Category Archives: Νέα / Ειδήσεις

Νέα / Ειδήσεις

ΣΜΕ: ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ & ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η συζήτηση για τις αναγκαίες αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο για τις εξορύξεις επανήλθε πιο έντονη στο προσκήνιο το 2023 με την υιοθέτηση από την ΕΕ της Πράξης για τις κρίσιμες ορυκτές ύλες (Critical Raw Materials Act – CRMA). 

Ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, ασκώντας το θεσμικό του ρόλο είχε ουσιαστικές παρεμβάσεις τον περασμένο χρόνο σχετικά με το υφιστάμενο και το προτεινόμενο ρυθμιστικό πλαίσιο.

Συγκεκριμένα: 

Στις διαβουλεύσεις σε 6 νέες ΕΠΜ, κατατέθηκαν οι θέσεων του ΣΜΕ για το δίκτυο Natura και την εξόρυξη με τροποποίηση του Ν. 4685/2020 περί χρήσεων γης, ζωνοποίηση και απόλυτες, οριζόντιες απαγορεύσεις σε Ζώνες Προστασίας και Απολύτου Προστασίας της Φύσης

Στο Ενοποιημένο σχέδιο Πολιτικής για το 2023, τονίστηκε πως δεν γίνεται καμία αναφορά σε ΟΠΥ, ενώ αυτό αναφέρεται σε αναβάθμιση του ρυθμιστικού πλαισίου για την Περιβαλλοντική Πολιτική και επιτάχυνση και απλοποίηση των διαδικασιών περιβαλλοντικής αδειοδότησης, παράλληλα μ ετην μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής

Όσον αφορά για το στόχο διατήρησης ειδών σε περιοχές Δικτύου Natura 2000, στην πλειοψηφία των περιοχών δεν προσδιορίζονται συγκεκριμένες τιμές και εξειδικευμένοι στόχοι. Επίσης δεν αποσαφηνίζεται το μεταβατικό καθεστώς για το πλαίσιο αδειοδότησης έργων σε περιοχές που δεν έχουν καθορισμένους στόχους

Στη δημόσια διαβούλευση για το Σχέδιο Νόμου του ΥΠΕΝ «Διατάξεις για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την προστασία του φυσικού και χωροταξικού περιβάλλοντος», κοινοποιήθηκαν οι απόψεις ΣΜΕ για Natura και εξόρυξη, αποκαταστάσεις και περιβαλλοντικές κυρώσεις. Σημαντική ήταν η συμβολή του ΣΜΕ και στη διαβούλευση για τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Ειδικού Χωροταξικού για τις ΟΠΥ, στη διαβούλευση περί Βιομηχανικών Λιμένων και των διατάξεων του νομοσχεδίου «Όροι αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας στις παραθαλάσσιες περιοχές και άλλες διατάξεις», και στη διαβούλευση επί σχεδίου ΚΥΑ που αφορά στα τέλη παραχωρήσεων.

Επίσης, κατέθεσε απόψεις για την αδειοδότηση Χειριστών Μηχανημάτων Έργου, ανταλλαγή απόψεων με ΥΠΕΝ για τροποποίηση του υπάρχοντος ρυθμιστικού πλαισίου και απλοποίηση της όλης διαδικασίας. Κατάθεση προτάσεων υπήρξε και για τη ρύθμισης της χωροθέτησης ΑΠΕ σε σχέση με λατομεία. 

Τέλος, επεξεργάστηκαν και κατατέθηκαν στο ΥΠΕΝ προτάσεις απλοποίησης της διαδικασίας αδειοδότησης των εξορυκτικών έργων, και έγινε επεξεργασία του σχεδίου νέας Εθνικής Πολιτικής ΟΠΥ.

Η ανάδειξη των προβλημάτων και οι νέες προκλήσεις

Όλη αυτή η κινητικότητα και οι επεμβάσεις του ΣΜΕ στη διαδικασία, έδειξε πως το εκτός από τα χρόνια προβλήματα υπάρχουν και νέες προκλήσεις στον ορίζοντα. Είναι από όλους παραδεκτό πως η ελληνική εξορυκτική βιομηχανία, εκτός της συνεισφοράς της στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη, έχει δυνατότητες να συνεισφέρει σημαντικά στον πλαίσιο της Critical Raw Materials Act (CRMA), στο μεγαλύτερο δυνατό περιορισμό της εξάρτησης της Ε.Ε. από κρίσιμα εισαγόμενα υλικά, με την αξιοποίηση των κρίσιμων ΟΠΥ που υπάρχουν στην Ελλάδα όπως ο χαλκός και ο βωξίτης. Αυτό προϋποθέτει την επίλυση χρόνιων προβλημάτων που έχει επανειλημμένα αναδείξει ο ΣΜΕ. Ενδεικτικά:

