεπεράσουν το 15% του ΑΕΠ μέχρι το 2030 και μετά να μην είναι υψηλότερες από 20%. Έτσι διασφαλίζουμε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο για τα δημοσιονομικά μας και είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε ποίες ελαφρύνσεις απαιτούνται».

«Θα επιθυμούσα η Ελλάδα να αντιμετωπιστεί όπως η Γερμανία το 1952»

Ο υπουργός Οικονομικών αναφέρθηκε και στον ”γαλλικό μηχανισμό” που συζήτησε με τους ομολόγους του από τη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά και το ΔΝΤ: «Η Ελλάδα θα λάβει αρχικά ορισμένες ελαφρύνσεις. Αν η ανάπτυξη βρίσκεται στα επίπεδα που προβλέπουν οι Ευρωπαίοι τότε όλα καλά. Σε περίπτωση όμως που οι αναπτυξιακοί ρυθμοί είναι χαμηλότεροι, όπως προβλέπει το ΔΝΤ, τότε θα υπάρξει δεύτερος γύρος ελαφρύνσεων».

Στο ερώτημα τέλος αν θα ήταν ικανοποιημένος από μια μείωση της ονομαστικής αξίας του ελληνικού χρέους ο Ευ. Τσακαλώτος τόνισε: «Θα επιθυμούσα η Ελλάδα να αντιμετωπιστεί όπως η Γερμανία στη Συμφωνία του Λονδίνου το 1952 (σσ. με τη γενναία διαγραφή του χρέους), η οποία αποδείχθηκε χρήσιμη για το μετέπειτα οικονομικό θαύμα. Είμαι ωστόσο ικανοποιημένος με όσα συμφώνησαν οι υπουργοί Οικονομικών ήδη τον Ιούνιο του 2017».

[Φωτό: EUROKINISSI]

[ΠΗΓΗ: https://www.huffingtonpost.gr, από  Deutsche Welle, 15/5/2018]

ΔΝΤ: ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΡΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όχι μόνο επιμένει ξεκάθαρα στη θέση του για χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στην Ελλάδα φέτος και τα επόμενα χρόνια, αλλά και προβαίνει σε δραστική επιδείνωση των εκτιμήσεών του για την πορεία της οικονομίας. Οι νέες αυτές προβλέψεις έχουν προφανείς “παρενέργειες” στη διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη αναφορικά με την πίεση να εφαρμοσθούν πιο νωρίς τα μέτρα για την περικοπή του αφορολογήτου ή έστω να μην εφαρμοσθούν τα αντίμετρα του 2019.  

Στην έκθεσή του World Economic Outlook (WEO) που δόθηκε στη δημοσιότητα στο πλαίσιο της κορύφωσης της συνόδου στην Ουάσιγκτον, το ΔΝΤ προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης μόλις 2% φέτος, έναντι ρυθμού ανόδου του ΑΕΠ 2,6% που υπολόγιζε τον Οκτώβριο του 2017 (όταν είχε εκδώσει τις προηγούμενες εκτιμήσεις του). Για το 2019 υπολογίζει ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα επιβραδυνθεί περαιτέρω (με ρυθμό ανόδου του ΑΕΠ  1,8%).

Σημειώνεται τον προηγούμενο Οκτώβριο το Ταμείο προέβλεπε για το 2022 ανάπτυξη μόλις στο 1% του ΑΕΠ. Πρόβλεψη η οποία είναι σημαντικά χαμηλότερη από τις προβλέψεις των ευρωπαϊκών θεσμών, γεγονός το οποίο οδηγεί το ΔΝΤ στην άσκηση πίεσης προς δυο κατευθύνσεις: Είτε μεγαλύτερες παρεμβάσεις  στο χρέος (για τις οποίες αντιδρούν οι ευρωπαίοι εταίροι) ή είτε λήψη πιο πολλών δημοσιονομικών μέτρων από το 2019 και μετά ώστε να διασφαλιστεί ο δημοσιονομικός στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ έως και το 2022.

Οι δυσμενείς αυτές προβλέψεις του ΔΝΤ για το ΑΕΠ εδράζονται στο γεγονός ότι η ανάπτυξη το 2017 έκλεισε τελικά στο 1,4% (σημαντικά χαμηλότερα από τις αρχικές προσδοκίες περί ρυθμού ανάπτυξης 1,8% που υπολόγιζε προηγουμένως το Ταμείο).

Οι νέες εκτιμήσεις του ΔΝΤ είναι χαμηλότερες και σε σχέση με τις επικαιροποιημένες προβλέψεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης. Στην εγκύκλιο του ΥΠΟΙΚ για το νέο Μεσοπρόθεσμο -που ανακοινώθηκε προ λίγων εβδομάδων- προβλέπεται ότι φέτος ο ρυθμός ανάπτυξης θα είναι 2,3%  (από 2,5% που υπολόγιζε προηγουμένως και το ΥΠΟΙΚ και η Κομισιόν) και 2,5% το 2019.

Δηλαδή υπάρχει μία “ψαλίδα” 0,3% φέτος και 0,7% για το 2019 ανάμεσα στις εκτιμήσεις του ΔΝΤ και του ΥΠΟΙΚ, η οποία μένει να… φανεί πως θα αποτυπωθεί στην “υπερδιαπραγμάτευση για αφορολόγητο και αντίμετρα.

Αισιόδοξο… μακροπρόθεσμα

Σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα το ΔΝΤ εκτιμά ότι το 2023 το ΑΕΠ θα αυξάνεται με ρυθμό 1,9%. Πρόκειται για μία εκτίμηση σημαντικά υψηλότερη από αυτή του προηγούμενου Οκτωβρίου, όταν το Ταμείο προέβλεπε για το 2022 ανάπτυξη μόλις στο 1% του ΑΕΠ. Ο λόγος για μία πρόβλεψη η οποία ήταν σημαντικά χαμηλότερη από τις προβλέψεις των ευρωπαϊκών θεσμών βάσει της οποίας το ΔΝΤ πίεζε για μεγαλύτερες παρεμβάσεις  στο χρέος.

Με άλλα λόγια το ΔΝΤ αναθεωρεί προς το καλύτερο τις μακροπρόθεσμες αναπτυξιακές του προβλέψεις που συνδέονται κυρίως με το χρέος και επί τα χείρω τις βραχυπρόθεσμες εκτιμήσεις του που συνδέονται με τη διαπραγμάτευση για τα μέτρα/αντίμετρα του 2019 – 2020.  

Οι επιπτώσεις σε αφορολόγητο/αντίμετρα

Σύμφωνα με πληροφορίες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιμένει να ζητά την εμπροσθοβαρή εφαρμογή του αφορολογήτου (σ.σ. από το 2019 μαζί με την περικοπή των συντάξεων). Αυτό προέκυψε από τις διαπραγματεύσεις που έγιναν την προηγούμενη εβδομάδα σε επίπεδο Euroworking Group αλλά και Washington Group. Μάλιστα, ακόμη και αν αποφύγει η κυβέρνηση την επιβολή του μειωμένου αφορολογήτου από το 2019, θεωρείται πολύ πιθανό ο “συμβιβασμός” που επιχειρείται με το ΔΝΤ να οδηγήσει στη “θυσία” των αντιμέτρων. Σε πρώτη φάση αυτών του 2019 (δηλαδή των αυξήσεων στις επενδύσεις και του κοινωνικού πακέτου)  και εν συνεχεία σε αυτών του 2020-2021.

