Tag Archives: πολιτισμός

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΣΤΗ ΝΙΚΗΤΗ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση φωτογραφίας φιλοξενείται στον Τεχνοχώρο ΑΠΟΘΗΚΗ στην παραλία της Νικήτης. Έχει γενικό τίτλο «Άθως, τα χρώματα της πίστης» και αποτελεί ένα μοναδικό εικαστικό ταξίδι στη μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους του φωτογράφου Στράτου Καλαφάτη,.

Η έκθεση είναι συμπαραγωγή του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τράπεζας και παρουσιάζεται μετά από μια σπουδαία περιοδεία στην ελληνική επικράτεια αλλά και στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πόλεις, με τελευταίο σταθμό το μουσείο Manege στην Αγία Πετρούπολη. Η εργασία θα φιλοξενηθεί από τη 1 Ιουλίου μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου στον Τεχνοχώρο ΑΠΟΘΗΚΗ στην παραλία της Νικήτης και θα είναι εμπλουτισμένη με νέες εικόνες από το πρόσφατο ταξίδι του καλλιτέχνη στην Αθωνική πολιτεία.

Τα έργα της έκθεσης είναι αποτέλεσμα ενός φωτογραφικού οδοιπορικού πέντε ετών με αλλεπάλληλες αποστολές στο Άγιον Όρος από το 2008 μέχρι το 2013. Στο διάστημα αυτό, ο καλλιτέχνης επιχείρησε να σκιαγραφήσει το νοερό πρόσωπο του αθέατου, του απόλυτου και του ιερού, πρισματικές όψεις της χριστιανικής και βυζαντινής παράδοσης που ακτινοβολεί ακόμα, πίσω από ασκητικές μορφές και δοκιμαζόμενες υπάρξεις, μοναστήρια και σκήτες, σκληρά τοπία και οργιώδεις λόχμες.

Για όσους δεν γνωρίζουν τον καλλιτέχνη, ο Στράτος Καλαφάτης γεννήθηκε στην Καβάλα το 1966. Μέλος της εθνικής ομάδας στίβου, αποφοίτησε από το τμήμα φυσικής αγωγής και αθλητισμού του Α.Π.Θ. το 1987. Παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας στο Ινστιτούτο Τέχνης της Φιλαδέλφειας στις ΗΠΑ, τα έτη 1990 – 1992. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη, φωτογραφίζει, διδάσκει και οργανώνει δράσεις που αφορούν τη δημιουργική φωτογραφία. Έχει ολοκληρώσει μακροχρόνιες φωτογραφικές εργασίες όπως, οι Αρχέτυπες Εικόνες, το Ημερολόγιο 1998-2002, η Saga , το Αρχιπέλαγος, ο Άθως – Τα χρώματα της πίστης. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία με τις εκδόσεις Άγρα και εκπροσωπείται από την αίθουσα τέχνης Bernier / Eliades.

ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΙΕΡΙΣΣΙΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!

29 Μαΐου 1453… Ίσως η συγκλονιστικότερη ημέρα στην ιστορία του νεότερου Ελληνισμού. Οι συγκλονιστικότερες στιγμές της χιλιετίας, με την οριστική και αμετάκλητη Άλωση της Κωνσταντινούπολης, της Βασιλεύουσας Πόλης και την πτώση της στα χέρια των Οθωμανών.

Στις 28 Μαΐου – παραμονή της Άλωσης – λαμβάνει χώρα η τελευταία λειτουργία στην Αγιά-Σοφιά, ο εμψυχωτικός λόγος του Αυτοκράτορος στους…

στρατιώτες του και η επιστροφή στα τείχη για το μεγάλο καθήκον. Όλοι, με πλήρη συναίσθηση των στιγμών, αποφασισμένοι να φανούν αντάξιοι τού χρέους τής Ιστορίας, αγωνιζόμενοι ως την τελευταία στιγμή. Συγκλονιστικός ο λόγος του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου λίγο πριν την τελική επίθεση (όπως καταγράφηκε από τον Φραντζή): “Γνωρίζετε καλά, αδέλφια μου, ότι όλοι εμείς για τέσσερα πράγματα οφείλουμε να προτιμήσουμε το θάνατο από τη ζωή. Πρώτα για την Πίστη και την ευσέβειά μας, δεύτερον για την πατρίδα μας, τρίτον για τον Βασιλέα Κύριο ημών Ιησού Χριστό και τέταρτον για τους συγγενείς και φίλους μας… Λοιπόν, αδέλφια και συστρατιώτες μου, να έχετε κατά νου ότι το μνημόσυνό μας και η φήμη και η μνήμη και η ελευθερία μας θα μείνουν άσβεστες για πάντα”. Και έπειτα από αυτά μετέβη στην πύλη του Ρωμανού όπου περίμενε ξάγρυπνος και ετοιμοπόλεμος την τελική επίθεση.

Οι συγκλονιστικές αυτές στιγμές και πολύ περισσότερο οι κατοπινές της Άλωσης, αποτυπώθηκαν σε όλη την Ελλάδα σε λαϊκούς θρήνους, σπάνιας ομορφιάς και απερίγραπτου πόνου. Η πρωτεύουσα της Ρωμιοσύνης, η Πόλη που άντεξε πολιορκίες για πάνω από μια χιλιετία βρισκόταν πλέον σε ξένα χέρια και το μέλλον του ελληνισμού ήταν κάτι παραπάνω από αβέβαιο. Δεν είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε τι οδήγησε λοιπόν τον απανταχού ελληνισμό να δημιουργήσει τραγούδια για να θρηνήσει για το αβέβαιο μέλλον του, όπως το επισφράγισε η Άλωση της Πόλης και οι σφαγές και λεηλασίες που ακολούθησαν.

Μια θρηνητική μελωδία σπάνιας ομορφιάς είναι και η συγκεκριμένη. Καταγεγραμμένη από τη Δόμνα Σαμίου στην Ιερισσό Χαλκιδικής το 1972.

Τραγουδά η ντόπια Ιερισσιώτισσα Ρήνα Δημούδα.

Δίσκος: “Ιστορικά – Κλέφτικα τραγούδια” (της Δόμνας Σαμίου). Φωτογραφίες της παλιάς Ιερισσού από την ιστοσελίδα: http://www.kyttaro.eu/kentriki-selida/

Οι στίχοι:

Πήραν την Πόλη, πήρανε, μωρέ πήραν τη Σαλονίκη / πήραν κι την- πήραν κι την Aγιά Σοφιά.

Πήραν κι την Αγιά Σοφιά, το μέγα μαναστήρι, / μι τιτρακόσια σήμαντρα, μ’ ιξήντα δυο καμπάνις

πάσα καμπάνα κι παπάς, πάσα παπάς κι διάκος.

Nα κι η κυρά η Παναγιά, στην πόρτα πάει και στάθη / και στους μαστόρους έλεγε και στους μαστόρους λέει.

Mαστόροι μη δουλεύετε, μη χάνετε τον κόπο / κι εδώ ’κκλησιά δε γίνεται κι μέγα μαναστήρι·

θα γίνει τούρκικο τζαμί να προσκυνούν οι κλέφτις / να προσκυνάει Aλή πασάς με τους σκλάβους δεμένους.

Δείτε και ακούστε το βίντεο εδώ.

 

[ΠΗΓΗ: http://aetoshal.blogspot.gr, 30/5/2017]

ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΚΟΥΝΙΑΣ ΣΤΟ ΣΤΑΝΟ

1348Για ακόμα μια χρονιά ο Σύλλογος Γυναικών Στανού Χαλκιδικής αφοσιωμένος στη συνέχεια και στην τήρηση των παραδόσεων του τόπου μας, οι οποίες αποτελούν κομμάτι της πολιτιστικής ιστορίας μας , προγραμματίζει για τη Δευτέρα του Πάσχα, στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού της Αγίας Χάιδως την αναβίωση του «εθίμου της κούνιας».

Στο γλέντι οι Αφοι Τουπλικιώτη θα τραγουδήσουν παραδοσιακά τραγούδια, ενώ στην εκδήλωση θα λάβουν μέρος το χορευτικό συγκρότημα της Εταιρείας Πολιτισμού & Παράδοσης Μ. Παναγιάς, χορευτικά παιδικά τμήματα του Συλλόγου Γυναικών Στανού και η Παραδοσιακή Χορωδία Στανού.

