Tag Archives: εξορυκτική δραστηριότητα

ΑΝΟΙΧΤΟ ΟΡΥΧΕΙΟ ΑΣΒΕΣΤΟΛΙΘΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΟ ΧΩΡΟ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ

Dalhalla3

Στη Σουηδία δεν αξιοποιούν μόνο εμπορικά και τουριστικά τις στοές παλιών ορυχείων, αλλά και ανοιχτά ορύγματα μεταλλείων επιφανειακής εξόρυξης..

Ένα καταπληκτικό παράδειγμα, το οποίο είδε και τις τελευταίες μέρες τα φώτα της δημοσιότητας μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης είναι ο συναυλιακός χώρος μουσικών εκδηλώσεων “Dalhalla” χωρητικότητας 4.100 θέσεων, το οποίο βρίσκεται 28 χιλιόμετρα έξω από την Στοκχόλμη.

Πρόκειται για την πιο γνωστή μουσική σκηνή της Σουηδίας κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (Ιούνιο – Σεπτέμβριο), με καταπληκτική ακουστική από την οποία έχουν περάσει τα μεγαλύτερα ονόματα και συγκροτήματα του καλλιτεχνικού στερεώματος.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν μεταλλείο επιφανειακής εξόρυξης ασβεστόλιθου, αλλά ευτυχώς χάρη “στην απουσία εμμονών αλλά και στο περίσσευμα δημιουργικής φαντασίας” όπως λέει και ο Έλληνας  Dr. Γεωλογίας Νικόλαος Αρβανιτίδης, που ζει εκεί, έγινε εφικτή η αξιοποίηση του με αποτέλεσμα αυτός ο χώρος να δημιουργεί προστιθέμενη αξία στη Σουηδική οικονομία, διεθνή προβολή και αίγλη.

Ευτυχώς, κάτι πάει να γίνει και στην Ελλάδα με την εμπορική αξιοποίηση παλαιών εξορυκτικών χώρων.

Αύριο στην Αθήνα γίνεται ένας διεθνής αγώνας μότο – κρος στο ιστορικό λατομείο μαρμάρου του Διονύσου, το οποίο ως γνωστόν προσέφερε στην ανθρωπότητα τα ωραιότερα μνημεία και αγάλματα, μεταξύ όλων αυτών τον ασύγκριτο Παρθενώνα.

Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι εκδηλώσεις θα σηματοδοτήσουν την αρχή της άρσης των φοβικών συνδρόμων και εμμονών που προκαλεί η εξορυκτική δραστηριότητα σε κάποιους εξουσιαστές των οποίων η αυστηρότητα και η ευαισθησία εξαντλείται σε περιβαλλοντικά ζητήματα.

politesaristoteli.blogspot.gr, 11/06/2015

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

skouries

Όπως φαίνεται από τις σπασμωδικές κινήσεις του Υπουργείου ΠΑΠΕΝ, η κυβέρνηση μη μπορώντας να εκπληρώσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις για κλείσιμο των μεταλλείων, προσανατολίζεται στο να επιδοθεί σε έναν κλεφτοπόλεμο με ανάκληση επιμέρους αδειοδοτήσεων, με δικές της ερμηνείες της νομοθεσίας –όπως αυτό με το νόμο 4280/2014 και τους όρους δόμησης του εργοστασίου εμπλουτισμού–, και άλλα τέτοια γραφικά. Φυσικά πρέπει να δώσει κάτι στους antigold που πιέζουν και σύντομα θα δούμε κάποια απόρριψη ή ανάκληση άδειας, είμαστε παραπάνω από σίγουροι…

Πέρα όμως από τα παιχνιδάκια για τους ψηφοφόρους της Ιγγλέζη, πρέπει να τελειώνει αυτό το θέμα, γιατί τόσο οι επενδυτές, οι εργαζόμενοι όσο και η πλειοψηφία των κατοίκων των Μαδεμοχωρίων βαρέθηκαν αυτό το πολιτικό παιχνιδάκι… Η περιοχή θυμίζει μέρες 2012, το καζάνι έχει αρχίσει πάλι να βράζει και η κυβέρνηση θα πρέπει να ζυγίσει πολύ προσεκτικά τις επόμενες κινήσεις της.

Διαβάστε και το σχετικό με τις ανακλήσεις άρθρο από το ΒΗΜΑ:

«Σε ανάκληση αδειοδοτήσεων που έχουν δοθεί στην εταιρεία “Ελληνικός Χρυσός” θα προχωρήσει άμεσα το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Στόχος του υπουργείου είναι να ελεγχθεί εάν δραστηριότητες της εταιρείας (εργοστάσιο εμπλουτισμού, βοηθητικοί χώροι, έργα οδοποιίας, αποθηκευτικοί χώροι, τέλματα, χώροι απόθεσης κ. α.) είναι συμβατές με τις αδειοδοτήσεις και τη νομοθεσία.

Όπως ανέφερε ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος κ. Γιάννης Τσιρώνης, σε άτυπη συνάντηση που είχε την Τετάρτη με δημοσιογράφους, τα σχετικά έγγραφα για την ανάκληση θα αποσταλούν στις αρμόδιες υπηρεσίες εντός των επόμενων ημερών.

Σχετικά με τους όρους δόμησης του εργοστασίου εμπλουτισμού και ορισμένων άλλων έργων στις Σκουριές, ο κ. Τσιρώνης επεσήμανε ότι με διάταξη στον ν. 4280/2014 που αφορούσε τα μεταλλεία, αφαιρέθηκαν κάποια βήματα, ώστε η έγκριση δραστηριότητας να αποτελεί και έγκριση όρων δόμησης. Σε αυτό, όπως είπε ο υπουργός, δόθηκε η ερμηνεία ότι δεν χρειάζονται όροι δόμησης.