Πλέον, οι διαπραγματεύσεις μεταφέρονται στην… Ουάσιγκτον και στη Σύνοδο του ΔΝΤ με την Παγκόσμια Τράπεζα.  Ο υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος που αναχώρησε ήδη για τις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τον αναπληρωτή ΥΠΟΙΚ Γιώργο Χουλιαράκη αναμένεται να έχει ραντεβού με την πρόεδρο του ΔΝΤ  Κριστίν Λαγκάρντ, με τον αρμόδιο Ευρωπαίο Επίτροπο Πιερ Μοσκοβισί αλλά και με άλλα στελέχη των Θεσμών και όχι μόνο. Προηγουμένως θα έχει επαφές με επενδυτές, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται σε σχετική επίσημη ενημέρωση του υπουργείου Οικονομικών.

Σημειώνεται ότι τα επόμενα στοιχεία για το ΑΕΠ από ελληνικής πλευράς (ΕΛΣΤΑΤ) θα ανακοινωθούν στις 4 Ιουνίου και το ΔΝΤ έχει κάνει σαφές ότι τα περιμένει προκειμένου να λάβει τις τελικές αποφάσεις του.

Οι προβλέψεις για ανεργία  και εξωτερικό ισοζύγιο

Επιδείνωση παρατηρείται και σε έναν άλλο βασικό δείκτη της ελληνικής οικονομίας. Για το 2018 αναμένεται πλέον μεγαλύτερο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή στο ισοζύγιο που περιλαμβάνει τις ροές προϊόντων και υπηρεσιών. Υπολογίζεται πλέον ότι φέτος θα υπάρχει έλλειμμα ίσο με το 0,8% του ΑΕΠ, έναντι οριακού ελλείμματος (ίσο με το 0,1% του ΑΕΠ) που υπολόγισε το Ταμείο στις προβλέψεις του 2017.

Καλύτερη πάντως είναι η εικόνα για την ανεργία, με το Ταμείο να υπολογίζει ότι το 2018 θα υποχωρήσει στο 19,8% του εργατικού δυναμικού (έναντι 20,7% προηγούμενης πρόβλεψης).

Για το 2019 υπολογίζεται ότι θα υποχωρήσει περαιτέρω στο 18%  του εργατικού δυναμικού. Η βελτίωση συνδέεται με το καλύτερο του αναμενόμενου αποτέλεσμα για το 2017 (ανεργία στο 21,5% με βάση το τρόπο μέτρησης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου).

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, της Δήμητρας Καδδά, 17/4/2018]

«ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ»… TROLLING ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!

Στην Κεντρική Μακεδονία εκδηλώνεται το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα των ιδεοληπτικών αγκυλώσεων της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Στην «αλυσίδα» των περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων που οργανώνει η κυβέρνηση για να μας πείσει ότι μπήκαμε στην οδό της «δίκαιης ανάπτυξης», το 11ο, αυτό της Κεντρικής Μακεδονίας που ολοκληρώνεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη, αξίζει σίγουρα τον τίτλο του πιο… ειρωνικού κρίκου.

Κι αυτό διότι στην κεντρική Μακεδονία εκδηλώνεται κατά τον αντιπροσωπευτικότερο και πλέον συμπυκνωμένο τρόπο, ολόκληρη η «γκάμα» των ιδεοληπτικών αγκυλώσεων της «πρώτης φοράς Αριστερά», καθιστώντας κάθε απόπειρα αναπτυξιακού απολογισμού, ισοδύναμη ενός αναπτυξιακού… trolling σε βάρος των πολιτών της.

Ο τόπος μου, η Χαλκιδική, στο «βωμό» αυτής της ιδεοληψίας μετατράπηκε σε «θέατρο πολέμου» εναντίον της μεγαλύτερης εν Ελλάδι ξένης επένδυσης. Με σημαντικό παράγοντα στην  «εξίσωση» μια κυβέρνηση που μάχεται για καιρό εμβληματικές επενδύσεις ανά την επικράτεια , στέλνοντας αρνητικό μήνυμα στο διεθνές επενδυτικό δυναμικό, ενώ αρνείται να δεχτεί τους όρους της ελεύθερης αγοράς , δαιμονοποιώντας κατά περίπτωση την έννοια του κέρδους.

Οι αράδες αυτές γράφονταν εν αναμονή της έλευσης του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη για την ομιλία με την οποία θα  «κλείσει» το περιφερειακό συνέδριο. Και με τη βεβαιότητα, ότι μετά την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, δεν θα έχουμε μάθει, γιατί η κυβέρνηση δεν εκπόνησε εναλλακτικό αναπτυξιακό σχέδιο για τη βορειοανατολική Χαλκιδική , ισοδύναμο της μεταλλευτικής επένδυσης που αντιμάχεται. Ούτε θα έχουμε μάθει, με ποιο τρόπο σκέφτεται να αναπληρώσει την απώλεια του τεράστιου αναπτυξιακού κεφαλαίου από την εξαφάνιση της μεταλλουργίας εφόσον επικρατήσει στον ιδεοληπτικό πόλεμο κατά της επενδύτριας εταιρίας. Και φυσικά, καμία απάντηση δεν θα δώσει στους  χιλιάδες ανέργους που θα αφήσει πίσω της αυτή η δραστηριότητα.  

Αμφιβάλλω αν θα έχουμε μάθει, με ποιες υποδομές σκοπεύει να στηρίξει τον ποιοτικό δωδεκάμηνο τουρισμό της Χαλκιδικής, ο οποίος επαφίεται αποκλειστικά πια στο φιλότιμο του εν λόγω κλάδου, στις προσπάθειες της αυτοδιοίκησης και στα χαρίσματα της φύσης.

Ποια, εν τέλει, πρωτοβουλία αναλήφθηκε τα τρία αυτά χρόνια από τους ανθρώπους της κυβέρνησης στην περιοχή; Ο απολογισμός είναι οικτρός.

Αλλά μήπως και σε άλλες τουριστικές περιοχές, συμβαίνει κάτι διαφορετικό; Στην Πιερία, το καλοκαίρι του 2017 οι τουρίστες ήταν αυξημένοι, αλλά χωρίς ουσιαστικό οικονομικό αντίκτυπο για την τοπική αγορά, αφού επρόκειτο κυρίως για τουρισμό χαμηλών βαλαντίων.

Στον αγροτικό τομέα; Η ύπαιθρος σε Ημαθία και Πέλλα, η ύπαιθρος σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική, βιώνει τις επιπτώσεις της υπερφορολόγησης των αγροτών, και της παράλληλης αύξησης του κόστους της αγροτικής παραγωγής.  «Καθρέφτες», της πανελλαδικής μείωσης της συμμετοχής του αγροτικού τομέα στο ΑΕΠ της χώρας.

Σαν να μην έφτανε η ερημοποίηση της υπαίθρου, έχουμε και την προοπτική της ερημοποίησης περιαστικών και αστικών περιοχών, στην ίδια τη Θεσσαλονίκη, αφού μόλις πρόσφατα στο περιφερειακό συμβούλιο, γίναμε μάρτυρες της απόγνωσης που έχει προκαλέσει ο προωθούμενος χωροταξικός σχεδιασμός της περιοχής, σε εκατοντάδες μικρομεσαίες και μεγαλύτερες επιχειρήσεις.

Τι απάντηση άραγε θα έχει δώσει αποχωρώντας ο πρωθυπουργός, στην ανοιχτή επιστολή των 300 επιχειρηματιών που τον προειδοποιούν για την επικείμενη επιχειρηματική ερήμωση της δυτικής Θεσσαλονίκης υπό το βάρος επιβεβλημένων μετεγκαταστάσεων, από τις οποίες «προστατεύτηκαν» αντίστοιχες επιχειρήσεις στην Αθήνα;

Στο Κιλκίς ακόμα περιμένουν την ολοκλήρωση σιδηροδρομικών και οδικών υποδομών που θα βοηθήσουν το έργο των επιχειρήσεων που απομένουν στην περιοχή, σε πείσμα των αντικινήτρων που επικρατούν.