  • Απλοποίηση και επιτάχυνση της Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης. Εφαρμογή των προβλεπόμενων από την CRMA για «Σημεία Ενιαίας Επαφής» στην αδειοδότηση, για όλες τις ΟΠΥ της χώρας
  • Τροποποίηση του Ν. 4685/2020 για την αδειοδότηση εξορυκτικών έργων εντός προστατευόμενων περιοχών. Άρση απαγορεύσεων και εφαρμογή του «Natura Guidance» της Ε.Ε. Επανασχεδιασμός των ΕΠΜ σε σχέση με τα εξορυκτικά έργα
  • Επικαιροποίηση, εφαρμογή και θεσμοθέτηση της Εθνικής Μεταλλευτικής Πολιτικής για τις ΟΠΥ. Ιδιαίτερη αναφορά στα CRM
  • Ολοκλήρωση του Ειδικού Χωροταξικού για τις ΟΠΥ, λαμβάνοντας υπόψη τις προτάσεις του ΣΜΕ. Εκπόνηση νέας Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ). Προσαρμογή των Περιφερειακών Χωροταξικών σ’ αυτήν
  • Εκσυγχρονισμός του λατομικού νόμου 4512/2018 με τις τροποποιήσεις που επανειλημμένα έχει προτείνει ο ΣΜΕ
  • Κίνητρα για την εφαρμογή νέων τεχνολογιών στην έρευνα και αξιοποίηση νέων κοιτασμάτων καθώς και για εκσυγχρονισμό των υπαρχουσών δραστηριοτήτων. Ιδιαίτερα προτεραιότητα στην ηλεκτροκίνηση σ’ όλες τις φάσεις της εξόρυξης
  • Θεσμική αντιμετώπιση των Αρχών της Κυκλικής Οικονομίας στην αξιοποίηση των παραπροϊόντων και των εξορυκτικών αποβλήτων με αντίστοιχα κίνητρα για την υλοποίησή τους (πχ. Μείωση μισθωμάτων και τελών)
  • Εγκατάσταση νέου πληροφοριακού συστήματος για την παρακολούθηση των φάσεων της αδειοδότησης εξορυκτικών έργων
  • Ενιαία αντιμετώπιση ΜΠΕ και Τεχνικής Μελέτης. Ένταξη της φυτοτεχνικής μελέτης στην ΜΠΕ, όχι ξεχωριστή απαίτηση
  • Τροποποίηση του Ν. 4280/2014 περί Ανταλλάγματος Χρήσης Δασικής Έκτασης με σαφή και μετρήσιμα κριτήρια υπολογισμού του
  • Θέσπιση χρονικών περιορισμών για τον προσδιορισμό ανταλλάγματος χρήσης δασικής έκτασης και τελική εγκατάσταση του φορέα εξόρυξης
  • Τροποποίηση του υπάρχοντος νόμου Αιγιαλού και Παραλίας με διασφάλιση λειτουργίας υπαρχουσών λιμενικών εγκαταστάσεων και προσδιορισμό ανταλλάγματος χρήσης
  • Θεσμοθέτηση της αναγκαίας εξωτερικής οδοποιίας για την προσπέλαση χώρων έρευνας και εκμετάλλευσης ΟΠΥ, ως συνοδό έργο αυτών (τροποποίηση Ν. 4280/2014)
  • Τροποποίηση του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου για τις εγγυητικές αποκατάστασης περιβάλλοντος και τις εγγυητικές διασφάλισης δικαιωμάτων δημοσίου

 

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ RIO TINTO

Η υπομονή είναι μία σημαντική αρετή, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Στην περίπτωση της Rio Tinto (RIO NYSE, LONDON, SYDNEY) και των σερβικών σχεδίων της πάντως σίγουρα ήταν. Την Παρασκευή καρποφόρησαν οι συστηματικές προσπάθειες του διευθύνοντος συμβούλου Jacob Stausholm να εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας για το μεγάλο ορυχείο λιθίου στην περιοχή Jadar της Σερβίας.

Τα αρχικά σχέδια της εταιρείας προέβλεπαν την έναρξη λειτουργίας του το 2026, με σκοπό να φτάσει σε πλήρη δυναμικότητα το 2029. Όμως, οι διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής χάλασαν τα σχέδια της δεύτερης μεγαλύτερης εξορυκτικής εταιρείας του κόσμου, καθώς τα σερβικά δικαστήρια ακύρωσαν την απόφαση της κυβέρνησης για την χορήγηση άδειας για αυτή την μεγάλη επένδυση. Αυτό ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για την επιχείρηση, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εξορυκτική εταιρεία στον κόσμο αλλά έχει σχεδόν μηδενική παρουσία στον τομέα του λιθίου. Η σερβική επένδυση θα της έδινε τον τρόπο να μπει δυναμικά σε αυτή την αγορά χωρίς να χρειαστεί να πληρώσει πολύ ακριβά για την εξαγορά άλλης επιχείρησης.

