Tag Archives: κοινωνία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ “ΑΓΓΙΖΕΙ” ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Κίνδυνος αναζωπύρωσης των διαφωνιών στο εσωτερικό του Μεγάλου Συνασπισμού για το θέμα της διαχείρισης της εξόδου της Ελλάδας από τα Μνημόνια σημειώνεται αυτές τις μέρες στο Βερολίνο με αφορμή την ενδοκυβερνητική κρίση για το Προσφυγικό.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Welt  κυβερνητικοί κύκλοι εκτιμούν πως τώρα, δηλαδή ενώ σοβεί η πολιτική κρίση μεταξύ CDU –CSU για το Προσφυγικό,   δεν πρέπει να προκύψουν προβλήματα και με την Ελλάδα.

Ναι, μεν ο κυβερνητικός συνασπισμός κλονίζεται, ούτως ή άλλως, εξαιτίας της διαμάχης των δύο αδελφών κομμάτων, CDU και CSU, στο θέμα της προσφυγικής πολιτικής, αλλά δεν  πρέπει να γίνει και η Αθήνα μήλο της έριδος, σημειώνει το ίδιο δημοσίευμα.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: Σύμφωνα με κύκλους του γερμανικού κοινοβουλίου, οι ελαφρύνσεις χρέους για την Ελλάδα δεν πρέπει να εγκριθούν μόνο από την Επιτροπή Προϋπολογισμού της Βουλής. “Η κυβέρνηση πρέπει να τις θέσει προς έγκριση ενώπιον του Κοινοβουλίου συνολικά, διότι αφορά πρόγραμμα του ΕΤΧΣ που έχει διαφορετικούς κανόνες έγκρισης”, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, κάτι που είναι επικίνδυνο για τη Merkel και την Ένωση.

Μνήμες από 2015…

Υπενθυμίζεται ότι η ψηφοφορία για το τρίτο πακέτο βοήθειας το καλοκαίρι του 2015 δεν ήταν εύκολη υπόθεση για την Καγκελάριο και τον τότε Υπ. Οικονομικών Wolfgang Schäuble. Τότε, 63 βουλευτές της Ένωσης ψήφισαν κατά, ενώ κάποιοι άλλοι απείχαν. Αυτό δεν ήταν καλό για την Angela Merkel. Σήμερα, λόγω της τεταμένης ατμόσφαιρας μεταξύ CDU και CSU μπορεί να εξελιχθεί χειρότερα, καθώς υπάρχουν πολλοί σκεπτικιστές και στα δύο κόμματα.

Στην Ένωση γίνονται προσπάθειες να εξομαλυνθούν τα σημεία τριβής από την αρχή. Θέλουν να δοθεί στην Ελλάδα η δυνατότητα μιας καλής αρχής. Δεν θα υπάρξει, ωστόσο, κούρεμα χρέους, λένε οι Συντηρητικοί. “Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε απαραίτητο ούτε νομικά επιτρεπτό”, όπως λέγεται. Υπάρχει όμως προθυμία για υποχώρηση σε ένα άλλο σημείο: στο θέμα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα βοήθειας.

Για πολλά χρόνια, η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα λιτότητας θεωρείτο βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή της Γερμανίας στην οικονομική βοήθεια, κάτι που υποσχόταν η Καγκελάριος, παρά τον σκεπτικισμό στην Κ.Ο. της. Τώρα, στην Ένωση υπάρχει προθυμία υποχώρησης στο σημείο αυτό. “Η οικονομική συμμετοχή του ΔΝΤ με 1,6 δισ. ευρώ δεν είναι πλέον απαραίτητη, ενώ επιπρόσθετα το κόστος του ΔΝΤ για περαιτέρω ελαφρύνσεις είναι πολύ υψηλό”, όπως επισημαίνεται.

Εδώ και εβδομάδες ακούγεται στο ομοσπονδιακό Υπ. Οικονομικών ότι δεν έχει νόημα λογιστικά να δοθούν ελαφρύνσεις ύψους πολλών δισεκατομμυρίων έναντι δανειακής βοήθειας του ΔΝΤ προς την Ελλάδα ύψους 1,6 δισ. ευρώ. Η Ένωση προφανώς είναι πρόθυμη να υποστηρίξει αυτή τη θέση, για να υπάρξει συμφωνία. “Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, θα συνεχιστεί η τακτική επιτήρηση από τους θεσμούς, ώστε η Ελλάδα να παραμείνει σε μεταρρυθμιστική πορεία”, όπως λέγεται.

Ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός στη Welt am Sonntag τάχθηκε υπέρ της συμμετοχής του ΔΝΤ μέχρι τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης. “Νομίζω ότι η παραμονή του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα για τους υπόλοιπους μήνες θα εξυπηρετούσε πολύ την αξιοπιστία όλων μας”. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κρύψει.