Όλοι εκεί, τη Δευτέρα 17 Απριλίου, στις 11:00 το πρωί.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΓΕΩΛΟΓΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

800px-Dalle_à_ammonites

Στην Ευρώπη, η ιδέα της γεωδιατήρησης είναι αρκετά διαδεδομένη, μολονότι δεν έχει φτάσει στο επίπεδο της βιοδιατήρησης ή άλλων μορφών διατήρησης (π.χ. αρχαιολογικής, πολιτιστικής, οικολογικής).

Ήδη, από τις αρχές του περασμένου αιώνα, κυρίως στις βόρειες χώρες, άρχισαν κάποιες προσπάθειες για γεωδιατήρηση, από μερικούς πρωτοπόρους γεωεπιστήμονες που ασχολήθηκαν με το θέμα. Στη συνέχεια, αυτές οι προσπάθειες έγιναν πιο συστηματικές. Τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα έχουν πλέον συγκροτηθεί θεσμοθετημένα όργανα και υπάρχουν σχετικά νομοθετήματα, χρηματοδοτικοί μηχανισμοί και χωροταξικός σχεδιασμός, που προβλέπουν τη διατήρηση, τη διαχείριση και την προστασία γεωτόπων από το κράτος, την τοπική αυτοδιοίκηση και τις τοπικές κοινωνίες.

Η διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς, σε μερικές χώρες, έχει πλέον ενσωματωθεί στην πολιτική διατήρησης και προστασίας του περιβάλλοντος, ως ουσιώδης περιβαλλοντική συνιστώσα. Η προσέγγιση διατήρησης της φύσης είναι με αυτό τον τρόπο ολιστική και υπάρχουν σχετικές πολιτικές κρατών και οργανισμών. Σήμερα ολοένα και περισσότερα κράτη, γεωλογικές υπηρεσίες, Ινστιτούτα και Οργανισμοί ασχολούνται με το θέμα της διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς και τη διάδοση της ιδέας της γεωδιατήρησης.

Πολιτικές Ευρωπαϊκών Κρατών

Στη Βρετανία, όπου υπάρχει μια μακρόχρονη παράδοση στο θέμα της διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς, έχουν καταγραφεί 20.000 θέσεις. Από αυτές, οι 2.000 είναι Θέσεις Ιδιαίτερου Επιστημονικού Ενδιαφέροντος ή Διεθνούς Σημασίας (Sites of Special Scientific Interest), για αυτό τυγχάνουν κρατικής μέριμνας για τη διατήρηση και προστασία τους. Ο Οργανισμός εποπτείας της διαχείρισης και συντήρησης αυτών των θέσεων είναι ο οργανισμός English Nature, με υπηρεσίες του στην Αγγλία, την Ουαλία, τη Σκοτία και την Ιρλανδία. Οι υπόλοιπες 18.000 είναι Θέσεις Περιφερειακής Σημασίας (Regionally Important Sites) και βρίσκονται στη δικαιοδοσία και τη μέριμνα της τοπικής αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών.

Στην Ολλανδία υπάρχουν πάνω από 800 θέσεις καταγραμμένες, από τις οποίες 118 Εθνικές / Διεθνείς Θέσεις. Στη Νορβηγία οι αναγνωρισμένες θέσεις διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς είναι περισσότερες από  900.Στη Σλοβενία η διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς αναφέρεται ρητά στη νομοθεσία για την προστασία της φύσης στο σύνολό της. ​

Στη Γαλλία είναι αναπτυγμένος ο θεσμός των γεωλογικών πάρκων – αποθεμάτων (réserves géologiques). Υπάρχουν 148 φυσικά πάρκα (réserves naturelles), 11 από τα οποία είναι γεωλογικά (réserves naturelles géologiques). Το φυσικό γεωλογικό απόθεμα – γεωπάρκο της ΄Ανω Προβηγκίας (réserve naturelle géologique de Haute Provence) είναι το παλαιότερο, μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο στην Ευρώπη. Βρίσκεται στο εξωτερικό τμήμα των δυτικών ΄Αλπεων, στη νοτιοανατολική Γαλλία. Πρόκειται για ένα Ανοικτό Φυσικό Μουσείο, έκτασης 1.900 τετρ. χλμ., με καθεστώς προστασίας. Χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετική ποικιλία τοπίων και γεωλογικών σχηματισμών, όπου παρουσιάζεται η γεωλογική ιστορία των 300 τελευταίων εκατομμυρίων ετών της περιοχής. Στο γεωπάρκο αυτό εφαρμόζονται πολλά προγράμματα που αφορούν την επιστήμη, την έρευνα, την εκπαίδευση, τη σύγχρονη δημιουργία και τέχνη, τον πολιτισμό και τον τουρισμό, ακολουθώντας τις αρχές της βιωσιμότητας για το χώρο και τους κατοίκους του. Διαθέτει υποδομή, ανθρώπινο δυναμικό, πληροφοριακό υλικό και υπηρεσίες ποιότητας για όλες τις παραπάνω δράσεις. Κατά μήκος του κεντρικού άξονα του γεωπάρκου λειτουργούν τρία γεωλογικά μουσεία σε αντίστοιχες πόλεις (Sisteron, Digne les Bains, Castellane).

Πολιτικές οργάνων και Οργανισμών.

Όργανα και Εταιρείες που ασχολούνται με θέματα της διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς και των γεωτόπων είναι η UNESCO, η Διεθνής Ένωση για τις Γεωλογικές Επιστήμες (IUGS), η ProGEO, το Δίκτυο των Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων, η GeoSEE Task Force και το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Το Δίκτυο Eυρωπαϊκών Γεωπάρκων δημιουργήθηκε το 2000. Στη σύστασή του μετείχαν τέσσερις περιοχές με αξιόλογο γεωλογικό δυναμικό, που ανήκουν σε αντίστοιχες ευρωπαϊκές χώρες: Γαλλία (Γεωπάρκο της ΄Ανω Προβηγκίας), Ελλάδα (Γεωπάρκο Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου), Γερμανία (Γεωπάρκο Gerolstein), Ισπανία (Γεωπάρκο Maestrazgo). To δίκτυο αυτό, που σήμερα έχει 69 Γεωπάρκα από 23 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υλοποιεί την ιδέα των γεωπάρκων στην Ευρώπη σε συνεργασία με την UNESCO.

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Γεωπάρκων

Η ProGEO (Ευρωπαϊκή Εταιρεία για τη Διατήρηση της Γεωλογικής – Γεωμορφολογικής Κληρονομιάς) ξεκίνησε τη δραστηριότητά της το 1988. Είναι η μοναδική ευρωπαϊκή επιστημονική εταιρεία για τη διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς. Διαθέτει ομάδες εργασίας στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη και διοργανώνει πολλά διεθνή συνέδρια. Κατά τη διάρκεια του πρώτου διεθνούς συμποσίου για τη διατήρηση της γεωλογικής-γεωμορφολογικής κληρονομιάς, που έγινε στη Digne της νοτιοανατολικής Γαλλίας το 1991, υπογράφτηκε η Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων της Μνήμης της Γης.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται συστηματική προσπάθεια για την καταγραφή των θέσεων επιστημονικού-ερευνητικού ενδιαφέροντος, με την πρωτοβουλία Geosites, η οποία στοχεύει στη δημιουργία μιας βάσης δεδομένων για γεωτόπους της Ευρώπης, με κοινή μεθοδολογία στα διάφορα κράτη που συμμετέχουν, ώστε τα αποτελέσματα να είναι στη συνέχεια συγκρίσιμα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε το 1996, από τη Διεθνή Ένωση Γεωεπιστημών σε συνεργασία με την ProGEO. Έκτοτε συνεχίζεται με την υποστήριξη, κυρίως, των μελών της ProGEO, σε εθελοντική πάντοτε βάση.