Ο Stausholm αποφάσισε να μην καταθέσει τα όπλα και εργάστηκε πολύ υπομονετικά και μεθοδικά για να διασώσει αυτή την πολύ σημαντική επένδυση. Τα στελέχη της εταιρείας ξόδεψαν πολύ χρόνο και ενέργεια ερχόμενοι σε επαφή με τους κατοίκους της περιοχής στην οποία προβλέπεται να γίνει το ορυχείο (κοντά στα σύνορα της Σερβίας με την Βοσνία Ερζεγοβίνη), προκειμένου να τους πείσουν για τις καλές προθέσεις της Rio Tinto και για την δυνατότητά της να εγγυηθεί την προστασία του περιβάλλοντος.

Ταυτόχρονα ήρθαν και σε στενή επαφή με τις σερβικές τοπικές αρχές όπως και με την ηγεσία της χώρας και ιδιαίτερα με τον πρόεδρο Vucic, ο οποίος πρέπει να σημειωθεί πως ήταν από τους οπαδούς αυτής της επένδυσης. Από αυτές τις επαφές, η Rio Tinto κατάλαβε πως έπρεπε να προσφέρει στην Σερβία και κάτι παραπάνω από μία επένδυση 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την λειτουργία ενός ορυχείου. Η Σερβία επιθυμούσε και την δημιουργία εγκαταστάσεων επεξεργασίας του λιθίου, όπως και εργοστασίων κατασκευής μπαταριών. Για να το πετύχει αυτό η Rio Tinto χρειάστηκε την βοήθεια της Γερμανίας και δύο μεγάλων ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών. Ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς έπαιξε ενεργό ρόλο και είναι βέβαιο πως «έβαλε το χεράκι του» στην απόφαση της γερμανικής Mercedes Benz Group (MBG XETRA) και της γαλλοιταλοαμερικανικής Stellantis (STLA NYSE, STLAM MILAN, STLAP PARIS) να συνεργαστούν με την Rio.

Έτσι, μία εβδομάδα μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Σερβίας το οποίο ακύρωσε την απαγόρευση του 2022, ο Γερμανός καγκελάριος βρέθηκε στο Βελιγράδι μαζί με τον Stausholm και ανώτατα στελέχη των δύο αυτοκινητοβιομηχανιών. Ο Σολτς υπέγραψε συμφωνίες με την Σερβία για την προμήθεια κρίσιμων ορυκτών από την Σερβία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με το Bloomberg, οι δύο αυτοκινητοβιομηχανίες υπέγραψαν με την Σερβία προκαταρκτική συμφωνία για την ανάπτυξη βιομηχανίας επεξεργασίας λιθίου στην χώρα καθώς και για την δημιουργία βιομηχανίας κατασκευής μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως το ορυχείο και τα εργοστάσια θα γίνουν οπωσδήποτε, καθώς δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως δεν θα εμφανιστούν και άλλα εμπόδια εντός της Σερβίας. Αν όμως τα πράγματα εξελιχθούν ομαλά, θα πρόκειται για μία σημαντική επιτυχία όλων των εμπλεκόμενων μερών. Της Σερβίας γιατί εξασφαλίζει σημαντικές επενδύσεις σε τομείς αιχμής της παγκόσμιας οικονομίας, της Γερμανίας και της Ε.Ε. γιατί αποκτούν πρόσβαση σε κρίσιμα ορυκτά που βρίσκονται δίπλα της και όχι στην άλλη άκρη του κόσμου και των τριών επιχειρήσεων γιατί μεγαλώνουν την έκθεσή τους στον τομέα του λιθίου παρακάμπτοντας εντελώς την Κίνα. Αν τηρηθούν και οι υποσχέσεις των επιχειρήσεων προς τους κατοίκους σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και τις νέες θέσεις εργασίας, ακόμα καλύτερα.

[ΠΗΓΗ: https://www.liberal.gr/, 22/7/2024]

ΟΙ ΔΥΤΙΚΕΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΩΘΟΥΝ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΜΕΤΑΛΛΩΝ ΣΤΗΝ “ΑΓΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

Στα μέσα Απριλίου 2024, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσαν από κοινού την απαγόρευση των εισαγωγών ρωσικού αλουμινίου, χαλκού και νικελίου. Αυτά τα τρία μέταλλα είναι κρίσιμα για την παραγωγή ενός μεγάλου φάσματος προϊόντων από κουτιά αναψυκτικών έως ημιαγωγούς και ηλεκτρικά οχήματα (EV). Απομονωμένοι από την απαγόρευση, οι Ρώσοι παραγωγοί μετάλλων είναι πιθανό να ανταποκριθούν εξάγοντας περισσότερα στην Κίνα – πράγμα που σημαίνει ότι η Κίνα από τον κύριος ανταγωνιστής γίνεται κύριος πελάτης.

