Tag Archives: ορυκτος πλουτος

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΜΗ ΕΞΟΡΥΞΗΣ

Ο ορυκτός πλούτος στοίχειωνε πάντα στη φαντασία των Ελλήνων. Αυτός μας έβαλε στα μνημόνια, για «να τον κλέψουν οι ξένοι». Αυτός θα μας έβγαζε από τα μνημόνια, «αρκεί να μπορούσαμε να τον εκμεταλλευθούμε». Ονομάστηκε υδρογονάνθρακες (1,3 τρίς, ευρώ μόνο στο Αιγαίο υπολόγισε, σύμφωνα με δημοσιεύματα μια επιτροπή της Ακαδημίας Αθηνών)· έγινε «υδατάνθρακες» από τον κ. Πάνο Καμμένο- πήρε τη μορφή σπάνιων γαιών (για τις οποίες έγινε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και θα γίνει και εδώ) κ.λπ. Πρόσφατα δύο καθηγητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υπολόγισαν τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδος σε 2,4 τρίς, ευρώ, κάτι που η ΕΡΤ χαρακτήρισε «μυθικό».

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει βάση σε όλες αυτές τις μελέτες, ασχέτως αν στον δημόσιο διάλογο απλοποιούνται (και κάποιοι ονειρεύονται ζωή χαρισάμενη ως ιδιοκτήτες κοιτασμάτων), διογκώνονται, και γίνονται θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά οι μελέτες με τα τρίς, βασίζονται σε εκτιμήσεις, ενώ δεν υπολογίζουν το κόστος εξόρυξης των «θησαυρών της ελληνικής γης». Υπάρχει και ένας τρίτος παράγων που πρέπει να λάβουμε υπόψη: οι κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις σε κάθε προσπάθεια εκμετάλλευσης των διαπιστωμένων κοιτασμάτων. Ενώ όλοι θέλουν να ζήσουν από τον ορυκτό πλούτο της χώρας κανείς δεν θέλει την εξόρυξή τους, τουλάχιστον σε ακτίνα τουλάχιστον 100 χιλιομέτρων από το σπίτι του.

Σε ό,τι αφορά τα πετρελαϊκά κοιτάσματα ήδη στην περιοχή των Ιωαννίνων στήνεται το σκηνικό των Σκουριών «με μπλόκα, που υποχρέωσαν πολλές φορές τα συνεργεία της κοινοπραξίας να σταματήσουν τις εργασίες τους, ενώ δεν έλειψαν και δολιοφθορές σε μηχανήματα» («Καθημερινή» 5.3.2018) . Στην Κρήτη, «επί ποδός βρίσκονται πολίτες και περιβαλλοντικές οργανώσεις» («Εφ.Συν.» 6.10.2018), ενώ το Δίκτυο Οικο-Κρήτη επισημαίνει χιλιάδες κινδύνους από τις πλατφόρμες στο Λιβυκό Πέλαγος: «Οι εξορύξεις αυτές σχεδιάζεται να γίνουν σε πρωτόγνωρα βάθη χιλιάδων μέτρων με άγνωστες συνέπειες, καθώς δεν υπάρχει ακόμα η κατάλληλη τεχνολογία. Ηδη από το στάδιο των σεισμικών ερευνών η ζωή στις θάλασσές μας, τα δελφίνια, οι φάλαινες φυσητήρες αλλά και οι θαλάσσιες χελώνες κινδυνεύουν θανάσιμα.

Τα οικονομικά επιχειρήματα υπέρ των εξορύξεων αμφίβολων ποσοτήτων υδρογονανθράκων από πολύ μεγάλα βάθη είναι σαθρά. Ο ανταγωνισμός στον χώρο της ενέργειας είναι πολύ έντονος και ήδη έχουμε εμπλακεί σε γεωπολιτικές συγκρούσεις χωρίς να γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον»

Τίποτε στη ζωή δεν είναι ακίνδυνο και τίποτε δεν είναι τσάμπα.

Αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτα οικολόγοι και οικολογούντες που μετατρέπουν το κίνημα σε μια στείρα άρνηση κάθε οικονομικής προόδου. Θα είναι, δε, πιο τίμιο να εντάσσουν και το κόστος της άρνησης, όταν ξεσηκώνουν τον κόσμο για κάθε έργο.

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Πάχου Μανδραβέλη, 09/10/2018]

ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΣ Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ

Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας είναι τεράστιο . Από τα μέχρι τώρα γνωστά αποθέματα και με πρόσφατα μελέτης, η ακαθάριστη αξία υπολογίζεται περίπου στα 2,4τρισεκατομμύρια ευρώ, ενώ εκμεταλλευόμαστε μόνο περίπου το 2,5% των γνωστών αποθεμάτων. Παράλληλα, με νέο τρόπο εντοπισμού μεταλλικών κοιτασμάτων, με τη χρήση ειδικής κάμερας (ηλεκτρομαγνητικής ) από ελικόπτερο, τα αποθέματα αυτά θα αυξηθούν κατά πολύ.

Πρέπει λοιπόν να χαραχθεί από την επόμενη κυβέρνηση, τη Νέα Δημοκρατία , μια πολιτική στην κατεύθυνση αυτή, με πλήρη καταγραφή των κοιτασμάτων και με διαγωνισμού fast track εκμετάλλευσης τους.

Ο ορυκτός πλούτος τη Ελλάδος αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της πρωτογενούς ανάπτυξης και κατ’ επέκταση της επανεκκίνησης της οικονομίας της χώρας. Αρκεί να σημειώσουμε ότι, το 1974, ο ορυκτός πλούτος κατείχε το 12% του ΑΕΠ, ενώ τώρα έχει πέσει στο απογοητευτικό 2,4%. Αυτό και μόνο καταδεικνύει τη δυναμική που μπορεί να προσφέρει η εκμετάλλευση αυτού του αγαθού. Αναλυτικά τα σπουδαιότερα μεταλλεύματα είναι τα εξής:

Μεικτά θειούχα

Περιέχουν μόλυβδο, ψευδάργυρο και σίδερο, καθώς και προσμείξεις χρυσού και αργύρου. Η παραγωγή μεικτών θειούχων γίνεται από το μεταλλείο Μαύρων Πετρών και εκτείνεται στην ευρύτερη περιοχή τη Στρατονίκης. Τα αποθέματα ανέρχονται σε 400.000 τόνους με περιεκτικότητα 10,2% σε ψευδάργυρο, 6,2 % σε μόλυβδο και 164 γρ. ανά τόνο σε άργυρο. Το 2015 παρήγαγε η Ελληνικός Χρυσός 35.000 τόνους συμπύκνωμα ψευδαργύρου με περιεκτικότητα 10,2% σε ψευδάργυρο. Μεικτά θειούχα εξορύσσονται στο κοίτασμα τη Ολυμπιάδος Χαλκιδικής από την Ελληνικός Χρυσός, με περιεκτικότητα περίπου 9% σε θειούχο μόλυβδο και θειούχο ψευδάργυρο, καθώς και σε αρσενοπυρίτη με περιεκτικότητα 8 gr χρυσό ανά τόνο αρσενοπυρίτη και 125 gr άργυρο. Τα αποθέματα στην Ολυμπιάδα ανέρχονται σε 14 εκατ. τόνου . Μεικτά θειούχα υπάρχουν επίσης στο κοίτασμα Πέραμα Έβρου. Τα αποθέματα υπολογίζονται σε 9,4 εκατ. τόνου με 3,4 gr χρυσό τόνο και 3,75 gr άργυρο τόνο. Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται δύο εταιρείες στην εξόρυξη μαγνησιακών προϊόντων, η Ελληνικοί Λευκόλιθοι και η ΤΕΡΝΑ Λευκόλιθοι που προσπαθεί να επαναδραστηριοποιήσει την παραγωγή μαγνησιακών προϊόντων στην περιοχή της Β. Εύβοιας . Οι Ελληνικοί Λευκόλιθοι είναι η μοναδική παραγωγός μαγνησίας στην Ελλάδα. Αποτελεί τη μεγαλύτερη εξαγωγική επιχείρηση λευκολίθου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη μεγαλύτερη σε πωλήσεις καυστικής μαγνησίας παγκοσμίως . Η εταιρεία έχει ετήσια παραγωγή 400-450.000 τον. λευκολίθου και 180-200.000 τον. τελικών προϊόντων καυστικής μαγνησίας. Στην Β. Εύβοια η νέα εταιρεία ΤΕΡΝΑ Λευκόλιθοι με βέβαια αποθέματα 15 εκατ. τόνους. Και άλλα τέσσερα κοιτάσματα στη Χαλκιδική με βέβαια αποθέματα 450.000 τόνους.

Τα κοιτάσματα βωξίτη τη Ελλάδος απαντούν στην ενότητα Παρνασσού Γκιώνας. Η χώρα μα κατέχει σημαντική θέση όχι μόνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και παγκοσμίως . Τα βέβαια αποθέματα βωξίτη στην Ελλάδα ανέρχονται σε 130.000.000 τόνους, και η ετήσια παραγωγή ξεπερνά του 32.000.000 τόνους.

Γαιάνθρακες

Τα αποθέματα σε λιγνίτη στην Ελλάδα, που καλύπτει σήμερα περί το 75% περίπου των ενεργειακών αναγκών της χώρας, βρίσκονται στην Πτολεμαΐδα, τη Μεγαλόπολη, τη Δράμα, τη Φλώρινα και την Ελασσόνα. Τα συνολικά αποθέματα εκτιμώνται σε περίπου 10.109 δις τόνους. Σήμερα η ΔΕΗ παράγει περίπου 63 εκατ. τόνου λιγνίτη. Υπολογίζεται ότι οι υπάρχουσες ποσότητες λιγνίτη επαρκούν για τα επόμενα 45 χρόνια. Εκτός από λιγνίτη π Ελλάδα διαθέτει ένα μεγάλο κοίτασμα τύρφης στην περιοχή των Φιλίππων. Τα εκμεταλλεύσιμα αποθέματα στο κοίτασμα αυτό εκτιμώνται σε 4 δισ. κυβικά.