Σε όλη την κεντρική Μακεδονία, το επαρχιακό οδικό δίκτυο, οι λιμενικές εγκαταστάσεις, τα δίκτυα άρδευσης και ύδρευσης, βρίθουν προβλημάτων.

Και βέβαια, το μεγάλο έργο του ΤΑΠ που αναμένει και η κεντρική Μακεδονία για τα πολλαπλά οφέλη που το συνοδεύουν, από πλευράς ενεργειακής υποστήριξης και τόνωσης της απασχόλησης, έχει «κολλήσει» καθ` οδόν, κάπου στην Καβάλα, ανάμεσα σε αρχαία ευρήματα…

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μόνο λίγα συμπτώματα μιας ευρύτερης πανελλαδικής «παθολογίας».

Η Κυβέρνηση παρέλαβε το 2015 μια οικονομία που είχε ανανήψει από βαθιά ύφεση 7% και εμφάνιζε έστω και μικρό αναπτυξιακό πρόσημο και  την ξαναβύθισε σε αρνητικούς δείκτες, δέσμια της αποδεδειγμένης πια πολιτικής της απάτης. Και αφού έκλεισε τον επαναστατικό της κύκλο, αύξησε όλους τους φορολογικούς συντελεστές (και είναι πολλοί) , προσθέτοντας ταυτόχρονα δεκάδες νέους φόρους και δημεύοντας ουσιαστικά το παραγόμενο προϊόν.

Απομυζώντας την πραγματική οικονομία, έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει, επειδή επανήλθαν δημοσιονομικοί δείκτες στα επίπεδα που τους είχε παραλάβει πριν 39 μήνες.

Την ώρα που γιγαντώνεται το ελληνικό δημόσιο, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει. Τα κίνητρα αναζωπύρωσης της μικρομεσαίας επιχείρησης, αγνοούνται. Η  δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε  τη φορολογική αφαίμαξη. Το Δημόσιο ξαναγιγαντώνεται χωρίς να εκσυγχρονίζεται, επιστρέφοντας με γεωμετρική πρόοδο στις παθογένειες του παρελθόντος που συνέβαλαν στην έλευση των μνημονίων.

Οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων αυξάνονται μέχρι και 100% δίνοντας νέο χτύπημα στην οικοδομή και αυξάνοντας τον ΕΝΦΙΑ (που… θα είχε καταργηθεί) από την πίσω πόρτα.

Οι αποκρατικοποιήσεις υφίστανται μια αντιμετώπιση δόκτορος Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, καθώς, τη μια υπονομεύονται από την κυβέρνηση και την άλλη καταλήγουν σε άρον-άρον εκποιήσεις.  

Ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολλές ακόμα αράδες.

Και η κυβέρνηση, αντί να στήνει περιφερειακές επικοινωνιακές φιέστες που στην ουσία αντιστοιχούν σε αναπτυξιακά «μνημόσυνα», θα έπρεπε να δίνει σαφείς απαντήσεις για όλα τα παραπάνω, και για ένα ακόμα μεγαλύτερο κρίσιμο ερώτημα:

Με ποια αναπτυξιακά μέτρα , εντός του 2018, ελπίζει να αναχαιτίσει τον κίνδυνο νέας ύφεσης που εγκυμονούν τα νέα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας (περικοπές συντάξεων και μείωση αφορολογήτου) που έχει υπογράψει ήδη για το 2019 και το 2020, προδιαγράφοντας νέα υποχώρηση εισοδημάτων και κατανάλωσης…

[ΠΗΓΗ: http://www.voria.gr, του Στέλιου Βαλιάνου, Δικηγόρου & Περιφερειακού Συμβούλου Χαλκιδικής, 28/3/2018]

ΒLOOMBERG: ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΛΕΙΠΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Bloomberg: Οι επενδύσεις λείπουν από τη συνταγή για την ελληνική οικονομία

Η ανάκαμψη της Ελλάδας από την οικονομική τραγωδία περιμένει ακόμη την τελευταία πράξη αναφέρει το Bloomberg σε δημοσίευμά του με τίτλο «Οι επενδύσεις είναι το συστατικό που λείπει την ώρα που η Ελλάδα αναδομεί την οικονομία της».

Όπως τονίζει ο αρθρογράφος Marcus Bensasson, αν και υπάρχει καλό μομέντουμ σε σειρά από κλάδους όπως το λιανικό εμπόριο ή η βιομηχανικό παραγωγή, λείπουν οι επενδύσεις.

«Αυτό σημαίνει ότι το κοινωνικό κόστος παραμένει υψηλό σε μία χώρα που η ανεργία είναι ακόμη πάνω από το 21%, αν και ακολουθεί πτωτική πορεία εδώ και μία τετραετία. Για να πέσει κάτω από 20%, η Ελλάδα θα χρειαστεί οι επενδύσεις να σημειώσουν αύξηση 8% (κατά μέσο όρο) για τα επόμενα χρόνια» αναφέρει το Bloomberg, επικαλούμενο τον οικονομολόγο της Τράπεζας της Ελλάδας, Νικόλα Μαγγίνα.

«Δεν μπορεί να έχει κανείς ανάπτυξη με διάρκεια χωρίς επενδύσεις» εξηγεί ο κ. Μαγγίνας, ο οποίος τονίζει πως μέχρι στιγμής οι προσλήψεις κυρίως εστιάζονται σε τομείς, όπως ο τουρισμός, «που δεν βελτιώνουν την παραγωγικότητα».

Όπως αναφέρει το διεθνές μέσο, ο Αλέξης Τσίπρας έχει τονίσει πως η αυξανόμενη εμπιστοσύνη στην σταθερότητα της χώρας θα ανοίξει τις πόρτες στις επενδύσεις αλλά «οι αποδείξεις γι’ αυτό είναι σχεδόν μηδαμινές».

Συνεχίζοντας, το άρθρο μιλά για αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,7% το πρώτο εξάμηνο, αύξηση για 11ο συνεχόμενο μήνα της βιομηχανικής παραγωγής αλλά και για αύξηση της κατανάλωσης και προσθέτει: «Παρ’ όλα αυτά οι δημόσιοι καυγάδες γύρω από κάποιες “high profile επενδύσεις” (εννοεί το Ελληνικό και τις Σκουριές) εμπόδισαν τις προσπάθειες του πρωθυπουργού να τα αναδείξει αυτά ως την αφετηρία ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης».

«Οι επενδύσεις είναι το πιο ευάλωτο συστατικό της ανάπτυξης στην αβεβαιότητα. Υπάρχουν αρκετές επενδύσεις από το 2015 και το 2016 που θα μπορούσαν να δώσουν ένα “ριμπάουντ”. Το δύσκολο είναι να τη διατηρήσεις» (σ.σ.: την ανάπτυξη), επισημαίνει ο κ. Μαγγίνας.

 

[ΠΗΓΗ: ΓΕΝΙΚΗ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ, 17/10/2017]

ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ!

Τα σύνδρομα NINMY (Not In My Back Yard), NIABY (Not In Anyone’s Backyard) αλλά και BANANA (Build Absolutely Nothing Anywhere Near Anything ) ρυθμίζουν την …καθημερινότητα του μεταλλείου.

Η βιωσιμότητα είναι το πραγματικό διακύβευμα και όχι φυσικά τα μεταλλεία…τα οποία συχνά (όχι πάντα) στοχοποιούνται προσχηματικά!

 

Η εξόρυξη δεν είναι εμμονή, είναι μια καθημερινή πράξη επιβεβλημένη από το καταναλωτικό μας πρότυπο.