H GeoSEE Τask Force είναι ένα συντονιστικό, κατά κάποιο τρόπο, όργανο, με μέλη – εκπροσώπους από την UNESCO, την IUGS, το Δίκτυο Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων, την ProGEO, τη Διεθνή Ένωση Γεωγράφων (IGU), καθώς και εκπροσώπους οργανισμών για τη διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς από την Ωκεανία και την Αφρική.

Μια ακόμη πρωτοβουλία  είναι αυτή Ολλανδών γεωεπιστημόνων, οι οποίοι παρουσίασαν (2004) σε επιτελείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης – με την υποστήριξη αρκετών από τους προαναφερθέντες Διεθνείς Οργανισμούς – το Ευρωπαϊκό Μανιφέστο για τη Γεωλογική Κληρονομιά και τη Γεωποικιλότητα, στο πλαίσιο της στρατηγικής για τη διατήρηση των εδαφών (Soils Strategy).

Το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι γνωστό για τις πρωτοβουλίες που παίρνει τόσο σε θέματα διατήρησης του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, όσο και της ποιότητας της ζωής του ανθρώπου. Το Συμβούλιο Υπουργών των κρατών μελών του, ασχολήθηκε με το θέμα της διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς, μέσα από τη Σύμβαση για τη Βιοποικιλότητα (Convention for Biodiversity), που υπογράφτηκε το 1992 στο Ρίο. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός κειμένου αρχών (recommendations), που παρότρυνε τα κράτη – μέλη να διατηρήσουν τη γεωλογική τους κληρονομιά (Μάιος 2004).

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Πέτρου Τζεφέρη, 22/01/2017]

ΣΤΑΓΕΙΡΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ

o_kapros_me_tin_epigrafiΈνα ντοκουμέντο που αναφέρεται σε φορολογικές ρυθμίσεις θα παρουσιάσει ο ανασκαφέας των αρχαίων Σταγείρων, Κώστας Σισμανίδης, στο πλαίσιο του Έτους Αριστοτέλη. Προέρχεται από το μαρμάρινο υπέρθυρο της κεντρικής πύλης των αρχαϊκών τειχών, που κοσμείται από έναν λέοντα και έναν κάπρο.

Η αρχαιότερη σωζόμενη επιγραφή του ελλαδικού και ίσως του ευρωπαϊκού χώρου, ένα από τα αρχαιότερα ντοκουμέντα διαγραφής χρεών παγκοσμίως –θέμα δραματικά επίκαιρο στα χρόνια μας– προέρχεται από την πατρίδα του Αριστοτέλη, τα Στάγειρα, χρονολογείται στα πρώτα πενήντα χρόνια ίδρυσης της πόλης, ενώ μας κληροδοτεί και το όνομα του άρχοντα (Θέσπις) που προχωρά στη διαγραφή του χρέους των πολιτών.

Πρόκειται για την επιγραφή που υπάρχει στο μαρμάρινο υπέρθυρο της κεντρικής πύλης των τειχών της περιόδου των αρχαϊκών χρόνων, της πρωιμότερης φάσης των οχυρώσεων, αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα και σχετίζεται με τα πρώτα πενήντα χρόνια από την ίδρυση της πόλης από τους Ανδρίους. Το εύρημα πρόκειται να παρουσιαστεί αύριο από τον αρχαιολόγο ανασκαφέα των αρχαίων Σταγείρων Κώστα Σισμανίδη σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης (7.30 μ.μ.) με αφορμή την ανακήρυξη του 2016 ως «Επετειακού Έτους Αριστοτέλη».

Όπως λέει ο κ. Σισμανίδης στην Εφ.Συν , η κεντρική πύλη των αρχαϊκών τειχών πάνω στα οποία ανεγέρθηκαν και τα βυζαντινά τείχη είχε άνοιγμα 1,80 μ., διατηρήθηκε σε μέγιστο ύψος 1,50 μ. δεν σώζει στοιχεία από το κατώφλι της και ίσως συμπωματικά βρίσκεται σε απόσταση δύο μέτρων από τον τάφο του Αριστοτέλη. Το μαρμάρινο υπέρθυρο εντοπίστηκε σπασμένο, λείπει το κομμάτι του κέντρου, και το συνολικό μήκος του θα πλησίαζε τα 2,50 μ., το ύψος του φτάνει το μισό μέτρο, το πάχος του κυμαίνεται από 0,15 έως 0,20 μ., και πάνω του είναι χαραγμένοι και αντιμέτωποι ένας λέοντας και ένας κάπρος. Από τον κάπρο διατηρείται το πίσω μισό του σώμα, ενώ από το λιοντάρι στα δεξιά λείπουν το κεφάλι και τα μπροστινά του πόδια.

Το χαμένο κεντρικό τμήμα της σύνθεσης δίνει αφορμή στον κ. Σισμανίδη να προχωρήσει σε μια ακόμη προκλητική εικασία, διόλου μακριά βέβαια από τα υφιστάμενα δεδομένα, καθώς πιθανολογεί ότι το κομμάτι που λείπει ίσως χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση του τάφου του Αριστοτέλη τρεις αιώνες αργότερα, ενώ είναι γνωστό ότι ο τάφος του Σταγειρίτη φιλοσόφου έχει οικοδομηθεί από πολλά μαρμάρινα κομμάτια που φέρουν κι άλλες επιγραφές οι οποίες για να καταγραφούν και να μελετηθούν πρέπει να διαλυθεί το μνημείο και να ανασυσταθεί.

Η παρουσία του κάπρου, ασυνήθιστη κατά τα άλλα, στο συγκεκριμένο υπέρθυρο, κατά τον κ. Σισμανίδη, «αποτελεί ένα από τα σπάνια έργα μνημειακής αρχαϊκής πλαστικής από τον βορειοελλαδικό χώρο, είναι απόλυτα φυσική και δικαιολογημένη, εφόσον είναι γνωστό ότι ο κάπρος αποτελούσε το ιερό ζώο και σύμβολο των Σταγείρων, διακοσμώντας μάλιστα όχι μόνον τα ασημένια τετράδραχμά της πόλης, αλλά και όλες τις άλλες νομισματικές της υποδιαιρέσεις. “Κάπρος” άλλωστε ήταν το κοινό αρχαίο όνομα τόσο για το λιμάνι των Σταγείρων όσο και για τη νησίδα απέναντι τους».

Περιφερειακά της παράστασης με τα ζώα υπάρχουν επιγραφές του 6ου αιώνα π.Χ. λιγότερο ή περισσότερο δυσδιάκριτες λόγω της φθοράς με τις δύο μεγαλύτερες, πίσω και κάτω από τον κάπρο. Η μεγαλύτερη αναπτύσσεται σε τρεις οριζόντιους στίχους με ύψος γραμμάτων 2,5-3 εκ. και έχει χαραχτεί βουστροφηδόν, γεγονός που συνηγορεί στη χρονολόγησή της. Η δεύτερη είναι δυσδιάκριτη. Στη μεγαλογράμματη βουστροφηδόν επιγραφή και σε ευβοϊώνικό αλφάβητο αναγράφεται «ΘΕΣΠΙΣ ΕΣ ΠΙΕΝΤΕ ΔΡΑΧΜΑ[ΣΙ ΚΑΘΕΡΕΣΑΤΟ ΤΟ ΤΕΙΛΟΣ /ΚΑΙ ΤΑΣ Δ’ΑΛΛΑΣ ΔΙ[ ΑΠΑΝΑΣ ΕΛ]ΥΣΑΤΟ , δηλαδή «Θέσπις ές πέντε δραχμά[ς]καθερέσατο το τέλος και τάς δ’ άλλας δ[απάνας έλ]ύσατο».