Αλλά και μέρος της γερμανικής αντιπολίτευσης στηρίζει τον Τσίπρα και τον κυβερνητικό συνασπισμό στο θέμα του χρέους. “Ο Τσίπρας ζητά μόνο αυτό που υποσχέθηκαν στην Ελλάδα οι χώρες της Ευρωζώνης και αυτό που από καιρό ζητά το ΔΝΤ”, δήλωσε ο ειδικός των Πρασίνων σε δημοσιονομικά θέματα, Gerhardt Schick. Ο ίδιος τονίζει ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από νόμιμο αίτημα. “Οικονομικά, είναι λογικό, ούτως ή άλλως”.

Ακόμα και οι Φιλελεύθεροι δεν εναντιώνονται ολοκληρωτικά. “Η Ελλάδα ήδη λαμβάνει οικονομική στήριξη με την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής της δανειακής βοήθειας”, δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος της Κ.Ο. Michael Theurer. “Θα μπορούσε να επιμηκυνθεί περαιτέρω η περίοδος αποπληρωμής των δανείων”, πρόσθεσε ο ίδιος. Προϋπόθεση για αυτό, ωστόσο, είναι η χώρα να εντατικοποιήσει πάλι τις μεταρρυθμιστικές της προσπάθειες, τόνισε. Στο θέμα του κουρέματος, δεν θεωρεί πάντως ότι θα υπάρξει πλειοψηφία στη Βουλή.

Η άποψη των επικριτών

Κριτική για τη σχεδιαζόμενη συμφωνία με την Ελλάδα προέρχεται από το AfD. “Δεν μου είναι γνωστό ότι η περσινή συμφωνία για τις ελαφρύνσεις χρέους, την οποία επικαλείται ο κ. Τσίπρας, ήταν στη Βουλή”, δήλωσε ο ειδικός του AfD σε δημοσιονομικά θέματα Peter Boehringer. “Συνεπώς, δεν μπορεί να στηρίζει πάνω σε αυτήν το αίτημά του”. Όπως και αν αποκαλεί κανείς τη συμφωνία με την Ελλάδα για την ελάφρυνση του χρέους “παραμένει ένας ευφημισμός για μια αναδιανεμητική ένωση”, τονίζει ο ίδιος. Και η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής αποτελεί δώρο, που “στην πράξη το θεωρούμε άφεση του χρέους και επομένως καταστρατήγηση της ρήτρας μη διάσωσης (no bailout)”, δηλώνει.

Τέλος, επικριτές και σε άλλα κόμματα έχουν παραπλήσια άποψη. “Ωστόσο, σχεδόν όλοι θα ήταν ικανοποιημένοι, που χρόνια τώρα εμπλέκονται με οποιαδήποτε μορφή στη διάσωση της Ελλάδας τα τελευταία οκτώ χρόνια, αν επιτέλους έκλεινε αυτό το κεφάλαιο. Το θέμα τους έχει κουράσει”, καταλήγει ο αρθρογράφος.

Στη σημερινή έντυπη έκδοση της Die Welt , αναφέρεται πως  μετά από οκτώ χρόνια, τρία προγράμματα λιτότητας και αργότερα δεσμεύσεις για βοήθεια ύψους περίπου 320 δισ. ευρώ, η Ελλάδα και η Ευρώπη βρίσκονται μπροστά στο τέλος της επίσημης πολιτικής διάσωσης για την Αθήνα. Την Πέμπτη, στη συνεδρίαση του Eurogroup, αναμένεται να αποφασιστούν οι λεπτομέρειες. Σε αυτές περιλαμβάνονται, κατά την ελληνική άποψη, κυρίως περαιτέρω ελαφρύνσεις για την αποπληρωμή του χρέους.

Όπως φαίνεται, η Ελλάδα θα λάβει επιπλέον ένα ‘μαξιλάρι’ ρευστότητας, εκτός από την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής για τα περίπου 130 δισ. ευρώ του δεύτερου πακέτου  βοήθειας, όπως συμφωνήθηκε πριν δύο χρόνια. Μέχρι τώρα γινόταν λόγος για 10 έως 20 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ποσό θα μπορούσε τελικά να ανέλθει σε 15 δισ. ευρώ, ώστε οι αγορές να εμπιστευτούν περισσότερο τη σταθερότητα της Ελλάδας.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, 18/6/2018]

ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

Ας μη φτάσουμε στα άκρα υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ομφάλιος λώρος μεταξύ κυβέρνησης και μπαχαλάκηδων πάσης φύσεως, αν και υπάρχουν στοιχεία από το παρελθόν (Κερατέα, Σκουριές, Δεν πληρώνω , Αγανακτισμένοι , επιθέσεις και προπηλακισμοί πολιτικών αντιπάλων) που θα μπορούσαν να στηρίξουν έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Η απάθεια όμως που η κυβέρνηση δείχνει απέναντι στα καθημερινά φαινόμενα βίας προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με συνεχείς επιδείξεις στρουθοκαμηλισμού από τον αρμόδιο υπουργό, όταν είναι φανερό ότι η ανικανότητα περισσεύει σε πολλά ανώτερα και ανώτατα στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας και όταν γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτή n έλλειψη πειθαρχίας και επαρκούς εκπαίδευσης των κατώτερων αστυνομικών. Όχι ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις ή συγκεκριμένες ομάδες που κάνουν καλά τη δουλειά τους και σημειώνουν επιτυχίες, αλλά η γενική εικόνα σχηματίζεται από τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Είναι σαφές ότι οι λεγόμενες συλλογικότητες (ακόμη ένας ιδιωματισμός εποχής ΣΎΡΙΖΑ ανάλογος του ολιστικού προγράμματος και της δίκαιης ανάπτυξης και τόσων άλλων που γεννάει το συριζαϊκό μυαλό) έχουν αντιληφθεί πλήρως την ανεπάρκεια κυβέρνησης υπουργείου αστυνομίας και προκαλούν ανοιχτά πια. Έχουν περάσει στην πρόκληση χρησιμοποιώντας όλα τα νόμιμα εφόδια, τύπου πανεπιστημιακού ασύλου , που τους παρέχει η κυβέρνηση Συρανέλ, όσο και τις ιδεοληπτικές δικαιολογίες που δημιουργούν ένα κλίμα θαλπωρής απέναντι στις δραστηριότητές τους. Μόλις τις προάλλες ο υπουργός Δικαιοσύνης προσπάθησε να ξεχωρίσει τις νόμιμες διαμαρτυρίες του Ρουβί κωνα από τις έκνομες επιθέσεις του και το ίδιο κάνει κάθε τόσο ο υπουργός… Προστασίας του Πολίτη.

Τα αποτελέσματα, οφθαλμοφανή. Δεν υπάρχει Σαββατοκύριακο που ομάδες συλλογικοτήτων να μην εξορμούν από το Πολυτεχνείο για να επιτεθούν σε ομάδες αστυνομικών. Δεν υπάρχει ημέρα που να μη γίνεται επίθεση στο ΣτΕ, σε δικαστήρια, σε συμβολαιογραφεία, σε ΑΕΙ, στο Πεδίον του Άρεως, σε καθηγητές και όπου αλλού αποφασίσουν. Προχθές μάλιστα, οι συλλογικότητες έστησαν ενέδρα σε αστυνομικό λεωφορείο με στόχο να το πυρπολήσουν μαζί με όλους τους επιβαίνοντες. Αυτά ασφαλώς δεν είναι ασχολίες τύπου «τα παιδία παίζει». Είναι εγκληματικές ενέργειες του κοινού ποινικού δικαίου, αντίστοιχες των Ρομά (και αυτοί απολαμβάνουν ένα είδος ασυλίας από δημοσιογράφους και άλλους που προσπαθούν μετά μανίας να είναι πολιτικά ορθοί για να μη κατηγορηθούν για ρατσισμό), που πριν από δύο εβδομάδες πυροβολούσαν αστυνομικούς από στέγες και μπαλκόνια των Άνω Λιοσίων. Επομένως, η παθητικότητα με την οποία κυβέρνηση- υπουργείο- αστυνομία αντιμετωπίζουν αυτά τα φαινόμενα –και πολλά άλλα– είναι πραγματικά δυσεξήγητη, αν όχι ύποπτη.

Του νοήμονος κοινού βέβαια δεν του καίγεται καρφί. Είναι εθισμένο στην ατιμωρησία της άσκησης βίας ως διαμαρτυρίας, έχει γενικό χαμηλό αίσθημα κοινωνικός ευθύνης και παράλληλα παρακολουθεί με απορία πότε τον υπουργό να ρίχνει ευθύνες στην αστυνομία και πότε τους συνδικαλιστές να ρίχνουν ευθύνες στον ίδιο για την απερίγραπτη κατάσταση. Μην παίρνετε όμως κανενός το μέρος, όλοι μαζί ευθύνονται!

 

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Άγγελου Στάγκου, 05/06/2018]

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟ

Επιλεκτική μνήμη… Όλοι καταδίκασαν τον ξυλοδαρμό του Γιάννη Μπουτάρη και η λογική και η δημοκρατία αυτό επιβάλλει. Η πόλωση όμως που επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας, δείχνοντας τη Νέα Δημοκρατία ως υπεύθυνη για την επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης για άλλη μια φορά τού βγήκε σε κακό. Ένα ακροδεξιό κομμάτι της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδειξε συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας και η ΝΔ ορθώς απάντησε ότι ακροδεξιά κομμάτια δεν έχει η ΝΔ. Κι αν υπήρξαν τα έδιωξε. Και υπενθύμισε στον κ. Τσίπρα ότι συγκυβερνά με ένα ακροδεξιό κομμάτι. Ίσως να έπρεπε να του θυμίσει και άλλες μορφές βίας που συμβαίνουν και στις οποίες ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του δεν δείχνουν τα ίδια αντανακλαστικά και τις ίδιες αντιδράσεις π.χ. τη βία του Ρουβίκωνα, των συλλογικοτήτων, μια βουλευτίνα που συνεργάζεται πια με τον ΣΥΡΙΖΑ και προσφάτως επιτέθηκε στον συνεργάτη της. Αλλά και τον υπουργό και συγκυβερνήτη του Πάνο Καμμένο όταν παρότρυνε τον κόσμο να λιντσάρουν τον δήμαρχο Χαλκιδικής κ. Πάχτα.