Σιδηρονικέλιο.

Η Λάρκο Γενική Μεταλλευτική και Μεταλλουργική Ανώνυμη είναι παραγωγό σιδηρονικελίου, η μεγαλύτερη στην Ευρώπη και μία από τι πέντε μεγαλύτερες παγκοσμίως . Είναι καθαρά εξαγωγική επιχείρηση συνεισφέροντας στην εθνική οικονομία περίπου 200 300 εκατ. ευρώ ετησίως . Το 2015, η ΓΜΜ ΑΕ παρήγαγε 17.113 τόνουα νικελίου από παραγωγή 2.264.000 τόνων σιδηρονικελίου, μεταλλεύματα από τα μεταλλεία, Ευβοίας, Αγίου Ιωάννη Βοιωτίας και Καστοριάς.

Ασβεστόλιθος

Η συνολική παραγωγή ανήλθε σε 35 εκατ. τόνους, εκ των οποίων 21,6 εκατ. τόνοι χρησιμοποιήθηκαν σαν πρώτη ύλη για παραγωγή τσιμέντου.

Εκτός αυτών, πρέπει να γίνει έρευνα για να εντοπιστούν και να βεβαιωθούν τα κοιτάσματα που έχει η χώρα μας σε σπάνιες γαίες και που βρίσκονται κυρία στην αιγιάλια ζώνη, από τον κόλπο τη Ιερισσού στη Χαλκιδική μέχρι και την Αλεξανδρούπολη. Η βεβαίωση των κοιτασμάτων θα δώσει μια άλλη διάσταση στην οικονομία της χώρας, αφού η χρησιμοποίηση άρα και η ζήτηση σε σπάνιε γαίες είναι συνεχώς αυξανόμενες από τη βιομηχανία.

 

[ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, του Γιώργου Τσανανά, μεταλλειολόγου μηχανικού, 30/06/2018]

ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΡΕΚΑΣ: “Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ”

Ο Τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας,Κώστας Σκρέκας παραβρέθηκε σε εκδήλωση με θέμα «Ο εξορυκτικός κλάδος μοχλός ανάπτυξης της χώρας» στο πλαίσιο της ετήσιας τακτικής Γενικής Συνέλευσης των μελών του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων.

Ο κος Σκρέκας τόνισε, ότι η Ελλάδα εδράζεται σε ένα θησαυρό ορυκτού πλούτου, που επιβάλλεται να αξιοποιηθεί με όρους αειφορίας και διατηρησιμότητας, προς όφελος των Ελλήνων.

Η ανάπτυξη που χρειαζόμαστε σημείωσε, δε μπορεί να στηρίζεται σε ένα μόνο οικονομικό κλάδο μονοδιάστατα. Η ανάπτυξη επιβάλλεται να είναι πολυδιάστατη και να στηρίζεται σε όλα τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που διαθέτει η χώρα μας. Το ζητούμενο για τη χώρα είναι μία ανάπτυξη που σέβεται το περιβάλλον, που προάγει την καινοτομία και παράλληλα αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό, το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο που διαθέτει η Ελλάδα.

Στην ερώτηση «από που θα έρθει η ανάπτυξη;» ο Βουλευτής απάντησε ότι η πολιτεία πρέπει να ασχοληθεί και με τον κλάδο της εξόρυξης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βοηθήσει τις επενδύσεις που σήμερα είναι κολλημένες να προχωρήσουν, αλλά και να διευκολύνει νέες επενδύσεις να έρθουν.

Αντίθετα δηλαδή με ότι πράττει η κυβέρνηση στην περίπτωση της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική. Συγκεκριμένα, ο κος Σκρέκας κατηγόρησε τον υπουργό ΥΠΕΝ ότι εσκεμμένα εμποδίζει την επένδυση στις Σκουριές εγείροντας γραφειοκρατικά προσχώματα.

Αποτέλεσμα αυτών των καθυστερήσεων σήμερα, είναι η χώρα να χάνει φορολογικά έσοδα αλλά και εκατοντάδες θέσεις εργασίας υψηλά αμειβόμενες, που θα είχαν δημιουργηθεί αν είχε ολοκληρωθεί η επένδυση.

O κος Σκρέκας τέλος, υποστήριξε ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα πλούσιο ορυκτό απόθεμα. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν, κάποιοι κολλημένοι σε οπισθοδρομικές αντιλήψεις του παρελθόντος, να εμποδίζουν την εκμετάλλευσή του. Δεν επιτρέπεται πολιτικές ιδεοληψίες και δογματισμοί να κρατάνε τους Έλληνες εγκλωβισμένους στη φτώχεια.

Στην Νέα Δημοκρατία υπάρχει πολιτική βούληση και σχέδιο για να σπάσουν οι αλυσίδες της οπισθοδρόμησης, και αυτό ο Κυριακός Μητσοτάκης είναι αποφασισμένος να το πράξει.

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.com/, από voreini.gr, 2/6/2018]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΥΣΤΕΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΥ ΝΕΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ένας από τους σημαντικούς άξονες της ολοκληρωμένης Εθνικής Πολιτικής αξιοποίησης των Ορυκτών Πρώτων Υλών, που τέθηκε σε εφαρμογή τον Φεβρουάριο 2012 (βλ. Σχόλιο), είναι και η «Έρευνα για ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων».

Η Εθνική Πολιτική προβλέπει την λήψη μέτρων εξασφάλισης των συνθηκών για την έρευνα αυτή, το σχεδιασμό των απαραίτητων υποδομών καθώς και την ένταξη της εκμετάλλευσης των ορυκτών υλών στο συνολικό χωροταξικό σχεδιασμό.

Στις αρχές του 2012 υπήρχαν στο στάδιο της αδειοδότησης σημαντικά έργα (π.χ. κοιτάσματα Περάματος και Σαπών), ενώ ήταν σε εξέλιξη ο πλειοδοτικός διαγωνισμός για ορισμένα από τα πορφυρικά συστήματα του Νομού Κιλκίς με πρόθεση προκήρυξης διαγωνισμών από το ΥΠΕΚΑ και για άλλους χώρους (π.χ. μεταλλευτικός χώρος στην περιοχή Καλλυντήρι Ροδόπης).

Επισημαίνεται ότι τότε υπήρχε αξιόλογο ενδιαφέρον εταιρειών, οι οποίες εξήταζαν τις δυνατότητες αδειοδότησης για έρευνα εντοπισμού κοιτασμάτων τόσο σε δημόσιους μεταλλευτικούς χώρους -μέσα από τη διαδικασία των πλειοδοτικών διαγωνισμών- όσο και παραχωρήσεων.

Η ατυχής έκβαση των προσπαθειών αυτών σε συνδυασμό με το πρωτοφανές αρνητικό κλίμα των τελευταίων ετών για επενδύσεις στον εξορυκτικό κλάδο των μεταλλικών ορυκτών, οδήγησε στην ουσιαστική παύση κάθε έρευνας εντοπισμού ΟΠΥ. Ο καθείς μπορεί να ανιχνεύσει τα αίτια της αποτυχίας.

Αυτό όμως που είναι πράγματι εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια γίνονταν συνεχώς από αρμοδίους -και συνεχίζονται και σήμερα- αναφορές στη σημασία του «ορυκτού πλούτου», ανακοινώνονταν διάφορες ατεκμηρίωτες εκτιμήσεις για την αξία του, ενώ ταυτόχρονα δίνονταν -όπως δίνονται και σήμερα- υποσχέσεις για στήριξη της όλης προσπάθειας αξιοποίησής του στο πλαίσιο μίας αναπτυξιακής στρατηγικής.

Διαπιστώνεται κατά συνέπεια ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις «δηλώσεις προθέσεων» της Πολιτείας και το «αποτέλεσμα». Ουσιαστικά η έρευνα για εντοπισμό κοιτασμάτων περιορίζεται σήμερα στις προσπάθειες των εταιρειών εξόρυξης για αύξηση των αποθεμάτων τους (brownfield exploration), ενώ δεν εκτελείται κανένα έργο για αναζήτηση νέων κοιτασμάτων (greenfield exploration).

Eίναι γνωστό ότι η κοιτασματολογία εξελίσσεται συνεχώς και η γνώση μας για το «τι ορυκτή ύλη θα βρούμε και πως» σε μία περιοχή βελτιώνεται, έτσι ώστε να χρειάζονται σε εθνική κλίμακα επαναξιολογήσεις των διαφόρων περιοχών αναφορικά με το δυναμικό τους.

Τα κρίσιμα ορυκτά και μέταλλα για παράδειγμα** δεν είχαν αποτελέσει ερευνητικό στόχο των μελετητών διαφόρων μεταλλοφόρων εμφανίσεων (πλην εξαιρέσεων), με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σήμερα συστηματική γνώση των συγκεντρώσεών τους, ενώ για ορισμένα ορυκτά ανακαλύπτονται νέες χρήσεις με αποτέλεσμα να αποκτούν σημαντική οινονομική αξία, εκεί που η κοιτασματολογία-μεταλλευτική τα αγνοούσε.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι αιτία της αναποτελεσματικότητας είναι οι αντιδράσεις που προβάλλονται σε τοπικό επίπεδο. Εδώ όμως βρίσκεται η ευθύνη της Πολιτείας, η οποία θα πρέπει να αντιληφθεί ότι οι εταιρείες ξοδεύουν σημαντικά κεφάλαια για αναζήτηση νέων κοιτασμάτων σε περιοχές για τις οποίες προηγουμένως έχουν λάβει τις σχετικές άδειες σύμφωνα με όλα όσα προβλέπει η νομοθεσία.