Σύμφωνα με τον κ. Σισμανίδη, «από την άποψη του περιεχομένου της, φαίνεται ότι η επιγραφή αποτελεί ένα μοναδικό φορολογικό κείμενο των πρώτων αποίκων κι αυτό επειδή, μολονότι ελλιπής και δυσανάγνωστη, δείχνει να παραπέμπει σε μια ειδική φορολογική ρύθμιση, που εισήγαγε κάποιος άρχοντας της πόλης (ο Θέσπις εν προκειμένω) και η οποία θα ανακούφιζε προφανώς σημαντικά τους πολίτες. Είναι προφανές ότι ο συγκεκριμένος άρχοντας μείωσε έναν δυσβάσταχτο φόρο στο λογικό, όπως φαίνεται, ποσόν των πέντε δραχμών, απάλλαξε όμως πιθανότατα τους πολίτες και από το άχθος όλων των άλλων φορολογικών βαρών, που φαίνεται ότι μέχρι τότε ήταν μεγάλα». Διερωτάται μάλιστα «αν είχαν άραγε σχέση οι καταργηθέντες αυτοί φόροι με το μεγάλο οικονομικό κόστος της οικοδόμησης της συγκεκριμένης αρχαϊκής οχύρωσης, στο υπέρθυρο της κύριας πύλης της οποίας χαράχτηκε αυτή η επιγραφή».

Στη δεύτερη επιγραφή διαβάζουμε «… ΟΣ ΕΠΟΙΕΣΕΝ ΣΤΑΓΙΡΙΤΕ[]Σ]…» ή «…ος έποίεσεν οταγιρίτε[ς] …». Ο αρχαιολόγος πιθανολογεί ότι στην αρχή της επιγραφής θα υπήρχε το όνομα του γλύπτη που φιλοτέχνησε το υπέρθυρο και, αν διαβάζουμε σωστά τα δύο πρώτα και το τελευταίο γράμμα της καταληκτικής λέξης της επιγραφής, εξαιρετικά σημαντικό φαίνεται το γεγονός ότι ο γλύπτης αυτός ήταν Σταγειρίτης, αφού δίνεται ο εθνικός του προσδιορισμός. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε θα πρόκειται για την πρώτη και μοναδική, μέχρι σήμερα, φορά, που υπάρχει επιγραφική μαρτυρία για την πόλη που ανασκάπτεται στο «Λιοτόπι» της Ολυμπιάδας και μάλιστα πολύ πρώιμη.

[ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, του Απόστολου Λυκέσα, 12/12/2016]

ΣΤΟ ΦΩΣ ΝΕΟΛΙΘΙΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 6500 Π.Χ. ΣΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΤΗΣ ΔΕΗ, ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ

20161208_125836-1Η επέκταση των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ στο ορυχείο της Ποντοκώμης και της Μαυροπηγής στην Κοζάνη έφερε στο φως έναν σπάνιο νεολιθικό οικισμό, που χρονολογείται γύρω στο 6500 π.Χ.

Ο οικισμός φαίνεται ότι έχει ιστορία από το 6500 έως το 6000 π.Χ. και αποτελούσε μόνιμο σημείο κατοίκησης των προϊστορικών ανθρώπων. Τα σπίτια ήταν πασσαλόπηκτα, με πηλό και ξερά φύλλα, αλλά, όπως αναφέρουν και οι αρχαιολόγοι, φαίνεται ότι ο οικισμός καταστράφηκε από φωτιά. Η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κοζάνης και επικεφαλής της ανασκαφής Αρετή Χονδρογιάννη σημείωσε ότι «με βάση τα ευρήματα που έχουμε, πρόκειται για έναν οργανωμένο οικισμό που οι κάτοικοι του ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, καλλιεργούσαν τη γη και έτρεφαν κοπάδια με αιγοπρόβατα».

Μια σφυρίχτρα

«Πολλές φορές στις αρχαιολογικές ανασκαφές, ειδικά την εποχή που εμείς διερευνούμε, η Ιστορία γράφεται από ταπεινά αντικείμενα που έρχονται στο φως» τόνισε η Αρετή Χονδρογιάννη και ανέφερε τη σφυρίχτρα που είναι κατασκευασμένη από οστό ζώου, καθώς και άλλα ευρήματα τα οποία αποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι είχαν αρχίσει να εξερευνούν και τη μουσική τέχνη.

Οι προϊστορικοί κάτοικοι της Ποντοκώμης είχαν πολύ καλά λίθινα και οστέινα εργαλεία και είχαν αναπτύξει τρίχρωμη κεραμική στα αγγεία τους. Τα στοιχεία που διαθέτουν οι αρχαιολόγοι τούς κάνουν να πιστεύουν ότι έχουμε τεχνική που ανέπτυξε τοπικό εργαστήριο της εποχής . 0 διευθυντής του ορυχείου Καρδιάς Κώστας Μαχτής δήλωσε ότι «για τις ανασκαφές έχουν διατεθεί από τη ΔΕΗ 20.000.000 ευρώ», ενώ «για τις ανασκαφές στο ορυχείο του Αμυνταίου και στη Φλώρινα, 40.000.000 ευρώ».

[Σχόλιο: Να υποθέσω πως άμεσα θα βγει ο σύλλογος αρχαιολόγων Ελλάδας, ο ίδιος που φωνάζει για τις «αρχαιότητες στις Σκουριές» και θα απαιτήσει να σταματήσει κάθε επέκταση των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ στο ορυχείο της Ποντοκώμης και της Μαυροπηγής. Έτσι δεν είναι;]

[ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 10/12/2016]

Κ.ΤΣΑΤΣΟΣ: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΟΝΤΙΑ

konstantinos_tsatsos-750x375Θα ‘μουνα δέκα χρονών. Το καλοκαίρι, όταν τέλειωνα το σχολείο κατέβαινα στο ισόγειο δικηγορικό γραφείο του πατέρα μου, όπου και με έβαζαν να αντιγράφω δικόγραφα. Για τις τέσσερις σελίδες χωρίς περιθώριο, πληρωνόμουν μια δραχμή.

Καθισμένος σ’ ένα από τα γραφεία των βοηθών χάζευα πού και πού τους πελάτες, κάθε λογής, πού μπαινόβγαιναν.

Ένα πρωινό ήρθε ένας λεβεντόγερος με κάτασπρη φουστανέλλα. Οι φουστανελλάδες ακόμη τότε δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Είδα τους βοηθούς δικηγόρους να σηκώνονται και να του κάνουν μιαν ιδιαίτερα θερμή υποδοχή.

Ο πρώτος βοηθός που φαίνεται να τον γνώριζε καλά, έπιασε κουβέντα μαζί του. Και μια στιγμή τον ρωτάει: «Και τώρα, μπάρμπα Μήτρο, πόσων χρόνων είσαι;» Και ο μπάρμπα Μήτρος, με τ’ όνομα Δημήτριος Μαλαμούλης που είχε εν τω μεταξύ στρογγυλοκαθίσει, του απαντάει μονολεκτικά… «Δύο». Δηλαδή εκατόν δύο. Από τα εκατό είχε αρχίσει νέα αρίθμηση.

Βγήκε εν τω μεταξύ ο πατέρας μου. Τον οδήγησε στο μέσα γραφείο τα είπανε με αυτόν και το γιο του, ένα λεβέντη εβδομηνταπεντάρη, και όταν βγήκαν στο δωμάτιο που βρισκόμουν και εγώ, πρώτα με σύστησε και ύστερα μου ανήγγειλε ότι θα πάμε την Κυριακή να επισκεφθούμε τον Μαλαμούλη στο χειμαδιό του, κάπου στον Ωρωπό.

Από κουβέντα δεν έπαιρνε ο μπάρμπα Μήτρος. Λίγα λόγια, μετρημένα, βαριά. Τους βοηθούς τού πατέρα μου κι εμένα είχα το αίσθημα ότι μας έβλεπε σαν μικρό κοπάδι αρνάκια. Μικρό, διότι o Μαλαμούλης είχε απάνω από 3000 αρνιά και κατσίκια, στα Άγραφα το καλοκαίρι και τον χειμώνα στα ορεινά της Αττικής.

Την Κυριακή, όταν φθάναμε στον τόπο όπου είχε στήσει τα τσαντήρια του, των παιδιών, των εγγονών και των δισεγγόνων του, ρίχτηκαν οι καθιερωμένες μπαταριές και μετά μαζευτήκαμε στο μεγάλο τσαντήρι του Γέρου. Είχα μαζί μου, νέο εικοσάχρονο, τον δάσκαλό μου Basset, αυτόν που έκανα πρόσωπο στους «Διαλόγους σε μοναστήρι». Αυτός που δεν χόρταινε να θαυμάζει.