[Φωτό: www.press-news.gr]

[ΠΗΓΗ: ΚΑΡΦΙ, του Κώστα Τσαγκαράκη, 25/05/2018]

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ; ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η διεθνής αρθρογραφία έδωσε το χώρο που της άξιζε στην πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να επιβάλει μέτρα προστατευτισμού επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου. Μαζί μ’ αυτό επανήλθε το πάγιο ερώτημα: είναι ο Ντόναλντ Τραμπ ο «τρελός» του «παγκόσμιου χωριού» ή ο πρεσβευτής της αναπόφευκτης επιστροφής στις εθνικές προτεραιότητες;

Πολύ μακριά από το Λευκό Οίκο και τον ιδιόρρυθμο ένοικό του, στη γειτονική μας Ιταλία, οι ψηφοφόροι ψήφισαν την προηγούμενη Κυριακή για μία ακόμη φορά με «μη ορθολογικό» τρόπο, περιφρονώντας τις mainstream πολιτικές δυνάμεις και αναδεικνύοντας σε νικητές των εκλογών διάφορες εκδοχές πολιτικού λαϊκισμού.

Ο κόσμος φαίνεται σαν να βυθίζεται διαρκώς σε μια κατάσταση γενικευμένου «αυτισμού» όπου η αδυναμία τρέφει όλο και πιο «ηρωικές» και αδιέξοδες πολιτικές εθνικής αποφασιστικότητας.

Παγκοσμιοποίηση, ανασφάλεια και προστατευτισμός

Η παγκοσμιοποίηση παρουσιάζεται -και μέχρις ενός σημείου είναι- σαν η αδήριτη πραγματικότητα του καιρού μας. Οποιαδήποτε ορθολογική απόφαση, πολιτική κ.λπ. υποτίθεται ότι πρέπει να ξεκινάει από αυτό το δόγμα. Τι είναι όμως αυτή η περιβόητη παγκοσμιοποίηση. Το σίγουρο είναι ότι έχουν «παγκοσμιοποιηθεί» οι αγορές: μετοχών, ομολόγων, εμπορευμάτων, χρηματο-οικονομικών προϊόντων γενικότερα.

Για να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση πριν απ’ αυτό, θα πρέπει να συμβούν τεκτονικού χαρακτήρα κλυδωνισμοί στο παγκόσμιο σύστημα, οι οποίοι είτε θα προϋπέθεταν είτε θα είχαν σαν άμεση συνέπεια πολέμους απ’ τα παλιά, ανάμεσα στις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Πρόσφατα η Κίνα απείλησε εμμέσως πλην σαφώς ότι θα μπορούσε να αποσυρθεί από τις επενδύσεις στο αμερικανικό χρέος – οι επενδύσεις της σε αμερικανικά ομόλογα ξεπερνούν σε αξία το 1 τρισ. δολάρια. Η Κίνα έχει πλεόνασμα ρευστότητας και επενδύει σημαντικό τμήμα της σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα μέσω των παγκοσμιοποιημένων αγορών ομολόγων – ιδού μια έκφραση της παγκοσμιοποίησης.

Τι θα συμβεί να η Κίνα αποσυρθεί μαζικά από αυτές τις επενδύσεις; Η αναταραχή στα αμερικανικά ομόλογα θα είναι μεγάλη, το κόστος δανεισμού του αμερικανικού Δημοσίου θα αυξηθεί σημαντικά, οι δε ΗΠΑ θα έχουν θεωρητικά διάφορους τρόπους για να αντιδράσουν: ανταποδίδοντας τα οικονομικά πλήγματα στην Κίνα, αυξάνοντας τον πληθωρισμό (ώστε να απαξιώσει το χρέος της) ή και ανοίγοντας μια διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης τους χρέους της. Θα πρόκειται ασφαλώς για άνοιγμα της «πόρτας του τρελοκομείου», και αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που θέλησε να στείλει η Κίνα: σεβασμός στα «ελάχιστα» της παγκοσμιοποίησης, αλλιώς μας περιμένουν όλους αδιανόητες καταστάσεις.

Την ανάγκη ενός τέτοιου «στοιχειώδους σεβασμού» διατρανώνουν όλοι οι εντεταλμένοι θεσμοί και ταγοί της παγκοσμιοποίησης. Όμως, η σκληρή πραγματικότητα δεν επιτρέπει σε έναν τέτοιο σεβασμό να ευδοκιμήσει… Για τον απλούστατο λόγο ότι η παγκοσμιοποίηση έχει γίνει ένα πολύ ανασφαλές πλαίσιο για τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα, μια μορφή «τυραννίας» που όλο και περισσότεροι όλο και περισσότερο αναγκάζονται να αμφισβητούν. Οι κεντρομόλες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης εξασθενούν διαρκώς, αδυνατώντας όλο και περισσότερο να εξασφαλίσουν τη συνοχή του «παγκόσμιου χωριού». Ο «ορθολογισμός», που ορίζεται σαν προσαρμογή στους καταναγκασμούς της παγκοσμιοποίησης, εξασθενεί επίσης διαρκώς. Ένας νέος «ανορθολογισμός» ενισχύεται, επεκτείνεται και διαχέεται συνεχώς στους πιο διαφορετικούς τομείς της διεθνούς πολιτικής.

