Tag Archives: κοινωνία

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

Υπάρχει μια κατηγορία εκδηλώσεων που οργανώνονται τις γιορτινές ετούτες μέρες και καταχρηστικά αποκαλούνται πάρτυ. Σκοπό τους δεν έχουν τη διασκέδαση των παρευρισκόμενων, τη δημιουργία εγκάρδιας εύθυμης ατμόσφαιρας, τον χορό, το φλερτ. Αλλά το κοινωνικό και επαγγελματικό νταραβέρι. Κανείς δεν πηγαίνει εκεί για να γλεντήσει. Ελάχιστοι όμως από τους προσκεκλημένους λείπουν – η απουσία κινδυνεύει να παρεξηγηθεί. Πρόκειται, στην ουσία, για συναθροίσεις συνεργατών και ανταγωνιστών πάνω από μπουφέδες με ποτά και μεζεδάκια. Ενώ ένας βαριεστημένος ντιτζέι εναλλάσσει τον Φρανκ Σινάτρα με τη Μαντόνα (παρωχημένη όσο και ασφαλής ηχητική επένδυση – κορνίζα που κανένας δεν της δίνει σημασία), πολιτικοί μαλαγανιάζουν δημοσιογράφους, στελέχη επιχειρήσεων ρίχνουν αγκίστρια για να μεταπηδήσουν σε άλλη εταιρεία με υψηλότερες αποδοχές, υπάλληλοι γλείφουν τα αφεντικά τους. Πίσω από την κολώνα, δυό ισχυροί παράγοντες του χώρου συζητούν στα μουλωχτά κάποιο καινούργιο ντιλ. Στο τετ-α-τετ τους αποπειράται να προστεθεί ένας τρίτος, υποδεέστερος, ακαριαία αμφότεροι σιωπούν καταδεικνύοντάς του την αδιακρισία του.

Στη βεράντα, η οποία θερμαίνεται με σόμπες, πέντε στολισμένες κυρίες πλήττουν συζητώντας για παραστάσεις και για ταινίες, για γυμναστήρια και για προϊόντα ομορφιάς. Χάνουν τον χρόνο τους, τον θυσιάζουν πιό σωστά στο βωμό των γάμων τους.

Έτσι κι αλλιώς, δεν θα ξημερωθούν εκεί – λίγο μετά τα μεσάνυχτα το “πάρτυ” θα βαρέσει διάλυση. Θα πάρουν τότε αγκαζέ τούς συζύγους και θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Θα φιλήσουν τα παιδιά που κοιμούνται, θα ξεβαφτούν, θα ξαπλώσουν και θα δουν στο λαπ-τοπ δυό επεισόδια απ’την καινούργια αμερικάνικη σειρά. Οι άντρες τους στο πλευρό τους θα στριφογυρνούν και θα ροχαλίζουν. Τα εδέσματα του κέιτερινγκ προξενούν ήπια δυσπεψία.   

Με τη συγγραφική μου ιδιότητα ως άλλοθι -πώς να απαθανατίσεις στις σελίδες σου την κοινωνία, αν δεν αναμειχθείς μαζί της;- φόρεσα χιονάτο πουκάμισο, κοστούμι από ράφτη και γραβάτα υφασμένη στον αργαλειό, κατέβασα κι ένα ποτήρι κρασί για να στανιάρω και κάλεσα ταξί. Στον καθρέφτη του ασανσέρ παρατήρησα τη φάτσα μου. “Χλευάζεις τους πιτσιρικάδες που αφήνουν γένια” μονολόγησα “ο αληθινός λόγος που ξυρίζεσαι καθημερινά είναι πως οι δικές σου τρίχες θα έβγαιναν όλες άσπρες!”

Το ‘”πάρτυ” γινόταν σε έναν πολυχώρο στην οδό Πειραιώς. Εκεί που -έως τη δεκαετία του 1980- ο αέρας ήταν πνιγηρός από τα φουγάρα των μηχανουργείων μα από τα 90’ς σημειώθηκε αναβάθμιση και καλλιτεχνοποίηση. Φύτρωσαν κλαμπ και μπουζουξίδικα πολυτελείας, στεγάστηκαν πρωτοποριακά θέατρα σε παλιές αποθήκες, οι πιό προχωρημένοι Αθηναίοι αποπειράθηκαν να ζήσουν το νεοϋορκέζικο όνειρό τους, εγκαθιστάμενοι σε λοφτ με ασοβάντιστους τοίχους και με εξαιρετική θέα στην Ακρόπολη. Ποιός ξέρει σε τί ύψη θα είχαν φτάσει οι τιμές των ακινήτων αν δεν ερχόταν η κρίση… Θάλλει πάντως στις μέρες μας στην περιοχή η πορνεία – τα παραδοσιακά μπουρδέλα, με τα σαρακοφαγωμένα παντζούρια, έχουν δώσει τη θέση τους σε “Studio”, με πινακίδες από κόκκινο νέον. Ούτε πολλά πρεζόνια βλέπεις πλέον πέριξ της Ομόνοιας. “Τα έχουν μεταφέρει στο Πεδίον του Άρεως” με ενημέρωσε ο ταξιτζής. “Μού σφίγγουν κάθε βράδυ την καρδιά” του είπα. “Κάθονται στα σκαλιά του ερειπωμένου Green Park, τρυπιούνται γύρω από φωτιές, απορώ πως οι πρωινοί διαβάτες της Μαυρομματαίων δεν σκοντάφτουν πάνω σε πτώματα.” “Ακόμα…” έκανε.

Φρέναρε μπροστά στον πολυχώρο. “Τι γίνεται εκεί μέσα;” με ρώτησε, αντικρίζοντας τις λιμουζίνες και τους νταγλαράδες της προσωπικής ασφάλειας με τα ακουστικά στα αυτιά. “Επιστρέψαμε στην εποχή της αστακομακαρονάδας;” “Ορισμένοι δεν τη στερήθηκαν ποτέ. Από το 2015, έχουν προστεθεί και καινούργιοι, εκείνοι που έστρωσαν τον δρόμο τους προς την εξουσία με αντιμνημονιακά βάγια και επαναστατικά θούρια. Οι πάλαι ποτέ σύντροφοι και συντρόφισσες, που σουλουπώθηκαν κι έμαθαν ότι εκτός απ’το ρακόμελο υπάρχει και το μαλτ ουίσκι…” “Όλοι οι σκύλοι μια γενιά” σχολίασε ο ταξιτζής, όχι με κοινωνικό μίσος αλλά με τη θυμόσοφη διάθεση του ανθρώπου που άμα δεν δουλέψει δεν θα φάει. Που δεν περιμένει να τον βολέψει κανείς, ποτέ, πουθενά.

Βγαίνοντας από το ταξί, η πόρτα μου άγγιξε -άγγιξε απλώς- τη λαμαρίνα ενός μαύρου τζιπ με φιμέ τζάμια. Αυτοστιγμεί ένας τύπος πετάχτηκε μπροστά μου και άρχισε να μού ζητάει -σε έξαλλη κατάσταση- τα ρέστα. Δεν έμοιαζε πάνω από τριάντα, ήταν ψηλός, καλοφτιαγμένος, με ωραία μακριά μαλλιά. Κόλλησε το πρόσωπο του στο αυτοκίνητο και το εξέτασε εξονυχιστικά, έψαξε με το δάχτυλο για την ελάχιστη εκδορά πάνω στο απαστράπτον μέταλλο. “Τι μού’κανες, τι μου’κανες!” Την οργή του είχε διαδεχθεί ένα παιδικό παράπονο – ο τρόμος ακριβέστερα του μπόμπιρα που κινδυνεύει να τις φάει απ’τους γονείς του άδικα, για μια ζημιά για την οποία δεν φταίει. “Τι μου’κανες…”

“Τίποτα δεν σου έκανα!” τού φώναξα, μπας και τον συνεφέρω. “Μα και να σου την είχα γδάρει την τζιπάρα σου, σιγά τα αβγά! Σοβαρά τώρα; Αντί να καμαρώνεις και να χαίρεσαι τα νιάτα και την ομορφιά σου, τρέμεις μπας και δεν είναι το αμάξι σου απολύτως του κουτιού; Ποιός φίλος σου, ποιό κορίτσι θα το προσέξει ποτέ; Έχεις ανάγκη εσύ από τέτοια προίκα; Εσύ στύβεις την πέτρα! Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνεις…”

Είχα γίνει πυρ και μανία, τού έκανα κήρυγμα κανονικό. Πώς μπορούσε -αγανακτούσα- να είναι τόσο νέος και τόσο ξενέρωτος, εξαρτημένος από τα σύμβολα και τα τρόπαια μιάς δήθεν καλής κοινωνίας, τροχιοδρομημένος ήδη προς τη χλιδάτη πλήξη των επιτυχημένων μεσηλίκων; Στα πενήντα του, πού θα’χει καταντήσει; Να σήπεται στο κατάστρωμα ενός σκάφους; Να χρυσοχαρτζιλικώνει τα παιδιά του για να μην τον ενοχλούν; Να παραγγέλνει όποτε μπορεί βίζιτες πολυτελείας;

Η αντεπίθεσή μου τον αιφνιδίασε. Αν τού είχα πουλήσει τσαμπουκά, θα ήξερε πώς να με βάλει στη θέση μου. Τώρα όμως τι; Θα έπιανε βραδιάτικα, στο πεζοδρόμιο, συζήτηση για υπαρξιακά θέματα; Χαμήλωσε κάπως το κεφάλι. Φαντάστηκα ότι τα λόγια μου τον είχαν βρει στην καρδιά.