Η Ρωσία ανακατευθύνει μέταλλα στην Κίνα από την πλήρη εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 και τις επακόλουθες δυτικές κυρώσεις. Η κορυφαία εταιρεία παραγωγής αλουμινίου της Ρωσίας Rusal ανακοίνωσε ότι τα έσοδά της από τις εξαγωγές στην Κίνα σχεδόν διπλασιάστηκαν το 2023 (παρά τη μεγάλη εγχώρια παραγωγή αλουμινίου στην Κίνα και τον διεθνή ανταγωνισμό μεταξύ της Rusal και των κινεζικών εταιρειών). Εν τω μεταξύ, η Nornickel, ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου και χαλκού της Ρωσίας, είδε τα έσοδα από τις εξαγωγές στην Κίνα να αυξάνονται κατά 74,2% το 2023 (τα έσοδα από τις εξαγωγές στη Βόρεια Αμερική μειώθηκαν κατά 30% την ίδια περίοδο). Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο επικεφαλής της Nornickel, Vladimir Potanin, δήλωσε ότι η Κίνα θα αντιπροσωπεύει σύντομα πάνω από τις μισές πωλήσεις της εταιρείας.

Τα κινεζικά δεδομένα επιβεβαιώνουν αυτή τη μετατόπιση. Το μερίδιο της Ρωσίας στις κινεζικές εισαγωγές χαλκού αυξήθηκε από 1,8% το 2022 σε 10,4% το 2023, καθιστώντας το Πεκίνο έναν από τους τρεις κορυφαίους εισαγωγείς ρωσικού χαλκού. Η Ρωσία αντιπροσώπευε το 25,7% των εισαγωγών αλουμινίου της Κίνας το 2023, από 12% το 2021. Ενώ το μερίδιο της Ρωσίας στις κινεζικές εισαγωγές νικελίου παρέμεινε στο χαμηλό 3% το 2023  το ποσοστό αυτό ήταν αυξημένο κατά 0,56% το 2021.

Ταυτόχρονα με την αύξηση των εξαγωγών προς την Κίνα, οι Ρώσοι παραγωγοί μετάλλων εισχωρούν στην κινεζική αγορά. Η Rusal, για παράδειγμα, αγόρασε μερίδιο 30% στην κινεζική εταιρεία παραγωγής αλουμίνας Hebei Wenfeng New Materials για 267 εκατομμύρια δολάρια το 2023. Ένας από τους Ρώσους παραγωγούς μετάλλων που επλήγησαν περισσότερο από τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Rusal έχασε την πρόσβαση στο 40% περίπου των προμηθειών της σε αλουμίνα από την έναρξη των συγκρούσεων: η Αυστραλία επέβαλε απαγόρευση στις εξαγωγές αλουμίνας στη Ρωσία και η εταιρεία υποχρεώθηκε να κλείσει το διυλιστήριο αλουμίνας στην ουκρανική πόλη Mykolaiv (το Κίεβο ολοκλήρωσε την εθνικοποίηση του διυλιστηρίου το 2023).

Τον Απρίλιο του 2024, ο επικεφαλής της Nornickel ανακοίνωσε σχέδια για μετεγκατάσταση της παραγωγής χαλκού στην Κίνα έως το 2027 και δημιουργία τοπικής κοινοπραξίας, αν και δεν διευκρίνισε αν υπάρξουν εταίροι. Μια τέτοια σύνδεση πιθανότατα σημαίνει ότι ο Potanin θέλει να αξιοποιήσει την παραγωγή μπαταριών ιόντων λιθίου χρησιμοποιώντας κινεζικές τεχνολογίες. Στο σημερινό κλίμα, το Πεκίνο είναι η κύρια ελπίδα της Nornickel για να αποκτήσει πρόσβαση στην παραγωγή μπαταριών, ειδικά μετά την κατάρρευση της συνεργασίας της Nornickel με τη γερμανική εταιρεία BASF για τη δημιουργία εργοστασίου υλικών μπαταριών στη Φινλανδία το 2022. Όταν ρωτήθηκε για τους κινδύνους της αυξανόμενης εξάρτησης της Nornickel από Κίνα, ο Potanin είπε: “Είναι καλύτερο να βρίσκεσαι μέσα στο σύστημα παρά να παρακολουθείς από έξω καθώς σε στριμώχνουν”.

Παρά την έλλειψη τεχνογνωσίας για την παραγωγή μπαταριών, η Nornickel και το τμήμα εξόρυξης του ρωσικού πυρηνικού γίγαντα Rosatom έχουν ανακοινώσει σχέδια για την ανάπτυξη ενός από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα λιθίου της Ρωσίας. Το λίθιο είναι βασικό συστατικό για τις μπαταρίες EV. Η κοινοπραξία τους, Polar Lithium, αναμένεται να ξεκινήσει μέχρι το 2026. Η Ρωσία έχει περίπου 1 εκατομμύριο τόνους αποθεμάτων λιθίου (περίπου τα ίδια με τις Ηνωμένες Πολιτείες), αλλά οι ουσιαστικές συζητήσεις για την αξιοποίηση αυτού του “νέου πετρελαίου” ξεκίνησαν μόνο μετά την έναρξη του πολέμου. Δεδομένων των περιορισμών στις ρωσικές εξαγωγές και του γεγονότος ότι η Κίνα αντιπροσωπεύει το 72% της παγκόσμιας ικανότητας διύλισης λιθίου, η Polar Lithium πιθανότατα θα προμηθεύει κυρίως την κινεζική αγορά.