Tα μεταλλεία και η μεταλλευτική δραστηριότητα υπάρχουν όσο υπάρχει και ο άνθρωπος. Υπάρχουν για να εγγυώνται το status της ζωής και του πολιτισμού μας, αυτόν που έχουμε επιλέξει για να πορευόμαστε.

«Αν δεν φυτρώνει, πρέπει να εξορυχθεί»: Ακόμη και η οδοντόκρεμα δεν θα υπήρχε χωρίς την εξόρυξη, αφού περιέχει πυρίτιο, ασβεστόλιθο, αλουμίνα, φωσφορικά άλατα, φθόριο και τιτάνιο.

Σε όποιο μέρος της υφηλίου κι αν ζούμε, κάθε φορά που μαγειρεύουμε, τρώμε, πίνουμε, πλένουμε ή πλενόμαστε, γράφουμε, σερφάρουμε στο διαδίκτυο, ζωγραφίζουμε ή ταξιδεύουμε, υπάρχει η βεβαιότητα ότι μεταχειριζόμαστε κάτι που έχει ορυκτή προέλευση. Τα ορυκτά ζουν μαζί μας, όσο κι αν εμείς επιμένουμε να μην αντιλαμβανόμαστε την προέλευσή τους!

Η εξόρυξη δεν είναι εμμονή, είναι μια καθημερινή πράξη. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα αρχής, δεν τίθεται θέμα διακύβευσης της εξορυκτικής δραστηριότητας. Το μόνο θέμα που τίθεται και τίθεται δυναμικά και επιτακτικά, είναι πώς θα επιτύχουμε ώστε αυτή η δραστηριότητα (όπως και κάθε άλλη) να είναι βιώσιμη, συμβατή με τη ζωή μας καθώς και εκείνη των επόμενων γενεών. Η βιωσιμότητα είναι το πραγματικό διακύβευμα και όχι φυσικά τα μεταλλεία… Και αντί να έχουμε ανασκουμπωθεί και να ασχολούμαστε ΜΟΝΟ με αυτό, έχουμε βάλει στοίχημα να ανατρέψουμε τα πάντα…

Για να προστατέψουμε το περιβάλλον θα αντιτείνουν πολλοί. Όμως, το περιβάλλον δεν είναι μια αποστειρωμένη περιοχή που απαγορεύεται ακόμα και να κοιτάξει κανείς! Το φυσικό περιβάλλον έχει αναπτυξιακή δυναμική με όρια που επιβάλλουν πλέον οι αυστηροί κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως άλλωστε το προσεγγίζουν μέχρι σήμερα και όλες οι προηγμένες χώρες.

Tο “περιβάλλον” δεν είναι μια αποστειρωμένη περιοχή που απαγορεύεται ακόμα και να κοιτάξει κανείς. H Ευρώπη έχει 27 χιλιάδες προστατευόμενες περιοχές στις οποίες εργάζονται πάνω από 8 εκατ. άνθρωποι!

Υπενθυμίζεται ότι η Ευρώπη έχει 27 χιλιάδες προστατευόμενες περιοχές στις οποίες εργάζονται πάνω από 8 εκατ. άνθρωποι ενώ τα έσοδα που καρπώνονται ετησίως από τις εθνικές οικονομίες είναι της τάξης των 65 δις. ευρώ. Στην Ελλάδα έχουμε λιγότερες από 500 και φυσικά μην ρωτήσετε πόσοι εργάζονται εκεί. Κι αυτό επειδή η περιβαλλοντική μας τακτική είναι απαγορευτική και σε καμία περίπτωση αναπτυξιακή και κοινωνικά χρήσιμη.

Ανάπτυξη χωρίς βιωσιμότητα είναι επένδυση σε βαρέλι χωρίς πάτο, αλλά και αειφορία χωρίς ανάπτυξη είναι απλά ένα αειφόρο ..τίποτε, ούτε τρώγεται, ούτε αβγατίζει, ούτε μετακυλίεται στις επόμενες γενιές..

Δυστυχώς, η υποκρισία καλά κρατεί ένθεν και εκείθεν. Από τη μια, η άγρια ανάπτυξη του μεγάλου κεφαλαίου που εξαντλεί τα αποθέματα της φύσης, τα δάση, το έδαφος, το νερό, τα ορυκτά, τη βιοποικιλότητα.

Το άλλοθι αυτής της υποκρισίας είναι η απασχόληση και η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, ειδικά σε περιόδους που η κρίση βαθαίνει, οι οικολογικές αντιστάσεις μειώνονται και we are back to basics…

Από την άλλη, ο περιβαλλοντικός δογματισμός και η άρνηση κάθε αναπτυξιακής προσπάθειας που εν δυνάμει θεωρείται καταστροφική.

Το άλλοθι αυτής τη υποκρισίας είναι η (επαναλαμβανόμενη χωρίς επιχειρήματα) επίκληση της διατηρησιμότητας των οικοσυστημάτων, η περιβαλλοντική προστασία και το αειφόρο τίποτε…

Τα χω γράψει εκατό φορές, ας τα πούμε πάλι: ανάπτυξη χωρίς βιωσιμότητα είναι επένδυση σε βαρέλι χωρίς πάτο, αλλά και αειφορία χωρίς ανάπτυξη είναι απλά αειφόρο ..τίποτε, ούτε τρώγεται, ούτε αβγατίζει, ούτε μετακυλίεται στις επόμενες γενιές..

Και προφανώς πίσω από τις δύο άκρες, πίσω από τα χρώματα και τις σημαίες της ανάπτυξης, υπάρχουν τα κάθε λογής συμφέροντα. Και ο βασιλιάς εκεί πάντα γυμνός.. ντυμένος μόνο με υποκρισία.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net, του Δρος Πέτρου Τζεφέρη, από το protagon.gr, 17/10/2017]

Κ. ΜΙΧΑΛΟΣ: ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΕΝΝΑΙΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Ανάπτυξη, χωρίς ιδιωτικά κεφάλαια και χωρίς ισχυρές επιχειρήσεις, δεν μπορεί να υπάρξει τόνισε ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθήνας Κωνσταντίνος Μίχαλος στη συνεδρίαση της διοικητικής επιτροπής της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο Επιμελητήριο Λέσβου. Επίσης αναφέρθηκε, για μία ακόμη φορά, στη σημασία της πρόσβασης στη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ενώ τόνισε ότι “το περιβάλλον ειδικά για τις επενδύσεις παραμένει χαώδες και απρόβλεπτο”.

Σύμφωνα με τον κ. Μίχαλο, σε μεγάλο βαθμό δεν υπάρχουν ακόμη τα κριτήρια εκείνα ώστε η ίδια η χώρα να αρχίσει να δημιουργεί περισσότερο εθνικό πλούτο. Κι αυτό θα γίνει, όπως είπε, αν υιοθετήσουμε ένα νέο, εξωστρεφές παραγωγικό υπόδειγμα, στηριγμένο στις δυνάμεις του ιδιωτικού τομέα και προσελκύοντας σημαντικά κεφάλαια και επενδύσεις από την Ελλάδα και κυρίως από το εξωτερικό. Τα προηγούμενα χρόνια έγιναν αρκετά θετικά βήματα, προσέθεσε ο κ. Μίχαλος, καθώς προχώρησε η δημοσιονομική εξυγίανση και υλοποιήθηκαν αρκετές μεταρρυθμίσεις, στο ασφαλιστικό, στην αγορά εργασίας, αλλά και σε σημαντικές αγορές προϊόντων και υπηρεσιών. Ενώ είναι πολύ σημαντικό, συνέχισε ο ίδιος, για το αίσθημα ασφάλειας, ότι η συντριπτική πλειονότητα των κοινοβουλευτικών δυνάμεων του τόπου υποστηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την παραμονή της στο ευρώ.