“Όμως αυτή η ερμηνεία δεν βρίσκει σύμφωνη τη νομική υπηρεσία του υπουργείου, η οποία θεωρεί ότι στην έγκριση δραστηριότητας έπρεπε να περιλαμβάνονται και οι όροι δόμησης”, τόνισε ο υπουργός, επισημαίνοντας ότι για το υπουργείο δεν υπάρχουν όροι δόμησης.

Επίσης, σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο κ. Τσιρώνης το απόγευμα της Τετάρτης, διευκρινίζει ότι το υπουργείο μέχρι στιγμής έχει προλάβει να εξετάσει μόνο ζητήματα πολεοδομικής φύσης και όχι ουσίας, όσον αφορά την εξορυκτική δραστηριότητα. Με αυτή την έννοια, όπως σημειώνεται, “φυσικά και δεν έχουμε αυτή τη στιγμή εμπεριστατωμένη θέση για το αν θα σταματήσουν κάποιες εξορυκτικές δραστηριότητες, ούτε όμως διαβεβαιώθηκε ποτέ ότι δεν θα σταματήσουν”.

Να θυμίσουμε ότι και ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, στην ομιλία του στη Βουλή κατά τις προγραμματικές δηλώσεις, είχε δηλώσει ότι “είμαστε αντίθετοι στην Επένδυση του Χρυσού στις Σκουριές και θα αξιοποιήσουμε όλα τα δυνατά νόμιμα μέσα για να προωθήσουμε αυτή τη θέση μας. Σε κάθε περίπτωση, θα στηρίξουμε όλους τους εργαζόμενους στα μεταλλεία και την προοπτική τους”».

[ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/, 25/02/2015]

ΤΑ 90 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ Σ.Μ.Ε. ΚΑΙ Ο ΧΡΥΣΟΣ Της ΕΛΛΑΔΑΣ

TOSHIBA Exif JPEG

Τα ενενήντα χρόνια από την ίδρυσή του αλλά και τα ενενήντα χρόνια της μεταλλείας  συμπλήρωσε ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ), και το γιόρτασε με μια τελετή πριν από μερικές ημέρες στο ΕΒΕΑ. Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο Γενικός Διευθυντής του ΣΜΕ, κ. Χ. Καβαλόπουλος, ο οποίος έκανε μια ιστορική αναδρομή των 90 χρόνων του Συνδέσμου.

ΜΕ την ευκαιρία ας θυμηθούμε περυσινή συνέντευξη του κου Καβαλόπουλου στο Protagon.gr και την Λίνα Παπαδάκη, με θέμα το χρυσό της Ελλάδας. Εκεί ο κος Καβαλόπουλος είχε μιλήσει για τον ελληνικό χρυσό, την παραγωγή του, την προοπτική και την ιστορία του, αλλά και τον χάρτη του χρυσού στην Ελλάδα.

«Η αξία των περιεχομένων μετάλλων στα βεβαιωμένα πολυμεταλλικά αποθέματα όπως και του χρυσού και αργύρου στη Β. Ελλάδα υπερβαίνει τα 20 δισ. ευρώ. Οι εκτιμώμενες ποσότητες χρυσού ανέρχονται σε 8,5 εκ. ουγγιές και οι αντίστοιχες αργύρου σε 65 εκ. ουγγιές.

Η εκμετάλλευση μόνο των βέβαιων αποθεμάτων χρυσού-αργύρου της Β. Ελλάδας μπορεί να καταστήσει τη χώρα μας πρώτη παραγωγό χώρα στην Ε.Ε. σε πολύτιμα μέταλλα».

Ο κος Καβαλόπουλος αναφέρθηκε και στα βεβαιωμένα ελληνικά κοιτάσματα χρυσού:

Α. Μεταλλευτικό Κέντρο Κασσάνδρας με τρία κοιτάσματα: Πορφυρητικό κοίτασμα Χαλκού-Χρυσού στις Σκουριές, Πολυμεταλλικό κοίτασμα μικτών θειούχων Ολυμπιάδος, Πολυμεταλλικό κοίτασμα μικτών θειούχων Μαύρων Πετρών – Στρατώνι

Β. Κοίτασμα Περάματος Θράκης

Γ. Κοίτασμα Σαπών Ροδόπης

«Το σύνολο της εκμετάλλευσης των πολυμεταλλικών κοιτασμάτων που προαναφέρθηκαν μπορεί να παράξει αξία, όπως ειπώθηκε που θα υπερβαίνει τα 20 δισ. σε βάθος 30ετίας. Από αυτά το 40% (8 δισ. ευρώ) θα επιστρέψει στην ελληνική κοινωνία με τη μορφή φόρων, τελών, μισθών απασχολούμενων, αμοιβών εργολάβων-προμηθευτών-εξωτερικών συνεργατών, φόρων μισθωτών, ασφαλιστικών εισφορών, φόρων παροχής υπηρεσιών, φόρων έμμεσου επαγγελματισμού υποστήριξης των έργων και των απασχολούμενων κ.λπ.

Στα προαναφερόμενα οφέλη πρέπει να συνυπολογιστεί ότι θα δημιουργηθεί αύξηση εξαγωγών της χώρας κατά 1 δισ. δολάρια ανά έτος και θα υπάρξει αύξηση ρευστότητας στη Β. Ελλάδα κατά 800.000 ευρώ ανά ημέρα. Επίσης αυξάνει, εκτός των άλλων η γεωπολιτική σημασία της χώρας όταν σε πλήρη ανάπτυξη θα μπορεί να παράγει 500.000 ουγγιές χρυσού τον χρόνο όταν σήμερα η Φινλανδία παράγει 220.000 ουγγιές».