Αυτονόητο είναι ότι αποτελεί ευθύνη της πολιτείας να προστατεύσει τους επενδυτές και να δείξει εμπράκτως τη βούληση και την ικανότητά της γι’ αυτό. Σε περίπτωση επιτυχίας των ερευνών τους, οι επενδυτές δικαιούνται απολύτως να τύχουν αδειοδότησης για την εκμετάλλευση των νέων κοιτασμάτων, πάντοτε βέβαια σύμφωνα με όσα προβλέπει η νομοθεσία.

Η έρευνα εντοπισμού στο πρώϊμο αναγνωριστικό στάδιο είναι μέσα στους σκοπούς της Γεωλογικής Υπηρεσίας (ΙΓΜΕ). Ομως η Γεωλογική Υπηρεσία αποτελεί σήμερα σκιά του παλαιού εαυτού της, αφού είναι εγκλωβισμένη σε διοικητικά προβλήματα που είναι άσχετα με προσπάθειες υλοποίησης των στόχων για τους οποίους ιδρύθηκε, αναγκάζεται να εφαρμόσει κοινωνικά κριτήρια προσωρινής στελέχωσης που δεν είναι συμβατά με τις ανάγκες ενός σύγχρονου ερευνητικού οργανισμού, δεν έχει στρατηγικό σχεδιασμό στο πλαίσιο της Εθνικής πολιτικής για τις ΟΠΥ και εμφανίζεται -σχεδόν- με άγνωστο μέλλον.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις αδυναμίες του κρατικού φορέα και τη διεθνή πρακτική γίνεται πλέον σαφές ότι η διαδικασία αδειοδότησης για τις δραστηριότητες έρευνας (περιλαμβανομένης της αδειοδότησης για γεωτρήσεις) πρέπει να γίνει ευνοϊκή για μικρές ιδιωτικές εταιρείες ερευνών, οι οποίες συνήθως αποτελούνται από εξαιρετικά έμπειρους κοιτασματολόγους και μπορούν να αναδείξουν και κοιτάσματα με μικρότερο οικονομικό ενδιαφέρον. Ομως για την προσέλκυσή τους, το στάδιο της έρευνας εντοπισμού πρέπει να αποσυνδεθεί από το στάδιο εξόρυξης.

Παράλληλα πρέπει να υπάρξουν σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις, έτσι ώστε να μην υπάρχουν στο μέλλον ερευνητέοι μεταλλευτικοί χώροι, στους οποίους δεν θα προχωρά η έρευνα σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που ο μισθωτής θα έχει αναλάβει.

Από εμπειρία πολλών ετών μπορώ να βεβαιώσω ότι Ελληνες γεωλόγοι-πτυχιούχοι Ελληνικών Πανεπιστημίων μπορούν -σε ικανοποιητικό ποσοστό- να στελεχώσουν ή να συνεργασθούν με εταιρείες με αντικείμενο τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων.

Είναι γνωστό ότι το νομοθετικό πλαίσιο της Εθνικής Πολιτικής για τις ορυκτές ύλες υπάρχει και είναι σύμφωνο με όσα η πολιτική της ΕΕ έχει καθορίσει. Το μεγάλο κενό εντοπίζεται στην υλοποίησή της. Προφανώς το πρόβλημα είναι πολιτικό. Πόσο αξιόπιστη μπορεί να θεωρείται μία Πολιτεία (περιλαμβανομένης και της τοπικής αυτοδιοίκησης), που ενώ χορηγεί άδειες για έρευνα εντοπισμού ΟΠΥ στη συνέχεια αρνείται ή καθυστερεί να εγκρίνει τις αδειοδοτήσεις για εξόρυξη;

Αυτό δίνει το δικαίωμα σε πολλούς να πιστεύουν ότι οι συμπεριφορές-αποφάσεις σε τοπικό επίπεδο επιβάλλονται στο πλαίσιο κομματικών ανταγωνισμών σε εθνική ή τοπική κλίμακα. Και είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα, ακόμη και όταν οι ίδιες τεχνικές εξόρυξης και κατεργασίας αποδεικνύεται ότι εφαρμόζονται χωρίς περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε άλλες χώρες.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι, είτε η πολιτεία φαίνεται ευχαριστημένη με την κατάσταση της ανυπαρξίας έρευνας εντοπισμού νέων κοιτασμάτων -παρά τις δηλώσεις περί του αντιθέτου- είτε ότι φαίνεται αδύναμη να την αντιμετωπίσει.

**Οι κρίσιμες ορυκτές ύλες για την Ευρωπαϊκή Ένωση (2017) είναι: βαρίτης, φθορίτης, βορικά άλατα, φωσφορικά, Sb, Be, Bi, Co, Ga, Ge, Hf, He, In, Mg, Nb, Sc, Si metal, Ta, W, V, PGM, REE.

Σχόλιο. Η Εθνική Πολιτική ΟΠΥ δεν ετέθη σε εφαρμογή τον Φεβρουάριο του 2012. Η τότε εκδήλωση απετέλεσε μια πανηγυρική διακήρυξη προθέσεων προς υλοποίηση. Η Εθνική Πολιτική για να τεθεί σε ισχύ πρέπει να επικαιροποιηθεί/αναθεωρηθεί (πλέον) και να κατοχυρωθεί θεσμικά με νόμο ή έστω Υπ. Απόφαση. Οπως έγινε με την ΕΠ για την Βιοποικιλότητα, για την κυκλική οικονομία κλπ. Εννοείται ότι το ευρύτερο νομοθετικό πλαίσιο για την υλοποίηση υπάρχει όπως ήδη αναφέρθηκε στο άρθρο. Κι ακόμη κάτι. Η κακοδαιμονία δεν βρίσκεται μόνο στους κόλπους της Πολιτείας, αλλά εγκαθίσταται και  φωλιάζει στον Ελληνα από την πρώτη μέρα που πηγαίνει στο σχολείο και φυσικά παγιώνεται πλήρως στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η Πολιτεία καθρεπτίζει τον εαυτό μας, τον κακό εαυτό μας αν θέλετε, όμως είμαστε εμείς που δεν έχουμε αρχές, που άλλοτε αδιαφορούμε, άλλοτε προσποιούμαστε ότι ενδιαφερόμαστε για το πολύφερνο δημόσιο συμφέρον, αλλά που στο βάθος ιδιωτεύουμε και μόνον! Για να παράξεις ως πολιτεία πρέπει να πάψεις να ιδιωτεύεις.. Με άλλα λόγια, αν μεταφέρεις τους ικανούς ιδιώτες στις θέσεις κλειδιά της Πολιτείας, ουδόλως αυτό εγγυάται ότι θα έχεις αποτέλεσμα στην όποια δημόσια πολιτική προσπαθείς να υλοποιήσεις..  Ας πάψουμε να ιδιωτεύουμε και ας προσφέρουμε εθελοντικά!

 

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.com, του Νικόλαου Σκαρπέλη, Ομότιμου Καθηγητή Κοιτασματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, από oryktosploutos.net/, 30/5/2018]

Γ. ΤΣΑΝΑΝΑΣ: “ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ”

*Η σημερινή μας ανάρτηση είναι κείμενο της ομιλία του Μαδεμοχωρίτη μεταλλειολόγου – μηχανικού Γεωργίου Τσανανά, ο οποίος κατάγεται από την Στρατονίκη και είναι μέλος του Μητρώου Πολιτικών Στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Η ομιλία δόθηκε στις 17/5/2018 στο πλαίσιο ημερίδας του ΤΕΕ/ΔΚΜ, με θέμα τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας.

Η ακαθάριστη αξία του ορυκτού πλούτου σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες ανέρχεται στα 2,4 τρις €. Εκμεταλλευόμαστε μόνο το 1% του ορυκτού πλούτου.

Η ανάγκη να πραγματοποιηθεί έρευνα ώστε να εντοπιστούν και βεβαιωθούν τα κοιτάσματα που έχει η χώρα μας σε σπάνιες γαίες και που βρίσκονται, κυρίως στην αιγιάλια ζώνη από τον κόλπο της Ιερισσού στην Χαλκιδική μέχρι και την Αλεξανδρούπολη είναι μεγάλη.

Η βεβαίωση των κοιτασμάτων θα δώσει μια άλλη διάσταση στην οικονομία της χώρας μια που η χρησιμοποίηση άρα και η ζήτηση σε σπάνιες γαίες είναι συνεχώς αυξανόμενες από την βιομηχανία. Τα πιθανά αποθέματα ανέρχονται στα 475 εκ. τόνους με περιεκτικότητα 1.12% σε σπάνιες γαίες.

Σύμφωνα με την νέα τεχνική εντοπισμού μεταλλικών κοιτασμάτων από αέρος (ελικόπτερο) με την χρήση ειδικής κάμερας (ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων) εντοπίζονται υπογείως τα κοιτάσματα. Εάν αυτό λοιπόν γίνει, πράγμα το οποίο δεν έγινε ποτέ μια χαρτογράφηση μεταλλειολογική σε όλες τις περιοχές ενεργών ακόμη και πεπερασμένων κοιτασμάτων τα αποτελέσματα θα είναι θεαματικά.

Θα εντοπιστούν ακόμα περισσότερα κοιτάσματα και έτσι μπορεί με διαδικασίες fast-track να πουληθούν σε ιδιώτες επιχειρηματίες τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των και έτσι να έχουμε από τον ορυκτό πλούτο την επιθυμητή και αναμενόμενη για εμάς τους μεταλλειολόγους πρωτογενή ανάπτυξη που ενώ το 1974 έδινε στο τότε ΑΕΠ το 12% τώρα δίνει μόνο 1,8%.

Το ΤΕΕ και ιδιαίτερα ο πρόεδρος θα πρέπει να βοηθήσει τα μέγιστα στην κατεύθυνση αυτή και στην υλοποίηση της προοπτικής που θα σημαίνει την απασχόληση εκατοντάδων μηχανικών όλων των ειδικοτήτων.