Το μέλλον γαρ άδηλον…

Τι είναι αυτό που αναπαράγει σε όλο και πιο διευρυμένη βάση αυτού του τύπου τον «ανορθολογισμό»; Δύο ισχυρές τεκτονικές δυνάμεις που βρίσκονται στα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας και των διεθνών σχέσεων:

Πρώτον, ο στρατηγικός εγκλωβισμός της παγκόσμιας οικονομίας σε ένα μακροχρόνιο καθοδικό κύμα. Επιλέγω να μη βαρύνω το παρόν άρθρο με τα στατιστικά στοιχεία που τεκμηριώνουν αυτό τον ισχυρισμό (τέτοια στοιχεία έχω παρουσιάσει σε παλαιότερη αρθρογραφία), αλλά τα χαρακτηριστικά αυτού του μακροχρόνιου καθοδικού κύματος είναι: χαμηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης, πρόβλημα χαμηλής παραγωγικότητας, χαμηλό επίπεδο επενδύσεων. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με ιστορικά υψηλά επίπεδα κερδών. Αυτό σημαίνει ότι η «πίτα», δηλαδή το συνολικά παραγόμενο προϊόν, μικραίνει, κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι όλοι οι συντελεστές της παγκόσμιας ανάπτυξης (από εταιρείες μέχρι κράτη) αισθάνονται όλο και πιο «στενάχωρα» και καταλαμβάνονται από διαρκώς εντεινόμενη ανασφάλεια.

Δεύτερον, η σε πλήρη εξέλιξη διαδικασία ανατροπής των παγκόσμιων συσχετισμών: η «Ανατολή» ανέρχεται σε βάρος της «Δύσης» γενικά, η Κίνα ανέρχεται σε βάρος των ΗΠΑ ειδικά, απειλώντας να καταλάβει τη θέση της ισχυρότερης οικονομικής δύναμης του πλανήτη σε λιγότερο από μία δεκαετία. Αυτό είναι μια δεύτερη πηγή ισχυρής ανασφάλειας, αφού οι ανατροπές που ωριμάζουν στην κορυφή της παγκόσμιας ιεραρχίας αναπόφευκτα θα διαχυθούν σε όλη την «αλυσίδα» των διεθνών σχέσεων.

Υπάρχουν πολύ σοβαροί λόγοι που τον Λευκό Οίκο κατέλαβε ένας Τραμπ, ο οποίος τώρα παίρνει μέτρα προστατευτισμού, που στη Γερμανία δεν υπάρχει ακόμη κυβέρνηση ενώ μπήκαμε στον έκτο μήνα ύστερα από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, που οι Ιταλοί ψηφοφόροι απέστρεψαν το πρόσωπό τους από τις συστημικές λύσεις του Μπερλουσκόνι και του Ρέντσι.

Από κει που όλοι έβλεπαν τον εαυτό τους σαν τμήμα της παγκοσμιοιποίησης, τώρα όλο και περισσότεροι αισθάνονται την ανάγκη να προστατευτούν απ’ αυτήν. Η παγκοσμιοποίηση είναι η ευημερία των λίγων! Αυτό είναι το συμπέρασμα που κατακλύζει όλο και περισσότερο τα αισθήματα και τις πολιτικές προτιμήσεις των ψηφοφόρων, τροφοδοτώντας μια γενικευμένη διαδικασία επιστροφής στις εθνικές προτεραιότητες.

Φυσικά, μια τέτοια γενικευμένη επιστροφή, απειλεί να έχει τελείως άδηλα και υπό προϋποθέσεις καταστροφικά αποτελέσματα. Όμως, είναι μια διαδικασία αναπότρεπτη: όταν η παγκοσμιοποίηση αδυνατεί να παράσχει ασφάλεια ακόμη και στην κορύφωση του κύματος ανάπτυξης ύστερα από τη μεγάλη κρίση του 2008, δεν πρόκειται να παράσχει μια τέτοια ασφάλεια ποτέ – τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα.

Ο κόσμος βαδίζει αδύναμος και σαν υπνωτισμένος προς τα πεπρωμένα του του 21ου αιώνα, βάζοντας υποθήκες να ξαναζήσει το παρελθόν: στρατηγικό οικονομικό αδιέξοδο, ανατροπή παγκόσμιων συσχετισμών, προστατευτισμός, πόλεμος…

 

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr, του Ceteris Paribus, από rizopoulospost, 7/3/2018]

ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΩΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟ ΤΟ 43% ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ

Σε πάνω από 1,7 εκατομμύρια επί συνόλου 3,9 εκατομμυρίων που αποτελούν το εργατικό δυναμικό της χώρας ανέρχονται οι άνεργοι και οι μερικώς απασχολούμενοι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.

Αυτό σημαίνει πως το 43% όσων μπορούν να εργασθούν είτε είναι χωρίς δουλειά, είτε δουλεύει κάτω από 8 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή υποαπασχολείται.