Στην συνέντευξη αναφέρθηκε και στις επιπτώσεις της εξόρυξης χρυσού στο περιβάλλον;

«Η εξορυκτική δραστηριότητα γενικά έχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Το πλεονέκτημά της είναι ότι το αποτύπωμα αυτό είναι μη καταστρεπτικό και αναστρέψιμο. Όλες οι διαδικασίες και οι μέθοδοι παραγωγής που εγκρίθηκαν ή που προτείνονται στα κοιτάσματα προς αδειοδότησης είναι καλύτερες και από τις προτεινόμενες «βέλτιστες πρακτικές» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τέτοιου είδους εργασίες, με αυστηρότερους όρους και προδιαγραφές. Η όλη δραστηριότητα θα έχει ένα περιβαλλοντικό αποτύπωμα λόγω της περιορισμένης κλίμακας επιφανειακών έργων (τα περισσότερα έργα αναπτύσσονται υπόγεια) το οποίο θα αποκατασταθεί πλήρως ενώ οι εκλύσεις αερίων ρύπων ή η παραγωγή στερεών αποβλήτων θα είναι πολύ μικρότερη από άλλου τύπου βιομηχανίες και φυσικά τα στερεά απόβλητα και τα μεταλλευτικά υπολείμματα είναι σχεδόν ανενεργά ή καθίστανται ανενεργά μέσω των μέτρων περιβαλλοντικής προστασίας που προβλέπονται.

Τα τρία ώριμα project παραγωγής χρυσού στη χώρα μας (Κασσάνδρα, Πέραμα, Σάπες) έχουν περιβαλλοντικό σχεδιασμό απολύτως συντεταγμένο και εν πολλοίς αυστηρότερο της κείμενης ευρωπαϊκής και ελληνικής νομοθεσίας. Ο σχεδιασμός αυτός που θα δοκιμαστεί και θα κριθεί στη πράξη και στα πρακτικά του αποτελέσματα βήμα-βήμα, βασίζεται σε τρεις βασικές αρχές: α. ότι είναι περιβαλλοντικά βέλτιστο είναι και οικονομικά βέλτιστο, β. εφαρμογή της παράλληλης αποκατάστασης που σημαίνει κάθε τμήμα της παρέμβασης αποκαθίσταται σταδιακά και με το πέρας των εργασιών η αποκατάσταση είναι πλήρης, γ. εφαρμογή της αρχής της μικρότερης δυνατής κατάληψης επιφάνειας για έργα».

[ΠΗΓΗ: Protagon.gr]

 

ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ ΦΥΓΕΙΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ….

bad science afissa

Μια και τελευταία πολύ κουβέντα γίνεται για «επιστήμη για τα μπάζα», να μην ξεχνάμε πως στην αγαπημένη μας Χαλκιδική η “Junk Science”, ή “Bad Science”, η επιστήμη για τα σκουπίδια, κοντεύει να γίνει επαγγελματικός κλάδος… Θυμάστε μια διαφήμιση της δεκαετίας του ’70 για ένα συγκεκριμένο απορρυπαντικό, το οποίο έβγαινε και το διαφήμιζε ένας τύπος με άσπρη εργαστηριακή μπλούζα και έλεγε: «Είναι καλό, διότι είναι επιστημονικό»; Έτσι κι εδώ… Θυμάστε βέβαια την περίφημε δήλωση: «Θα γεμίσουμε καρκίνους και φέρετρα αν προχωρήσει η επένδυση στην Χαλκιδική»… Τάδε έφη όχι κάποιος αμόρφωτος «κάτοικος της περιοχής» μετά από την πλύση εγκεφάλου του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων και των συνοδοιπόρων του, αλλά ο Αλέξανδρος Μπένος, καθηγητής Υγιεινολογίας  του Α.Π.Θ., και –αυτό τα εξηγεί όλα–, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ… Αλήθεια πόσο μυαλό μπορεί να έχει κάποιος θέτοντας την επαγγελματική του φήμη και αξιοπρέπεια υπό αμφισβήτηση χάριν της κομματικής προπαγάνδας; Μόνον εάν ανήκει σε εκείνη την συνομοταξία καβαλημένων που νομίζουν ότι κάποια επαγγελματική ιδιότητα όπως π.χ. «δικηγόρος», ή «καθηγητής Πανεπιστημίου», ή «μηχανικός», τους θέτει στο απυρόβλητο, ή ότι όλοι οι άλλοι ακούνε «καθηγητής» και θεωρούν ότι πει –ακόμα και βλακείες–, πανάκεια…

Η αλήθεια είναι πως καθίσταται πολύ δύσκολο για κάποιον που δε διαθέτει τις απαιτούμενες γνώσεις γεωλογίας, μεταλλειολογίας και άλλων συναφών επιστημών να κρίνει αν αυτό που του λένε π.χ. καθηγητές πανεπιστημίου είναι επιστημονικά δεκτό ή όχι. Όταν μάλιστα για τους καθηγητές πανεπιστημίου έχουμε μεγαλώσει με την πεποίθηση πως είναι ένα είδος μικρών θεών στον δικό τους μικρόκοσμο… Αρχίσαμε να αμφισβητούμε αυτές τις αντιλήψεις όταν οι πρώτοι καθηγητές Πανεπιστημίων και Πρυτάνεις βρέθηκαν κατηγορούμενοι για σκάνδαλα και μάλιστα κάποιοι πήραν την άγουσα για την …φυλακή, αν θυμάστε τότε με τα σκάνδαλα της Παντείου… Αποδείχθηκε λοιπόν πως ακόμα και το κύρος της επιστήμης θυσιάζεται προς όφελος θεμάτων που δεν πρέπει να μπερδεύονται με την επιστήμη, όπως π.χ. ο αποθησαυρισμός, η πολιτική… Αποδείχτηκε ότι μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο να λέγονται πράγματα που όχι μόνο δεν έχουν σχέση με την επιστήμη, αλλά αποτελούν επιστημονικοφανή προπαγάνδα, ψεύδη και παραπλάνηση.