Το ΤΕΕ και ιδιαίτερα ο πρόεδρος θα πρέπει να βοηθήσει τα μέγιστα στην κατεύθυνση αυτή και στην υλοποίηση της προοπτικής που θα σημαίνει την απασχόληση εκατοντάδων μηχανικών όλων των ειδικοτήτων.

Στην κατεύθυνση αυτή προτείνω όπως η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ να αναβαθμίσει τον ρόλο ορυκτού πλούτου στην κεντρική κυβέρνηση που σήμερα εκπροσωπείται από μία γενική γραμματεία, για να επιτευχθούν οι ανωτέρω στόχοι.

Ο κος Τσανανάς ολοκλήρωσε την εισήγησή του με μια αναλυτική τεχνική ανάλυση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας.

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr, από https://banks.com.gr/, 21/5/2018]

 

Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Ο ορυκτός πλούτος του νομού Ξάνθης περιλαμβάνει κοιτάσματα λιγνίτου στην Κοτύλη. Λίγο βορειότερα, και πλησίον των βουλγαρικών συνόρων, διεπιστώθη ουράνιο. Στην κοινότητα Θερμών υπάρχουν αναγνωρισμένες χλωριονατριούχες ιαματικές πηγές (βλ. Γ.Λεκάκη Οι 755 ιαματικές πηγές της Ελλάδας , 2016). Επίσης αναγνωρισμένες είναι και οι χλωριονατριούχες αλκαλικές πηγές της Γενισέας.

Ο ορυκτός πλούτος του νομού Ροδόπης, ιδίως της περιοχής της οροσειράς Ροδόπης, δεν έχει επαρκώς ερευνηθεί – όπως δεν έχει τίποτε επαρκώς ερευνηθεί στην Θράκη. Έχουν ανακαλυφθεί κοιτάσματα χρωμίτου, στην περιφέρεια Οργάνης, αντιμονίου στην περιφέρεια Γρατινής, λιγνίτου στην περιφέρεια Καρυδιάς και Πανδρόσου, σιδηροπυρίτου στην περιφέρεια Ξυλαγανής, μολύβδου στα Σύμβολα Πανδρόσου, και σε άλλα μέρη, αμιάντου στην περιφέρεια Κομοτηνής, ενώ σε διάφορα άλλα μέρη του νομού, έχει βρεθεί χαλκός, ψευδάργυρος, πυριτικό οξύ, κ.ά. Τέλος, οι μικρές λιμνοθάλασσες και τα παράλια προσφέρονται για την κατασκευή αλυκών, όπως αυτών της Μέσης.

Ο ορυκτός πλούτος του νομού Έβρου είναι σημαντικότατος, αλλά ελάχιστος ευρίσκεται υπό εκμετάλλευση. Στο Σουφλί υπάρχουν χρωμίτες, τιτάνιο και μαγγάνιο. Στην Κίρκη (αν και την απομύζησαν οι Γερμανοί επί Κατοχής ΒΔ. της Αλεξανδρουπόλεως) μεικτά θειούχα μεταλλεύματα, τα 3α της Ελλάδος, μετά το Λαύριο και την Κασσάνδρα (μόλυβδος, ψευδάργυρος, σιδηροπυρίτης και χαλκός) και ουράνιο! Στην περιοχή της Νέας Ορεστιάδος, ευρίσκονται κοιτάσματα λιγνίτου. Στην Παναγιά Αλεξανδρουπόλεως ευρίσκεται λιγνιτωρυχείο, και εντός της άμμου, ανατολικώς της Αλεξανδρουπόλεως, απαντάται τιτάνιο. Στο Αρδάνιο στην περιοχή των Φερών έγιναν γεωτρήσεις για πετρέλαιο. Υπάρχει αλλά οι ποσότητες δεν ήταν ενθαρρυντικές. Αντιθέτως ελπίδες βασίζονται για την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου επί της υφαλοκρηπίδος και των ακτών, προεκτάσεως των κοιτασμάτων που ανακαλύφθηκαν στην Θάσο. Στον νομό υπάρχουν 5 ιαματικές πηγές εκ των οποίων αναγνωρισμένες είναι η υδροθειο-χλωριο-νατριούχος του Λουτρού Αλεξανδρουπόλεως, που ενδείκνυται για ρευματο-αρθριτικές παθήσεις και νευραλγίες, και παρόμοια των Θερμών Σαμοθράκης. Μη αναγνωρισμένη είναι της Λούτσας Λευκίμμης Σουφλίου και του Θεραπειού Κυπρίνου Νέας Ορεστιάδος. ΠΗΓΗ: Δημητράκου Ελλάς , εκδ. Κουτσούμπου, 1975.

Ειδικώς στην Σαμοθράκη το υπέδαφος της έχει σιδηροπυρίτιο, θειούχα μεικτά μεταλλεύματα, σιδηρομεταλλεύματα, χαλκό, γρανίτες, μάρμαρα, αργυρούχο μόλυβδο (βλ. Ν.Φαρδύ). Κατά την παράδοση, ο μαγνήτης (σιδηρίτις/ ηράκλεια) εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στην Σαμοθράκη. Αναφέρεται η μαύρη πολύτιμη πέτρα σαμοθρακία λίθος (βλ. Πλίνιο). Και μια πέτρα πιο σκληρή από μάρμαρο, με κοκκινωπό χρώμα, με τις βάσεις χωρισμένες σε 5 τρίγωνα και σε όποιο σημείο κι αν την σπάσεις, θα βρεις τις ίδιες ακτίνες, έτσι ώστε να φαίνεται ότι αποτελείται από 5 πρίσματα (βλ. E.Veryard, 1686)! βλ. Γ.Λεκάκη «Σαμοθράκη, ιερά νήσος», εκδ. Ερωδιός, 2006.

[ΠΗΓΗ: KONTRA NEWS, του Γ. Λεγάκη, 23/02/2018]

Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Νομοί Σερρών Καβάλας: Σε 5 περιοχές Μακεδονίας Θράκης βρέθηκε ορυκτό ουράνιο: Εχίνος Ξάνθης, Δράμα, Κίρκη Αλεξανδρουπόλεως, Σέρρες, Καβάλα. Οι πλέον σημαντικές λιγνιτοφόρες περιοχές της Ελλάδος: Σέρρες, Κατερίνη, Φλώρινα, Πτολεμαΐδα, Αλεξανδρούπολη (και Αττική, Αλιβέρι, Κύμη, Μεγαλόπολις, Μπρούμας, Τανάγρα, κ.ά.). Στην θαλάσσια παραλία Λουτρών Ελευθερών Καβάλας διεπιστώθη προσχωματικό κοίτασμα θοριούχου άμμου.

Η Χαλκιδική είναι ένας τόμος μόνη της: Η μεταλλοφόρος περιοχή της Κεντρικής Χαλκιδικής είναι λίαν ενδιαφέρουσα. Το κοίτασμα δύναται να θεωρηθεί ως το αξιολογότερο κοίτασμα χαλκού και χρυσού. Οι σπουδαιότερες συγκεντρώσεις χαλκού έχουν διαπιστωθεί στις Σκουριές Κεντρ. Χαλκιδικής (και στην Ανατ. Ελλάδα, στην Όρθρο, στους Καλλιανούς ΝΑ Εύβοιας). Στις περιοχές Λαμίας, Καλλιανών, Ερμιόνης, Αλεξανδρουπόλεως και Σκουριών τα αποθέματα των χαλκούχων μεταλλευμάτων υπολογίζονται σε εκατοντάδες χιλιάδες τόνους. Οι κυριότερες συγκεντρώσεις βωξπών συναντώνται στην Κρήνη Χαλκιδικής (και σε Παρνασσό Γκιώνα, Οίτη, Ελικώνα, Ελευσίνα, Εύβοια, Αμοργό, κ.ά.). Τα σπουδαιότερα κοιτάσματα μαγνησίτου συναντώνται σε Χαλκιδική, Β. Εύβοια, Μυτιλήνη. Τα εν Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία εργοστάσια παραγωγής ηλεκτροτετηγμένης μαγνησίας χρησιμοποιούσαν καυστική μαγνησία εκ των μεταλλείων Χαλκιδικής & Ευβοίας.

Τα σπουδαιότερα κοιτάσματα σιδηροπυρίτου συναντώνται στην ΒΔ. Χαλκιδική, παρά την Στρατονίκη, στις θέσεις Μαντέμ Λάκκος και Σεβαλιέ. (Κα στο Καρακάσι Ερμιόνης Αργολίδος). Οι ανωτέρω μεταλλοφόρες συγκεντρώσεις, ειδικότερα δε στην περιοχή Χαλκιδικής, περιλαμβάνουν μεγάλα τμήματα καθαρού σιδηροπυρίτου, σποραδικώς δε ζώνας σφαλερίτου και γαληνίτου και αρσενοπυριτικές διασπορές εντός της μάζας του κοιτάσματος. Οι συγκεντρώσεις των ανωτέρω θειούχων μικτών μεταλλευμάτων αποτελούν αντικείμενο εκμεταλλεύσεως (Μαντέμ Λάκκος) προς παραγωγή συμπυκνωμάτων μολύβδου και ψευδαργύρου. Οι αξιολογότερες χρυσοφόρες ζώνες ευρίσκονται στην Ανατ. Χαλκιδική (Στρατονίκη, Ολυμπιάδα, Ζέπκο, Βίνα, Αγ. Βαρβάρα, κ.ά. Στην περιοχή Ολυμπιάδος, υπάρχουν 1.000.000 τόνοι αρχαίων σκωριών!) και στο Λαύριο, και την ΝΑ. Εύβοια (Καλλιανοί Καρύστου). Τα σημαντικότερα και εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα θειούχων μικτών μεταλλευμάτων ευρίσκονται στις γνωστές από την αρχαιότητα περιοχές Ανατ. Χαλκιδικής και Λαυρίου. Αλλά διαπιστώθηκαν επίσης κ.ά περιοχές με αξιόλογους μεταλλοφόρους ορίζοντες, όπως π.χ. σε Κίρκη Αλεξανδρουπόλεως, Παγγαίο, Θάσο, Σαμοθράκη, Κάρυστο, Κυκλάδες, κ.ά Τα κυριότερα κοιτάσματα μεταλλευμάτων μαγγανίου (πυρολουσίτης, μαγγανιούχα εν γένει) συναντώνται στην Ανατ. Μακεδονία, την Χαλκιδική και σε ΝΔ. Πελοπόννησο, Δυτ. Στερεά, Άνδρο, Πάρο, Στύρα Εύβοιας. Τα σπουδαιότερα κοιτάσματα χρωμιτών συναντώνται στις περιοχές Βάβδου, Ορμυλίας (Χαλκιδικής) και Βέροιας, Σουφλίου, Κοζάνης, Ολύμπου, Δομοκού, Φαρσάλων, κ.ά. Δομοκός, Τσαγκλί (Φαρσάλων), Βούρινος και Ροδιανή Κοζάνης αποτελούν τα κυριότερα κέντρα εκμεταλλεύσεως χρωμιτών. Τέλος, κοιτάσματα μαγνησίτου υπάρχουν στις περιοχές Χαλκιδικής και Β. Εύβοιας.