“Δεν είναι δικό μου το τζιπ” μου είπε. “Εγώ παρκαδόρος είμαι”.

Κάποιες φορές μία μονάχα φράση αρκεί για να σού ανοίξει τα μάτια. Για να σου αποκαλύψει την πλήρη εικόνα μιάς ολόκληρης εποχής. “Ένας απλός παρκαδόρος είμαι…” επανέλαβε. Και ήταν σαν να μιλάει με το στόμα του η Ελλάδα, παραμονές του 2018,

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Χρήστου Χωμενίδη , 18/12/2017]

ΝΕΕΣ ΡΗΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ – ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΧΡΕΗ, “ΠΑΡΑΘΥΡΟ” ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΕΝΦΙΑ

Ολοήμερες διαπραγματεύσεις Kυβέρνησης και Θεσμών έχουν προγραμματιστεί για σήμερα, καθώς ο χρόνος εξαντλείται. Aπομένουν ουσιαστικά μόλις τρεις ημέρες προκειμένου να επιτευχθεί τεχνική συμφωνία επί της αρχής (Staff Level Agreement) πριν από το Eurogroup της Δευτέρας.

Από την προηγούμενη Τρίτη, η κυβέρνηση και οι Θεσμοί “σκανάρουν” γραμμή προς γραμμή τα επικαιροποιημένα κείμενα του Μνημονίου (MOU) στα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν πρόσθετες “ρήτρες” αλλά και μέτρα που αποκαλύπτονται από την εξειδίκευση δεσμεύσεων όπως αυτές για τον ΕΝΦΙΑ και την “επισκόπηση” των προνοιακών επιδομάτων.

Πληροφορίες κάνουν λόγο για διάταξη περί επαναπροσδιορισμού της “υπεραξιολόγησης” που είχε οριστεί για το τέλος του προγράμματος (καλοκαίρι του 2018) για τον προσεχή Μάιο (σ.σ. αφού πλέον έως τον Μάιο – Ιούνιο επιχειρείται να κλείσει η τελική αξιολόγηση του προγράμματος). Πρόκειται ουσιαστικά για το δικαίωμα του ΔΝΤ (που έχει θεσπιστεί από την συμφωνία του προηγούμενου Ιουνίου) να κρίνει αν επαρκούν οι μειώσεις στις συντάξεις από την 1η Ιανουαρίου του 2019 για να διασφαλιστούν τα πρωτογενή πλεονάσματα ή αν πρέπει να έρθουν πιο μπροστά (από το 2019 αντί για το 2020) οι μειώσεις στο αφορολόγητο.

Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο για ρήτρα στα υπό διαμόρφωση κείμενα που εξειδικεύει την διαδικασία υπολογισμού των εσόδων από τον ΕΝΦΙΑ με βάση τις νέες αντικειμενικές (σ.σ. αναβάλλεται οριστικά ο επαναϋπολογισμός τους για τον Μάρτιο του 2018 αντί για τον Δεκέμβριο του 2017 που είχε αρχικά οριστεί). Αυτή ορίζει ότι διασφαλίζεται ο εισπρακτικός στόχος μέσω αυξήσεων στους συντελεστές ή περικοπών στις ισχύουσες απαλλαγές, αν κριθεί ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο.

Με ξεχωριστή διάταξη προβλέπεται και η διαδικασία ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και για οφειλές προς το Δημόσιο. Επίσης εξειδικεύεται η “επισκόπηση” των κοινωνικών επιδομάτων, αλλά και ο επαναϋπολογισμός των συντάξεων (σ.σ αύριο θα τεθεί εκ νέου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων) αποκαλύπτοντας τις αλλαγές που θα έρθουν για πολύτεκνους, ανάπηρους κι άλλες κατηγορίες.

Ουσιαστικά η συμφωνία δεν θα περιλαμβάνει μόνο τις πράξεις που πρέπει να γίνουν έως τον Φεβρουάριο του 2018 (για να υπάρξει η πολιτική συμφωνία επί των 110 προαπαιτούμενων και να καταβληθεί το πακέτο δόσεων των 5,5, δις. ευρώ) αλλά και όλα όσα πρέπει να γίνουν έως και τον Αύγουστο του 2018. Και κατά συνέπεια, για μία ακόμη φορά, οι… λιτές δεσμεύσεις για την επόμενη αξιολόγηση εξειδικεύονται και οι νέες παρεμβάσεις “αποκαλύπτονται”.

Οι 3 ημέρες περιθώριο

Το βασικό σενάριο στις διαπραγματεύσεις, προβλέπει ότι θα τεθούν επί τάπητος διαδοχικά σήμερα και αύριο τα μεγάλα “αγκάθια” προκειμένου να καταστεί εφικτός το Σάββατο ένας ολόκληρος κύκλος διαπραγματεύσεων και να υπάρξει η “τεχνική” συμφωνία πριν πάρει το αεροπλάνο για τις Βρυξέλλες την Κυριακή ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Σε αυτό το σενάριο θα πρέπει το πρωί της Δευτέρας να γίνει Εuroworking Group, το οποίο θα επικυρώσει τη συμφωνία ούτως ώστε να “παραδοθεί” έτοιμη προς πολιτική έγκριση στους Ευρωπαίους ΥΠΟΙΚ που θέλουν να στρέψουν την προσοχή τους στα μεγάλα ανοικτά ζητήματα αναφορικά με το νέο πρόεδρο του Eurogroup και την αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ατζέντα της Πέμπτης

Η ατζέντα περιλαμβάνει ολοήμερα διαδοχικά ραντεβού ξεκινώντας από τον τομέα Υγείας και τις μνημονιακές δεσμεύσεις για τη συγκράτηση δαπανών ειδικά στον ΕΟΠΥΥ. Επόμενο θέμα στην ατζέντα είναι η δικαιοσύνη και η ανάγκη επιτάχυνσής της, ένα πεδίο το οποίο συνδέεται αφενός με τις εκκρεμείς δίκες των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ και του κ. Γεωργίου (που αποτελούν μεγάλα “αγκάθια” της διαπραγμάτευσης) και αφετέρου με το θέμα των πλειστηριασμών που ξεκίνησαν χθες εν μέσω εντονότατο αντιδράσεων.

Το ίδιο ζήτημα, των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, θα συζητηθεί και στην επόμενη σημερινή συνάντηση που αφορά στον χρηματοπιστωτικό τομέα και γενικότερα στην ευστάθεια των τραπεζών αλλά και στο αναπτυξιακό πεδίο και στην αναπτυξιακή τράπεζα η οποία είχε συμφωνηθεί από τον προηγούμενο Ιούνιο και ακόμα παραμένει στα σκαριά.

Το απόγευμα στο επίκεντρο μπαίνουν τα δημοσιονομικά ζητήματα. Στο “τραπέζι” των συζητήσεων θα τεθεί το θέμα των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Κράτους προς ιδιώτες και μνημονιακές δεσμεύσεις για τη συγκράτηση και τον μηδενισμό τους, μαζί με την πορεία απορρόφησης των 800 εκατομμυρίων ευρώ της δεύτερης υποδόσης αλλά και γενικότερα θέματα δημοσιονομικής εποπτείας. Επί τάπητος αναμένεται να τεθεί από ελληνικής πλευράς και το αίτημα για διατήρηση των χαμηλών συντελεστών ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου και μάλιστα επιχειρείται η διατήρηση του ειδικού καθεστώτος μειωμένων κατά 30% συντελεστών ΦΠΑ σε 32 νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου.

Βεβαίως, επί τάπητος θα τεθεί το θέμα των αντικειμενικών αξιών και των όρων αύξησης του ΕΝΦΙΑ για να διασφαλισθούν τα έσοδα, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για χρέη προς το Δημόσιο κι τα άλλα ζητήματα που προκύπτουν από τα σχέδια επικαιροποίησης των μνημονίων .

Η συμφωνία επί της αρχής ακόμη και αν επιτευχθεί έως τη Δευτέρα θα σημάνει ένα νέο γύρο διαπραγματεύσεων με την Κυβέρνηση προκειμένου να οριστικοποιηθούν οι εφαρμοστικές διατάξεις αλλά και ο νέος νόμος με τα προαπαιτούμενα τα οποία έχουν αυξηθεί σε αριθμό.

Η τρίτη αξιολόγηση συνδεόταν αρχικά με 95 απαιτούμενα σε σύνολο 113 έως το τέλος του Μνημονίου. Πλέον αριθμός τους έχει αυξηθεί σε 110 μόνο για την τρίτη αξιολόγηση (καθώς όπως ανέφεραν χθες πηγές του διαπραγματευτικού επιτελείου, κάποια έχουν διασπαστεί σε ξεχωριστές δράσεις). Μάλιστα αυτή η “εξειδίκευση” των δεσμεύσεων του 2018 αναδιαμορφώνει ανάλογα την νέα “γενιά” από προαπαιτούμενα για την τέταρτη αξιολόγηση και για τον ρόλο του ΔΝΤ.