Σε λίγο σταύρωσε ο Γέρος το πρώτο ψωμί. Και οι γυναίκες, αμίλητες και φασαρεμένες μοίραζαν τα κοψίδια, αρνάκι, κατσικάκι, όλα τα αγαθά. Θυμάμαι ακόμη τις βεδούρες τα γιαούρτια. Ο γέρο Μαλαμούλης, στη μέση καθισμένος σταυροπόδι, μέσ’ στις άσπρες βελέντζες, τα επόπτευε όλα και έδινε στις γυναίκες και στους παραγιούς προσταγές.

Όταν λίγο μεγαλύτερος διάβασα «Οδύσσεια» τον γέρο Μαλαμούλη τον ταύτιζα μέσ’ στη φαντασία μου με τον Νέστορα, όταν δέχονταν τον Τηλέμαχο.

Καθώς ήμουν καθισμένος πλάι στον πατέρα μου τον ρώτησα ψιθυριστά: «Qu’est-il ce vieux;». «C’est un grand seigneur» μου απαντάει o πατέρας μου και αυτός ψιθυριστά. Και γυρίζοντας αργότερα το λόγο στα ελληνικά: «Να καταλάβεις τι είναι αρχοντιά».

Ήταν το πρώτο μάθημά μου για το μέγα τούτο ηθικό αγαθό: την αρχοντιά.

Αργότερα, μεγάλος σ’ ένα πελοποννησιακό χωριό, γνώρισα έναν άλλο πιο νέο, σχεδόν μεσόκοπο, χωρικό. Στο πρόσωπό του ξανασυνάντησα αυτό που είχα γνωρίσει παιδί στο πρόσωπο του Μαλαμούλη: την αρχοντιά. Το σταύρωμα του καρβελιού από αυτόν ήταν μια ιεροπραξία.

Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνειας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά. – (Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987)

 

[ΠΗΓΗ: http://antikleidi.com/]

ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΠΗΛΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

afdfeeb051a04b309541d1b62536df8a 7ab584a73a6e42cebe482ef859ffb3cbΗ είδηση που δημοσιεύτηκε χτες είναι πράγματι εντυπωσιακή: Τα αγάλματα του περίφημου Πήλινου Στρατού της Κίνας μπορεί να επηρεάστηκαν από την αρχαιοελληνική γλυπτική, οι δε ντόπιοι να διδάχτηκαν τον τρόπο κατασκευής τους από Έλληνες τεχνίτες που έφτασαν στην περιοχή τον 3ο αιώνα π. Χ. Πόσο πιθανή, όμως, είναι μια τέτοια ερμηνεία;

“Πριν από δέκα χρόνια δεν πίστευα στην εκδοχή της δυτικής επιρροής. Τα τελευταία χρόνια, όμως, γίνονται έντονες συζητήσεις σχετικά με τις επαφές Δύσης και Ανατολής όσον αφορά στις πήλινες μορφές του Τσιν και η δική μου μελέτη έχει αρχίσει να επικεντρώνεται στο θέμα αυτό. Χρειάζεται περισσότερη έρευνα ως προς την αναζήτηση αδιάσειστων στοιχείων για την τεκμηρίωση μιας τέτοιας επαφής, όπως η εύρεση ελληνικών ονομάτων ή ανθρώπινων σκελετών”, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Λι Σιουζέν (LiXiuzhen), αρχαιολόγος στο Μουσείο του Μαυσωλείου του Αυτοκράτορα Τσιν ΣιΧουάνγκ, με μεγάλη εμπειρία στις ανασκαφές πεδίου, όπως η έρευνα στη θέση όπου βρέθηκαν οι πήλινοι στρατιώτες του 221 π. Χ.

“Η πιθανότητα μιας τέτοιας επαφής με απασχόλησε σε πρόσφατη ομιλία μου, όπου εστίασα κυρίως στον παραδοσιακό πολιτισμό και στην κινέζικη τέχνη. Στην κινέζικη παράδοση, οι άνθρωποι παρήγαγαν μικρά πήλινα αγαλματίδια ως υποκατάστατα της ανθρώπινης θυσίας, ωστόσο οι πήλινοι στρατιώτες, οι ακροβάτες και τα χάλκινα αγάλματα της περιόδου Τσιν (221-206 π. Χ.) είναι μοναδικά, συγκρινόμενα τόσο με τις προηγούμενες όσο και με τις μεταγενέστερες πήλινες μινιατούρες που χαρακτηρίζουν την κινεζική τέχνη” συμπληρώνει.

Η ίδια, σε πρόσφατη δημοσίευσή της στο περιοδικό “Journal of AnthropologicalArchaeology”, υποστήριξε ότι οι ντόπιοι αγγειοπλάστες που έφτιαξαν τις πήλινες μορφές είχαν τη τάση να χαράζουν σε αυτά τα ονόματά τους. Ως σήμερα, όμως, δεν έχουν βρεθεί χαραγμένα ονόματα Ελλήνων ή άλλων Δυτικών στους πήλινους στρατιώτες. Τι συμπέρασμα μπορεί να συναχθεί από αυτή την παρατήρηση; “Οι πήλινοι στρατιώτες του Τσιν και οι ακροβάτες (τα αγάλματα που συνόδευαν τον Πρώτο Αυτοκράτορα, Τσιν ΣιΧουάνγκ, στη μετά θάνατο ζωή του) εμφανίστηκαν στην Κίνα ξαφνικά, σε ένα πλαίσιο που σχετίζεται με τη στρατιωτική κατάκτηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολή και την Ελληνιστική Περίοδο που ακολούθησε. Επίσης, σύμφωνα με ιστορικά έγγραφα, ο Πρώτος Αυτοκράτορας του Τσιν συνάντησε τους ‘γίγαντες’ στα δυτικά σύνορα πολύ σύντομα μετά την ενοποίηση της Κίνας. Αν και δεν έχουν βρεθεί ελληνικά ονόματα, ο ρεαλισμός και η λεπτομέρεια των μυών στους πήλινους στρατιώτες και ακροβάτες προκαλούν υπόνοιες επαφής” σημειώνει η LiXiuzhen.

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π. Χ., κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου, μέρος της Ασίας διατήρησε επαφή και εμπορικές σχέσεις με τη Δύση. Το βασίλειο του Τσιν στα δυτικά ήταν το μεγαλύτερο από τα επτά βασίλεια της σημερινής Κεντρικής και Ανατολικής Κίνας κι αυτό που κατέκτησε και ενοποίησε τα υπόλοιπα βασίλεια, οδηγώντας στην ενοποίηση της Κίνας το 221 π. Χ. Την ίδια χρονολογία ο Τσιν ΣιΧουάνγκ, αφού ενοποίησε τη χώρα, αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας, ο Πρώτος Αυτοκράτορας της Κίνας.

Ο Πήλινος Στρατός βρίσκεται στο μαυσωλείο του, στα ανατολικά της πόλης Χσιάν. Το συγκρότημα του τύμβου του Τσιν ΣιΧουάνγκ έχει έκταση περίπου 56 τ. χ., από τα οποία έχει ανασκαφτεί μόνο ένα μικρό τμήμα.

Ο λάκκος με τα χιλιάδες πήλινα αγάλματα, σε ανθρώπινο μέγεθος, ανακαλύφθηκε τυχαία το 1974 όταν Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν πηγάδι στην περιοχή τους, ο δε λάκκος με τους ακροβάτες το 1999. Οι έρευνες συνεχίζονται.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, 13/10/2016]

ΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΗΣ Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

arnaiaΈνας σημαντικός πολιτισμικός πλούτος περιμένει τον επισκέπτη στα μοναδικά στο είδος τους, μουσεία της περιοχής μας

Μουσείο Υφαντικής Τέχνης Αρναίας

Ολόκληρη η υφαντική ιστορία, η τέχνη και η παράδοση της Αρναίας θα «παρελάσει» μπροστά σας, καθώς θα επισκέπτεστε το Μουσείο Υφαντικής, στο παραδοσιακό κτίριο του «ιστού» της πόλης, που αναστηλώθηκε σχετικά πρόσφατα για να στεγάσει τον τρόπο ζωής ολόκληρων γενιών. Πραγματικά, η ιστορία των χειροποίητων χαλιών της Αρναίας χάνεται στο βάθος του χρόνου : σχέδια κλασικά γεωμετρικά, όπως «η κρικέλα», «ο ψαλιδωτός ήλιος» αλλά και άλλες τεχνικές, που καταγράφονται στην υπόλοιπη Μακεδονία και Θράκη, όπως τα «θηλωτά» και «με το νύχι», κυριαρχούν στους πολύχρωμους χώρους. Κυρίαρχο σχέδιο όμως είναι τα «καλλιγραφικά» αρνιώτικα χαλιά, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται (κυρίως) στη διακόσμηση των τοίχων.