ΠΗΓΕΣ:

  • Σ. Κατράκη (διπλ. μηχκού μεταλλείων E.N.S.M. τακτ. καθηγ. του Ε. Μ. Πολυτεχνείου) Γεωλογική και κοιτασματολογική μελέτη της περιοχής Ολυμπιάδος (Ανατ. Χαλκιδικής), Αρχεία Εταιρείας Μεταλλείων Κασσάνδρας, Στρατώνων, 1928.
  • Σ. Κατράκη Μελέτη εκ των μεταλλοφόρων εμφανίσεων της Ανατ. Χαλκιδικής, Αρχεία Εταιρείας Μεταλλείων Κασσάνδρας, Στρατώνων, 1932.
  • ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ , 1956.

[ΠΗΓΗ: KONTRA NEWS, του Γ. Λεκάκη, συγγραφέα, 06/02/2018]

ΠΕΡΙ ΠΙΤΑΣ, ΣΚΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ!

Λατομείο ή παραλία; περιβαλλοντικό δίλημμα ή ψευτοδίλημμα… [photo by P. Tzeferis]

Έστω και όψιμα, ήρθε και τη χώρα μας η αντίληψη ότι το περιβάλλον είναι ένα πολύτιμο κοινό αγαθό και ότι η προστασία του δεν αποτελεί ευγενές χόμπι αλλά αναγκαιότητα και ηθική υποχρέωση προς τις επόμενες γενεές. Αυτά ως προς τη θεωρία βέβαια. Η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Από την εκτοξευόμενη γόπα του προπορευόμενου εποχούμενου θεριακλή μέχρι τις αναρτημένες στον στύλο της ΔΕΗ σκουπιδοσακκούλες και από την αποπνικτική κάπνα των «νέων» τζακιών τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες μέχρι τα άπειρα κονσερβοκούτια στην παραλία τα καλοκαιρινά απομεσήμερα, η εικόνα διαψεύδει την περί βιωσιμότητας θεωρία.

Ευτυχώς, σε ένα τουλάχιστον πράγμα συμφωνούμε όλοι. Κάθε μορφή ανθρώπινης δραστηριότητας επιβαρύνει το περιβάλλον. Κάθε παιδί που θα γεννηθεί το 2017, θα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με 5 τόνους αερίων του θερμοκηπίου το χρόνο αν γεννηθεί στην Γαλλία ή με 20 τόνους, αν γεννηθεί στην Αυστραλία. Κάθε τουρίστας που θα έρθει στην χώρα μας, θα μας αφήσει φεύγοντας 4 κιλά περιττώματα, 24 κιλά σκουπίδια και 180 κιλά αέρια του θερμοκηπίου. Προ πενταετίας οι Ελβετοί μέτρησαν ότι κάθε μια από τις συμπαθέστατες (και νοστιμότατες) αγελάδες τους, συνεισφέρει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου 4-5 φορές περισσότερο από ένα σύγχρονο αυτοκίνητο, λόγω των αερίων που εκλύει κατά την πέψη. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει κανένα οικολογικό κίνημα κατά των γεννήσεων παιδιών, του τουρισμού (με μικρές εξαιρέσεις) και των αγελάδων.

Ο «οικολογικός» ακτιβισμός

Την τελευταία δεκαετία βιώσαμε και στην χώρα μας μια μορφή έντονου οικολογικού (με ή χωρίς εισαγωγικά) ακτιβισμού, εστιασμένου σε πολύ συγκεκριμένους χώρους και δραστηριότητες. Για να μην πάμε στα καθ’ ημάς και το κοινωνικό –πολιτικό – ποδόσφαιρο- οικολογικό show της Χαλκιδικής, ας μείνουμε στο γεγονός ότι ο Νομός Αττικής δεν έχει ακόμα καταφέρει να αποκτήσει τον ΧΥΤΑ που θα καλύπτει τις πληθυσμιακές του ανάγκες. Θυμόμαστε όλοι τις μάχες για να μην χωροθετηθεί η απόθεση τόνων ρυπαντών σε οποιαδήποτε περιοχή εντός Νομού, λες και αυτοί οι ρυπαντές είχαν πέσει από τον ουρανό.

Η επιχειρηματολογία των οπαδών των «κινημάτων» αυτών είναι ότι η βλάβη στο περιβάλλον πρέπει να είναι ανάλογη του οφέλους για την κοινωνία, ώστε να είναι αποδεκτή. Προφανώς, κανείς, ποτέ δεν ποσοτικοποίησε την αναλογία αυτή. Η κοπή μερικών χιλιάδων πεύκων στον Υμηττό για την κατασκευή ενός δρόμου, ο οποίος θα μπορούσε να αποσυμφορήσει το κέντρο της πόλης μας, απαλλάσσοντας μας από τόνους ρύπων, κρίθηκε από τους «κινηματίες» μη ανάλογη του οφέλους. Οι στυγνοί αριθμοί έλεγαν ακριβώς το αντίθετο.

Ένα στοιχείο που επηρεάζει δραματικά την αναλογία κόστους / οφέλους είναι η απόσταση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης από το οπτικό και κοινωνικό-οικονομικό μας πεδίο. Ένα εργοστάσιο πετροχημικών κοντά στο εξοχικό μου έχει πολύ αρνητικότερη σχέση κόστους / οφέλους (για το περιβάλλον πάντα) από ότι ένα ανάλογο εργοστάσιο στη Τουρκία, ακόμα και αν το δεύτερο λειτουργεί με πολύ χειρότερους περιβαλλοντικούς κανόνες. Το πρώτο το πολεμάμε με πάθος, του δεύτερου τα προϊόντα τα καταναλώνουμε χωρίς καμία αναστολή.

Το πρόβλημα για τη χώρα μας δεν θα είχε ανακύψει, αν δεν είχαν τελειώσει τα λεφτά. Ξαφνικά (!), όλοι μας ανακαλύψαμε ότι πρέπει να έρθει η ανάπτυξη. Για να έρθει δε αυτή η άτιμη, πρέπει να γίνουν επενδύσεις (!!). Για να γίνουν δε επενδύσεις, θα πρέπει κάποιος ο οποίος έχει (αληθινά και δικά του) χρήματα, να έρθει στην Ελλάδα και να ασχοληθεί με κάποια δραστηριότητα. Η δραστηριότητα αυτή θα πρέπει να είναι, είτε ως είδος είτε ως ποσότητα, επιπλέον των μέχρι σήμερα δραστηριοτήτων που ήδη συμβαίνουν στη χώρα μας. Διαφορετικά δεν υπάρχει πρόσθετο ΑΕΠ, άρα ανάπτυξη. Εδώ το πράγμα μπερδεύεται.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η οποιαδήποτε επένδυση και άρα αύξηση δραστηριότητας, θα επιφέρει περιβαλλοντική επιβάρυνση. Ακόμα και αν βρεθεί ο τρελός που θα κατασκευάσει ένα κτίριο γραφείων και θα μισθοδοτεί 10.000 άτομα χωρίς την απαίτηση να παράγουν το οτιδήποτε, η μετακίνηση αυτών των ατόμων δυο φορές την ημέρα προς και από το γραφείο τους θα επιβαρύνει σημαντικότατα την ατμοσφαιρική ρύπανση της περιοχής. Με απλά λόγια, ανάπτυξη χωρίς επιβάρυνση του περιβάλλοντος δεν υφίσταται. Το ερώτημα είναι, πόση ανάπτυξη με πόση επιβάρυνση.

Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας

Η Ελλάδα διαθέτει διάφορους τομείς με ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για να προσκαλέσει επενδύσεις. Ένας από αυτούς είναι και οι φυσικοί της πόροι. Μια κατηγορία φυσικών πόρων με οικονομικό ενδιαφέρον είναι και τα ορυκτά. Θα απογοητεύσω βέβαια τους ομοϊδεάτες του Αρτέμη Σώρρα, που μιλάνε για ορυκτά αξίας τρισεκατομμυρίων Ευρώ, αλλά σίγουρα η προστιθέμενη αξία του Ελληνικού ορυκτού πλούτου σε ένα ορίζοντα 20-30 ετών μπορεί να προσφέρει αρκετά δισεκατομμύρια Ευρώ στην οικονομία. Το μόνο (μικρό!) πρόβλημα, είναι ότι για να έρθουν τα πολυπόθητα Ευρώ θα πρέπει τα αντίστοιχα ορυκτά να βγουν από την Ελληνική γη (!), να εξορυχθούν με άλλα λόγια, να υποστούν την ελάχιστη απαιτούμενη επεξεργασία που θα τα κάνει εμπορεύσιμα και να αποσταλούν στους χρήστες τους. Δυο εξίσου «ασήμαντες» λεπτομέρειες είναι, αφ’ ενός ότι μιλάμε για προϊόντα με χαμηλή ανά μονάδα βάρους αξία, άρα για να έρθει σοβαρό χρήμα στη χώρα πρέπει να εξορυχθούν και να εξαχθούν εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι και, αφ’ ετέρου, ότι για να αυξήσουμε την εγχώρια προστιθέμενη αξία πρέπει να προχωρήσουμε όσο περισσότερο γίνεται στην μεταποίηση τους επί Ελληνικού εδάφους. Άρα, η οποιαδήποτε σοβαρή αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου προϋποθέτει μεγάλης κλίμακας εξορυκτικές δραστηριότητες, μεγάλες μονάδες επι τόπου επεξεργασίας και μεγάλες υποδομές μεταφοράς.