Ωστόσο, τα προβλήματα είναι ακόμη πολλά, είπε ο κ. Μίχαλος και ανέφερε συγκεκριμένα: “Άλλες πρώην μνημονιακές χώρες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ιρλανδία, αλλά και την Κύπρο και την Πορτογαλία, προτίμησαν να δώσουν έμφαση στον περιορισμό των δαπανών και στην επιτάχυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, από το να εφαρμόσουν μέτρα αύξησης της φορολογίας. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, επικράτησε το δόγμα του “πόσα μας λείπουν, να τα πάρουμε από φόρους”. Και καταλήξαμε με ένα φορολογικό καθεστώς που καθηλώνει την ανάπτυξη. Που αλλάζει διαρκώς, προς το χειρότερο, ανάλογα με τις τρύπες που εμφανίζονται κάθε φορά στον προϋπολογισμό. Ένα καθεστώς με το οποίο κανείς δεν μπορεί να προγραμματίσει, να προϋπολογίσει και να σχεδιάσει σε ορίζοντα μεγαλύτερο του έτους”.

Πρόβλημα, συνέχισε ο κ. Μίχαλος, είναι το αδιέξοδο με τα κόκκινα δάνεια, στα οποία έχουν παγιδευτεί χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις. “Σήμερα, δύο στις τρεις μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν δάνεια σε καθυστέρηση. Το ποσοστό αυτό είναι διπλάσιο σε σχέση με το αντίστοιχο για τις μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν περισσότερες δυνατότητες να διαχειριστούν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Με περισσότερες εγγυήσεις, με είσοδο στρατηγικών επενδυτών κτλ”.

Η μικρή και πολύ μικρή επιχείρηση, δεν έχει αυτές τις δυνατότητες ενώ “στο επόμενο διάστημα, πολλές από τις επιχειρήσεις που είναι τώρα εγκλωβισμένες, θα βρεθούν στο στόχαστρο” είπε ο κ. Μίχαλος και προσέθεσε ότι και από την πλευρά του νομίσματος, βιώσιμες, υγιείς και εξωστρεφείς επιχειρήσεις δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δανεισμό. Και όταν δανείζονται, το κόστος είναι εξοντωτικό. Όπως είπε χαρακτηριστικά: “Υπάρχουν μεν χρηματοδοτικά εργαλεία από την ΕΕ την ΕΤΕπ και άλλους φορείς, ωστόσο η απορρόφηση των διαθέσιμων πόρων είναι χαμηλή τουλάχιστον σε σχέση με τις ανάγκες των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί τα κριτήρια χορήγησης είναι συνήθως υπερβολικά αυστηρά σε σχέση με τα δεδομένα της αγοράς. Και επίσης, γιατί η χρήση τους απαιτεί χρονοβόρες και κοστοβόρες διαδικασίες, που μια μικρομεσαία επιχείρηση είναι δύσκολο να διαχειριστεί με τους πόρους που διαθέτει”.

Πέρα από τα προβλήματα που δημιούργησε η κρίση, υπάρχουν και αυτά που προϋπήρχαν. Και που δυστυχώς, δεν λύθηκαν παρά τις μνημονιακές δεσμεύσεις και εξαγγελίες, όπως επισήμανε ο πρόεδρος της ΚΕΕ και του ΕΒΕΑ, και ενδεικτικά ανέφερε ότι ελάχιστη πρόοδος έχει γίνει για τη μείωση της γραφειοκρατίας και για τη βελτίωση του νομοθετικού πλαισίου για τις επενδύσεις. Αν κάτι προχώρησε σε σχέση με την απλοποίηση διαδικασιών, αυτό ήταν η λειτουργία του ΓΕΜΗ και της Υπηρεσίας Μιας Στάσης για την ίδρυση επιχειρήσεων ενώ κατά τα άλλα, “το περιβάλλον ειδικά για τις επενδύσεις παραμένει χαώδες και απρόβλεπτο. Τριάντα χρόνια συζητάμε για το κτηματολόγιο και ακόμα να ολοκληρωθεί. Άλλα τόσα χρόνια συζητάμε για το χωροταξικό σχεδιασμό. Κι ακόμα δεν μπορεί να προχωρήσει επένδυση, χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπη με εμπόδια, νομικές ασάφειες, αντιφατικές διατάξεις, προσφυγές και απρόβλεπτες εμπλοκές”.

Τέλος σημείωσε ότι ελάχιστα έγιναν και για την επιτάχυνση της διαδικασίας απονομής δικαιοσύνης, με τις καθυστερήσεις να αγγίζουν πια τα όρια της αρνησιδικίας.

“Αν θέλουμε, λοιπόν, ανάπτυξη πραγματική και όχι συγκυριακή και ασθενική, χρειάζονται γενναία μέτρα και παρεμβάσεις”, είπε ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο κ. Μίχαλος.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, από ΑΠΕ-ΜΠΕ, 22/7/2017]

Η ΝΕΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

 

11s19viom-thumb-large-thumb-largeΕπί δεκαετίες επικράτησε ο μύθος ότι οι Έλληνες είμαστε καλοί έμποροι αλλά ανίκανοι να παράγουμε το οτιδήποτε. Το αφήγημα είναι ελκυστικά λογικοφανές. Μια μικρή χώρα δεν μπορεί να έχει μεγάλη βιομηχανική παραγωγή γιατί δεν έχει τους φυσικούς πόρους και τις υποδομές. Εξωστρεφείς, μορφωμένοι και πονηροί, οι Έλληνες θα γίνουμε έμποροι και στελέχη υπηρεσιών, αυτό μας ταιριάζει.

Με την οικονομική ύφεση να ξεγυμνώνει τις παθογένειες της ελληνική οικονομίας, νομίζω αρχίζει να προκύπτει μια πολύ διαφορετική εικόνα. Το εμπορικό σκέλος της οικονομίας στηριζόταν στην εισαγωγή και μεταπώληση προϊόντων, σε συνθήκες χαμηλού ανταγωνισμού και με καταναλωτές που ξόδευαν δανεικό πλούτο.

Οι βασικές δεξιότητες του εμπορίου –logistics, οικονομίες κλίμακας, εξυπηρέτηση πελατών– έμειναν ατροφικές σε έναν κλάδο που δεν χρειάστηκε να τις εξασκήσει σε συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού.

Η απουσία αυτών των δεξιοτήτων φαίνεται έντονα στους κλάδους που θα μπορούσαν να είναι εξαγωγικοί. Σε προϊόντα που έχουμε άνισο γεωγραφικό πλεονέκτημα, όπως το λάδι και το γιαούρτι, αλλά δυσκολευτήκαμε να δημιουργήσουμε αναγνωρίσιμα brands και να στήσουμε διεθνείς εμπορικές υποδομές.

Αφήσαμε έτσι το μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους σε ξένους διανομείς ή ανταγωνιστές. Αντίστοιχα, στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης, οι ελληνικές επιχειρήσεις προσπάθησαν και μάλλον απέτυχαν να ανταγωνιστούν τους Δυτικοευρωπαίους, παρά τα όποια αρχικά πλεονεκτήματα.

Παρόμοια εικόνα και στις υπηρεσίες. «Τα γκαρσόνια της Ευρώπης» ήταν η απαξιωτική φράση που δικαιολόγησε στο συλλογικό μας υποσυνείδητο την επιθυμία μας να γίνουμε δικηγόροι, διαφημιστές και τραπεζικά στελέχη, πουλώντας μέτριες υπηρεσίες σε μια μικρή και οικονομικά ασήμαντη αγορά, μακριά από τον ανταγωνισμό των ξένων ομολόγων μας. Τα γκαρσόνια τουλάχιστον χρειάζονται να έχουν καλύτερο τουριστικό προϊόν σε διεθνές επίπεδο, γι’ αυτό και έχτισαν έναν κλάδο που επιβιώνει και σηκώνει το βάρος του στο ΑΕΠ της χώρας.