Το τακτικό επίδομα ανεργίας δεν ξεπερνά  τα 576 ευρώ. Το ελάχιστο τακτικό επίδομα ανεργίας φτάνει μόλις τα 360 ευρώ/μήνα. Η σχετική επιδότηση δεν ξεπερνά τους 12 μήνες.

Την ίδια στιγμή, ο μέσος μεικτός μισθός των μερικώς απασχολούμενων ανέρχεται σε 393 ευρώ και 326 ευρώ καθαρά, δηλαδή κάτω και από το ελάχιστο τακτικό επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ. Δηλαδή ένας εργαζόμενος που δουλεύει 6 ώρες επί 5 μέρες την εβδομάδα έχει λιγότερες αποδοχές από εκείνον που δεν δουλεύει καθόλου και παίρνει επίδομα ανεργίας.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ (Δεκέμβριος 2017), οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ανέρχονται σε 1.070.662.

Από αυτούς τους ανέργους μόλις οι 190.781 (17,7%) είναι προσωρινά  επιδοτούμενοι, λαμβάνοντας κάποιο τακτικό ή εποχιακό επίδομα ανεργίας.

Οι υπόλοιποι 879.881 άνεργοι δεν λαμβάνουν καμία επιδότηση και άρα επιβιώνουν αποκλειστικά μέσω άλλων εισοδημάτων (δηλαδή είτε από αξιοποίηση περιουσίας,είτε από μισθούς-συντάξεις συγγενών προσώπων).

Τα δε στοιχεία τα οποία δημοσίευσε ο ΕΦΚΑ την περασμένη εβδομάδα για την απασχόληση το Μάιο του 2017 δείχνουν ότι 636.424 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα έχουν συμβάσεις μερικής απασχόλησης.

Οι συμβάσεις αυτές αφορούν κατά βάση πενθήμερη εργασία για λιγότερες από 8 ώρες/μέρα (π.χ. 6 ή 4 ώρες). Με άλλα λόγια, σε 1.707.086 ανέρχονται συνολικά όσοι βρίσκονται στην γκρίζα ζώνης της ανεργίας και της part-time εργασίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, επίσης, οι πλήρως απασχολούμενοι του ιδιωτικού τομέα ανέρχονται σε 1.511.369. Συνολικά στον ιδιωτικό τομέα εργάζονται 2.145.565 άτομα. Οι δε εργαζόμενοι στο Δημόσιο ανέρχονται σε 739.833, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης (Δεκέμβριος 2017).

Συνεπώς, επί συνόλου 3.956.060 του εργατικού δυναμικού (739.833 εργαζόμενοι στο Δημόσιο, 2.145.565 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και 1.070.662  άνεργοι), το 43% είναι άνεργοι (1.070.662) και μερικώς απασχολούμενοι (636.424).

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Δημήτρη Κατσαγάνη, 17/2/2018]

ΑΠΩΛΕΙΑ 15 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΛΟΓΩ ΤΟΥ BRAIN DRAIN

Η μεγάλη φυγή έμψυχου επιστημονικού πλούτου της χώρας το διάστημα 2008-2016 άφησε “ζημιά” στην Ελλάδα άνω των 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με σχετική μελέτη, του επίκουρου καθηγητή του ΕΜΠ, Σπύρου Παπαευθυμίου, που παρουσιάζει η “Καθημερινή της Κυριακής”.

Πως προκύπτει αυτό το τεράστιο ποσό, Συνυπολογίζοντας τους 450.000 Έλληνες πτυχιούχους, κυρίως, που έφυγαν, με την κρατική δαπάνη για κάθε άτομο από τα μαθητικά θρανία έως την αποφοίτηση από ΑΕΙ, η οποία κατά μέσο όρο ανέρχεται σε 34.000 ευρώ.  

Τον αριθμό, αλλά και την “ποιότητα” αυτών που εγκατέλειψαν τη χώρα επιβεβαιώνει η μελέτη της KPMG, με θέμα την αγορά εργασίας και τη μετανάστευση των Ελλήνων. Σύμφωνα με αυτή, η πλειονότητα τους είχε περάσει από κάποιο έδρανο πανεπιστημίου ή ΤΕΙ και μπορούσε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της μετανάστευσης (αλλαγή περιβάλλοντος, δεξιότητες κ.λ.π.). Η έρευνα υπολογίζει το κόστος του brain drain 15,3 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο “χαρίστηκε” στις χώρες υποδοχής των Ελλήνων επιστημόνων.

Βέβαια, πέραν της οικονομικής κρίσης, η φυγή είναι απόρροια και της γενικότερης αναξιοκρατίας, της φαυλότητας, καθώς και των μικροκομματικών και ψηφοθηρικών πρακτικών  που συναντώνται σε όλο το φάσμα της δημόσιας διακυβέρνησης.