Η Ελλάδα ως χώρα της ΕΕ έχει την τύχη (κατ’ άλλους την ατυχία) να έχει εν ισχύ την αυστηρότερη Νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος. Τα μέσα επίβλεψης της εφαρμογής της Νομοθεσίας αυτής είναι σήμερα αποτελεσματικότερα από ποτέ. Οι διαθέσιμες τεχνολογίες είναι άκρως αποτελεσματικές και επαρκέστατα δοκιμασμένες, ώστε να εγγυώνται ότι οι στόχοι της Νομοθεσίας θα επιτυγχάνονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να πάρουμε από ένα βουνό 100’000 τόνους ορυκτό και να μην το καταλάβει κανείς. Σημαίνει όμως ότι μπορούμε να τους πάρουμε με την ελάχιστη δυνατή όχληση και να αποκαταστήσουμε την εικόνα στο ίδιο, ή και πολλές φορές καλύτερο επίπεδο από ότι ήταν πριν.

Μένει να αποφασίσουμε σαν κοινωνία αν μας ενδιαφέρει η αξιοποίηση αυτού του πλούτου και με ποιους όρους. Αρκεί να γίνει ανταλλαγή επιχειρημάτων και όχι συνθημάτων γηπέδων.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Κωνσταντίνου Γιατζιτζόγλου, Δ/ντα Συμβούλου, ΓΕΩΕΛΛΑΣ ΑΜΜΑΕ, 27/10/2017]

ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΟΡΥΚΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ..

Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, 20 χρόνια τα γράφουμε… χωρίς αποτέλεσμα.
Με δέκα ανθρώπους που ένα μέρος τους είναι αποσπασμένο και υπηρετεί αλλού και ένα άλλο μέρος τους βρέθηκε τυχαία εκεί .. δεν κάνεις ανάπτυξη.. Και  μάλιστα σε έναν τόσο εξειδικευμένο και απαιτητικό τομέα με ευθεία αναφορά στο περιβάλλον, την ασφάλεια και υγεία,  την δημόσια περιουσία και την εθνική κυριαρχία

20 χρόνια γκρινιάζουμε παρακολουθώντας τα τραίνα να περνούν και υπερβάλλουμε εαυτόν επιδιώκοντας το αδύνατο που δυστυχώς γίνεται εφικτό μόνο στην φαντασία μας ως προέκταση του Καζαντζακικού λογοτεχνικού πονήματος. Αντί αυτού εισπράττουμε πίκρα και απογοήτευση. Και ενίοτε λοιδορία και χλευασμό…

Το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι σε ένα “τεχνικό” υπουργείο όπου οι διοικητικές υπηρεσίες θα έπρεπε να έχουν επικουρικό ρόλο,  εντούτοις διαχρονικά οι διοικητικές υπηρεσίες είχαν και έχουν το μεγαλύτερο αριθμό υπαλλήλων.

Κι ενώ τα επιμέρους “διοικητικά” καταργήθηκαν πρόσφατα (με την συνένωση ορισμένων υπηρεσιών του ΥΠΕΚΑ), κι ενώ οι περισσότερες καθημερινές διοικητικές εργασίες (προσέλευση και άδειες προσωπικού κλπ) έχουν ανατεθεί στις επιμέρους εξειδικευμένες διευθύνσεις, εντούτοις με τον νέο προωθούμενο οργανισμό του ΥΠΕΝ (πριν προλάβει να παλιώσει ο προηγούμενος, ΠΔ100/2010!) , οι γενικές διευθύνσεις που υπάγονται στην Διοικητική Γραμματεία ΥΠΕΝ αυξάνονται από μία σε τρεις.. ήτοι: Γενική Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών,  Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών και  Γενική Διεύθυνση Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.  

Με την διαφορά ότι σε τελευταία ανάλυση την όλη διαχείριση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης αλλά και των οικονομικών στοιχείων θα την κάνουν οι επιμέρους συρρικνωμένες διευθύνσεις και όχι οι πολυπληθείς ανωτέρω επιτελικές διευθύνσεις που έχουν απλώς το βαρύγδουπο όνομα… και την υψηλή εποπτεία.

Για να μην ξεχνιόμαστε, οι ίδιες φτωχές σε προσωπικό, οι ίδιες “γηρασμένες” και “κατσιασμένες” διευθύνσεις πρέπει να φέρουν σε πέρας το βαρύ φορτίο της ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος αναλόγως των ειδικών αρμοδιοτήτων που έχει η καθεμιά… Και επιπλέον την επίλυση κάθε ειδικού τεχνικού, νομικού ή οικονομικού ζητήματος που προκύπτει και σχετίζεται με το δημόσιο συμφέρουν. Αυτά τα ενίοτε δαιδαλώδη και άκρως υπεύθυνα θέματα ανατίθενται στις ολιγοπρόσωπες τεχνικές διευθύνσεις στις οποίες ουδόλως παρέχονται τα βασικά εργαλεία για την απρόσκοπτη διεκπεραίωση της εργασίας τους, πρωτίστως το προσωπικό. Και φυσικά δεν μιλάμε για οράματα και αποστολές.., μόνο για αρμοδιότητες!

Τέτοιες είναι προφανώς και οι υπηρεσίες του ορυκτού πλούτου στις οποίες έχουν ανατεθεί τόσο οριζόντιες όσο και κάθετες αρμοδιότητες ευθέως δυσανάλογες με το διατιθέμενο προσωπικό… Μιλάμε για 3 διευθύνσεις όλες κι όλες που συνολικά αποτελούν τον μοναδικό διακριτό επιτελικό φορέα (με παράλληλα παραγωγικό αλλά και επιτελικό χαρακτήρα) που έχει θεσμοθετήσει η Ελληνική Πολιτεία, ώστε να διαχειρίζεται διοικητικά τον Ορυκτό Πλούτο της Χώρας. Με την βοήθεια των λοιπών υπηρεσιών στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και Περιφέρειες της Χώρας.

Ομως, η Χώρα μας σήμερα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, γιατί μαστίζεται από μια βαθιά οικονομική ύφεση και το γεγονός αυτό κάνει την αποστολή της συγκεκριμένης υπηρεσίας περισσότερο επιτακτική, εφόσον πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους τομείς με ευρύτατα περιθώρια ανάπτυξης που αντανακλούν άμεσα στην πραγματική οικονομία, την περιφερειακή ανάπτυξη αλλά και στις εξαγωγές.

Πρέπει κάποιοι να καταλάβουν ότι ο τόπος μας χρειάζεται την πραγματική ανάπτυξη και όχι διευθύνσεις, γενικές διευθύνσεις  και αξιότατους κατά τα άλλα υπαλλήλους απλά για να επιβεβαιώνουν ότι δεν έχουν να μας προμηθεύσουν …υπολογιστές, παρότι τους χρειαζόμαστε, απλά διότι δεν υπάρχουν τα μέσα… Η να διαβιβάζουν  απλά τις εφαρμοστέες εγκυκλίους των αντιστοίχων υπουργείων Εσωτερικών, Ψηφιακής Πολιτικής και  Οικονομικών….

Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό ότι οι  αυτές οι διευθύνσεις, οι οριζόντιες κάθε υπουργείου οι οποίες ασχολούνται με τα διοικητικά, τα οικονομικά και τα ζητήματα προώθησης της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης,  θα πρέπει να είναι ολιγομελείς και  ευέλικτες και  ο ρόλος τους (θα πρέπει να) είναι υποστηρικτικός στις υπόλοιπες, εφόσον άλλωστε δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχαν οι λοιπές;

Ομως τι κι αν τα λέω εγώ, δεκαετίες τώρα, ψιλά γράμματα..

Τώρα προσβλέπουμε εναγωνίως στην …κινητικότητα. Μόνο που προαπαιτούνται τα περιγράμματα θέσης και η αξιολόγηση…

Γενικά και ειδικά περιγράμματα με πολύ παραφιλολογία και πολύ τεχνοκρατικό ύφος. Μόνο που στις διευθύνσεις αυτές, ειδικά εκείνες του ορυκτού πλούτου, θα  ταίριαζαν μόνο δύο γενικά-ειδικά περιγράμματα: 1) του “υπαλλήλου που τα κάνει όλα”  και 2) του “προϊσταμένου-κλητήρα” που επίσης τα κάνει όλα.

Ως προς την αξιολόγηση, ουδέν νεώτερο σχόλιο..   

Ας ελπίσουμε ότι ο απο-μηχανής θεός θα προλάβει, πριν λακίσουν και τα δέκα αυτά άτομα προς άλλες πιο ελκυστικές κατευθύνσεις…

[ΠΗΓΗ: http://elladitsamas.blogspot.gr, 10/9/2017]

ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΟΣ ΚΛΑΔΟΣ: ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΓΙΑ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

(Photo by Nicolas Economou/NurPhoto via Getty Images)

Σημαντική άνοδο- για όγδοο κατά σειρά μήνα- κατέγραψε τον Ιούνιο έναντι του αντίστοιχου μήνα του 2016 ο κύκλος εργασιών της ελληνικής βιομηχανίας, με σταθερό «αιμοδότη» της την αγορά εκτός συνόρων. Η αύξηση αυτή κατά 8,1% προήλθε από την αύξηση κατά 11,9% του δείκτη «Ορυχείων-Λατομείων» και κατά 8,1% του δείκτη «Μεταποιητικών Βιομηχανιών» και οφείλεται στην άνοδο κατά 17,2% των πωλήσεων προς την εξωτερική αγορά και μόλις κατά 2,3% στην εγχώρια αγορά.