Όσο για το ποσοστό ετοιμότητας, προς το παρόν φέρεται να παραμένει παγωμένο περίπου στο 30%.Για να υπάρξει πολιτική συμφωνία στο Eurogroup της 22ας Ιανουαρίου θα πρέπει στο μεσοδιάστημα να φτάσει στο 100% και αυτό να πιστοποιηθεί από το Compliance Report που θα πρέπει να συντάξει έως τότε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, της Δήμητρας Καδδά, 30/11/2017]

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

Το θέτω όσο πιο απλά μπορώ. Αν ο Τσίπρας είχε βρει κάποιο στήριγμα για να απαλλαγεί από τον ευρωπαϊκό ζυγό , τότε ο Λαφαζάνης δεν θα είχε ιδρύσει δικό του κόμμα, ενδεχομένως δε να μην ασχολούμασταν και με τις εκλογές της Κεντροαριστεράς, τις εκλογές εν γένει, Η υπόθεση μπορεί να είναι δυστοπική. Δεν είναι όμως μυθιστορηματική, όπως Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής του Φίλιπ Ροθ, όπου ο Λίντμπεργκ εκλέγεται πρόεδρος αντί για τον Ρούζβελτ και οι ΗΠΑ συμμαχούν με τη ναζιστική Γερμανία. Το ζήσαμε στην πραγματικότητα. Στην καθημερινότητά μας το ζούμε ακόμη, με τις σχεδόν κλειστές τράπεζες. Δυστοπική εξακολουθεί να μοιάζει και η εξομοίωση μας με τη Βενεζουέλα του Μαδούρο. Το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν βρήκε κάποιο στήριγμα όταν το αναζήτησε, το γεγονός ότι υπέγραψε όποιο μνημόνιο του ζητήθηκε, το γεγονός ότι ανακάλυψε την κρυφή γοητεία της κ. Μέρκελ δεν σημαίνει ότι έχει συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα της σημερινής Ευρώπης. Έχει βρει έναν τρόπο να βολευτεί στο «πρόγραμμα», εφαρμόζοντάς το κατά το δοκούν, κοινώς λεηλατώντας τον κοινωνικό πλούτο με φόρους και εισφορές χωρίς ανταπόδοση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως εξακολουθεί να τον στενεύει με τους θεσμούς της.

Ο κ. Γεωργιάδης έχει δίκιο όταν προσάπτει στην ευρωπαϊκή ηγεσία ότι έχει βρει την ησυχία της στα οικονομικά της Ελλάδας και αδιαφορεί με τη διολίσθηση προς ένα καθεστώς τύπου Μαδούρο που εμείς τη ζούμε καθημερινά. Τη ζούμε στην εκπαίδευση, τη ζούμε στο αντάρτικο πόλεων αλά γκρέκα, τη ζούμε στην υπονόμευση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μεγάλης όπως το Ελληνικό και οι Σκουριές, μικρής όπως το μικρομάγαζο που κλείνει γιατί δεν μπορεί να πληρώσει τις εισφορές στους ληστές του ΟΑΕΕ. Τη ζούμε με τις προσπάθειες ελέγχου της ενημέρωσης, τη ζούμε και με το κοινωνικό μέρισμα . Τι υπέροχη έκφραση! Δεν είναι μόνον μέρισμα, είναι και κοινωνικό επιπλέον. Όχι σαν αυτά που μοιράζουν οι κακοδαίμονες εταιρείες στους μετόχους τους. Εδώ μιλάμε για διάγγελμα κοτζάμ πρωθυπουργού. Λες και έλυσε το Κυπριακό.

Και η ελληνική ψυχή χαίρεται και αγαλλιάται. Η κακή Ευρώπη μας βάζει φόρους, όμως ο πονόψυχος δικός μας ρωτάει τον Καρανίκα τι του περίσσεψε και μας το μοιράζει για να κάνουμε Χριστούγεννα. Προσπαθώ να φαντασθώ το εξώφυλλο του Charlie Hebdo αν γινόταν κάτι τέτοιο στη Γαλλία.

Ας μη γελιόμαστε. Η Αδριατική μεγάλωσε επικίνδυνα, πάει να συνδεθεί με το ρήγμα της Ανατολίας. Η απόσταση που μας χωρίζει απ’ την υπόλοιπη Ευρώπη, κοινωνικά, ψυχολογικά, θεσμικά και πολιτικά μεγαλώνει ημέρα με την ημέρα.

 

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Τάκη Θεοδωρόπουλου, 15/11/2017]

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΜΟΔΑ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΤΕΜΟΝΤΕ…

Όσοι ταξιδέψαμε φέτος μέσα στη χώρα διαπιστώσαμε το ίδιο. Παντού, ακόμη και σε απομακρυσμένα σημεία, υπήρχαν ταξιδιώτες απ’ όλο τον κόσμο. Εντύπωση μου προξένησε η συνεχής ροή οχημάτων από το βόρειο πέρασμα των συνόρων στον Προμαχώνα. Η Ελλάδα είναι στα πρωτοσέλιδα των διεθνών MME, αλλά με θετικά σχόλια αυτή τη φορά. Το βραβείο του Conde Nast Traveller για το 2017 κερδίζουν τα ελληνικά νησιά. Όλοι θέλουν να την επισκεφτούν. Η συγκυρία λειτουργεί υπέρ της. Είναι ξανά στη μόδα. Μετά από 7 χρόνια μιζέριας, πήραμε μια μικρή δόση αισιοδοξίας.

Επιστρέφοντας, ο κόσμος γύρω μας άρχισε να επιταχύνει ξανά. O Elon Musk σχεδιάζει το μέλλον μας. Το νέο iphone Χ ανοίγει καινούργιους δρόμους. Και εδώ τι γίνεται;  Μην ανησυχείτε, μας απασχολούν ανάλογα “σημαντικά” θέματα.

Μετά την ψυχιατρικού ενδιαφέροντος συζήτηση αν ο Αδόλφος ήταν κακός και ο Στάλιν καλός- ρωτήστε τους Πολωνούς, αυτοί ξέρουν– για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε ότι η χώρα κατοικείται από «περιβαλλοντολόγους». 0 μπούφος φοβάται τις ανεμογεννήτριες στην Εύβοια. Οι κορμοράνοι κάνουν φωλιές στα μπάζα του Βοτανικού. Πάμε για πικνίκ στα πυκνά δάση στο Ελληνικό. Το σεληνιακό τοπίο του λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα δεν ενοχλεί τους la carte «οικολόγους». Ευαίσθητοι για το περιβάλλον, με τις χωματερές δίπλα στα χωριό τους. Πολιτικές πομφόλυγες οι οποίες μαύρισαν από την πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού. Σε συνδυασμό με όλα αυτά, κρατικοδίαιτοι γραφειοκράτες και αρχαιολόγοι αποφασίζουν αν και εφόσον θα αναπτυχθεί η χώρα. Το Ελντοράντο των fake news. Το συντομότερο ανέκδοτο… «Grinvest».

Μετρίως μέτριοι κυριαρχούν και παραφράζοντας τον στίχο «όλα τριγύρω αλλάζουνε, στην Ελλάδα όλα τα ίδια μένουν…».

 

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡ_MANCODE, του Απόστολου Κοτσάμπαση, 01/10/2017]

ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ας το δούμε ως θέαμα. Διότι, για πολλούς, το καλοκαίρι μπορεί να ήταν χαμηλότονο, ο Σεπτέμβριος ωστόσο μας επεφύλασσε υπερπαραγωγή. Το πρόγραμμα άνοιξε με επιδείξεις κομματικής γυμναστικής για την επένδυση της Eldorado Gold, με υπόκρουση τσακίδια και κατάρες που, τελικά, εξελίχθηκε σε κρεσέντο κυβιστήσεων. Παράλληλα, η πετρελαιοκηλίδα που άρχισε να βολτάρει στις ακτές του Σαρωνικού ανέδειξε σε κορυφαίο πρωταγωνιστή του κυβερνητικού επικοινωνιακού ακατάληπτου τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, ενώ από δίπλα τρολάρει και γουστάρει ο Σαντορινιός. Αμάν Πέτρολ, που τραγουδούσε και η Αζντα Πεκάν – τώρα και με τη φιλική συμμετοχή του Γιάννη Τσιρώνη. Και ύστερα ήρθαν τα μιούζικαλ. Τι Λονδίνο, τι Ρολς Ρόις, τι Μπάρμπι σε νέους ρόλους, τι καζίνα, τι κόκκινα φουστάνια, εκείνα που την κάνουν να μοιάζει πυρκαγιά. Το λανγκάζ της Αλέξις Κάρινγκτον από τη «Δυναστεία» σε ολική επαναφορά και ένα τακούνι που κυνηγάει να (μην) πατήσει αργυρώνητα σκουλήκια. Για ιντερμέδια, οι startups υπό διωγμό, ο Λυμπερόπουλος του ΣΑΤΑ εκτός από κόμμα άλλαξε και χρωμοσαμπουάν, με τα μαργαριτάρια του Πρωθυπουργού κάνεις πλέον το στέμμα των Ινδιών, ενώ ένα σύνθημα πλανάται πάνω από τη χώρα: «Η αξιολόγηση είναι μια απάτη, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Όλα αυτά σε λιγότερο από έναν μήνα. Και απέναντι, μια μεγαλόστομη και ίσως γι’ αυτό αναποτελεσματική, αξιωματική αντιπολίτευση και μια Κεντροαριστερά εγκλωβισμένη στην ομφαλοσκόπησή της.