[ΠΗΓΗ: https://www.capital.gr/carnegieeurope-eu, της Vita Spivak, 19/7/2024]

H ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ, Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΚΑΙ Η ΚΙΝΑ

Η τιμή του χαλκού έχει μειωθεί κατά περίπου 11% στο Χρηματιστήριο Μετάλλων του Λονδίνου (LME) από το υψηλό όλων των εποχών στα τέλη Μαΐου, το οποίο ήταν 11.105 δολάρια ανά τόνο. Το γεγονός ότι η οικονομία της Κίνας αναπτύσσεται μόνο αργά και ότι τα αποθέματα είναι επίσης υψηλά συμπιέζει το επενδυτικό κλίμα.

Αλλά ακόμη και αν τα βραχυπρόθεσμα θεμελιώδη στοιχεία δίνουν μια μεικτή εικόνα, οι μακροπρόθεσμες προοπτικές ζήτησης για την τιμή του χαλκού είναι θετικές. Ως εκ τούτου, η αδυναμία στην αγορά χαλκού θα μπορούσε να είναι ένα καλό σημείο εισόδου για τους επενδυτές.

Στα τέλη Μαΐου, οι αισιόδοξες προσδοκίες για τη ζήτηση οδήγησαν την τιμή του χαλκού σε νέο υψηλό ρεκόρ.

Ένα στοίχημα στην αγορά συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης, το οποίο απέτυχε, συνέβαλε επίσης στο ράλι του βιομηχανικού μετάλλου.

Στην αγορά συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης, οι επενδυτές συνήθως επενδύουν σε χαλκό μέσω συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης που λήγουν σε τρεις μήνες.

Σε τέτοιες συναλλαγές, ο πωλητής αναλαμβάνει συμβατικά να παραδώσει μια ορισμένη ποσότητα χαλκού στον αγοραστή σε προσυμφωνημένη ημερομηνία και τιμή. Ο αγοραστής αναλαμβάνει την υποχρέωση να παραλάβει τα εμπορεύματα.

Τον Μάιο, αρκετοί διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων και traders στοιχημάτισαν ότι οι τιμές του χαλκού στο χρηματιστήριο συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης στη Νέα Υόρκη θα μειωθούν.

Για τη λεγόμενη σύντομη κερδοσκοπία, οι επενδυτές δανείζονται περιουσιακά στοιχεία όπως μετοχές ή χαλκό και τα πωλούν με την προσδοκία ότι θα είναι σε θέση να τα αγοράσουν ξανά σε χαμηλότερη τιμή πριν από την ημερομηνία εξαγοράς.

Εάν το στοίχημα λειτουργεί, η διαφορά μεταξύ της τιμής πώλησης και αγοράς είναι το κέρδος, μείον ένα μικρό τέλος ενοικίασης. Τον Μάιο, ωστόσο, ο υπολογισμός δεν λειτούργησε: οι τιμές στη Νέα Υόρκη συνέχισαν να αυξάνονται και όσοι είχαν στοιχηματίσει στην πτώση των τιμών έπρεπε να αγοράσουν πίσω τις θέσεις τους.

Γιατί η τιμή του χαλκού αυξάνεται και πέφτει

Ως αποτέλεσμα, η τιμή αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, και στα άλλα χρηματιστήρια μετάλλων στο Λονδίνο και τη Σαγκάη. Μετά από αυτή τη σύντομη συμπίεση, ωστόσο, η τιμή του χαλκού έχει γίνει ήσυχη. Μειώθηκε σημαντικά τον Ιούνιο και δεν έχει ξεπεράσει ξανά το όριο των 10. 000 δολαρίων για περίπου δύο μήνες.

Στο Χρηματιστήριο Μετάλλων του Λονδίνου (LME), τα αποθέματα χαλκού αυξήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο υψηλότερο επίπεδο από τον Οκτώβριο του 2021. «Ένα σαφές μήνυμα υπερπροσφοράς», καταλήγει η αναλύτρια της Commerzbank, Μπάρμπαρα Λάμπρεχτ.

Τα αποθέματα έχουν επίσης αυξηθεί στη Σαγκάη φέτος. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής χαλκού στον κόσμο, αλλά η οικονομία της Λαϊκής Δημοκρατίας αναπτύσσεται πιο αργά από το αναμενόμενο.

Ωστόσο, θα ήταν πολύ εύκολο να δικαιολογηθούν τα υψηλά αποθέματα με την υποτονική οικονομία. Ένας λόγος για αυτό είναι οι υψηλές τιμές που έφτασε ο χαλκός τον Μάιο, σημειώνει η Handelsblatt.

«Η απότομη άνοδος της τιμής του χαλκού τον Μάιο έχει υπονομεύσει τη ζήτηση από τις κατάντη βιομηχανίες, οδηγώντας σε υψηλότερα αποθέματα», ανέφεραν αναλυτές της HSBC σε σχόλιό τους. Μετά τη διόρθωση των τιμών τον Ιούνιο, η ζήτηση θα μπορούσε τώρα να αυξηθεί και πάλι.