Όπως αναφέρει ο κ. Παπαευθυμίου, “μόνος τρόπος για να ανακάμψει η Ελλάδα είναι να επενδύσει σε δραστηριότητες έρευνας και καινοτομίας”, με συνεργασία του κρατικού με τον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να αδιαφορούμε για την διασύνδεση της γνώσης με την παραγωγή και την ανάπτυξη.

Όμως για να υλοποιηθεί ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που δεν θα διώχνει από τη χώρα τους υψηλά καταρτισμένους νέους, θα πρέπει αν συντρέχουν κάποιες συνθήκες. “Δεν γίνεται να μειώνουμε τους όρους διαφάνειας στο κράτος, να καταστρατηγούμε το ΑΣΕΠ, να καταργούμε τη Διαύγεια, να μειώνουμε οριζόντια τις δαπάνες, να μην απολύουμε τους επίορκους, να μην εκδικάζουμε δικαστικές υποθέσεις σε εύλογο χρόνο, να μην αντιμετωπίζουμε όλους τους πολίτες ισότιμα”, καταλήγει ο . Παπαευθυμίου.   

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, 4/2/2018]

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

Υπάρχει μια κατηγορία εκδηλώσεων που οργανώνονται τις γιορτινές ετούτες μέρες και καταχρηστικά αποκαλούνται πάρτυ. Σκοπό τους δεν έχουν τη διασκέδαση των παρευρισκόμενων, τη δημιουργία εγκάρδιας εύθυμης ατμόσφαιρας, τον χορό, το φλερτ. Αλλά το κοινωνικό και επαγγελματικό νταραβέρι. Κανείς δεν πηγαίνει εκεί για να γλεντήσει. Ελάχιστοι όμως από τους προσκεκλημένους λείπουν – η απουσία κινδυνεύει να παρεξηγηθεί. Πρόκειται, στην ουσία, για συναθροίσεις συνεργατών και ανταγωνιστών πάνω από μπουφέδες με ποτά και μεζεδάκια. Ενώ ένας βαριεστημένος ντιτζέι εναλλάσσει τον Φρανκ Σινάτρα με τη Μαντόνα (παρωχημένη όσο και ασφαλής ηχητική επένδυση – κορνίζα που κανένας δεν της δίνει σημασία), πολιτικοί μαλαγανιάζουν δημοσιογράφους, στελέχη επιχειρήσεων ρίχνουν αγκίστρια για να μεταπηδήσουν σε άλλη εταιρεία με υψηλότερες αποδοχές, υπάλληλοι γλείφουν τα αφεντικά τους. Πίσω από την κολώνα, δυό ισχυροί παράγοντες του χώρου συζητούν στα μουλωχτά κάποιο καινούργιο ντιλ. Στο τετ-α-τετ τους αποπειράται να προστεθεί ένας τρίτος, υποδεέστερος, ακαριαία αμφότεροι σιωπούν καταδεικνύοντάς του την αδιακρισία του.

Στη βεράντα, η οποία θερμαίνεται με σόμπες, πέντε στολισμένες κυρίες πλήττουν συζητώντας για παραστάσεις και για ταινίες, για γυμναστήρια και για προϊόντα ομορφιάς. Χάνουν τον χρόνο τους, τον θυσιάζουν πιό σωστά στο βωμό των γάμων τους.

Έτσι κι αλλιώς, δεν θα ξημερωθούν εκεί – λίγο μετά τα μεσάνυχτα το “πάρτυ” θα βαρέσει διάλυση. Θα πάρουν τότε αγκαζέ τούς συζύγους και θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Θα φιλήσουν τα παιδιά που κοιμούνται, θα ξεβαφτούν, θα ξαπλώσουν και θα δουν στο λαπ-τοπ δυό επεισόδια απ’την καινούργια αμερικάνικη σειρά. Οι άντρες τους στο πλευρό τους θα στριφογυρνούν και θα ροχαλίζουν. Τα εδέσματα του κέιτερινγκ προξενούν ήπια δυσπεψία.   

Με τη συγγραφική μου ιδιότητα ως άλλοθι -πώς να απαθανατίσεις στις σελίδες σου την κοινωνία, αν δεν αναμειχθείς μαζί της;- φόρεσα χιονάτο πουκάμισο, κοστούμι από ράφτη και γραβάτα υφασμένη στον αργαλειό, κατέβασα κι ένα ποτήρι κρασί για να στανιάρω και κάλεσα ταξί. Στον καθρέφτη του ασανσέρ παρατήρησα τη φάτσα μου. “Χλευάζεις τους πιτσιρικάδες που αφήνουν γένια” μονολόγησα “ο αληθινός λόγος που ξυρίζεσαι καθημερινά είναι πως οι δικές σου τρίχες θα έβγαιναν όλες άσπρες!”