Κι εμείς αυτό το ανεχόμαστε; Καλά θα ήταν! Η ανοχή προϋποθέτει την παραδοχή ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι αυτό που θα ήθελες να συμβεί. Πολύ φοβάμαι ότι, εθισμένοι πλέον στην τοξικότητα, την παρακολουθούμε ως θέαμα, χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι, αμέτοχοι και συμμέτοχοι, γινόμαστε μέρος της. Και μας τραβάει, σαν ρούφουλας, στον πάτο.

 

[ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, της Πέπης Ραγκούση, 29/9/2017]

ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΟΜΙΛΙΑ: «ΕΘΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΤΟΝ ΤΖΟΓΟ, ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ & ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ»

Το Επιμελητήριο Χαλκιδικής, σε συνεργασία με το Κέντρο Υποστήριξης Εξαρτημένων Ατόμων «ΟΑΣΙΣ» και τον Εμπορικό Σύλλογο Πολυγύρου, διοργάνωσαν εκδήλωση – ομιλία με θέμα «Εθισμός και απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, τον τζόγο, το αλκοόλ & το διαδίκτυο» στο Συνεδριακό Κέντρο του Επιμελητηρίου στον Πολύγυρο, το απόγευμα της Τετάρτης 17 Μαΐου 2017.

Η ενημερωτική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκστρατείας της ΟΑΣΙΣ για την απεξάρτηση και τον εθισμό στην Βόρειο Ελλάδα, λίγες ημέρες πριν την παγκόσμια ημέρα των ναρκωτικών και την έναρξη της τουριστικής περιόδου στον νομό Χαλκιδικής.

Την εκδήλωση προλόγισε ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Χαλκιδικής κος Γκιλής Γεώργιος, ο οποίος αφού καλωσόρισε τους παρευρισκομένους, αναφέρθηκε και στην κοινωνική δράση που αναπτύσσει το Επιμελητήριο, που στηρίζει όχι μόνο τον επαγγελματικό και τον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά και την τοπική μας κοινωνία, με δράσεις που υλοποιεί η διοίκησή του.

Το λόγο ανάλαβε στη συνέχεια ο κύριος ομιλητής της εκδήλωσης, ο πρόεδρος και ο σύμβουλος Απεξάρτησης κος Δαμιανός Δουίτσης που αφού αναφέρθηκε για τους ειδικούς σκοπούς, τις αρχές και τις δραστηριότητες της «ΟΑΣΙΣ», επικεντρώθηκε κυρίως στα θέματα που απασχολούν μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στο καυτό θέμα της εξάρτησης από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τον τζόγο και το διαδίκτυο.

Η βοήθεια και η υποστήριξη από το οικείο περιβάλλον, η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους (εξαρτημένους) , η αναίρεση της παθητικότητας και ο συνεχείς προσωπικός τους αγώνας είναι οι τρόποι για την απεξάρτηση τους.

Η οικογένεια, σύμφωνα με τον κο Δουίτση, είναι εκείνη που πρέπει πρωτίστως να διαγνώσει την αποκλίνουσα συμπεριφορά των παιδιών της όταν εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα, και οφείλει να δραστηριοποιηθεί άμεσα για την αντιμετώπιση της κατάστασης, ζητώντας βοήθεια από ειδικούς αν δεν μπορεί να την χειριστεί από μόνη της .

Το λόγο πήραν στη συνέχεια πρώην εξαρτημένα άτομα , εθελοντές της «ΟΑΣΙΣ», που μετέφεραν τις προσωπικές τους εμπειρίες από την εξάρτηση τους και την προσπάθεια απεξάρτησής τους.

Στην διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκαν videos για την επίδραση του αλκοόλ στην οδήγηση, ενώ υπήρξε συνεχής διάλογος μεταξύ των ομιλητών και των παρευρισκομένων, που στην πλειονότητά τους ήταν γονείς.

Την εκδήλωση έκλεισε η χορωδία Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής, που με τα τραγούδια της έδωσε μια χαρούμενη νότα και ένα μήνυμα αισιοδοξίας, για την συνέχιση της προσπάθειας που καταβάλλουν τα εξαρτημένα άτομα και οι οικογένειές τους.

[ΠΗΓΗ: http://aetoshal.blogspot.gr/, 18/5/2017]

ΦΙΕΣΤΑ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

unnamedΣε μια πραγματική φιέστα ανθρωπιάς και αθλητισμού εξελίχθηκε η φιλανθρωπική οργάνωση που διοργάνωσαν εταιρείες του ιδιωτικού τομέα όπως η «Μηχανικοί Μελετών & Εφαρμογών Α.Ε». (DAE – Desigh & Application Engineers), που είχε την ιδέα και οι Ελληνικός Χρυσός, η Lykomitros Steel, η Viodomi Constructions S.A., η Anagnostou Technical Engineering Constructions, η Conic και άλλες που συμπαραστάθηκαν ως χορηγοί και βοήθησαν στην επιτυχημένη υλοποίησή της. Βέβαια χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του Συλλόγου Παλαίμαχων Αθλητών Καλαθοσφαίρισης Ελλάδος (ΣΠΑΚΕ), δεν θα ήταν δυνατή η διεξαγωγή της εκδήλωσης.spake-mihe-03

Το Δημοτικό Γυμναστήριο Αμαρουσίου ήταν σχεδόν κατάμεστο από τις 12 το μεσημέρι, αφού πλήθος κόσμου έσπευσε να υποστηρίξει την εκδήλωση.

Στην αρχή σε έναν αγώνα επίδειξης του συλλόγου Ο.Φ.Η. Ηρακλείου, μικρά παιδιά του δημοτικού μας γέμισαν ελπίδες για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ.

spake-mihe-02

Στη συνέχεια οι εκπρόσωποι των διοργανωτριών εταιρειών, άνθρωποι από τους ευεργετούμενους φορείς και κάποιοι επίσημοι, είπαν λίγα λόγια για την εκδήλωση και κυρίως για το έργο των ιδρυμάτων στα οποία θα διοχετευθεί το ποσό που συγκεντρώθηκε από τους χορηγούς, δηλαδή το Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Η Σωτηρία», το Ταμείο Αλληλεγγύης Δ. Αμαρουσίου, η Μητρόπολη Ν. Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου & Χαλκηδόνος, και ο Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Ιεράς Μονής Δουραχάνης Ιωαννίνων.unnamed1

Εκτός από τον Αντιπρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», κ. Δημήτρη Δημητριάδη, την εκδήλωση χαιρέτησαν ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας «Μηχανικοί Μελετών και Εφαρμογών», κ. Χρήστος Γκολογιάννης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος, Γαβριήλ, ο Δήμαρχος Αμαρουσίου, κ. Γιώργος Πατούλης, ο, η κα Ζέπου Ελένη, Εκπρόσωπος Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου «Άνθος», Μονής Ντουραχάνη Ιωαννίνων, και ο ιατρός κ. Κώστας Συρίγος, εκπρόσωπος του Νοσοκομείου «Σωτηρία».unnamed

Ακολούθησαν βραβεύσεις σε διακεκριμένους καλεσμένους, όπως Μητροπολίτης Ν. Ιωνίας- Φιλαδέλφειας και Χαλκηδόνας κ. Γαβριήλ, ο διευθυντή της Παθολογικής και Ογκολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Σωτηρία», καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Συρίγος, ο ΣΠΑΚΕ στο πρόσωπο του προπονητή Μιχάλη Κυρίτση, και οι μπασκετμπολίστες Δημ. Παπανικολάου και Φ. Αλβέρτης (ο οποίος δεν κατάφερε να παραστεί).unnamed2

Και φτάσαμε στο κυρίως… μενού της εκδήλωσης: Τον αγώνα μπάσκετ μεταξύ των παλαίμαχων και της ομάδας των μηχανικών και εργαζόμενων της DAE.

Οι μηχανικοί είχαν μια πλήρη ομάδα: Κρίκος Στέλιος, Γκολογιάννης Χρήστος, Τσικουράκης Γιώργος, Γλύκαντζης Βασίλης, Ευαγγέλου Αποστόλης, Γκολογιάννης Παύλος, Γατέας Κωνσταντίνος, Αγγελόπουλος Γιάννης, Δεκόλης Γιώργος, Γκολογιάννης Βασίλης, Νιωτάκης Αλέξανδρος, Παπαδόπουλος Τάσος, Αθανασιάδης Νίκος, Έξαρχος Δημήτρης, Ζωίδης Γρηγόρης, Τσαμκόσογλου Βασίλης και προπονητής ο Νίκος Ψυχογιός

Από τους παλαίμαχους πολλά τα γνωστά ονόματα: Αγιασωτέλης Γιώργος, Ανδρίτσος Λιβέρης, Αντωνίου Οδυσσέας, Γεωργικόπουλος Γιάννης, Κορωναίος Τάκης, Λοβέρδος Ανδρέας, Παπανικολάου Δημήτρης, Σγουρός Γιάννης, Σταυρακόπουλος Τζανής, Τσαρτσαρής Κώστας. Παλαίμαχοι και το τρίο των διαιτητών: Δουβής Σταύρος, Ζαβλανός Νίκος, Παπαδημητρίου Νίκος.