Αυξάνεται η ζήτηση χαλκού από την Κίνα

Υπάρχει ήδη ένα πρώτο σημάδι ότι η ζήτηση από την Κίνα ανακάμπτει: Στις αρχές Ιουλίου, οι traders στη Σαγκάη πλήρωσαν επιπλέον χρέωση για εισαγόμενο, επεξεργασμένο χαλκό για πρώτη φορά σε δύο μήνες. Σύμφωνα με την αναλύτρια της Commerzbank, Λάμπρεχτ, μένει τώρα να δούμε αν πρόκειται πραγματικά για μια βιώσιμη ανάκαμψη.

Σε ένα σχόλιο, η Λάμπρεχτ αναφέρεται σε ένα άλλο μάλλον θετικό μήνυμα: τα τέλη επεξεργασίας στα χυτήρια χαλκού της Κίνας έχουν πέσει σε χαμηλό εννέα ετών. «Αυτό δείχνει ότι τα κινεζικά χυτήρια χαλκού δύσκολα μπορούν να βρουν επαρκή πρώτη ύλη».

Η Κίνα θέλει να αναλάβει παγκόσμια θέση ισχύος στις πράσινες μορφές ενέργειας, την ηλεκτροκίνηση και την απαραίτητη προμήθεια πρώτων υλών. Ως εκ τούτου, η χώρα έχει δημιουργήσει τεράστιες δυνατότητες τήξης χαλκού. Αυτά τα χυτήρια χρεώνουν στα ορυχεία ένα τέλος για την επεξεργασία του χαλκού, το οποίο είναι συνήθως περίπου 50 δολάρια ανά τόνο. Εάν ο χαλκός γίνει σπάνιος, το τέλος μειώνεται.

Σύμφωνα με κύκλους της βιομηχανίας, ένας παραγωγός ορυχείου χαλκού της Χιλής λέγεται ότι έχει συμφωνήσει τέλη επεξεργασίας περίπου 23 δολαρίων ανά τόνο με τουλάχιστον ένα κινεζικό χυτήριο χαλκού για το δεύτερο εξάμηνο του έτους, σύμφωνα με τη Λάμπρεχτ.

Ωστόσο, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα κινεζικά χυτήρια χαλκού δύσκολα μπορούν να βρουν επαρκή πρώτη ύλη. Η κινεζική παραγωγή ραφιναρισμένου χαλκού αυξήθηκε κατά 8% τους πρώτους πέντε μήνες του έτους σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Γιατί οι επενδυτές πρέπει να στοιχηματίσουν στον χαλκό

Παρά τα μεικτά θεμελιώδη μεγέθη, οι αναλυτές συμβουλεύουν να επωφεληθούν από την πτώση των τιμών για να εισέλθουν στο βιομηχανικό μέταλλο. Για παράδειγμα, στη UBS: Μέχρι τα μέσα του 2025, η τιμή του χαλκού αναμένεται να αυξηθεί στα 12. 000 δολάρια ανά τόνο, ένα επίπεδο ρεκόρ, γράφουν.

Ο Ehsan Khoman, επικεφαλής αναλυτής για τις αγορές εμπορευμάτων στην τράπεζα MUFG, αναμένει επίσης αποτυχίες κατά μέσο όρο 9. 150 δολάρια ανά τόνο το τρίτο τρίμηνο. Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, ο χαλκός είναι το εμπόρευμα για το οποίο αναμένει τη μεγαλύτερη αύξηση των τιμών.

Ο χαλκός, τον οποίο χρειάζονται πολλοί βιομηχανικοί τομείς λόγω της αγωγιμότητάς του, εξακολουθεί να θεωρείται οικονομικός δείκτης. Μακροπρόθεσμα, η τιμή του χαλκού θα αποσυνδεθεί από την οικονομία. Αντ ‘αυτού, η μετάβαση στην ενέργεια και την κινητικότητα θα αυξήσει τη ζήτηση για χαλκό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το βιομηχανικό μέταλλο δεν είναι απαραίτητο μόνο για ηλεκτρικά αυτοκίνητα και ηλιακά συστήματα, αλλά πάνω απ ‘όλα για την επέκταση του δικτύου.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), η ζήτηση για χαλκό θα αυξηθεί κατά 50% έως το 2040 – υπό την προϋπόθεση ότι οι χώρες θα λάβουν σοβαρά υπόψη την υπόσχεσή τους να μειώσουν τις εκπομπές στο μηδέν έως το 2050.

Η αναμενόμενη προσφορά χαλκού θα καλύψει μόνο το 70% του χαλκού που απαιτείται για τον καθαρό μηδενικό στόχο. Ακόμη και κάτω από τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες παραγωγής, θα υπάρξει έλλειμμα στην αγορά χαλκού από το 2025 και μετά.

Εκτός από τις πολύ χαμηλές επενδύσεις στο παρελθόν, οι λόγοι για αυτό περιλαμβάνουν τη μείωση της περιεκτικότητας σε χαλκό στο μετάλλευμα. Για παράδειγμα, η περιεκτικότητα σε χαλκό στην εξόρυξη στη Χιλή έχει μειωθεί κατά 30% από το 2005.