Όχι, δεν είμαστε καλοί έμποροι, αλλά τοπικοί μεταπωλητές μετρίου αναστήματος, με χαμηλή τεχνολογία, κακή εξυπηρέτηση πελατών και περιθώρια κέρδους που στηρίζονταν σε μικροπαραβατικότητα, προστατευτισμό και αποφυγή μακροπρόθεσμων επενδύσεων. Όσο βγαίνουν χρήματα, είναι εύκολο να μπερδέψεις τον έξυπνο με τον οπορτουνιστή, την ανταγωνιστικότητα με την κουτοπονηριά.

Αντίθετα, στην παραγωγή εξαγώγιμων προϊόντων, η εικόνα είναι πιο αισιόδοξη. Έχουμε αρκετές επιτυχημένες, υγιείς επιχειρήσεις που φτιάχνουν από καλλυντικά και τρόφιμα μέχρι βιομηχανική τεχνολογία και λογισμικό. Κάτι γίνεται. Το κοινό χαρακτηριστικό είναι η έμφαση στην παραγωγή για μεσαίου μεγέθους αγορές προϊόντων υψηλής διαφοροποίησης.

Η μαζική βιομηχανία έχει αποδημήσει στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Όμως οι πλούσιες αγορές της Δύσης δημιουργούν ζήτηση για προϊόντα χαμηλής μαζικότητας, τοπικής ιδιαιτερότητας ή υψηλής τεχνολογίας. Τέτοια προϊόντα, είτε πρόκειται για ποιοτικά εδέσματα, υπηρεσίες ιατρικού τουρισμού, προϊόντα αγροτεχνολογίας, ενεργειακή τεχνολογία ή εξειδικευμένο λογισμικό, μπορούμε να φτιάξουμε και ήδη φτιάχνουμε στην Ελλάδα.

Σε απόλυτα μεγέθη, αυτοί οι κλάδοι είναι μικροί, έχουν όμως δυναμισμό. Θα μπορούσαν να αναπτυχθούν και να στηρίξουν την οικονομία με συνάλλαγμα και θέσεις εργασίας καλής ποιότητας.

Αυτό που απαιτούν μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις με μορφωμένο επιστημονικό προσωπικό, που υπάρχει στην Ελλάδα ή τώρα δουλεύει στο εξωτερικό και θα επιστρέψει ακόμη πιο καταρτισμένο να τις στελεχώσει.

Η σύγχρονη εμπορική τεχνολογία φέρνει αγορές-στόχους πιο κοντά. Έτσι, μια εταιρεία που μπορούσε να εξυπηρετήσει δέκα εκατομμύρια Έλληνες μπορεί τώρα να φτιάξει ένα προϊόν για τον ίδιο αριθμό πελατών διεθνώς. Αγορές που είναι πολύ μικρές για να ασχοληθούν μαζί τους οι αμερικανικοί και οι κινεζικοί κολοσσοί μπορούν να αποτελέσουν προνομιακό πεδίο δράσης για ελληνικές εταιρείες.

Οι ανάγκες χρηματοδότησης τέτοιου τύπου εταιρειών είναι μετριοπαθείς και αυξάνονται σταδιακά. Ύστερα από μία δεκαετία χαμηλών επιτοκίων, πολύ χρήμα μετακινήθηκε σε venture capital funds που, λόγω συνωστισμού, αρχίζουν να αναζητούν ευκαιρίες σε περιφερειακές αγορές με επιστημονικό προσωπικό και μη ανεπτυγμένους τεχνολογικούς κλάδους. Εταιρείες μεσαίας και υψηλής τεχνολογίας στην Ελλάδα έχουν ήδη δείξει ότι η πρόσβαση σε αυτά τα κεφάλαια είναι ανοιχτή, φέρνοντας δεκάδες εκατομμύρια επενδύσεων από το εξωτερικό.

Ίσως το σημαντικότερο, αυτές είναι και οι δουλειές που δύσκολα θα αντικατασταθούν με ρομπότ και τεχνητή νοημοσύνη – μια ραγδαία εξέλιξη που θα αλλάξει τον κόσμο μέσα στην επόμενη δεκαετία. Για τον συμβολαιογράφο, τον φαρμακοποιό, τον διανομέα και τον χρηματιστή, η τεχνητή νοημοσύνη είναι υπαρξιακή απειλή.

Για τον μηχανικό που σχεδιάζει ποτιστήρια ακριβείας στη Βόρεια Ελλάδα, η τεχνητή νοημοσύνη είναι εργαλείο που πολλαπλασιάζει την παραγωγικότητά του. Στη νέα παγκόσμια οικονομία, βιομηχανία και μεγάλες επιχειρήσεις δεν σημαίνουν πλέον εργατιά και μαζικότητα. Σημαίνουν ποιοτικότερες, ασφαλέστερες δουλειές και ανταγωνιστική οικονομία.

Έπειτα από χρόνια ύφεσης, οι πιο εύθραυστες και εφήμερες δραστηριότητες καταρρέουν. Ο,τι επιζεί και αναπτύσσεται μας δείχνει με τι θα μοιάζει το μέλλον μας. Η εικόνα είναι μάλλον αισιόδοξη.

Οι άνεργοι των 25-35 ετών σήμερα δεν θα (ξανα)γίνουν διαφημιστές και πωλητές ξένων προϊόντων στην τοπική αγορά. Θα δουλεύουν σε μεσαίου μεγέθους, υψηλής τεχνολογίας βιομηχανικές επιχειρήσεις, που φτιάχνουν προϊόντα χαμηλής μαζικότητας και υψηλής αξίας για διεθνείς αγορές.

Θα είναι μηχανικοί, επιστήμονες και στελέχη μεσαίου management σε λειτουργίες παραγωγής και τα προϊόντα τους θα τα εμπορεύονται συνάδελφοί τους στο εξωτερικό. Και αυτό θα είναι μια πολύ καλή εξέλιξη για τον τόπο.

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr/, του Νίκου Μωραϊτάκη, CEO της Workable.

αναδημοσίευση από kathimerini, 19/3/2017]

ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ – ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

C2iFtiPW8AIrDLdΓια ποιο λόγο δεν έχει καταθέσει μέχρι τώρα η κυβέρνηση το αναπτυξιακό σχέδιο που είχε δεσμευτεί να παρουσιάσει μέχρι το Μάρτιο του 2016, ρώτησε να πληροφορηθεί ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Κωστής Χατζηδάκης τους υπουργούς Οικονομικών και Οικονομίας  κ.κ. Τσακαλώτο και Παπαδημητρίου.

Η κατάθεση του σχεδίου ήταν ρητή δέσμευση της κυβέρνησης στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου. Ωστόσο 10 μήνες μετά την εκπνοή της προθεσμίας, η κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για το θέμα. Ο κ. Χατζηδάκης, λοιπόν, διερωτάται: ποιος, άραγε, εμποδίζει την κυβέρνηση να καταθέσει τη στρατηγική ανάπτυξης για την οποία έχει δεσμευτεί; Το ΔΝΤ; Οι ευρωπαίοι εταίροι; Η αντιπολίτευση; Ο κ. Σόιμπλε;

Υπενθυμίζεται ότι στη σελίδα 1015 του ν. 4336/2015 αναφέρεται ότι:

«Η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στη συμφωνημένη στρατηγική ανάπτυξης και να επεξεργαστεί μια γνήσια στρατηγική ανάπτυξης, την οποία θα ενστερνιστεί και θα καθοδηγήσει η ίδια. […] Οι ελληνικές αρχές μπορούν να ζητήσουν τεχνική βοήθεια για να επεξεργαστούν περαιτέρω τη στρατηγική ανάπτυξης, η οποία θα μπορούσε να στοχεύει, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία ελκυστικότερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος, στη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς και της διαμόρφωσης ανθρώπινου κεφαλαίου, μέσω της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης, στην ανάπτυξη της Ε&Α και της καινοτομίας. Η τεχνική βοήθεια θα μπορούσε επίσης να συνδράμει στον σχεδιασμό τομεακών προτεραιοτήτων σε τομείς όπως ο τουρισμός, οι μεταφορές και η εφοδιαστική, καθώς και η γεωργία. […] Οι αρχές σκοπεύουν να οριστικοποιήσουν τη στρατηγική ανάπτυξης έως τον Μάρτιο του 2016, σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους, την πανεπιστημιακή κοινότητα και διεθνείς οργανισμούς.»