Ο αγώνας, χωρίς άγχος για τη νίκη χάρισε πλούσιο θέαμα στους τυχερούς που παρευρέθηκαν στο Μαρούσι και απέσπασε δυνατά χειροκροτήματα σε κάθε φάση. Ήταν μια αναμέτρηση της εμπειρίας με την νεανική ορμή. Για την ιστορία νίκησε η ομάδα των παλαίμαχων με τελικό σκορ 76-49, αλλά ειλικρινά κανείς δεν έδωσε σημασία στο αποτέλεσμα. Σε αυτόν τον αγώνα νικητές ήταν η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και το αθλητικό πνεύμα.

Σημασία έχει πως η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί κάλλιστα να συμβάλλει στο να απαλύνουμε τον ανθρώπινο πόνο και να συνδράμουμε τον συνάνθρωπο που το έχει ανάγκη. Θα σταθώ σε αυτό που είπε ο διευθύνων Σύμβουλος της «Μηχανικοί Μελετών & Εφαρμογών Α.Ε». (DAE – Desigh & Application Engineers) κ. Χρήστος Γκολογιάννης, κατά τον χαιρετισμό του. Στο ότι μπορεί αυτή τη στιγμή η εταιρεία και διατηρεί 50 μηχανικούς και εργαζόμενους, οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στον κύκλο εργασιών που απέκτησε λόγω των έργων της επένδυσης στην Χαλκιδική. Ένα γεγονός που επιβεβαιώνει το ότι χωρίς επενδύσεις η ανάπτυξη παραμένει όνειρο θερινής νυκτός.

Ευχόμαστε να επαναληφθούν τέτοιου είδους φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και να υπάρχουν υγιείς ελληνικές εταιρείες οι οποίες φυσικά θα μπορούν να παίζουν το ρόλο του χορηγού. ΝΑ επαναλάβουμε αυτό που τόνιζε η αφίσα που κυκλοφόρησε για την διοργάνωση, «Άνθρωπος γεννιέσαι. Η ανθρωπιά είναι επιλογή»!

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ 1.000 ΑΡΙΣΤΟΙ;

s4_020417_dhmosio-thumb-largeΗ ιδέα είναι απλή. Αφού έχουν όλα πια δοκιμαστεί, αφού ο μεγάλος ασθενής δεν ανταποκρίνεται σε καμία αγωγή, τι μένει; Η μεταμόσχευση. Και δη η μεταμόσχευση εγκεφάλου.

Ο ασθενής είναι βέβαια το ελληνικό κράτος, που επτά χρόνια τώρα αποδεικνύεται ανεπίδεκτο μεταρρύθμισης. Το μόσχευμα που θα έσπαγε τον φαύλο κύκλο θα μπορούσε να είναι οι Έλληνες της διασποράς. Της νέας διασποράς. Με την κατάρτιση και την εμπειρία που έχουν αποκτήσει σε διεθνείς οργανισμούς, πανεπιστήμια και επιχειρήσεις του εξωτερικού, θα μπορούσαν να αποτελέσουν δύναμη αναζωογόνησης των ελληνικών θεσμών. Αρκεί κατ’ αρχήν να τους δινόταν το κίνητρο.

Κάπως έτσι το συνέλαβαν οι ερευνητές του Ινστιτούτου Max Planck της Χαϊδελβέργης, ο Armin von Bogdandy και ο Μιχάλης Ιωαννίδης. Η φόρμουλα που κατέστρωσαν προβλέπει τη «στρατολόγηση» στελεχών για την ελληνική διοίκηση και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσω της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι Βρυξέλλες, με τις διαδικασίες πρόσληψης και αξιολόγησης προσωπικού που έχουν αναπτύξει, θα επιλέξουν 500 με 1.000 στελέχη, αποκλειστικώς Έλληνες, για θέσεις-κλειδιά στο ελληνικό κράτος. Ο διαγωνισμός θα είναι ανοικτός στους Έλληνες που εργάζονται στην Ελλάδα. Πρωτίστως όμως θα στοχεύει στην παλιννόστηση του ταλέντου που έχει μεταναστεύσει. Δηλαδή στην προσέλκυση ανθρώπων που, αν και εξοικειωμένοι με την ελληνική πραγματικότητα, δεν έχουν συνάφεια με την εγχώρια διοικητική και πολιτική κουλτούρα. Οι Βρυξέλλες δεν θα τους προσλάβουν μόνο. Θα αναλάβουν, σύμφωνα με την πρόταση, και τη μισθοδοσία τους.

Δομικά προβλήματα

Η ιδέα ακούγεται όντως απλή, αλλά εγείρει σοβαρές ενστάσεις που δεν περιορίζονται μόνο στις προφανείς νομικές και πρακτικές δυσκολίες. Αμφισβητούν και το ίδιο το σκεπτικό της. Αμφισβητούν το κατά πόσον μπορεί να αποδώσει η εγκατάσταση μιας ελίτ στην κορυφή της διοίκησης, χωρίς να έχει αλλάξει το σώμα της διοίκησης. Τι θα καταφέρουν τα πρόσωπα, αν δεν έχουν πρώτα σπάσει οι συστημικές αγκυλώσεις;

«Η ελληνική διοίκηση δεν έχει οργανογράμματα. Εχει ανάποδη πυραμίδα – πολλά αφεντικά και λίγους υπαλλήλους. Είναι μεξικανικός στρατός», λέει στέλεχος που συμμετείχε στην Task Force της Κομισιόν, της ομάδας υπό τον Χορστ Ράιχενμπαχ που από το 2011 μέχρι τον Ιούνιο του 2015 συνεργάστηκε με τις ελληνικές αρχές για να προωθήσει διαρθρωτικές αλλαγές. «Ακόμη κι αν φέρεις 500 ανθρώπους, 500 διαμάντια, θα είναι σαν να τα πετάς στη λάσπη», επισημαίνει η ίδια πηγή.

Με τις διαπιστώσεις για τα δομικά προβλήματα της διοίκησης συμφωνεί και ένας από τους εμπνευστές της, ο Μιχάλης Ιωαννίδης. Στα 33 του, ο ερευνητής του Max Planck δεν έχει εργαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο εξωτερικό και εργάζεται έκτοτε στη Γερμανία. Περιπτώσεις σαν τη δική του αντιπροσωπεύουν το συνεχώς διευρυνόμενο αρνητικό ισοζύγιο ανθρώπινου δυναμικού μεταξύ ευρωπαϊκού Βορρά και ευρωπαϊκού Νότου. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επωφεληθεί από τις επενδύσεις της σε ανθρώπινο κεφάλαιο. Χρειάζεται επειγόντως καταρτισμένο προσωπικό, αλλά δεν μπορεί να το κρατήσει. Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, «η πρότασή μας έχει και τη λογική ότι η Ε.Ε. καλείται να φέρει κάποιους πίσω, ως αντίμετρο στο brain drain». Πεντακόσιοι είναι, βέβαια, λίγοι. Αλλά «από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή», λέει.

[ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr , του Μιχάλη Τσιντσινή, 2/4/2017]

Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΤΩΡΑ!

170212192344901Η Ε.Ε. δεν μπορεί να περιμένει τις εκλογές στα κράτη – μέλη, ούτε καν στα μεγάλα κράτη που αποτελούν την ατμομηχανή της ευρωπαϊκής ιδέας, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Ούτε μπορεί να περιμένει την ομοθυμία, ούτε και την ομοφωνία, εκτός από αδύνατο δεν θα ήταν και δημοκρατικό. Τώρα είναι η μεγάλη στιγμή να κατατεθεί το μεγάλο σχέδιο για τη μεγάλη Ευρώπη. Οι επικείμενες εκλογές σε ορισμένες χώρες θα συνιστούν μια ευκαιρία επιβεβαίωσης της αξίας του σχεδίου και δημοκρατικής του νομιμοποίησης.

Κυρίαρχη είναι η άποψη, ειδικώς μεταξύ των φοβισμένων για την επανεκλογή τους πολιτικών στα κράτη και την ακαδημαϊκή ορθοδοξία που τους στηρίζει, ότι ένα φεντεραλιστικό σχέδιο δεν μπορεί να συναντήσει λαϊκή υποστήριξη προτού να αντιμετωπισθεί η οικονομική κρίση. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Όσο η ΕΕ παραμένει πολιτικά ασύνδετη ή σε εκκρεμότητα, οι πολιτικοί στα κράτη (και όχι μόνον οι δημαγωγοί) οι οποίοι είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για τη δημιουργία του προβλήματος θα μεταθέτουν την ευθύνη στην ΕΕ και η ευρωπαϊκή οικονομία θα επιδεινώνεται, θα υποχωρεί μπροστά στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, που με την εκλογή Τραμπ εντείνεται ακόμη περισσότερο.