Ο εκθεσιακός χώρος του Μουσείου Υφαντικής αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα :

Στο ισόγειο μπορείτε να δείτε τη διαδικασία μετατροπής των πρώτων υλών, όπως π.χ. το μαλλί που γίνεται νήμα. Στις προθήκες προβάλλονται αντικείμενα και εργαλεία που σχετίζονται με τη διαδικασία προετοιμασίας του νήματος, ενώ θα δείτε ακόμη και μεγάλα κιλίμια ή χαλιά. Στον επάνω όροφο παρουσιάζονται τα «καλλιγραφικά» αρνιώτικα χαλιά, καθώς και άλλα είδη υφαντών.

Για να περιηγηθείτε το μουσείο πρέπει να τηλεφωνήστε στο 2372050121 ή στο 2372050130 και να κλείστε ραντεβού με τον υπεύθυνο. Η είσοδος είναι ελεύθερη και οι εντυπώσεις που θα αποκομίσετε συγκλονιστικές!

Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Αρναίας

Εδώ θα συναντήσετε έναν κόσμο βγαλμένο από μια άλλη, παλαιότερη εποχή. Στο ανακαινισμένο πετρόκτιστο Αρχοντικό Ιατρού, το ονομαστό «Γιατράδικο» έχουν συγκεντρωθεί τα καθημερινά εργαλεία των ανθρώπων του βουνού και του κάμπου.

Στο ισόγειο υπάρχει έκθεση αγροτικών εργαλείων, εξοπλισμού και σκευών για την παρασκευή του ψωμιού, ειδών μελισσοκομικής, εξοπλισμού ξυλουργικής και οικοδομικής.

Στον ημιώροφο υπάρχουν εργαλεία επεξεργασίας ξύλου, εργαλεία υποδηματοποιών, είδη παρασκευής του καφέ, αλλά και το πρώτο ραδιόφωνο που ήρθε το 1941 στο χωριό.

Στον όροφο υπάρχουν ενότητες με τον υφαντουργικό εξοπλισμό, εργαλεία και είδη καθημερινής οικιακής χρήσης, καθώς και εξαιρετικού ενδιαφέροντος πυροσβεστική αντλία 200 ετών που βασίζεται στην πυροσβεστική αντλία που εφευρέθηκε από τον Κτησίβιο (285-220 π.Χ.). Παράλληλα, μεγάλη έμφαση έχει δοθεί και στο φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του χωριού στο παρελθόν, το οποίο κοσμεί κάθε γωνιά του μουσείου.

Στο ψηλότερο δωμάτιο του αρχοντικού υπάρχει, επίσης, μια αίθουσα διαμορφωμένη σε παλιό οντά με όλα τα έπιπλα και τα αντικείμενα που υπήρχαν σε τέτοια δωμάτια στα παραδοσιακά σπίτια της Αρναίας.

Ανοικτό από τις 10 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα. Είσοδος: 2€, τηλ.: 23723 50100

Ο Πύργος του Προσφορίου στην Ουρανούπολη

Το πρώτο που αντικρίζει ο επισκέπτης, καθώς πλησιάζει από μακριά προς την Ουρανούπολη, είναι ο γραφικός πύργος του Προσφορίου, δίπλα στο κύμα. Ο πύργος ανήκε ήδη από το 1018 μ.Χ. στο μετόχι της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, που λεγόταν Προσφόριον. Στην ανατολική πλευρά και κολλητά στον πύργο βρίσκεται ο μπαρμπακάς, δηλαδή ο οχυρός του περίβολος που ανήκει στην εποχή της πρώιμης Τουρκοκρατίας. Στη βορειοδυτική του πλευρά είναι ο αρσανάς του πύργου, που χτίστηκε στο 1865. Εκεί υπήρχε και αποβάθρα, η οποία καταστράφηκε. Στον ημιυπόγειο χώρο του αρσανά φυλασσόταν η λέμβος του μετοχίου, ενώ στο ημιανώγειο υπήρχαν αποθήκες. Ο επάνω όροφος κατοικούνταν.

Ο πύργος πιθανόν να πυρπολήθηκε το 1821 μετά την κατάπνιξη της επανάστασης στη Χαλκιδική, αλλά το 1858 άρχισαν εκτεταμένες επισκευαστικές εργασίες, που έδωσαν στον πύργο τη σημερινή του μορφή. Σήμερα έχει αποκατασταθεί πλήρως από τη 10η εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και λειτουργεί ως μουσείο. Στους ορόφους του πύργου εκτίθενται πολλά ευρήματα της αρχαιότητας από τον Άθωνα, την Ιερισσό, τη Βαρβάρα, τη Μεγάλη Παναγία, το Παλαιοχώρι και τα Σιδηροκαύσια. Επίσης εκτίθενται σημαντικά ευρήματα της Μονής Ζυγού, που βρίσκεται στα σύνορα του Αγίου Όρους.

Λειτουργεί καθημερινά από τις 10 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι, Είσοδος : 2€, τηλ. 2377071651, 2310285163

Το Άλσος του Αριστοτέλη

Είναι το μοναδικό οργανωμένο θεματικό πάρκο της Χαλκιδικής! Βρίσκεται ψηλά, στους λόφους των Σταγείρων, δίπλα στα απομεινάρια του Μαχαλά, της πρωτεύουσας των Μαντεμοχωρίων, και είναι περιστοιχισμένο από ένα υπέροχο φυσικό τοπίο. Έχει πανοραμική θέα σε ολόκληρο τον κόλπο της Ιερισσού και στον Άθωνα, που υψώνεται στο βάθος σαν περήφανος γίγαντας που αναδύεται από το Αιγαίο. Εκεί θα δείτε το άγαλμα του μεγαλύτερου φιλόσοφου της ιστορίας, του Αριστοτέλη, του ανθρώπου που γέννησε η γη μας για να σηματοδοτήσει την ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας και των επιστημών του κόσμου!

Όργανα φυσικής μέσα στο πάρκο φανερώνουν ότι η ενασχόληση του Αριστοτέλη με τη συγκεκριμένη επιστήμη συνέβαλε στην ανακάλυψη επιτευγμάτων και σπουδών, με τρόπο καθοριστικό. Το Άλσος Αριστοτέλη αποτελεί ένα υπέροχο υπαίθριο μουσείο, το οποίο προσφέρει γνώση, θέαμα και ψυχαγωγία! Λειτουργεί ολόκληρη την ημέρα, Είσοδος : 1€

 

[ΠΗΓΕΣ: Μεταλλευτικά Νέα Μάιος 2016, , http://www.dimosaristoteli.gr/, http://neikoptelema.blogspot.com, http://www.mountathosarea.org/]

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ & ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΤΩΝ ΜΑΔΕΜΟΧΩΡΙΩΝ ΤΗΣ ΒΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

sinantisi-ell-xrisos-me-sillogous

Τα προβλήματα, τις αγωνίες, τα οράματα αλλά και τους στόχους των αθλητικών, πολιτιστικών και γυναικείων συλλόγων της ευρύτερης περιοχής των Μαδεμοχωρίων μοιράστηκε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικός Χρυσός Μιχάλης Θεοδωρακόπουλος με εκπροσώπους τους.

Η συνάντηση δυο πλευρών έγινε χθές το μεσημέρι στο πανέμορφο χωριό της Βαρβάρας, όπου μέσα σε ένα θερμό κλίμα ο Μιχάλης Θεοδωρακόπουλος επανέλαβε στους εκπροσώπους των συλλόγων,πως η Ελληνικός Χρυσός ανεξάρτητα από τις δεσμεύσεις που απορρέουν από την μεριά της στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, δεν πρόκειται να σταματήσει να στηρίζει δράσεις που προάγουν τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και την ευγενή άμιλλα στους κόλπους της τοπικής κοινωνίας.