Έχουμε ακούσει σημεία και τέρατα τα τελευταία χρόνια σε σχέση με τα μεταλλεία στη ΒΑ Χαλκιδική. «Θα αποστραγγιστεί όλο το βουνό», «Θα χαθούν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας», «Θα γεμίσουμε καρκίνους και φέρετρα», «Θα μας πνίξει η τοξική σκόνη» και άλλα πολλά. Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει προς τα έξω μία εικόνα για την περιοχή, η οποία σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πως θα μάθουμε λοιπόν να ξεχωρίζουμε την ορθή επιστήμη από αυτή «για τα μπάζα»;

Στο μπλογκ http://www.compoundchem.com/ που διατηρεί ένας Άγγλος χημικός εκπαιδευτικός, ανάρτησε μια αφίσα με 12 σημεία από τα οποία μπορούμε να διακρίνουμε αν μια επιστημονική ανακοίνωση είναι στ’ αλήθεια… επιστημονική. Ας τα δούμε με μια ματιά:

1) Εντυπωσιακοί τίτλοι, τύπου «Ο χρυσός σκοτώνει τα παιδιά μας» είναι μια σίγουρη ένδειξη για την αναξιοπιστία του κειμένου που ακολουθεί.

2) Διαστρέβλωση των αποτελεσμάτων. Πολλές φορές η δημοσιογραφική απόδοση μιας επιστημονικής έρευνας υπερβάλλει σκόπιμα ή χάριν της αναγνωσιμότητας… Βλέπε Σάκης Αποστολάκης… Οπότε καλύτερα αναζητείστε να διαβάσετε την original ανακοίνωση….

3) Σύγκρουση συμφερόντων. Εταιρείες, οργανώσεις και κόμματα χρησιμοποιούν τους δικούς τους «στρατευμένους» επιστήμονες για την δική τους έρευνα προσαρμοσμένη φυσικά στα δικά τους συμφέροντα.

4) Συσχέτιση και αιτιώδης συνάφεια. Προσοχή διότι η σχέση μεταξύ δύο μεταβλητών δεν συνεπάγεται και το ότι η μία είναι η αιτία πρόκλησης της άλλης. Την τελευταία χρονιά αυξήθηκε η εξορυκτική δραστηριότητα και μειώθηκε η παραγωγή ελαιόλαδου… Δεν σημαίνει πως η αύξηση της εξορυκτικής δραστηριότητας μείωσε την παραγωγή του ελαιόλαδου.

5) Σπέκουλα. Η σπέκουλα παρεισφρύει ύπουλα στα «επιστημονικά» κείμενα. Να φυλάτε τα ρούχα σας όταν δείτε πολλά «ίσως», «θα μπορούσε», «πιθανόν», κ.λπ. , και η έρευνα δεν παρέχει ακλόνητα στοιχεία για τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει.

6) Μικρό δείγμα στο πείραμα. Σε κάποιες περιπτώσεις είμαστε αναγκασμένοι να έχουμε μικρό δείγμα σε μια μελέτη ή ένα πείραμα. Αλλά αν υπάρχει δυνατότητα να έχουμε μεγάλο δείγμα και οι μελετητές το απέφυγαν, καλά κάνετε και έχετε δεύτερες σκέψεις…

7) Μη αντιπροσωπευτικό δείγμα. Αν ρωτήσουμε 100 κατοίκους της Χαλκιδικής αν είναι υπέρ ή κατά της εξόρυξης, θα πρέπει να έχουμε αντιπροσωπευτικό δείγμα. Αν πάρουμε 100 Ιερισσιώτες για τη μελέτη μας τα αποτελέσματα δεν θα είναι και τόσο …επιστημονικά…

8) Μη χρήση Ομάδας Ελέγχου. Σε δοκιμές φαρμάκων π.χ. εκτός από την ομάδα που θα δοκιμάσει το φάρμακο, πρέπει να υπάρχει και ομάδα ελέγχου, με άτομα που δεν θα το πάρει για την σωστή σύγκριση των αποτελεσμάτων.

9) Μη χρήση «τυφλών» δοκιμών. Στις λεγόμενες «τυφλές» δοκιμές τα αντικείμενα του πειράματος δεν γνωρίζουν αν ανήκουν στην ομάδα ελέγχου ή στην ομάδα δοκιμής. Στις διπλά τυφλές δοκιμές μάλιστα, ούτε οι ερευνητές γνωρίζουν ποια αντικείμενα συμμετέχουν σε κα΄θε ομάδα.

10) Επιλεκτική χρήση αποτελεσμάτων. Αν σε μια μελέτη χρησιμοποιούνται μόνο εκείνα τα αποτελέσματα που υποστηρίζουν τα συμπεράσματα του ερευνητή, να έχετε το νου σας…

11) Αποτελέσματα που δεν μπορούν να αναπαραχθούν. Σε μια σωστή έρευνα, τα αποτελέσματα μπορούν να αναπαραχθούν και να επιβεβαιωθούν από κάποιο τρίτο, ανεξάρτητο φορέα. Εάν αυτό δεν είναι δυνατόν, κάτι ύποπτο συμβαίνει.

12) Ανακοινώσεις δημοσιευμένες σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά θεωρητικά έχουν περάσει από έλεγχο, αλλά πάντα μπορεί να έχουν πρόβλημα, οπότε έχετε τα παραπάνω σημεία στο μυαλό σας. Επίσης ο μεγάλος αριθμός αναφορών σε μια ανακοίνωση δεν σημαίνει και ότι η έρευνα είναι πάντα σωστή…

 

 

 

 

ΚΑΝΤΟ ΟΠΩΣ ΟΙ ΣΟΥΗΔΟΙ…

lkab hel

Ο Tomas From, από την SveMin, την Σουηδική Ένωση για την Εξόρυξη, τα Ορυκτά και την Παραγωγή Μετάλλων, μας εξηγεί σε ένα άρθρο του στο ιστότοπο Euromines – της Ευρωπαϊκής Ένωσης Εξορυκτικών Βιομηχανιών, Μεταλλικών Ορυκτών & Βιομηχανικών Μεταλλευμάτων–, το πώς μπορεί να συνυπάρξει η εξορυκτική δραστηριότητα με τον τουρισμό, και μάλιστα σε μια χώρα με τόσο αυστηρή περιβαλλοντική νομοθεσία όπως η Σουηδία . Και για τους δύσπιστους, δίνει και παραδείγματα. Όσοι θέλουν να διαβάσουν το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, μπορούν εδώ.