Αν δώσουμε την εντύπωση, σ’ εκείνους τους πολίτες που αρνούνται να πιστέψουν ότι ο κόσμος άλλαξε, που δεν θέλουν ν’ αλλάξουν ποτέ οι ίδιοι και που φαντασιώνονται ένα ένδοξο και ιδανικό εθνικό παρελθόν ως λύση, ότι μπορούν να διαπραγματεύονται οικονομικά την ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση, τότε θα διαπραγματεύονται αιωνίως και δεν πρόκειται ποτέ ούτε πολιτική ένωση, ούτε οικονομική ανάκαμψη να συμβούν. Το κοινό μας είναι όλοι οι Ευρωπαίοι, αλλά το ειδικό κοινό μας, η ευρεία συμμαχία μας, είναι οι καθαρές πλειοψηφίες στα περισσότερα κράτη και τα σφυρηλατημένα μειοψηφικά μέτωπα του ΝΑΙ των δημοψηφισμάτων στο Ην. Βασίλειο, την Ελλάδα και την Ιταλία, καθώς και οι γεμάτες πλατείες και δρόμοι στην Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, γιατί όχι και στην Ουκρανία που αν και μη μέλος προσβλέπει πολλά από μια πολιτικά ενωμένη ΕΕ. Οι υποστηρικτές της ενωμένης Ευρώπης δεν είναι πλέον απαθώς θετικοί, οι αντίπαλοι της ήταν πάντοτε αντίπαλοι.

Οι ομοσπονδίες διέπονται από την αρχή της επικουρικότητας, που εκκινεί από την αφετηρία ότι ο καθένας είναι ελεύθερος αλλά και υπεύθυνος για την ευημερία και για τα προβλήματα του, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στο πλησιέστερο προς τον πολίτη επίπεδο και ότι δεν πρέπει κάτι να γίνεται από ευρύτερους και πιο σύνθετους οργανισμούς, εφόσον μπορεί να γίνεται εξίσου καλά από μικρότερους και απλούστερους. Ένα ζήτημα αναλαμβάνεται από τον μεγαλύτερο οργανισμό μόνον εάν και στον βαθμό που οι στόχοι της δράσης είναι αδύνατο να επιτευχθούν επαρκώς από τις συνιστώσες, πολίτες, δήμους, κράτη και μπορούν συνεπώς, λόγω των διαστάσεων ή των αποτελεσμάτων τους, να επιτευχθούν καλύτερα σε αυτό το μεγαλύτερο επίπεδο. Κάθε ανώτερο επίπεδο εκδηλώνει οικονομική και κοινωνική αλληλεγγύη στις συνιστώσες του, χωρίς όμως να μετατίθεται σε αυτό η ευθύνη της ευημερίας τους.

Εξασφαλίζει την ελάχιστη απαραίτητη ενότητα, ώστε να διαφυλάσσεται η διαφορετικότητα, ταυτότητα και συμφέροντα των μερών. Δημιουργεί κάθε απαραίτητη κοινή υποδομή για την ελεύθερη εκδίπλωση της πρωτοβουλίας όλων. Βοηθά (εξ’ ου και επικουρικότητα), δεν υποκαθιστά, δημιουργώντας ένα γραφειοκρατικό υπερ-κράτος, προσφέρει μια πλατφόρμα ελάχιστης αλληλεγγύης.

Τέλος, η επίτευξη αποτελεσμάτων στην οικονομική ανάκαμψη ακόμη κι αν υπήρχε κοινή οικονομική πολιτική, απαιτεί αρκετό χρόνο που η ΕΕ τώρα δεν έχει. Επιπλέον με τη φήμη που έβγαλαν τα δημοψηφίσματα τα τελευταία χρόνια φαίνονται σε όλους τους φοβισμένους πολιτικούς σαν αξεπέραστα βουνά.

Ο φεντεραλισμός δεν είναι οικονομική ιδεολογία, είναι πολιτική ιδεολογία και πιο συγκεκριμένα πρόταση πολιτειακής οργάνωσης, που υπερβαίνει για πάντα τους εθνικούς εγωϊσμούς και διαιρέσεις, ενταφιάζει τους πολέμους και δημιουργεί μια νέα πολιτική κοινότητα, με ένα Σύνταγμα, με δημοκρατικό τρόπο και με δημοκρατικό περιεχόμενο.

Το μεγάλο σχέδιο για τη μεγάλη Ευρώπη πρέπει να είναι μικρό και σαφές.  Αυτό που χρειάζεται τώρα να προτείνει μια ομάδα κρατών μαζί με τη Γαλλία (που διαθέτει το πολιτικό βάρος) και τη Γερμανία (που διαθέτει την οικονομική δύναμη), στην έκτακτη σύνοδο της 25ης Μαρτίου στη Ρώμη για το μέλλον της Ευρώπης, είναι τρία καθοριστικά βήματα:

Μια οικονομική κυβέρνηση για τις χώρες με νόμισμα το Ευρώ (πλήρης τραπεζική ένωση, κοινή βάση φορολογίας, ταμείο απόσβεσης χρέους, Υπουργός Οικονομίας, αξιόλογος προϋπολογισμός με επενδυτικό πρόγραμμα)

Μια κοινή εξωτερική πολιτική και μια κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας, που να εξασφαλίζει τόσο τα ευρωπαϊκά σύνορα όσο και την εσωτερική τάξη από ασύμμετρες απειλές.

Τη σύγκληση μιας Συνέλευσης (Convention) από εκπροσώπους των εθνικών Κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που θα υποβάλλει ένα σχέδιο Συντάγματος μιας Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, το οποίο θα υποβληθεί στην κρίση των πολιτών που θα κληθούν να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους στις Ευρωεκλογές του Μαίου 2019.

Όταν ένας αριθμός κρατών υιοθετήσει το Σύνταγμα, αυτό θα τεθεί σε ισχύ. Στο σχέδιο θα μπορούν να γίνουν δεκτά τα κράτη με νόμισμα το Ευρώ, ενώ όσα δεν επιθυμούν ή δεν γίνουν αρχικώς δεκτά, καθώς και τα κράτη εκτός Ευρώ, θα μπορούν να προσχωρήσουν στο μέλλον. Θα έχει τεράστια πολιτική σημασία να περιληφθούν στο σχέδιο εξαρχής κράτη που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερη οικονομική δυσκολία, ώστε να μην σταλεί το λάθος μήνυμα ότι πρόκειται για μια ένωση ελίτ.

Για την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου, θα χρειασθεί η ευρωπαϊκή διοίκηση να μετασχηματισθεί στην εκτελεστική του μηχανή. Οι φεντεραλιστές και πολίτες υπάλληλοι να βρεθούν στις θέσεις ευθύνης, με τον ίδιο ενθουσιασμό που επικρατούσε κατά την πρώτη δεκαετία από την ίδρυση των Ε.Κ., τώρα χρειαζόμαστε πεπεισμένους υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ιδέας, της κοινής πορείας.

Ο φεντεραλισμός δεν μπορεί να είναι όμηρος της οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να καταστήσουμε την κρίση όμηρο του φεντεραλισμού. Μια ευρωπαϊκή δημοκρατία ενώ δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, ωστόσο μπορεί να έχει θετική συμβολή στην αντιμετώπιση του με σύμμαχο τον χρόνο. Η έλλειψη μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε συμβολή στην αντιμετώπιση του.

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr, του Νίκου Γιαννή*, 13/02/2017]

[*Ο Νίκος Γιαννής είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ένωσης Ευρωπαίων Φεντεραλιστών, Διδάκτωρ Ευρωπαϊκών Σπουδών και ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Έκφρασης, εργάζεται στον τομέα της διαχείρισης γνώσης για την αναπτυξιακή βοήθειας στις Βρυξέλλες].

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ, ΕΜΕΙΣ… ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ!

cd413-britain_largeΟ κόσμος αλλάζει. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται κινδυνεύουν να βρεθούν όχι απλώς στο περιθώριο, αλλά να αποτελέσουν και θύματα των επερχόμενων αλλαγών. Και αυτό αφορά σε μεγάλο βαθμό την Ελλάδα. Με την ανάληψη της διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ, δρομολογούνται ιστορικές ανατροπές οι οποίες προφανώς θα προκαλέσουν αναταράξεις και δομικές αλλαγές στις υπάρχουσες οικονομικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες.

Είναι μάλλον σαφές, αν διαβάσει κανείς προσεκτικά και τη ρητορική Τραμπ για τις σχέσεις ΗΠΑ – Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τις προθέσεις του παραδοσιακού συμμάχου των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας σε ό,τι αφορά τον χειρισμό του brexit, ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός νέου παγκόσμιου εμπορικού και οικονομικού πολέμου. Επεισόδια και αψιμαχίες έχουν ήδη καταγραφεί και επί Ομπάμα, όπως για παράδειγμα τα στοιχεία που ήρθαν στο προσκήνιο από την άλλη άκρη του Ατλαντικού για την παρασκηνιακή δράση ή τα προβλήματα ή τα… φάουλ μεγάλων Γερμανικών κυρίως επιχειρηματικών ομίλων.