Τα λόγια του Διευθύνοντος Συμβούλου της Ελληνικός Χρυσός γέμισαν με ικανοποίηση τους παριστάμενους, καθώς οι σύλλογοι τους χάρη στην συνεχή στήριξη της εταιρείας έχουν τη δυνατότητα, είτε να βάλουν πλώρη για υψηλές διακρίσεις, είτε να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια στους τομείς που δραστηριοποιούνται.

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr/, από ergoliptesxalkidikis, 11/10/2016]

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΧΘΕΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ;

161007170315467Μια πρόσφατη αστοχία του Βρετανού βουλευτή του ευρωσκεπτικιστικού κόμματος Ukip στο Twitter, έφερε καταιγισμό σχολίων και τηρουμένων των αναλογιών του στοίχισε μια δημόσια διαπόμπευση για την ανακρίβεια επιστημονικού όρου που είχε χρησιμοποιήσει. Κυρίως όμως έφερε στην επικαιρότητα το θέμα της «τρομοκρατίας» της κοινωνικής δικτύωσης.

Μερικές μέρες αργότερα, το όλο θέμα είχε ξεχαστεί κι ήταν απλώς άλλη μια περαστική καταιγίδα στον μικρόκοσμο του Twitter. Η αλήθεια όμως πίσω από την καταιγίδα είναι ότι χάρις στο Διαδίκτυο η επικοινωνία, πολύ πέρα από τους κοινωνικούς κύκλους της πραγματικής μας ζωής, δεν ήταν ποτέ πιο εύκολη  αλλά ταυτόχρονα και η ποιότητα του δημόσιου διαλόγου δεν ήταν ποτέ πιο φτωχή. Κι αν το απλό παραστράτημα του Βρετανού βουλευτή ήταν ένα ενδεικτικό κρούσμα, ωχριά μπροστά στο διάχυτο ρεύμα του μυσογυνισμού, του ρατσισμού, της ομοφοβίας, του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας που σαρώνει καθημερινά τον διαδικτυακό κόσμο.

Τι είναι όμως αλήθεια εκείνο που απελευθερώνει τους εσωτερικούς μας δαίμονες όσον αφορά στην ον-λάιν ζωή μας. Προφανώς έχει γίνει ένα τεράστιο άλμα στην τεχνολογία για το οποίο ποτέ δεν προετοιμαστήκαμε κατάλληλα. Καθοριστικό ρόλο παίζει η δεδομένη αποστασιοποίηση, καθώς μπορεί δυνητικά να είμαστε σε σύνδεση με παραπάνω από τον μισό κόσμο αλλά αυτό το κάνουμε «ασφαλώς» πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Τα πρόσωπα ή μάλλον οι άνθρωποι με τους οποίους αλληλοεπιδρούμε, χάνονται εύκολα όσο ανεβαίνει ο ρυθμός της πληκτρολόγησης.

Κάποιοι εξηγούν πως δεν είναι τυχαίο που οι μεγάλες εφημερίδες ανά τον κόσμο κλειδώνουν τη δυνατότητα σχολιασμού. Αν και εν μέρει αυτό επιβάλλεται για οικονομικούς λόγους, είναι την ίδια στιγμή και μια εξασφάλιση για ένα μίνιμουμ ποιότητας του δημόσιου διαλόγου. Παράλληλα, λίγοι θα αμφισβητήσουν πως είναι καθαρτήρια η δράση εκτόνωσης της αγανάκτησής μας μέσα από σχόλια, που θα γίνουν αφορμή για επευφημίες από τους φίλους και οπαδούς και θα μας αποδώσουν «vibes» αυτοπεποίθησης και –γιατί όχι- ενίσχυσης των θέσεών μας.

Το φαινόμενο είναι ούτως ή άλλως περίπλοκο. Παρά το γεγονός ότι συχνά η ανωνυμία δέχεται πυρά επειδή υποβοηθά την τραχύτητα του διαδικτυακού λόγου –και αγένεια πείτε τη- εκτιμάται ότι ταυτόχρονα μπορεί να ενισχύσει τη συμμετοχή και τη διάθεση να διακινδυνεύσει κανείς την έκφραση τολμηρότερων απόψεων, κάτι που ανοίγει νέες ευκαιρίες για συζήτηση. Κατ’ επέκταση θα ήταν ιδανικό να μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στην ανοικτή και εποικοδομητική επιχειρηματολογία και την αντανάκλαση-αναπαραγωγή ευρέως αποδεκτών θέσεων και απόψεων, ακόμη και στην πιο ακραία μορφή τους. Οι απαντήσεις στους προβληματισμούς για κάποιου τύπου αυτορρύθμιση της επικοινωνίας μέσω Δικτύων είναι δύσκολες αλλά και πολλά υποσχόμενες.

Ένα από τα θεμελιώδη, συνταγματικώς κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αυτό της ελεύθερης επικοινωνίας, τόσο στη μαζική όσο και στην ιδιωτική έκφανσή του. Η προστασία της συγκεκριμένης ελευθερίας τίθεται, στη σημερινή εποχή, σε νέα βάση, λόγω του ρόλου που διαδραματίζει το Διαδίκτυο αναφορικά με την άσκησή της. Νέοι κίνδυνοι προσβολής της, αλλά και νέα μέσα αποτελεσματικής διασφάλισής της αρχίζουν να αναφαίνονται και η νομοθεσία σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο, καθώς και η νομολογία σπεύδουν, με όσο το δυνατόν ταχύτερους ρυθμούς, να προσαρμοστούν στις νέες εξελίξεις.

Αξίζει να σημειωθεί πως σημαντική για την επίτευξη του εν λόγω στόχου είναι η αυτορρύθμιση των κανόνων συμπεριφοράς και περιφρούρησης της ατομικής ελευθερίας της επικοινωνίας στο Διαδίκτυο από τους ίδιους τους χρήστες του, καθώς επίσης και η συνειδητοποίηση του ότι το μέσο αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί νομοθετικά, όσο κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, ως μία εξέλιξη των ήδη υπαρχόντων μέσων επικοινωνίας και όχι σαν κάτι εξολοκλήρου άγνωστο και διαφορετικό.

Είναι πολύ σημαντικό, στο σημείο αυτό, να αναφερθεί πως πέρα από την οποιασδήποτε μορφής ευθύνη του προσώπου που θίγει με ορισμένο τρόπο τις ελευθερίες του συμμετέχοντος στη διαδικτυακή επικοινωνία, σημαντική προσωπική ευθύνη φέρει και ο ίδιος ο χρήστης του Διαδικτύου. Πιο συγκεκριμένα, ο άνθρωπος που, κατόπιν στάθμισης των συνθηκών, αποφασίζει να μπει στη διαδικασία συμμετοχής στην «αγορά» του Internet, αποφασίζει ταυτοχρόνως και την έκθεση ορισμένων εκφάνσεων της προσωπικότητάς του, καθώς και ορισμένων από τις ελευθερίες του στο μέσο αυτό. Εφόσον, στο πλαίσιο της μαζικής επικοινωνίας και εκμετάλλευσης των ευκολιών που προσφέρει το Διαδίκτυο ως μέσο, ο χρήστης εκθέτει στην ηλεκτρονική δημοσιότητα στοιχεία και δημιουργήματα της προσωπικότητάς του, αποδέχεται ουσιαστικά, εν μέρει ή εξ ολοκλήρου, και το ενδεχόμενο της χρήσης ή διάδοσής τους μέσα από την επικοινωνία σε διαδικτυακό επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, γίνεται δεκτό πως οι χρήστες του Internet, κατά τη συμμετοχή τους στη διαδικτυακή επικοινωνία μαζικής μορφής, είτε τίθενται εκούσια ως προς ορισμένα ζητήματα εκτός του πεδίου της δικαιικής προστασίας είτε αναλαμβάνουν την υποχρέωση της μη άσκησης των παρεχόμενων από το δίκαιο μέσων προστασίας σχετικά με την χρήση από τρίτους, σε επίπεδο διαδικτυακής μαζικής επικοινωνίας, στοιχείων που οι ίδιοι θέτουν, εν γνώσει τους, στη διάθεση καθενός κατά τη διεξαγωγή της χρήσης.-

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr/, της Κατερίνας Παναγιώτου, 09/10/2016]

ΤΑ «Α’ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΑ» ΙΕΡΙΣΣΟΥ

%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bd-z%ce%ad%ce%ba%ce%b9%ce%bf%cf%82-1Μία ιδιαίτερα πετυχημένη προσπάθεια αναβίωσης των αρχαίων Αριστοτελείων, πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1960 στην Ιερισσό. Τα αρχαία «Αριστοτέλεια» ήταν εορταστικές εκδηλώσεις στη μνήμη του μεγάλου φιλοσόφου της αρχαιότητας, Αριστοτέλη, που τελούνταν στην πατρίδα του, τα Στάγειρα, τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. .