Ειδικά για τον κλάδο Ορυχείων-Λατομείων η αύξηση του κύκλου εργασιών οφείλεται κυρίως στα λατομικά προϊόντα (βιομηχανικά ορυκτά, μάρμαρα, αδρανή υλικά) και στο λιγνίτη ενώ καταγράφηκε μείωση στα μεταλλεύματα. Η άνοδος προήλθε από την αύξηση του κύκλου εργασιών Εξωτερικής Αγοράς κατά 10,8% κυρίως από το κλάδο «άλλες εξορυκτικές και λατομικές δραστηριότητες».

Αυτές οι θετικές εξελίξεις σηματοδοτούν ότι η εθνική οικονομία φαίνεται να εξέρχεται από τη πολυετή ύφεση, έστω και πιο αργά του αναμενομένου και επιβεβαιώνουν ότι ο εξορυκτικός κλάδος είναι καθοριστικός για την ανάπτυξη της χώρας.

Η δυναμικότητα του ελληνικού εξορυκτικού κλάδου οφείλεται στη μεγάλη ποικιλία των oρυκτών πόρων της χώρας, με πολλούς από αυτούς να κατέχουν πανευρωπαϊκή ή και παγκόσμια πρώτη θέση στις αντίστοιχες αλυσίδες αξίας, στη πρόσβαση σε λιμενικές εγκαταστάσεις με ανταγωνιστικό κόστος θαλασσίων μεταφορών, στο εξωστρεφές επιχειρηματικό πρότυπο που ανέπτυξαν έγκαιρα οι επιχειρήσεις του κλάδου, στη τεχνογνωσία που έχει αναπτυχθεί ή μεταφερθεί μέσω πολυεθνικών ομίλων καθώς επίσης στη προσφορά καινοτόμων λύσεων στις ανάγκες της αγοράς.

Στην περίοδο της μακροχρόνιας κρίσης της ελληνικής οικονομίας η εξορυκτική βιομηχανία διατήρησε το παραγωγικό της δυναμικό, αντιπροσωπεύει το 3,4% του ΑΕΠ, και συνέχισε να υποστηρίζει τις εξαγωγές της χώρας καθώς επίσης να αποτελεί βάση εφοδιασμού και της εγχώριας μεταποιητικής βιομηχανίας. Οι επιχειρήσεις του κλάδου συνέχισαν να επενδύουν, παρ’ όλο που οι δείκτες αποδοτικότητας βρίσκονται σε αρνητικό έδαφος και το 50% απ’ αυτές δεν ήταν κερδοφόρες.

Πολιτεία και κοινή γνώμη αναγνωρίζουν πλέον τον εξορυκτικό κλάδο ως στρατηγικό πλεονέκτημα και οδηγό ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, με το 86% των Ελλήνων να πιστεύουν ότι η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων είναι κλειδί για την οικονομική ανάπτυξη, αλλά δεν υπάρχει γι’ αυτό η απαραίτητη πολιτική βούληση.

Οι τοπικές κοινωνίες όμως δεν είναι παντού επαρκώς ενημερωμένες και δυσπιστούν ακόμα στην υπεύθυνη λειτουργία των εξορυκτικών επιχειρήσεων και τον αποτελεσματικό έλεγχο τους από τους αρμόδιους φορείς όσον αφορά στην τήρηση των περιβαλλοντικών όρων.

Για την εξορυκτική βιομηχανία-και ειδικά για τα μέλη του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων-η ορθολογική διαχείριση του περιβάλλοντος πέρα από σοβαρή κανονιστική υποχρέωση αποτελεί πεδίο καινοτομίας και υπεύθυνης λειτουργίας. Τα μέλη μας, υιοθετώντας από το 2006 «Κώδικα Βιώσιμης Ανάπτυξης», ενσωματώνουν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των εξορυκτικών έργων την προστασία του περιβάλλοντος και την αποκατάσταση του τοπίου και συνεργάζονται με τις εποπτεύουσες αρχές για τη συνεχή βελτίωση των εφαρμοζόμενων πρακτικών.

Επιπλέον ένα νέο στοιχείο στη διαχείριση του περιβάλλοντος, το οποίο καθιστά ουσιαστικά προσωρινή οπτική μεταβολή την επίπτωση της εξόρυξης στο περιβάλλον, είναι η δημιουργία ευκαιριών επαναχρησιμοποίησης ή και εγκατάστασης νέων χρήσεων γης ( μετα-μεταλλευτικές χρήσεις γης) σε περιοχές που έχει τελειώσει η εξορυκτική δραστηριότητα. Ήδη στη χώρα μας, πέρα από τα περίπου 3 εκατομμύρια δένδρα και θάμνους που έχουν φυτευθεί από το 2007 και τα περίπου 65.000 στρέμματα γης που έχουν αποκατασταθεί από το 1979 ( πάνω από 35% της έκτασης εξορυκτικών χώρων), έχουν γίνει πολλά έργα που αφορούν στην επαναδημιουργία καλλιεργήσιμων εκτάσεων, μετατροπή παλιών ορυχείων σε φωτοβολταϊκά πάρκα, καλλιέργεια αμπελώνων σε εκτάσεις εξοφλημένων ορυχείων, δημιουργία τεχνητών λιμνών και ανασύσταση υδροβιοτόπων, δημιουργία θεματικών μουσείων σχετικών με την εξόρυξη.

Ένα ζήτημα που επίσης απασχολεί είναι η δυνατότητα συνύπαρξης εξόρυξης και τουρισμού. Για πολλές περιοχές στον κόσμο οι γεωλογικές δομές αποτελούν την κοινή πηγή τόσο μοναδικών ορυκτών πόρων- ευκαιρία για ανάπτυξη εξορυκτικής δραστηριότητας-, όσο και μοναδικών γεωμορφολογικών στοιχείων-ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη (π.χ. απολιθωμένο δάσος Λέσβου, περιπατητικά μονοπάτια Miloterranean στη Μήλο, Θειωρυχεία Μήλου, λατομεία μαρμάρου στην Καρράρα Ιταλίας, Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου). Η συνύπαρξη αυτών των δύο δραστηριοτήτων, με κανόνες και αμοιβαίο σεβασμό, αποτελεί σημαντική ευκαιρία ισόρροπης ανάπτυξης αυτών των τόπων με ελαχιστοποίηση της έκθεσης των οικονομιών τους σε κυκλικά φαινόμενα καθώς η εξόρυξη αποτελεί δραστηριότητα με συνεχή λειτουργία καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου.

Επιπλέον η εξορυκτική δραστηριότητα αποτελεί μία διαχρονική οικονομική λειτουργία του ανθρώπου και έχει δημιουργήσει θέσεις-μνημεία από την αρχαιότητα μέχρι τώρα τα οποία αποτελούν ή μπορούν να αποτελέσουν πόλους έλξης θεματικού τουρισμού. Ενδεικτικά παραδείγματα τα αρχαία μεταλλεία Λαυρίου, αλατωρυχεία στην Αυστρία και στην Πολωνία, το Συνεδριακό Κέντρο στη Μήλο σε παλιό εργοστάσιο κατεργασίας καολίνης.

Η εξορυκτική βιομηχανία συνεισφέρει σημαντικά στην απασχόληση, με πάνω από 115.000 εργασίας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία πλήρους απασχόλησης και ασφάλισης και χωρίς να έχουν θιγεί από τα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, στηρίζοντας σημαντικά το υφιστάμενο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και την περιφερειακή ανάπτυξη.

Επομένως ο εξορυκτικός κλάδος αποτελεί ήδη σημαντικό μέρος της οικονομίας με σημαντική αναπτυξιακή δυναμική λόγω της έντονης εξωστρέφειάς του, ακολουθώντας τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και συνυπάρχοντας αρμονικά και με άλλες χρήσεις γης ή οικονομικές δραστηριότητες όπως ο τουρισμός.

Όμως η μετατροπή των ορυκτών πόρων σε πλούτο έχει μεγάλο ρίσκο επένδυσης και μικρή αποδοτικότητα, απαιτεί κεφάλαια, εργατικό δυναμικό και επιχειρηματικότητα καθώς και σταθερό επενδυτικό κλίμα, αποτελεσματική χωροταξία και κανόνες αδειοδότησης, σταθερό φορολογικό καθεστώς, ασφάλεια δικαίου και καλές εργασιακές σχέσεις.

Ο κλάδος μας συνεργάζεται με το αρμόδιο υπουργείο για την εκπόνηση Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ορυκτές Πρώτες Ύλες καθώς και για τον εκσυγχρονισμό του Λατομικού Κώδικα που αφορά στον αποδεδειγμένα κρίσιμο για την εθνική οικονομία κλάδο των λατομείων. Το σχέδιο όμως του Λατομικού Κώδικα που βρίσκεται ήδη σε δημόσια διαβούλευση απέχει σημαντικά των προσδοκιών του κλάδου όσον αφορά στη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης πρόσβασης των υπεύθυνων επιχειρήσεων στους ορυκτούς πόρους, ενώ επιχειρείται η περαιτέρω επιβάρυνση με νέα περιβαλλοντικά τέλη, παρόλο που τα λατομεία καταβάλλουν ήδη σημαντικά ποσά στο ελληνικό δημόσιο και την τοπική αυτοδιοίκηση με τη μορφή μισθωμάτων και τελών για περιβαλλοντικά και κοινωφελή έργα.