Ο Κωστής Χατζηδάκης επισημαίνει ότι με δεδομένη την επιτακτική ανάγκη της οικονομίας μας για χάραξη και εφαρμογή αναπτυξιακών πολιτικών, προκαλεί ειλικρινή απορία η ολιγωρία της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο ζήτημα.

[ΠΗΓΗ: http://www.khatzidakis.gr, 26/01/2017]

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ;

4Η χώρα μας ξέφυγε από το φάσμα της φτώχειας και της περιθωριοποίησης της μεταπολεμικής περιόδου μέσα από μια εκρηκτική (για τα τότε δεδομένα) ανάπτυξη, με την υλοποίηση μιας σειράς εμβληματικών επενδύσεων: ναυπηγεία, διυλιστήρια, υφαντουργίες, χαλυβουργεία κ.λπ., η οποία όμως εν πολλοίς ήταν άναρχη. Αυτό το πρόβλημα της αναρχίας, που επεκτάθηκε και στην οικιστική ανάπτυξη κύριας και παραθεριστικής κατοικίας αλλά και στον τουρισμό, προσπάθησε (και πολύ καλά έκανε) να θεραπεύσει το κράτος, αλλά όχι με σωστό τρόπο. Έτσι, δημιουργήθηκε πλήθος νομικών εμποδίων, που συσσώρευσαν οι ασαφείς και αλληλοσυγκρουόμενοι σχετικοί νόμοι τα τελευταία 40 χρόνια.

Και τώρα, τι μέλλει γενέσθαι; Ενώ η προσέλκυση επενδύσεων και η στήριξη της επιχειρηματικότητας διακηρύσσεται ως υψηλής προτεραιότητας στόχος, διαπιστώνουμε ότι εξακολουθούμε να αναζητούμε μια χωροταξική πολιτική, να αμφισβητούμε την πρόσφατη μεταρρύθμιση των εργαλείων σχεδιασμού και, κυρίως, συνεχίζουμε να μην παρέχουμε την αναγκαία ασφάλεια δικαίου στους ξένους και εγχώριους επενδυτές για να εγκατασταθούν στο ελληνικό έδαφος. Μετά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της χωροταξικής και πολεοδομικής πολιτικής προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο ν. 4269/2014 περί χωροταξικής και πολεοδομικής μεταρρύθμισης επιχείρησε να εισαγάγει σημαντικές αλλαγές στο σύστημα χωροταξικού σχεδιασμού, προκειμένου να άρει τα εμπόδια στην πραγματοποίηση επενδύσεων που απορρέουν από το αναποτελεσματικό και αντιαναπτυξιακό σύστημα που ίσχυε και εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα. Όλοι γνωρίζουμε επενδύσεις που ακυρώθηκαν ή ματαιώθηκαν έπειτα από πολυετείς δικαστικές διαμάχες λόγω του ελλειμματικού αλλά και προβληματικού χωρικού σχεδιασμού. Με τον ν. 4269/2014 θεωρήσαμε ότι ξεκινούν κάποια πρώτα βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο χωροταξικός σχεδιασμός συνδέθηκε με τον αναπτυξιακό, μειώθηκε ο αριθμός των επιπέδων σχεδιασμού, θεσμοθετήθηκαν τα Ειδικά Χωρικά Σχέδια (ΕΧΣ) και ορίστηκε το πλαίσιο για την αναγκαία συνεργασία μεταξύ των εμπλεκομένων στο σύστημα φορέων της δημόσιας διοίκησης.

Αναμέναμε, λοιπόν, την έκδοση όλων των αναγκαίων κανονιστικών νομοθετημάτων, ώστε αυτή η μεταρρύθμιση να αρχίσει να υλοποιείται. Πριν από λίγες ημέρες διαπιστώσαμε ότι το σχέδιο αυτό τροποποιείται και η δημόσια διαβούλευση έληξε ήδη προχθές. Για άλλη μια φορά κάνουμε την ίδια διαπίστωση: η χίμαιρα της υποκειμενικά καλύτερης νομοθέτησης οδηγεί στην απονεύρωση ενός εργαλείου με κίνδυνο να καταλήξει μη λειτουργικό. Για παράδειγμα, καταργούμε την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου (υδρογονάνθρακες, μεταλλεία, λατομεία) αναφερόμενοι σε «αειφόρο χρήση των φυσικών πόρων»

Μα, τελικά, θέλουμε τις επενδύσεις και την ανάπτυξη ή όχι; Φαίνεται ότι η καλή πρόθεση δεν άλλαξε. Είδαμε ότι παραμένει η ρητή διασύνδεση χωροταξικού και αναπτυξιακού σχεδιασμού και διατηρείται η σημαντική καινοτομία των ΕΧΣ, εντούτοις εισάγονται περιττές διαδικασίες που θα δημιουργήσουν νέα προβλήματα. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο θα εγκρίνονται τα ΕΧΣ, τα οποία αποτελούν το σημαντικότερο εργαλείο για την ανάπτυξη μεγάλων ιδιωτικών αλλά και δημόσιων επενδύσεων. Το σχέδιο νόμου εισάγει μία διαδικασία προέγκρισης από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στις περιπτώσεις που ένα ΕΧΣ θα πρέπει να τροποποιήσει προϋφιστάμενες πολεοδομικές ρυθμίσεις. Δηλαδή, αφού έχουν εκπονηθεί όλες οι απαραίτητες μελέτες για τη σύνταξη ενός ΕΧΣ και άρα έχουν γίνει πολύ σημαντικές δαπάνες, θα απαιτείται η εν λόγω προέγκριση ώστε να προχωρήσει η τελική έγκριση του ΕΧΣ με προεδρικό διάταγμα. Λαμβάνοντας υπόψη τους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται αυτές οι διαδικασίες, κανένα ΕΧΣ, που τόσο έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία, δεν πρόκειται να υλοποιηθεί στο ορατό μέλλον! Αντίθετα, αυτό που θα ήταν πολύ σημαντικό για τους πιθανούς επενδυτές είναι μία διαδικασία προελέγχου της δυνατότητας υλοποίησης ενός ΕΧΣ σε πρώιμα στάδια της κατάρτισής του που να δεσμεύει τη δημόσια διοίκηση, ώστε να υπάρχει ασφάλεια δικαίου. Με λίγα λόγια, η «δικλίδα ασφαλείας» πρέπει να τοποθετηθεί σε άλλο σημείο…

Η ανάπτυξη δεν έρχεται με λόγια. Έρχεται με πράξεις και με σωστό και λειτουργικό ρυθμιστικό περιβάλλον.

Ο ΣΕΒ, ανάγοντας τα παραπάνω σε βασική και άμεση προτεραιότητα, έχει συστήσει την Επιτροπή Χωροταξίας και Δικτύων. Στόχος της είναι να συμβάλλει στη θέσπιση ρυθμίσεων του χώρου που δημιουργούν συνθήκες για ανάπτυξη εδώ και τώρα!