Πώς μπορούν να επωφεληθούν οι επενδυτές

Οι επενδυτές μπορούν να επωφεληθούν από πιθανές αυξήσεις τιμών μέσω μετοχών εξόρυξης, μεταξύ άλλων. Έχουν την επιλογή μεταξύ εταιρειών εξόρυξης που επικεντρώνονται σε πολλά εμπορεύματα και μετοχών εταιρειών που επικεντρώνονται κυρίως στην εξόρυξη χαλκού. Αυτές είναι, για παράδειγμα, η χιλιανή ομάδα εξόρυξης Antofagasta, η First Quantum, η Atalaya Mining και η Southern Copper.

Κατά την επιλογή των αποθεμάτων εξόρυξης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι κίνδυνοι χώρας. Σε διάφορες περιοχές, για παράδειγμα, οι διαμαρτυρίες του πληθυσμού ή οι απεργίες έχουν επανειλημμένα διακόψει την τοπική παραγωγή.

Οι επενδυτές μπορούν να συμμετέχουν άμεσα στην εξέλιξη της τιμής του χαλκού μέσω των ETC. Είναι μια ειδική μορφή πιστοποιητικών σε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης και αναπαράγουν την απόδοση ενός ή περισσότερων εμπορευμάτων όσο το δυνατόν περισσότερο.

[ΠΗΓΗ: https://www.energygame.gr/, του Κώστα Δημητρίου, 18/7/2024]

ΑΥΣΤΗΡΏΣ ΑΚΑΤΆΛΛΗΛΟ

Το άρθρο που ακολουθεί για την ΛΑΡΚΟ δημοσιεύτηκε στις 28 Νοεμβρίου του 2017. Προσοχή, δεν συνιστάται για κομμουνιστές, ενοίκους της δεξιάς πολυκατοικίας, επαγγελματίες εργατοπατέρες και λοιπούς συγγενείς του μεγάλου κτήνους του λαϊκισμού. Αντί περίληψης, μια αλληγορική ιστορία: Εξαντλείται το κοίτασμα χρυσού σε ορυχείο της Αφρικής. Οι εργαζόμενοι, όμως, επιμένουν να παίρνουν κάθε μήνα τον μισθό τους από μια εταιρεία που δεν παράγει. Δεν πετυχαίνουν, φυσικά τον στόχο τους, επειδή στην Αφρική δεν υπάρχουν κορόιδα φορολογούμενοι…

Ο τίτλος του άρθρου που δημοσιεύτηκε το 2017 στο Liberal είχε τίτλο «έτσι χρεοκόπησε η χώρα». Για να μην έχουμε αμφιβολία, δηλαδή, γιατί η χώρα αυτή πρόκειται να χρεοκοπήσει εκ νέου. Όταν ο οικονομικός αναλφαβητισμός επιτρέπει σε οποιονδήποτε έμπορα ανθρωπισμού να πουλάει φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, είναι αμφίβολο αν μένει οξυγόνο στην ατμόσφαιρα της οικονομίας για να αναπτυχθούν υγιείς επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Η ΛΑΡΚΟ υπό τις συνθήκες που λειτουργεί έχει πεθάνει. Κάτω από προϋποθέσεις θα μπορούσαν να γίνουν πολλά. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση θα θιγόντουσαν συμφέροντα που μάτωσαν για να γίνουν επί τόσα χρόνια τσιμπούρι στη ράχη του ελληνικού δημοσίου.

Αναπαράγουμε το άρθρο του 2017. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε ούτε ένα «και». Δυστυχώς…  

Έτσι χρεοκόπησε η χώρα

ΛΑΡΚΟ είναι μία εταιρεία που έχει εργοστάσια και ορυχεία σε τρεις νομούς της χώρας και απασχολεί άμεσα και έμμεσα 13.000 ΑΦΜ. Οι βουλευτές τριών νομών της χώρας, δηλαδή, τρέμουν μην τυχόν και δυσανασχετήσουν αυτό το τεράστιο λόμπι ψηφοφόρων. Μην έχετε άλλες απορίες για ποιον ακριβώς λόγο η ΛΑΡΚΟ είναι μία «προβληματική» εταιρεία με όλες τις κυβερνήσεις.