Ήδη από τη δεκαετία του 1950 υπήρχε μία δυναμική αλλά άτυπη αθλητική κίνηση στην κωμόπολη της Ιερισσού. Με πρωτοβουλία της Ε.Α.Ψ,μιας αντισυμβατικής ομάδας νέων της εποχής, που ανάμεσα στα μέλη της ήταν ο Νικόλαος Πασχαλίδης, ο Ιωάννης Τσιριγώτης, ο Θεόδωρος Γκατζώνης κ.α. , καθώς και άλλοι νέοι Ιερισσιώτες[i], συστάθηκε το 1957 ο μουσικογυμναστικός σύλλογος «Άκανθος» Ιερισσού.

Το 1960, με πρωτοβουλία του καθηγητή Σωματικής Αγωγής Ιωάννη Μάγκλαρη που υπηρετούσε την εποχή αυτή στο γυμνάσιο της Αρναίας, τον πρόεδρο της κοινότητας Ιερισσού Περικλή Βεργίνη[ii], τον πρόεδρο του «Α.Μ.Σ. Άκανθος» Κωνσταντίνο Παπαστεργιαννό, τον γραμματέα της κοινότητας Ιωάννη Μαρίνο και τους τότε αθλητές Βασίλειο Γκατζώνη και Ιωάννη Ζέκιο, προτάθηκε η αθλητική και πολιτιστική διοργάνωση των «Α’ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΩΝ». Η πρόταση αυτή υιοθετήθηκε από το κοινοτικό συμβούλιο, τους τοπικούς συλλόγους και παράγοντες με ενθουσιασμό.

Το πρόγραμμα που καταρτίστηκε περιελάμβανε αγώνες στίβου, ιπποδρομίες, ποδηλατοδρομίες, διαγωνισμό παραδοσιακών χορευτικών συγκροτημάτων και θεατρικές παραστάσεις. Η συμμετοχή αθλητών και χορευτικών ομίλων από τον πρώτο κιόλας χρόνο ήταν επιτυχής, πέρα από κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη, όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Ιερισσός, αιώνιο ταξίδι στους δρόμους της παράδοσης και του πολιτισμού» ο συνεργάτης του περιοδικού μας Ιωάννης Μαρίνος[iii]. Πλήθος κόσμου επισκεπτόταν την Ιερισσό για να παρακολουθήσει τους αθλητικούς αγώνες και να θαυμάσει τα χορευτικά συγκροτήματα και τις άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Σύντομα, μπορούμε να πούμε, η Ιερισσός έγινε το κέντρο της πολιτιστικής και αθλητικής κίνησης της Χαλκιδικής.

Τα «Αριστοτέλεια» από τότε εξελίχθηκαν, εμπλουτίστηκαν με νέους αγώνες (όπως η σκοποβολή), και νέες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Από το 1963 μαζί με τα «Αριστοτέλεια» ενσωματώθηκε και η “ημέρα του Ναύτη” με διοργανωτή το Λιμεναρχείο Ιερισσού, δίνοντας τη δροσερή, γαλάζια πινελιά της στον όμορφο και δυναμικό αυτόν καμβά της γιορτής.

Γράφει γι’ αυτή ο τύπος της εποχής[iv]:

«… Εἰς τὴν θαυμασίαν ἑορτὴν μετέσχον ὅλα τὰ σκάφη τῆς Ἱερισσοῦ, τὰ ὁποῖα ἐνεφάνισαν φαντασμαγορικόν θέαμα ὡς ἦσαν φωταγωγημένα.  Τὴν φαντασμαγορίαν καθίστων ἐντονωτέραντὰ πυροτεχνήματα τὰ ὁποῖαἀ φθόνως ἐκάησαν.

Θαυμάσιον ἐπίσης ἦτοτὸ θέαμα, τὸ ὁποῖον παρουσίασεν ὁμάς λευκοφορεμένων κοριτσιῶν τῆς Ιερισσοῦ, τὰ ὁποῖα ἐπὶ τῆς – ἅςτὴνεἴπωμεν – ναυαρχίδος τοῦ στόλου ἐκράτουν πολύχρωμα φανάρια καὶ ἔψαλλον διάφορα δημοτικὰ καὶ δὴ ναυτικὰ ᾄσματα».

Όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς της Χαλκιδικής θεωρούσαν χρέος τους να παρευρίσκονται στο μεγάλο αυτό γεγονός. Ανάμεσά τους οι Βουλευτές του νομού, ο Νομάρχης, οι δήμαρχοι, κοινοτάρχες, εκπαιδευτικοί, αθλητικοί παράγοντες, κ.α.

Όμως, η σημαντική αυτή εκδήλωση για τον νομό μας και την Ιερισσό, δε θα είχε καμία τύχη αν δεν αγκαλιαζόταν εθελοντικά από συλλόγους, φορείς και τους κατοίκους της όμορφης και δημιουργικής αυτής κωμόπολης.

Τα επόμενα χρόνια ο στίβος αναπτύχθηκε ανάμεσα στη νεολαία της Ιερισσού. Το 1965 π.χ., στη τελική κατάταξη των αθλητών στίβου της Χαλκιδικής στα «Αριστοτέλεια», πρώτος αναδείχθηκε ο Πολύγυρος με 27 β. , δεύτερη η Ιερισσός με 18 β. και τρίτη η Αρναία με 12β.[v] .

Το τέλος των «Αριστοτελείων» ήρθε το 1971. Το τότε δημοτικό συμβούλιο Ιερισσού αποφάσισε να σταματήσει την όμορφη και σημαντική αυτή αθλητική γιορτή με πρόφαση το οικονομικό κόστος!

Στα «Ι’ Αριστοτέλεια» το 1970, που ήταν και τα τελευταία, συμμετείχαν 120 αθλητές από όλη τη Μακεδονία.

Εν  όψει του έτους «Αριστοτέλη» που διανύουμε φέτος (2016), η ομάδα του «Κυττάρου» Ιερισσού κάνει ανοιχτή πρόταση στο δήμο Αριστοτέλη και στους αθλητικούς, πολιτιστικούς και κοινωνικούς φορείς της περιοχής, για αναβίωση της τόσο σημαντικής και απαραίτητης σήμερα αυτής διοργάνωσης.

[i] Πληροφορία του Νικόλαου Πασχαλίδη τον Ιανουάριο του 2016 στον γράφοντα.

[ii] Ο Περικλής Βεργίνης διατέλεσε επί σειρά ετών κοινοτάρχης και κατόπιν δήμαρχος Ιερισσού.

[iii] Ιωάννης Μαρίνος, Ιερισσός, αιώνιο ταξίδι στους δρόμους της παράδοσης και του πολιτισμού, σ. 26.

[iv]Εφημερίδα «Φωνή της Χαλκιδικής», 7 Ιουλίου 1963, σ. 4

[v]Εφημερίδα «Φωνή της Χαλκιδικής», 20 Ιουνίου 1965, σ.4.

[ΠΗΓΗ: http://respentza.blogspot.gr/, των Χρήστου Καραστέργιου & Σωτηρίας Καραστέργιου, δημοσιεύθηκε στο πολιτισμικό περιοδικό “Κύτταρο Ιερισσού, τ.13/2016]