Η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων και η εξορυκτική βιομηχανία μπορεί να γίνει ατμομηχανή ενός νέου βιώσιμου παραγωγικού προτύπου της χώρας που θα φέρει περισσότερες εξαγωγές, νέες επενδύσεις και θα δημιουργήσει ή θα διατηρήσει θέσεις απασχόλησης υψηλής ποιότητας που είναι και το ζητούμενο από το κοινωνικό σύνολο.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.huffingtonpost.gr/ , του Αθανάσιου Κεφάλα, Προέδρου ΣΜΕ, 29/8/2017]

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΩΠΙΔΙΚΟΥΣ

 

Επειδή πολύς λόγος γίνεται για την αξία του ανεκμετάλλευτου ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, ας δούμε και μερικά επιστημονικά στοιχεία, διότι με ανακοινώσεις πολιτικής σκοπιμότητας από κόμματα και αμφισβητήσεις στον αέρα χωρίς κανένα στοιχείο, δεν βγαίνει άκρη…

Κατ΄ αρχάς λίγα λόγια για τις πηγές. Ο κος Ανέστης Φιλιππίδης είναι Καθηγητής Ορυκτολογίας -Κοιτασματολογίας, Διευθυντής Εργαστηρίου Γεωχημείας του Γεωλογικού Τμήματος του Α.Π.Θ. – αυτά και μόνο φτάνουν…

Ο κος Ανανίας Τσιραμπίδης –στοιχεία από την έρευνα του οποίου παρουσιάζονται κάτωθι–, είναι πτυχιούχος Φυσιογνωστικού Τμήματος Α.Π.Θ., έχει M.Sc. Γεωλογίας από το κορυφαίο ερευνητικό ιδωτικό Πανεπιστήμιο Case Western Reserve University στο Κλήβελαντ Οχάιο (Η.Π.Α.) με ειδίκευση στην ορυκτολογία αργίλων, και είναι Διδάκτορας Γεωλογικού Τμήματος Σχολής Θετικών Επιστημών Α.Π.Θ. Εκτός αυτός διετέλεσε επισκέπτης Καθηγητής Τμήματος Γεωλογικών Επιστημών C. W .R. W .των Η.Π.Α. Έχει στο ενεργητικό του περισσότερα από 90 επιστημονικά δημοσιεύματα, συγγράμματα και πονήματα και 50 ερευνητικά προγράμματα και επιστημονικές εκθέσεις. Έχει πάρει μέρος σε 65 συνέδρια εσωτερικού και εξωτερικού.

Τα στοιχεία των κάτωθι πινάκων, οι οποίοι παρουσιάζουν αποθέματα, ακαθάριστη αξία και ακαθάριστη αξία σε εκμετάλλευση σήμερα των ορυκτών πόρων της Ελλάδας, έχουν εξαχθεί από εξαντλητικές έρευνες, κάποιες εκ των οποίων ξεκινάνε από το 1993!

Οι ορυκτοί πόροι χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες, «Ενεργειακές πρώτες ύλες», «Μεταλλεύματα» και «Βιομηχανικά ορυκτά & Πετρώματα». Ανά κατηγορία έχει υπολογιστεί και το ποσοστό εκμετάλλευσης σήμερα.

Στο τέλος παρατίθεται συγκεντρωτικός πίνακας για όλες τις κατηγορίες, οι οποίες αποτελούν αθροιστικά τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας.

Ο χάρτης δείχνει με τα αντίστοιχα χρώματα που συναντώνται κοιτάσματα κάθε κατηγορίας στον ελλαδικό χώρο.

 

Η ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ

antiparos_horaΗ προσπάθεια της λεπτομερούς καταγραφής της μεταλλευτικής ιστορίας της Αντιπάρου αποβλέπει σε δύο βασικούς στόχους:

  1. Ο πρώτος είναι η ευαισθητοποίηση του τοπικού πληθυσμού σε σχέση με τη σημασία των μεταλλείων ως πολιτιστικού πόρου, που θα πρέπει να διατηρηθεί σαν ένα πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας του νησιού. Η μεταλλευτική δραστηριότητα ήταν κυρίαρχη για τους κατοίκους του νησιού για μια περίοδο περίπου 100 ετών (από τα μέσα του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα), αλλά τα ίχνη της σβήνουν σιγά-σιγά και χάνονται με τη σύγχρονη στροφή προς την τουριστική ανάπτυξη. Η καταγραφή και αποτύπωσή της λοιπόν, με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια αλλά και συγκεκριμένες τοπικές αναφορές, θα συμβάλλει, ώστε η ιστορία αυτή να διατηρηθεί ζωντανή και να μεταδοθεί σαν κληρονομιά στις νεότερες γενιές, που δεν έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες.
  2. Ο δεύτερος στόχος είναι, η ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας της Αντιπάρου. Παράλληλα με τα φυσικά τοπία και τις γραφικές παραλίες, το γνωστό σπήλαιο της Αντιπάρου που αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες, θα μπορεί να ενισχυθεί ο εναλλακτικός τουρισμός του νησιού, με την ανάδειξη και προβολή των παλαιών μεταλλείων, μέσα από την υπεύθυνη ενημέρωση σχετικά με το χρονικό της μεταλλευτικής δραστηριότητας στο νησί και την ασφαλή ένταξη τυπικών θέσεων παρατήρησης των παλαιών θέσεων εξόρυξης καθώς και των συνοδών μεταλλευτικών ενκαταστάσεων σε προτεινόμενες τουριστικές γεωδιαδρομές. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι επίσης οι εμφανίσεις των ηφαιστειακών σχηματισμών της Αντιπάρου, όπου μπορούν να σχεδιαστούν ειδικές γεωδιαδρομές και στάσεις παρατήρησης.
 antiparos2
Ερευνητικές στοές στο παλαιό μεταλλείο μεικτών θειούχων στα “Μοναστήρια” Αντιπάρου

Θα  πρέπει να σημειωθεί ότι η πρόσβαση δεν είναι εύκολη σε όλες τις θέσεις των παλαιών μεταλλείων. Εκτός από την πυκνή θαμνώδη βλάστηση που κλείνει τους παλαιούς δρόμους και τα μονοπάτια των μεταλλείων, υπάρχουν και τοίχοι ιδιοκτησιών ή φράχτες, που διακόπτουν τα περάσματα. Επιπλέον, θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν κρίνεται ασφαλής η είσοδος σε παλαιές εγκαταλειμμένες στοές, ενω απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στις θέσεις όπου έχουν αποτυπωθεί παλαιά φρέατα,  αφού κατά κανόνα είναι ανοιχτά, χωρίς προστατευτικά μέτρα ή καλύπτονται από βλάστηση.

Στις περιοχές της Αντιπάρου όπου αναπτύχθηκε αξιοσημείωτη εξορυκτική δραστηριότητα έγινε λεπτομερής αποτύπωση των παλαιών μεταλλευτικών έργων σε υπόβαθρα Google Earth, που βασίστηκε σε βιβλιογραφικές πηγές αλλά και επιτόπου εξέταση και φωτογράφηση. Ετσι παράλληλα με την ενημέρωση μέσω των χαρτών και των σχετικών στοιχείων που τους συνοδεύουν, ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει με ασφάλεια εμφανίζεις τυπικής μεταλλοφορίας σε επιφανειακές εκσκαφές, που διατηρούνται σε όλες σχεδόν τις περιοχές εκμετάλλευσης. Ωστόσο, για το καθορισμό συγκεκριμένων γεωδιαδρομών, σε ορισμένα σημεία θα χρειαστεί διάνοιξη και οριοθέτηση μονοπατιών με κατάλληλη σήμανση και τοποθέτσηη ενημερωτικών πινακίδων. Η διαδικασία αυτή προϋποθέτει τη συνεργασία του Δήμου Αντιπάρου, προκειμένου να αντιμετωπισθούν πιθανοί περιορισμοί λόγω ιδιοκτησιακού καθεστώτος.

Διαδρομές Μεταλλευτικού Ενδιαφέροντος.Οι δύο προτεινόμενες γεωδιαδρομές. οι οποίες συνδέουν τις πέντε μεταλλευτικές περιοχές που περιγράφονται στην μελέτη είναι:

  1. Η πρώτη διαδρομή περιλαμβάνει επίσκεψη των παλαιών μεταλλείων στις θέσεις “Μαγγανιές» και «Χατζοβούνια” εντάσσοντας και το σπήλαιο της Αντιπάρου. Στη διαδρομή αυτή μπορεί επίσης να ενταχθεί σαν σημείο παρατήρησης και η Σκάλα φόρτωσης στην παραλία Σωρού.
  2. Η δεύτερη διαδρομή, με σημείο εκκίνησης τον Αγ. Γεώργιο, και τερματισμό τον κόλπο Μοναστηριών, περιλαμβάνει επίσκεψη στα ιιεταλλεία των θέσεων «Αγ. Γεώργιος», “Κακή Σκάλα” καθώς και των ερευνητικών μεταλλευτικών έργων στην περιοχή «Μοναστήρια».

Διαδρομές Ηφαιστειολογικού Ενδιαφέροντος. Κι εδώ προτείνονται δύο γεωδιαδρομές , η πρώτη αφορά σε εμφανίσεις ηφαιστιτών που μπορούν να προσεγγιστούν μέσω του οδικού δικτύου, ενώ η δεύτερη απαιτεί τη χρήση πλωτού μέσου, καθώς αφορά τα απότομα παράκτια πρανή της ΝΑ Αντιπάρου. Η οργανωμένη αξιοποίηση αυτών των διαδρομών απαιτεί τη σύνταξη και έκδοση σχετικού επεξηγηματικού φυλλαδίου το οποίο θα διατίθεται στους ενδιαφερόμενους, καθώς και σήμανση των σημαντικότερων θέσεων παρατήρησης των διαδρομών.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net, του Π. Τζεφέρη, 1/3/2017]