Ποιο είναι το πρόβλημα της ΛΑΡΚΟ με δύο λόγια; Η περιεκτικότητα Νικελίου στον λατερίτη που εξάγει η εταιρεία από τα ορυχεία της είναι χαμηλή. Πρόκειται, δηλαδή, για φτωχά μεταλλεύματα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον αριθμό του προσωπικού (1.300 εργαζόμενοι) και τις υψηλές τους αποδοχές έχουν ως συνέπεια η εταιρεία να έχει ετήσιες ζημιές της τάξης των 70 εκ. ευρώ. Οι εργαζόμενοι της εταιρείας είχαν εξασφαλίσει το 1997 ένα ειδικό επίδομα παραγωγικότητας, το οποίο θα το έπαιρναν εφόσον η εταιρεία παρήγαγε περισσότερους από 900 τόνους… ελληνικού μεταλλεύματος. Καταλαβαίνετε πλέον τι έχει συμβεί…

Η ΛΑΡΚΟ επιμένει στο φτωχό μετάλλευμα (0,95% ως 1,10% σε περιεκτικότητα Νικελίου), όταν θα μπορούσε να εισάγει λατερίτη από το εξωτερικό με περιεκτικότητα σε Νικέλιο μέχρι και 2,8%. Αν το έκανε αυτό, η εταιρεία θα μπορούσε να είναι ακόμη και κερδοφόρος! Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι θα έχαναν οι εργαζόμενοι το περίφημο επίδομα παραγωγικότητας. Ταυτόχρονα θα έχαναν τη δουλειά τους πολλοί ακόμη που απασχολούνται λόγω της δραστηριότητας της ΛΑΡΚΟ.

Υπολογίζεται ότι η ΛΑΡΚΟ απασχολεί άμεσα και έμμεσα περισσότερους από 13.000 ανθρώπους. Περισσότερες από 13.000 οικογένειες. Σκεφτείτε, πάντως, ότι σήμερα η εταιρεία έχει κόστος 14.000 δολάρια τον τόνο, όταν η τιμή του είναι στις διεθνείς αγορές περί τα 10.000 δολάρια. Κάντε τους λογαριασμούς σας και θα έχετε την απάντηση πώς έφτασε η εταιρεία (η «νέα ΛΑΡΚΟ») να έχει συσσωρεύσει ζημιές 250 εκατομμυρίων ευρώ.

Και πάμε σε κάτι επίσης ενδιαφέρον: Ποιος πληρώνει τις ζημιές; Στην πραγματικότητα η ΔΕΗ, από τη στιγμή που η ΛΑΡΚΟ δεν πληρώνει τους λογαριασμούς της! Οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί προς την ΔΕΗ αντιστοιχούν στις … ζημιές της εταιρείας. Η ΔΕΗ τρέμει στην προοπτική να «σκάσει» η εταιρεία! Τους λόγους τους καταλαβαίνουμε όλοι! Η ΔΕΗ είναι η εταιρεία εκείνη που μπορεί να δημιουργήσει στο τέλος μεγαλύτερο πρόβλημα στην ελληνική Οικονομία ακόμη και από μία τράπεζα!       

Η ΛΑΡΚΟ είναι μία εταιρεία με εξαιρετικές προοπτικές. Είναι μία εταιρεία στρατηγικής σημασίας, επειδή είναι η μοναδική εταιρεία στην ΕΕ που διαθέτει εργοστάσιο παραγωγής Νικελίου. Το Νικέλιο είναι το υλικό εκείνο που θεωρείται απαραίτητο για τις μπαταρίες. Η ΕΕ, λοιπόν, που διαθέτει μία τεράστια αυτοκινητοβιομηχανία, μόλις μπαίνει στη νέα εποχή της ηλεκτροκίνησης στα αυτοκίνητα. Καταλαβαίνουμε όλοι ποια είναι η σημασία της ΛΑΡΚΟ και γιατί ενδιαφέρονται γι’ αυτήν Έλληνες και ξένοι επενδυτές.

Θα μπορούσε αυτή η εταιρεία να παραμείνει στον έλεγχο του δημοσίου; Θα έπρεπε! Θα έπρεπε να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και τον έλεγχο των μετοχών να τον έχει ένα fund του ελληνικού δημοσίου. Αν ζούσαμε στη Φινλανδία! Το κακό είναι ότι δεν ζούμε στη Φινλανδία και ζούμε στην Ελλάδα. Οπότε, η ιδιωτικοποίηση της εταιρείας επιβάλλεται! Ο μόνος τρόπος για να κερδίσει το ελληνικό δημόσιο από αυτή την εταιρεία είναι να συμφωνήσει έναν «φόρο» πάνω σε κάθε τόνο νικελίου που θα παράγεται! Αν για τη ΛΑΡΚΟ ήταν λύση να παραμείνει στο δημόσιο, θα το είχαμε ήδη αντιληφθεί.

Η ιδιωτικοποίηση δεν είναι η λύση για κάθε περίπτωση κι αυτό ισχύει υπό κανονικές συνθήκες και σε μία κανονική χώρα. Στην Ελλάδα το δημόσιο και χρυσάφι να πιάσει, το καταστρέφει. Όχι τυχαία. Η ΛΑΡΚΟ ελέγχει την εκλογή των βουλευτών τριών νομών, της Εύβοιας, της Φθιώτιδας και της Καστοριάς. Μπορεί οι βουλευτές να ανήκουν σε διαφορετικά κόμματα, αλλά η ΛΑΡΚΟ τους ενώνει. Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε…

 

[ΠΗΓΗ: https://www.liberal.gr/, του Θανάση Μαυρίδη, 17/7/2024]