Τουρισμός & Εξόρυξη, μια πετυχημένη συνταγή

Η βιομηχανία εξόρυξης στη Σουηδία ανθεί με ρεκόρ επενδύσεων στην έρευνα, την επέκταση σε υφιστάμενα ορυχεία, άνοιγμα νέων ορυχείων και πολλά νέα ορυχεία στον προγραμματισμό των επόμενων ετών. Η εξορυκτική βιομηχανία ωθείται και χρησιμοποιεί ως κινητήρια δύναμη της ανάπτυξής της, την κορυφαία τεχνολογία και τις υψηλές αποδόσεις, την αφθονία των θέσεων εργασίας, με βάση τη διεθνή ζήτηση, γεωλογικό προφίλ πλούσιο σε μεταλλοφορία, μια ανεπτυγμένη υποδομή, αποτελεσματικό μηχανισμό επιθεώρησης των ορυχείων και αρκετά ισορροπημένη νομοθεσία η οποία εφαρμόζεται σε «περιβαλλοντικά» δικαστήρια.

Περίπου 100 εταιρείες και 50 ιδιώτες διερευνούν σε 1 100 άδειες εξερεύνησης. Δύο νέες παραχωρήσεις εξόρυξης, χορηγήθηκαν το 2011. Το Ινστιτούτο Fraser που κατατάσσει τις χώρες εξόρυξης, η Σουηδία είναι μέσα στην ομάδα των πλέον προτιμώμενων χωρών, μαζί με τη Φινλανδία, τη Γροιλανδία, τη Μποτσουάνα και τον Καναδά.

Η Σουηδία είναι ήδη πρωτοπόρος χώρα εξόρυξης στην Ευρώπη με σχετικά μεγάλο μερίδιο της παραγωγής μεταλλευμάτων, κυρίως σε σίδηρο με το 90% της ΕΕ των 27.

Με τις εταιρείες εξόρυξης, τους απαιτητικούς πελάτες, τη συνεργασία με ικανούς κατασκευαστές εξοπλισμού, όλα αυτά τα χρόνια αναπτύχθηκε μια πολύ ισχυρή ομάδα για την ανάπτυξη σε συνδυασμό με την ακαδημαϊκή κοινότητα, ιδιαίτερα το Πολυτεχνείο της Λουλέα. Αρκεί να αναφέρουμε ότι μόνο δύο εταιρείες, η Atlas Copco και η Sandvik κατέχουν περίπου το 60% της αγοράς για εξοπλισμό υπόγειας εξόρυξης.

Το 2012 η SveMin (Swedish Association of Mines, Mineral and Metal Producers ) υιοθέτησε ένα όραμα για την ανάπτυξη με στόχο το 2025. Σύμφωνα με αυτό, η εξορυκτική βιομηχανία έχει τη δυνατότητα να τριπλασιάσει την παραγωγή της και να διπλασιάσει το εργατικό δυναμικό, συμπεριλαμβανομένων των άμεσα απασχολούμενων, των εργολάβων και των έμμεσα εμπλεκομένων. Αυτό θα βοηθήσει στην ανεργία μεταξύ των νέων και οι επενδύσεις θα στηρίξουν σθεναρά τη σουηδική οικονομία. Για την επίτευξη αυτού του οράματος, πέντε είναι οι πρωτοβουλίες που πρέπει να ληφθούν:

1) Αύξηση της επάρκειας ώστε να γίνουν οι περιοχές εξόρυξης ελκυστικές.

2) Ικανοποίηση της ζήτησης σε υποδομές μεταφοράς της εξορυκτικής βιομηχανίας, κυρίως των σιδηροδρόμων.

3) Μεγαλύτερη αυστηρότητα κατά τη διαδικασία της περιβαλλοντικής αδειοδότησης για να είναι προβλέψιμες οι επιπτώσεις στο χρόνο.

4) Διασφάλιση της χρηματοδότησης της έρευνας και της ανάπτυξης για να διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα σε όλο το φάσμα της βιομηχανίας, από την διερεύνηση μέχρι το κλείσιμο ενός ορυχείου. Επίσης για να υπάρξει αποδοτική χρήση των πόρων και βιώσιμη ανάπτυξη.

5) Η συνέχιση της παροχής ενέργειας σε προσιτές τιμές, συμπεριλαμβανομένου του φυσικού αερίου.

Παραδείγματα τουρισμού και ιστορικών εξορύξεων

Η εξόρυξη έχει μια παλιά ιστορία στη Σουηδία όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο. Υπάρχουν ίσως 10.000 παλιά ορυχεία μόνο στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Τα περισσότερα είναι πολύ μικρά, αλλά κάποια μεγάλα που κυριαρχούσαν την εποχή της ακμής τους, όπως το ορυχείο χαλκού στο Φάλουν, τόπος Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, και το ορυχείο ασημιού στη Σάλα. Και στις δύο πόλεις τα ορυχεία είναι ο κύριος πόλος έλξης και στις δύο, μπορείτε να κάνετε ένα περίπατο σε ορισμένες υπόγειες περιοχές εξόρυξης. Στη Σάλα πολλή έμφαση έχει δοθεί στο να αναπτύξουν την εμπειρία του υπόγειου δείπνου σε όμορφες φωτισμένες αίθουσες και μια «σουίτα ορυχείου» με διπλό κρεβάτι και όλα όσα θα περιμένατε σε ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου.

Ένας άλλος πόλος έλξης είναι στο χωριό Νταλχάλα το «Λατομείο Όπερα», ένα παλιό λατομείο ασβεστόλιθου που έχει μετατραπεί σε μια θαυμάσια ανοικτή όπερα με μια μικρή λίμνη γύρω από τη σκηνή.