Ωστόσο, η νέα εποχή που εγκαινιάζεται μέσω Τραμπ στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν αναμένεται να καταστήσει την επερχόμενη ρήξη ιδιαιτέρως σαφή. Η μέχρι στιγμής πορεία των πραγμάτων δείχνει ότι ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία και Ρωσία, για διαφορετικούς λόγους και μέσα από διαφορετικά άλλοτε συγκλίνοντα και άλλοτε αποκλίνοντα συμφέροντα, τείνουν να δομήσουν ένα άτυπο προς το παρόν “μέτωπο” απέναντι στην Ευρωπαϊκή πολιτική όπως αυτή εκφράζεται σήμερα μέσα από τον πλήρη σχεδόν έλεγχο του Βερολίνου.

Σε αυτό το σκηνικό πρέπει να συνεκτιμηθούν και οι εκλογικές διαδικασίες σε αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα στο 2017, αρχής γενομένης από την Ολλανδία και στη συνέχεια με τις ναυαρχίδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γαλλία και Γερμανία. Εκλογές οι οποίες θεωρείται από αρκετά πιθανό ως σχεδόν βέβαιο ότι θα αναδιαμορφώσουν πολιτικές ισορροπίες στις χώρες αυτές. Λιγότερο ή περισσότερο. Και πιθανώς θα αναδείξουν ευρωσκεπτικιστικές και πιο… αντισυστημικές τάσεις.

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι σαφές ότι θα αντιμετωπίσει μεγάλες δοκιμασίες. Και μέσα στο πλαίσιο αυτό θα δοκιμαστεί και η περίφημη “αλληλεγγύη” αλλά και οι διακρατικές σχέσεις. Αλλά πάνω από όλα θα δοκιμαστεί η ίδια η συνοχή του ευρώ ως ενιαίου νομίσματος. Και εμείς τι κάνουμε; Πώς πορευόμαστε μέσα σε αυτές τις επερχόμενες κοσμοϊστορικές αλλαγές; Δυστυχώς χωρίς κανέναν προγραμματισμό, χωρίς κανένα σχέδιο. Ο χρόνος να περνάει… Ναι αλλά ο διαθέσιμος χρόνος πέρασε. Από εδώ και πέρα κάθε μέρα είναι πολύτιμη.

Και η χώρα, αντί να ενισχύει την οικονομική και παραγωγική της βάση, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάθε πιθανή εξέλιξη, τι κάνει; Αποδομεί ό,τι έχει απομείνει. Μέσα από υπερφορολόγηση, χαράτσια, εχθρική πολιτική προς επιχειρήσεις και επενδύσεις. Επιλέγει ένα οικονομικό μείγμα το οποίο προκαλεί έναν φαύλο κύκλο πραγματικής ύφεσης, προκειμένου να μην προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, περικοπές δαπανών, εξορθολογισμό του δημόσιου, περικοπή της δαπάνης μισθοδοσίας στον ευρύτερο δημόσιο όπου δεν έχει… “ακουμπήσει κανείς και των συντάξεων (όχι οριζόντια δραματική περικοπή, αλλά απονομή δικαιοσύνης, όπως πχ με τις πρόωρες συντάξεις).

Και αν ακόμη και οι αριθμοί λογιστικά δείχνουν ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα αποδίδει, στην ουσία αυτό συνδυάζεται με την θυσία της αγοράς και της πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης, καθώς και την φτωχοποίηση της κοινωνίας. Η πολιτική που ακολουθείται, δεν μπορεί σε κανένα σενάριο να οδηγήσει σε ευημερία ή ανάπτυξη έστω και σε πολύ βάθος χρόνου. Ανεξαρτήτως εξελίξεων. Και φυσικά, αν η μοίρα το φέρει έτσι ώστε να βρεθεί η χώρα στη δίνη μίας ενδεχόμενης επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, είτε ως εθνική επιλογή είτε ως συνέπεια του οικονομικού και νομισματικού πολέμου, θα είναι εντελώς απροστάτευτη και ανίσχυρη. Χωρίς ανάπτυξη,. Χωρίς παραγωγική βάση, χωρίς επιχειρηματικότητα, χωρίς τραπεζικό σύστημα.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτές είναι οι πραγματικές προκλήσεις και οι πραγματικοί κίνδυνοι στα χρόνια που έρχονται και σε αυτά τα διλήμματα θα πρέπει να βρει απαντήσεις και λύσεις και ο πολιτικός κόσμος. Δεν αρκεί η διαχείριση. Θα απαιτηθούν όραμα και ρηξικέλευθες δράσεις.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, 18/01/2017]

ΤΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ 2017…

170104183218696Τελικά, ανασκοπώντας το σωτήριον έτος 2016, διαπιστώνω πως για τους Έλληνες ήταν ένα έτος γκρίνιας… Η γκρίνια ήταν σε πρώτη γραμμή. Δυσαρεστημένοι με την κυβέρνηση, με την αντιπολίτευση, με τους δανειστές, με την έλλειψη προοπτικών, με την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής –που συνεπάγεται η συνεχιζόμενη κρίση της ελληνικής οικονομίας–, δεν κάναμε τίποτε άλλο από το να γκρινιάζουμε και να μοιράζουμε ευθύνες αριστερά- δεξιά…

Με το ξεκίνημα του νέου χρόνου, έχοντας κατανοήσει πλέον (ελπίζω) το τι σημαίνει μνημόνιο και μνημονιακές υποχρεώσεις, και έχοντας νοιώσει βαθιά στο πετσί μας τις συνέπειες μιας μακρόχρονης κρίσης, καλό θα ήταν να κοιτάξουμε και τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να μοιράζουμε ευθύνες για τη κατάντια μας δεξιά-αριστερά και από το να περιμένουμε την ελεημοσύνη και τη συμπάθεια των εκ Βρυξελλών ορμώμενων σωτήρων…

Η καραμέλα πως φταίμε εμείς που «ψηφίζουμε άχρηστους» πρέπει να σταματήσει κάποτε, διότι αν εξαιρέσεις την πανθομολογούμενη αδυναμία της σημερινής κυβέρνησης να διαχειριστεί τα της κρίσης, και τον Σόιμπλε να είχαμε υπουργό οικονομικών, και την κυβέρνηση Ομπάμα στου Μαξίμου, δεν θα ήταν και πολύ καλύτερη η κατάσταση. Και αυτό διότι –για να θυμηθούμε και λίγο την γκρίνια–, η σημερινή κρίση ήταν προδιαγεγραμμένη εδώ και πολύ-πολύ καιρό, και συγκεκριμένα από τότε που αρχίσαμε να καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε…

Ας μη συνεχίζουμε τη συζήτηση για να βρούμε ποιοι τελικά φταίνε αφού μαθηματικά θα μας οδηγήσει σε περισσότερη… γκρίνια! Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Και αλλαγή νοοτροπίας δεν είναι οι συγκεντρώσεις με αφίσες του Αντρέα και τον Ευαγγελόπουλο να τραγουδάει «θα τον τρελάνουμε τον ήλιο»… Μην επεκταθώ, καταλάβαμε όλοι…

Αλλαγή νοοτροπίας είναι να ψηφίζω αυτό που θα είναι το καλύτερο για τη χώρα και όχι με κριτήριο ποιο γνωστό βουλευτή θα έχω στο κυβερνών κόμμα. Ούτε για πείσμα ή συνήθεια, π.χ., «εγώ πάντα ψηφίζω αριστερά»… Δυστυχώς ή ευτυχώς οι καιροί του αμφιθέατρου, του Σαββόπουλου και του ταξικού αγώνα πέρασαν – όσο και αν το ΚΚΕ δεν το παραδέχεται… Είναι οξύμωρο σήμερα στην Ελλάδα του 2016 να μιλάμε για την «σκληρή και ανάλγητη εργοδοσία», όταν οι 4 στις 10 επιχειρήσεις έχουν κλείσει και οι εργοδότες αντιμετωπίζουν εξ ’ίσου μεγάλα προβλήματα με τους εργαζόμενους. (Και να μην ξεχνάμε πως ένας άνεργος μένει χωρίς δουλειά και αυτό είναι πολύ κακό. Ένας χρεωκοπημένος επιχειρηματίας πιθανότατα να μείνει και χωρίς σπίτι που το είχε βάλει εγγύηση στην τράπεζα και με ένα δυσθεώρητο κόκκινο δάνειο που θα τον ταλαιπωρεί κάποιες δεκαετίες – αν γλυτώσει τη φυλακή…).

Ας επανέρθουμε στην αλλαγή νοοτροπίας. Πρέπει να αλλάξει σαφέστατα λογική και το πολιτικό σύστημα, και δυστυχώς αυτό είναι ακόμα ποιο δύσκολο… Από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα οι λάθος κατευθύνσεις του συστήματος γιγαντώθηκαν. Και αυτό δεν παραξενεύει κανέναν, αφού το όνειρο κάθε Έλληνα ήταν (και τολμώ να πω είναι) να έχει κάποιον γνωστό σε κυβερνητικό πόστο μπας και τον βολέψει, είτε δίνοντάς του καμιά εργολαβία ή προμήθεια, ή μήπως και διορίσει αυτόν ή κάποιον από την οικογένειά του στο Δημόσιο… Ο διαχωρισμός κράτους –κυβέρνησης είναι άπιαστος στόχος για την Ελλάδα.