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Α. Καλλιτσάντση, αντιπροέδρου ΣΕΒ, προέδρου Επιτροπής Χωροταξίας & Δικτύων του ΣΕΒ, 20/11/2016]

ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΤΗ ΛΕΞΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ!

d6cd0f71dc3c47c58a61041a5a4d898c«Ανάπτυξη εξασφαλίζουν μόνο οι ιδιωτικές επενδύσεις που “μιλάνε” (από τα σχέδιά τους) στην απασχόληση και στην προοπτική σταθερών και αυξανόμενων θέσεων εργασίας. Επενδύσεις όμως της μορφής αυτής αποκλείονται παντελώς στην Ελλάδα όσο η φορολογία και οι εισφορές διπλασιάζουν το κοστολόγιο εργασίας τόσο σε επίπεδο μισθών όσο και μεροκάματων».

Σε μια αξιοθρήνητη, αποβιομηχανοποιημένη και αντιπαραγωγική Βαλκανική χώρα, με την φτωχοποίηση ορατή και τον λαό οργισμένο μεν από τα καθημερινά ψέματα μιας δήθεν αριστερής κυβέρνησης, που όμως θα ξαναψηφίσει για να μην έρθει ο Κούλης…,κανείς επενδυτής δεν φέρνει κεφάλαια. Κανείς δεν μοιράζεται τα λεφτά του με κράτος μπαταχτσή και απατεώνα. Ανάπτυξη όμως δεν θα φέρει η Μαίρη Πόππινς…

Ας είμαστε ρεαλιστές. Και ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Ποιος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντιλαμβάνεται τι σημαίνει ανάπτυξη και τι ανάγκες έχει αυτή τη στιγμή η οικονομία για φύγει από την φτώχεια, το τέλμα και το τίποτε.

Δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση. Φτάνει να σταθείς σε μια από τις μπαρούφες που λένε. Πάρτε την μπούρδα για δίκαιη ανάπτυξη…

Τι είναι δηλαδή η δίκαιη ανάπτυξη; Αυτή που θα αλλάξει τον τρόπο να “χώνουμε” λεφτά… σε απατεώνες επιχειρηματίες και σε κρατικοδίαιτους μεσάζοντες που τρέχουν πίσω από κόμματα για να αρπάξουν κρατικές δουλίτσες;

Ποια θα είναι η δίκαιη ανάπτυξη; Αυτή που θα φέρει το αριστερό ραβδί μάγισσας… και εμείς θα την πούμε Κοινωνική Οικονομία απλώνοντας χαλί σε κάθε κομματικό απατεώνα που ξέρει… από Ενώσεις και Συνεταιρισμούς;

Δίκαιη ανάπτυξη είναι να πάρει το κράτος τα μαγαζιά και τις φάμπρικες που δεν μπόρεσαν να σταθούν στα ποδάρια τους και να τα μπουκώσει με λεφτά ΕΣΠΑ για να επαναλάβουμε τα λεφτά του Παπαντρέα… με λεφτά του Τσίπρα και της κοινωνικής οικονομίας;

Γιατί κάπως έτσι ακούστηκαν τα σχέδια καφενείου για αντικατάσταση των ιδιωτικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων μικρομεσαίων (ειδικά του τουρισμού και των προμηθευτών του δημοσίου) από κομματικούς Συνεταιρισμούς.

Όποιος έχει χρόνο για χάσιμο να ξαναδιαβάσει τα τσιτάτα του προγράμματος που κυκλοφόρησε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 για την Κοινωνική Οικονομία.

Και τι θα κάνει η δίκαιη ανάπτυξη; Θα αντικαταστήσει την “άδικη ανάπτυξη” των άλλων… που έφεραν κρίση επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβερνούσε;

Δεν ξέρουμε τι έχουν στο μυαλό τους (όταν μιλάνε μεταξύ τους για ανάπτυξη) ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και (εκτός του ΚΚΕ) τα κόμματα τσόντες των συγκυβερνήσεων και των σχηματισμών που ετοιμάζονται εντός και εκτός Βουλής.

Ξέρουμε όμως πολύ καλά τι σημαίνει ανάπτυξη σε μια σωστή ευρωπαϊκή χώρα που αντιλαμβάνεται από ανταγωνισμό και από κοινωνική πολιτική.

Ξέρουμε ακόμη πως ξεχωρίζονται παραγωγικότητα και παραγωγική επένδυση από δουλειές για μεσάζοντες και κρατικοδίαιτους ή για ξέπλυμα χρήματος.

Τα μάθαμε στη διαχρονική (μεταπολιτευτική) αντιαναπτυξιακή πολιτική των κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και από την τακτική υπονόμευσης (προς όφελος άλλων Βαλκανικών χωρών και της Τουρκίας) κομματικών εργατοπατέρων σε πάμπολλες προσπάθειες ελληνικών και ξένων ιδιωτικών επιχειρήσεων που ήθελαν να ξεμυτίσουν χωρίς το κράτος συνεταίρο…

Το άλφα και το ωμέγα της ανάπτυξης είναι η εμπιστοσύνη του επιχειρηματία κυρίως προς την κυβέρνηση αλλά και γενικότερα προς το πολιτικό σκηνικό.

Και αυτό που προσφέρει η Βαλκανική Ελλάδα είναι κυβέρνηση που δεν ξέρει που το πάει ή δεν θέλει να το πάει… γιατί προέχει η συντήρηση του κράτους τέρατος με υπερφορολόγηση και με τιμολόγια (κρατικών μονοπωλίων) να καταδικάζουν το κόστος παραγωγής.

Κορυφαίο γνώρισμα της ανάπτυξης είναι οι δυνατότητες εξωστρέφειας μιας χώρας με προϋποθέσεις ανταγωνιστικότητας και διευκολύνσεις που απαιτούν αξιοπιστία του κράτους-εξαγωγέα.

Η αξιοπιστία όμως αυτή δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει όσο είμαστε σε ύφεση, σε μνημόνια και εκτός αγορών.

Ανάπτυξη εξασφαλίζουν μόνο οι ιδιωτικές επενδύσεις που “μιλάνε” (από τα σχέδιά τους) στην απασχόληση και στην προοπτική σταθερών και αυξανόμενων θέσεων εργασίας.

Επενδύσεις όμως της μορφής αυτής αποκλείονται παντελώς στην Ελλάδα όσο η φορολογία και οι εισφορές διπλασιάζουν το κοστολόγιο εργασίας τόσο σε επίπεδο μισθών όσο και μεροκάματων.

Συνεπώς τι να πεις για ανάπτυξη όταν την ανεργία (2.000.000 στο 2017) δεν την αντιμετωπίζεις με θέσεις εργασίας από επενδύσεις αλλά προγραμματίζεις επιδότηση εργασίας με λίγα κατοστάρικα και για μερικές χιλιάδες άτομα…

Καλύτερα λοιπόν για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και για τον αρχηγό της Ν.Δ. Κυριάκο Μητσοτάκη να αποφύγουν στη ΔΕΘ και την λέξη ανάπτυξη αν δεν έχουν πολιτικές για επενδυτικά σχέδια με δουλειές 2.000.000 ανέργων και 500.000 ξενιτεμένων. Σχέδια σαν εκείνα που ούτε ζωγραφιστά θα δούμε… όσο επιμένουμε σε ερασιτέχνες αριστερούς επειδή σκιαζόμαστε μπας και πέσουμε σε χέρια φιλελέδων… και χάσουμε τη δίκαιη ανάπτυξη!!!

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Γιώργου Κράλογλου, 8/9/2016]