Η Σουηδική Γεωλογική Υπηρεσία έχει ξεκινήσει ένα διαγωνισμό για να επιλέξει την πιο ενδιαφέρουσα γεωλογικά περιοχή. Ο σκοπός είναι να ενισχυθεί το ενδιαφέρον του κοινού για την γεωλογία. Φέτος ένα ορυχείο αμμόλιθου όπου παράγονται μυλόπετρες ήταν ο νικητής. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε ένα φιλόξενο προορισμό, όπου ένας μη-κερδοσκοπικός οργανισμός έχει αναλάβει την καθοδήγηση και τη φροντίδα των επισκεπτών. Εκεί μπορείτε επίσης να κάνετε μια βόλτα στη γύρω παρθένα φύση.

Παραδείγματα τουρισμού και ενεργών ορυχείων

Στην Κιρούνα η εταιρεία LKAB λειτουργεί ένα από τα μεγαλύτερα υπόγεια συγκροτήματα που παράγουν τα περισσότερα ενεργειακά αποδοτικά σφαιρίδια σιδηρομεταλλεύματος στον κόσμο. Η παραγωγή επεκτείνεται διότι το μετάλλευμα εκτείνεται κάτω από κάποια τμήματα της πόλης που πρέπει να μετακινηθεί, κι έτσι η στενή συνεργασία με το Δήμο είναι μια αναγκαιότητα.

Όντας σε μια πολύ απομακρυσμένη περιοχή, η εταιρεία έκτισε από την αρχή την πόλη και έχει όλα αυτά τα χρόνια υποστηρίξει τις υποδομές – τόσο τις κοινωνικές όσο και τις επιχειρηματικές. Τόσο στην Κιρούνα όσο και στην Γκαλιβάρε, οι τοπικές αναπτυξιακές εταιρείες συνεργάζονται με άλλους φορείς για την ανάπτυξη νέων επιχειρήσεων. Μια εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων συμμετέχει σε δραστηριότητες, όπως το παγκοσμίως διάσημο ICEHOTEL. Όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν καταφέρει να συνδέσουν αεροπορικώς την περιοχή με εθνικού ςπροορισμούς, καθώς και με την Κοπεγχάγη κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου. Η Κιρούνα έχει ένα εκατομμύριο επισκέπτες κάθε χρόνο και 540 000 διανυκτερεύσεις. Τα γύρω βουνά και τις περιοχές άγριας φύσης επισκέπτονται τόσο ντόπιοι όσο και αλλοδαποί τουρίστες.

Η τουριστική εταιρεία «Visit Kirouna Lapland»,  λειτουργεί το τουριστικό γραφείο, το κέντρο πληροφοριών της LKAB και οργανώνει τις περιηγήσεις στο ορυχείο, το οποίο έχει 30 000 επισκέπτες ετησίως.

Ο δήμος του Storuman βρίσκεται στη βόρεια ενδοχώρα της Σουηδίας κοντά σε μια οροσειρά στα σύνορα με τη Νορβηγία. Ο αριθμός των κατοίκων έχει μειωθεί 25% από το 1980, αλλά με την έκρηξη της εξόρυξης και με την επερχόμενη ανάπτυξη και την επέκταση, ο δήμος επεξεργάζεται τρία σενάρια. Σύμφωνα με το πλέον προηγμένο σενάριο θα γίνουν επενδύσεις σχεδόν 4 δις ευρώ, εκ των οποίων το 1,3 δις για την εξόρυξη σε πέντε διαφορετικές περιοχές ορυχείων, 2 δις σε 500 ανεμογεννήτριες και 700 εκατομμύρια στον τουρισμό με 3.500 νέες κλίνες.

Το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο είναι η κατάβαση και το cross country σκι στο Τάρναμπι, τη γενέτειρα αστέρων του αθλητισμού όπως η Anja Pärsson και η Ingemar Stenmark. Η εταιρεία εξόρυξης Nickel Mountain σχεδιάζει να ανοίξει ένα μεγάλο ορυχείο 45 χιλιόμετρα από το Τάρναμπι και έχει δρομολογήσει μια εις βάθος κοινωνικο-οικονομική μελέτη για την ανάπτυξη του Τάρναμπι ως περιοχή στέγασης για τους ανθρακωρύχους και τις οικογένειές τους. Αυτό θα δημιουργήσει την κατάσταση «win-win» και για τις δύο δραστηριότητες (τουρισμός και εξόρυξη), με τη δημιουργία υπηρεσιών, δομών μεταφορών, κ.λπ., προς όφελος όλων των κατοίκων και των επιχειρήσεων.

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ 14:49’…

METALLEIA KASSANDRAS

Δείτε οπωσδήποτε το άρτια τεκμηριωμένο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Μεταλλεία Κασσάνδρας», παραγωγής του έμπειρου UFR Team. ( http://youtu.be/2IY2fVnVDqY)

Ίσως πρόκειται για την καλύτερη παρουσίαση της ιστορίας των μεταλλείων της Χαλκιδικής, μιας ιστορίας που ξεκινά από τα βάθη της αρχαιότητας και φτάνει έως σήμερα. Ένα ταξίδι στο χρόνο, που αφορά, μια από τις πλέον μακρόχρονες μεταλλευτικές δραστηριότητες στον κόσμο. Στοπ ντοκιμαντέρ αναφέρεται περιληπτικά η ιστορία των Μαδεμοχωρίων και το ιδιότυπο καθεστώς που απολάμβαναν υπό την Οθωμανική κατοχή.