Μην με κατηγορήσετε για ευχολόγια, διότι κάποτε όλα αυτά ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν. Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται πως αυτά ακριβώς τα …ευχολόγια είναι μονόδρομος αν θέλουμε να συνεχίσουμε την Ευρωπαϊκή πορεία μας. Ο άλλος δρόμος –όπως καταλαβαίνετε–, είναι ανηφορικός, γεμάτος παγίδες και κανείς δεν ξέρει που τελειώνει. Διότι όσο και να μιλάμε για το τέλος της παγκοσμιοποίησης, όσο και η επερχόμενη πολιτική Τραμπ προδιαγράφεται εσωστρεφής, όσο και αν ο ευρωσκεπτικισμός κερδίζει έδαφος, θεωρώ πολύ δύσκολο έως αδύνατο να μπορέσει να επιβιώσει ως ανεπτυγμένη οικονομία μια Ελλάδα απομονωμένη στην ΝΑ άκρη των Βαλκανίων, περικυκλωμένη από …άσπονδους φίλους. Σκεφτείτε το λίγο και θα δείτε πως όσο και αν η Ε.Ε. έχει προβλήματα στην εφαρμογή των πολιτικών της, προς το παρόν προβάλλει ως η μοναδική λύση η οποία προσφέρει κάποιες ελπίδες για ανάκαμψη.

Κανείς όμως δεν θα μας χαρίσει τη σωτηρία. Οι από μηχανής θεοί που προσέτρεχαν σε κάθε επίκληση των αρχαίων προγόνων –τουλάχιστον στην θεατρική σκηνή–, μας τέλειωσαν… Και αν είναι να βοηθήσει η… Αθηνά, πρέπει να κουνήσουμε και τα χεράκια μας…

Να ανακεφαλαιώσω; Τι θα ήταν λοιπόν το ιδανικό σενάριο για το 2017;

Έχουμε και λέμε: Αλλαγή νοοτροπίας σαν λαός σε όλα τα επίπεδα, φρέσκες καινοτόμες ιδέες από το πολιτικό προσωπικό (ιδανικά και φρέσκο πολιτικό προσωπικό…), αποδοχή των υποχρεώσεων μας που οι ίδιοι σαν χώρα συμφωνήσαμε με τα συμβαλλόμενα μέρη, αναθεώρηση της εθνικής στρατηγικής στο εσωτερικό για την έξοδο από την κρίση – και αυτό δεν γίνεται με μοίρασμα φιλοδωρημάτων σε αναξιοπαθούντες–, και ένας στοιχειώδης σχεδιασμός, για τον οποίο η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να με πείσει πως υπάρχει…

Τι λέτε; Υπάρχει κάποια ελπίδα ή θα περάσουμε άλλο ένα χρόνο γκρίνιας;

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr/, του Αχιλλέα Σκυριανού, 06/01/2017]

 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ

ergasia-slider-520x290Το μεγάλο ερώτημα που γεννάται σε πολλές χώρες, τώρα που φθάνει και η ώρα του απαραίτητου ετήσιου απολογισμού, περιλαμβάνει στην πραγματικότητα έναν προβληματισμό για το τι πρέπει να διδαχθούμε από την εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών ή από την υπερψήφιση του Brexit στο αντίστοιχο βρετανικό δημοψήφισμα. Το παράδοξο είναι πως σε πολλές από τις ερμηνείες που δίδονται, το βάρος δεν πέφτει στις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές, που όμως αποδεικνύεται ότι έχουν ξεχωριστή σημασία.

Σύμφωνα με επίσημα οικονομικά στοιχεία, η παγκοσμιοποίηση, ενώ συμβάλλει συνολικά στη βελτίωση της ευημερίας οδηγεί σε μια ανισομέρεια στα εισοδήματα των πολιτών, διαταράσσοντας μια ευαίσθητη ισορροπία. Μέσα από αυτή τελικά τη διαδικασία προκύπτουν οι δυσαρεστημένοι, αγανακτισμένοι ψηφοφόροι που στη συνέχεια θα στηρίξουν το Brexit ή τον Τραμπ. Άλλα στοιχεία δείχνουν επίσης πως η τεχνολογική πρόοδος περισσότερο από ό,τι η παγκοσμιοποίηση ενίσχυσαν τις οικονομικές ανισορροπίες, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια και την ευδοκίμηση πολιτικών αναταραχών στις ανεπτυγμένες χώρες.

Σε κάθε περίπτωση, οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής στις αναδυόμενες οικονομικά χώρες έχουν αναγνωρίσει την ανισότητα ως μείζον πρόβλημα και συσπειρώνονται γύρω από προσπάθειες βελτίωσης της κοινωνικής κινητικότητας υπό το φόβο μήπως η παγκοσμιοποίηση και η (κακή) εφαρμογή νέων τεχνολογιών εκτοπίσουν μεσαία και λαϊκά κοινωνικά στρώματα και ανοίξουν το δρόμο για την αντίστοιχη εκδοχή ενός “άλλου” Τραμπ ή του Brexit. Ειδικά για τις χώρες της Ασίας, η πολιτική συνταγή για την αντιμετώπιση της κατάστασης είναι σαφής: φροντίζουμε τις μη προνομιούχες κοινωνικές ομάδες και παρέχουμε ευκαιρίες κατάρτισης και νέες θέσεις απασχόλησης για τους εκτοπισμένους εργαζόμενους.

Φυσικά, όλες οι κοινωνίες πρέπει να φροντίσουν για τα φτωχότερα μέλη τους, να μεγιστοποιήσουν την κοινωνική κινητικότητα ανταμείβοντας επίσης την επιχειρηματικότητα και προσφέροντας κίνητρα στους πολίτες, προκειμένου αυτοί να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους. Εστιάζοντας σε τέτοιου τύπου πολιτικές επιλογές, δρα κανείς στην ουσία προληπτικά έναντι της συσσώρευσης δημόσιας δυσαρέσκειας που βρίσκεται στη βάση της αντισυστημικής εξέγερσης γιατί η ανισότητα δεν είναι ακριβώς η γενεσιουργός αιτία. Το αίσθημα της απώλειας ελέγχου, όμως, είναι.

Βεβαίως ακόμη κι αν οι διάφορες χώρες κατάφερναν να γεφυρώσουν τις μεγάλες οικονομικές διαφορές και εξασφάλιζαν την κοινωνική κινητικότητα των πολιτών τους, θα παρέμεναν ακόμη οι δυνάμεις που τροφοδοτούν τη δημόσια δυσαρέσκεια σε ολόκληρο τον κόσμο, σήμερα. Για παράδειγμα, αν σκεφτεί κανείς πως στις ΗΠΑ στην αδύναμη πλευρά της τραμπάλας της ανισότητας μπαίνουν αυτόματα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, χαμηλότερης μόρφωσης, λευκοί άνδρες της εργατικής τάξης, δεν είναι τελικά αυτοί που επηρεάζουν καθοριστικά το αποτέλεσμα των εκλογών. Σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε το 53% των λευκών ανώτατης εκπαίδευσης, το 52% των γυναικών του αντίστοιχου μορφωτικού επιπέδου, το 47% των λευκών Αμερικανών μεταξύ 18 και 29 ετών ενώ νίκησε τη Χίλαρι Κλίντον με ποσοστό 48 έναντι 45% μεταξύ των λευκών ανώτατης εκπαίδευσης, συνολικά.

Αντιστοίχως, και για τους υποστηρικτές του Brexit οι μετρήσεις έδειξαν ότι καθόλου δεν ήταν εκείνοι που δίνουν τη μάχη τους ενάντια στις οικονομικές ανισότητες. Αντιθέτως πλούσιοι επιχειρηματίες εκτιμάται ότι υπέγραψαν πολλές επιταγές υποστήριξης της εκστρατείας υπέρ της απομάκρυνσης της χώρας τους από την ΕΕ.

Η εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ όπως και του Brexit απευθύνονταν σε ψηφοφόρους στους οποίους δίνονταν ουσιαστικά υποσχέσεις (αν όχι διαβεβαιώσεις) ότι οι διατλαντικές δυνάμεις μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο σε μια ταχύτατα μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη. Όμως με τη γεωπολιτική ενίσχυση των αναδυόμενων οικονομιών, ιδίως στην Ασία, η τάξη αυτή πρέπει να επιτύχει μια νέα ισορροπία προκειμένου να επικρατήσει έναντι της σημερινής αστάθειας. Το να γεφυρωθεί το χάσμα στα εισοδήματα μπορεί να βοηθήσει τους φτωχούς αλλά στις αναπτυγμένες χώρες δεν πρόκειται να καθησυχάσει την ανησυχία και να εκτονώσει τον απωθημένο θυμό.-

 

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr/, της Κατερίνας Παναγιώτου, 20/12/2016]