Δείτε πόσο σκληρή ήταν η δουλειά του μεταλλωρύχου τόσο στην αρχαιότητα, όσο και προπολεμικά. Ακούστε παλιούς μεταλλωρύχους να μιλούν για τους κινδύνους του επαγγέλματος και κάντε μία σύγκριση με τα σημερινά συστήματα εξόρυξης και ασφάλειας. Τέλος, με αφορμή όλα αυτά, σκεφθείτε το πόσο συνυφασμένη είναι η εξορυκτική δραστηριότητα με την ιστορία του τόπου, αλλά και με την επιβίωση και ευημερία των κατοίκων του.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

4CF99193677ACCA7607D0CFC1A5E9EBC

Αναδημοσιεύουμε άρθρο του Πέτρου Τζαφέρη της Κυριακής 30 Μαρτίου , από το  http://www.oryktosploutos.net/ . Αναφέρεται στο υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο το οποίο εμποδίζει την ταχεία υλοποίηση των επενδύσεων και έχει τίτλο «Το θεσμικό πλαίσιο πρέπει να διδάσκεται!». Εστιάζει εκτός των άλλων και στην ελλιπή διδασκαλία θεμάτων θεσμικού πλαισίου στις Πανεπιστημιακές σχολές της χώρας και το τι πρέπει να γίνει.

«Είναι πολύ συχνό φαινόμενο στον τόπο μας μια προτεινόμενη επένδυση  με τεκμηριωμένο επιστημονικό πεδίο, με τεχνολογίες έρευνας και εκμετάλλευσης καλά εδραιωμένες, να μην προχωράει. Και αυτό να οφείλεται στην εμπλοκή που σχετίζεται με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και την διαχείρισή του από την εκάστοτε πολιτεία.

Αν εξετάσει κανείς επιμέρους παραδείγματα θα δει ότι τα περισσότερα ζητήματα είναι τέτοιου είδους. Σπανιότερα παρουσιάζεται ένα ζήτημα που απαιτεί την επιστημονική συνδρομή για να προχωρήσει, ακριβώς επειδή υφίσταται κάποιο δυσαναπλήρωτο κενό ως προς την μέθοδο που εφαρμόζεται είτε για την κατεξοχήν παραγωγή είτε για τα περιβαλλοντικά ζητήματα που αναφύονται.

Παραδείγματα: Το πρόβλημα με  την αξιοποίηση του ζεολίθου στη Θράκη αφορά το αν το κοίτασμα θα παραχωρηθεί με απευθείας μίσθωση ή αν θα γίνει πλειοδοτική δημοπρασία, συνεπώς αφορά το θεσμικό πλαίσιο και μόνον. Το μεγάλο λιγνιτικό κοίτασμα της Βεύης (πάνω από πάνω από 90 εκατ. τον. λιγνίτη ) και οι μεγάλες καθυστερήσεις αφορούν το πώς ακριβώς θα εφαρμοστεί η διαδικασία εκμίσθωσης που επελέγη δηλ. με απευθείας σύμβαση (και κύρωση από τη βουλή), σύμφωνα με το άρθρο 144 παρ. 3 του Μ.Κ. Το όλο πλαίσιο της περιβαλλοντικής αδειοδότησης δεν σκοντάφτει στην επιλογή της τεχνολογικής μεθόδου που θα γίνει η περιβαλλοντική αποκατάσταση, αλλά στο θεσμικό κομμάτι, η εφαρμογή του οποίου υπερβαίνει –σε κάθε περίπτωση- τους θεσμικούς χρόνους. Και ακόμη εν συνεχεία στην μη ύπαρξη οριζόντιας εφαρμοστέας διαδικασίας (όχι μεθόδου) αποκατάστασης σε περίπτωση κατάπτωσης των εγγυήσεων. Το ίδιο συμβαίνει και με τη διαχείριση των αποβλήτων τόσο των εξορυκτικών (από τα μπάζα των λατομείων μαρμάρων μέχρι τη σκουριά της Λάρκο) όσο και των ΑΕΚΚ, όπου πάλι το θεσμικό κομμάτι πονάει, ειδικά εκείνο που αφορά την ελληνική πραγματικότητα.

Η δέσμευση εντός εκτάσεων Natura 2000 βεβαίων και πιθανών αποθεμάτων ορυκτού πλούτου εκτιμάται ότι υπερβαίνει το 40-45% του συνολικού δυναμικού ορυκτών πόρων που διαθέτει η Χώρα. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν θέλουμε να αναστείλουμε πλήρως την εξορυκτική δραστηριότητα και την εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου στους χώρους αυτούς, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο συνύπαρξης. Ο τρόπος αυτός αφορά το θεσμικό πλαίσιο κυρίως και πολύ λιγότερο τις εφαρμοστέες τεχνολογίες. Ακόμη και το θέμα του χρυσού που εμπλέκει ΒΑΤ’s και περισσότερες τεχνικές απαιτήσεις κυρίως για την μεταλλουργική κατεργασία και την διαχείριση των αποβλήτων, είναι τελικά θέμα του πως και σε ποιο βαθμό θα εφαρμοστούν οι (ενσωματωμένες) κοινοτικές οδηγίες και τα BREF’s. Αν εξετάσει κανείς ένα προς ένα τα ζητήματα, θα δει ότι πίσω από όλα τα θέματα βρίσκεται το θεσμικό πλαίσιο και οι ορθές πρακτικές της διοίκησης που θα πρέπει να εγγυούνται την νομιμότητα και την υγιή επιχειρηματικότητα.

Οι συνάδελφοι στον πανεπιστημιακό χώρο σχολιάζουν σχεδόν μονοσήμαντα: είναι αρμοδιότητα της πολιτείας ή απλά φταίει η πολιτεία, η οποία έχει την ευθύνη να δημιουργήσει το πλαίσιο ώστε εκεί που η επιστήμη και τεχνολογία πηγαίνει, να μπορεί να πάει…

Ουδείς αμφιβάλλει ότι είναι σωστό αυτό. Θα μπορούσα μάλιστα να προσθέσω εδώ, ότι η διοίκηση θα πρέπει να στηρίζεται σε ευπρόσωπες δομές και υπηρεσίες που να χαρακτηρίζονται από α) επάρκεια προσωπικού και υλικοτεχνικής υποδομής β) προσωπικό με διεπιστημονικό χαρακτήρα ώστε να ανταπεξέρχεται τόσο από τεχνική όσο και από νομική άποψη και γ) αξιοπιστία, η οποία δεν είναι αποτέλεσμα καλών προθέσεων άλλα κερδίζεται καθημερινά με συνέπεια και αποτελεσματικότητα διαχρονικού χαρακτήρα. Και ακόμη εκτός των ανωτέρω πρέπει η διοίκηση να έχει όραμα, στρατηγικούς στόχους και σαφή προσανατολισμό αλλά και αρμοδιότητες που όλα θα πρέπει να συντείνουν στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.

Είναι γνωστό ότι τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι σε ανεπάρκεια σε όλη την ελληνική διοίκηση. Εξάλλου όλοι οι εμπλεκόμενοι εταίροι θα πρέπει να συνδράμουν. Και για να συνδράμουν πρέπει να μπορούν, δηλ. να γνωρίζουν το πλαίσιο, πού το πλαίσιο πονάει, πού είναι ανεπαρκές, ώστε να προτείνουν λύσεις.

Δυστυχώς, στα πανεπιστημιακά έδρανα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που μετρούνται στα δάχτυλα, και είναι αυτοί που γενικώς ασχολήθηκαν με σχετικά ερευνητικά projects οπότε χρειάστηκε να εντρυφήσουν και στο εκάστοτε και κατά περίπτωση θεσμικό πλαίσιο, δεν (θεωρούν ότι) σχετίζονται με την υποχρέωση αυτή. Το σχετικά πρόσφατο παράδειγμα αναθεώρησης του ΚΜΛΕ (το 2011) είναι ενδεικτικό. Ο κανονισμός αυτός μάλιστα δεν αφορά πλαίσιο με νόμους που σχετίζονται με την αδειοδότηση αλλά αφορά κυρίως το εφαρμοστικό πεδίο των εξορυκτικών δραστηριοτήτων, ως προς την ασφάλεια και την ορθολογική εκμετάλλευση. Άρα είναι πολύ κοντά στην πανεπιστημιακή έρευνα για θέματα ασφάλειας, ορθολογικής εκμετάλλευσης, εφαρμογής προτύπων, BAT’s κλπ. Η συμβολή των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων πριν ή κατά την διάρκειας της σχετικής διαβούλευσης που διενεργήθηκε, ήταν ελάχιστη ως μηδαμινή.

Είναι κρίμα οι σπουδαστές να αποφοιτούν από τα πανεπιστήμια γνωρίζοντας το φυσικό αντικείμενο των σπουδών και να μην γνωρίζουν σε ποιο θεσμικό πλαίσιο αυτό εντάσσεται, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Για παράδειγμα, να αποφοιτούν από την Σχολή Μηχ. Μεταλλείων Μεταλλουργών ή Μηχ. Ορυκτών Πόρων και να μην γνωρίζουν το «πως» χωρίς να γνωρίζουν το «αν επιτρέπεται» ή «υπό ποιες προϋποθέσεις επιτρέπεται». Να μην γνωρίζουν καν την υπηρεσία που ελέγχει την εξορυκτική δραστηριότητα σε όλη την Ελλάδα (Επιθεώρηση Μεταλλείων) ή να μην ξέρουν πώς εκπονούνται οι τεχνικές και οι περιβαλλοντικές μελέτες, πως διακρίνονται οι ΟΠΥ με βάση την ελληνική νομοθεσία, ποιό είναι το πλαίσιο αδειοδότησης και λειτουργίας των μεταλλευτικών επιχειρήσεων, πως εκμισθώνονται τα δημόσια λατομεία ή μεταλλεία, ποιές είναι οι αρμοδιότητές τους και οι υποχρεώσεις τους στην αγορά εργασίας, ποια είναι τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν στο πραγματικό περιβάλλον μιας επιχείρησης του τομέα αλλά και ποιά είναι τα μεγάλα προβλήματα του κλάδου σε σχέση με τις απαιτήσεις των καιρών και των σημερινών παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.

Αυτά, λένε, τα μαθαίνει κάποιος εκ των υστέρων μετά τις σπουδές διότι το πλαίσιο είναι δυναμικό και μεταβάλλεται διαρκώς. Μα και το τεχνολογικό περιβάλλον είναι το ίδιο ή και περισσότερο δυναμικό, ώστε σήμερα ελάχιστα απ’ όσα είχαμε διδαχθεί πριν δύο δεκαετίες να χρησιμοποιούνται σήμερα. Άρα, το επιχείρημα αυτό κάμπτεται και δεν είναι αποδεκτό. Ειδικά μάλιστα στον τομέα δραστηριοτήτων ΟΠΥ ο οποίος παρουσιάζει ειδικές δυσκολίες και ιδιαιτερότητες που αφορούν την βιώσιμη διαχείρισή τους: ορατό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, ισχυρή εμπλοκή σε θέματα δημόσιας ασφάλειας και υγείας, θέματα ανταγωνισμού χρήσεων γης ,θέματα ιδιοκτησίας αλλά και χαρακτήρα της γης, θέματα στενότητας και γεωγραφικού εντοπισμού και τέλος θέματα που αφορούν άμεσα το δημόσιο συμφέρον.

Η άποψη μου είναι σαφής: Θα πρέπει να ακαδημαϊκά μας ιδρύματα, ειδικότερα εκείνα των τεχνικών σπουδών, να αντιληφθούν ότι το θεσμικό πλαίσιο αλλά και ορθές διοικητικές πρακτικές πρέπει να περιλαμβάνονται στα προγράμματα σπουδών, τόσο τα προπτυχιακά όσο και τα μεταπτυχιακά.

Πανεπιστήμια και Ερευνητικοί φορείς: μόνο όλοι μαζί μπορούμε!»