Το ‘”πάρτυ” γινόταν σε έναν πολυχώρο στην οδό Πειραιώς. Εκεί που -έως τη δεκαετία του 1980- ο αέρας ήταν πνιγηρός από τα φουγάρα των μηχανουργείων μα από τα 90’ς σημειώθηκε αναβάθμιση και καλλιτεχνοποίηση. Φύτρωσαν κλαμπ και μπουζουξίδικα πολυτελείας, στεγάστηκαν πρωτοποριακά θέατρα σε παλιές αποθήκες, οι πιό προχωρημένοι Αθηναίοι αποπειράθηκαν να ζήσουν το νεοϋορκέζικο όνειρό τους, εγκαθιστάμενοι σε λοφτ με ασοβάντιστους τοίχους και με εξαιρετική θέα στην Ακρόπολη. Ποιός ξέρει σε τί ύψη θα είχαν φτάσει οι τιμές των ακινήτων αν δεν ερχόταν η κρίση… Θάλλει πάντως στις μέρες μας στην περιοχή η πορνεία – τα παραδοσιακά μπουρδέλα, με τα σαρακοφαγωμένα παντζούρια, έχουν δώσει τη θέση τους σε “Studio”, με πινακίδες από κόκκινο νέον. Ούτε πολλά πρεζόνια βλέπεις πλέον πέριξ της Ομόνοιας. “Τα έχουν μεταφέρει στο Πεδίον του Άρεως” με ενημέρωσε ο ταξιτζής. “Μού σφίγγουν κάθε βράδυ την καρδιά” του είπα. “Κάθονται στα σκαλιά του ερειπωμένου Green Park, τρυπιούνται γύρω από φωτιές, απορώ πως οι πρωινοί διαβάτες της Μαυρομματαίων δεν σκοντάφτουν πάνω σε πτώματα.” “Ακόμα…” έκανε.

Φρέναρε μπροστά στον πολυχώρο. “Τι γίνεται εκεί μέσα;” με ρώτησε, αντικρίζοντας τις λιμουζίνες και τους νταγλαράδες της προσωπικής ασφάλειας με τα ακουστικά στα αυτιά. “Επιστρέψαμε στην εποχή της αστακομακαρονάδας;” “Ορισμένοι δεν τη στερήθηκαν ποτέ. Από το 2015, έχουν προστεθεί και καινούργιοι, εκείνοι που έστρωσαν τον δρόμο τους προς την εξουσία με αντιμνημονιακά βάγια και επαναστατικά θούρια. Οι πάλαι ποτέ σύντροφοι και συντρόφισσες, που σουλουπώθηκαν κι έμαθαν ότι εκτός απ’το ρακόμελο υπάρχει και το μαλτ ουίσκι…” “Όλοι οι σκύλοι μια γενιά” σχολίασε ο ταξιτζής, όχι με κοινωνικό μίσος αλλά με τη θυμόσοφη διάθεση του ανθρώπου που άμα δεν δουλέψει δεν θα φάει. Που δεν περιμένει να τον βολέψει κανείς, ποτέ, πουθενά.

Βγαίνοντας από το ταξί, η πόρτα μου άγγιξε -άγγιξε απλώς- τη λαμαρίνα ενός μαύρου τζιπ με φιμέ τζάμια. Αυτοστιγμεί ένας τύπος πετάχτηκε μπροστά μου και άρχισε να μού ζητάει -σε έξαλλη κατάσταση- τα ρέστα. Δεν έμοιαζε πάνω από τριάντα, ήταν ψηλός, καλοφτιαγμένος, με ωραία μακριά μαλλιά. Κόλλησε το πρόσωπο του στο αυτοκίνητο και το εξέτασε εξονυχιστικά, έψαξε με το δάχτυλο για την ελάχιστη εκδορά πάνω στο απαστράπτον μέταλλο. “Τι μού’κανες, τι μου’κανες!” Την οργή του είχε διαδεχθεί ένα παιδικό παράπονο – ο τρόμος ακριβέστερα του μπόμπιρα που κινδυνεύει να τις φάει απ’τους γονείς του άδικα, για μια ζημιά για την οποία δεν φταίει. “Τι μου’κανες…”

“Τίποτα δεν σου έκανα!” τού φώναξα, μπας και τον συνεφέρω. “Μα και να σου την είχα γδάρει την τζιπάρα σου, σιγά τα αβγά! Σοβαρά τώρα; Αντί να καμαρώνεις και να χαίρεσαι τα νιάτα και την ομορφιά σου, τρέμεις μπας και δεν είναι το αμάξι σου απολύτως του κουτιού; Ποιός φίλος σου, ποιό κορίτσι θα το προσέξει ποτέ; Έχεις ανάγκη εσύ από τέτοια προίκα; Εσύ στύβεις την πέτρα! Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνεις…”

Είχα γίνει πυρ και μανία, τού έκανα κήρυγμα κανονικό. Πώς μπορούσε -αγανακτούσα- να είναι τόσο νέος και τόσο ξενέρωτος, εξαρτημένος από τα σύμβολα και τα τρόπαια μιάς δήθεν καλής κοινωνίας, τροχιοδρομημένος ήδη προς τη χλιδάτη πλήξη των επιτυχημένων μεσηλίκων; Στα πενήντα του, πού θα’χει καταντήσει; Να σήπεται στο κατάστρωμα ενός σκάφους; Να χρυσοχαρτζιλικώνει τα παιδιά του για να μην τον ενοχλούν; Να παραγγέλνει όποτε μπορεί βίζιτες πολυτελείας;

Η αντεπίθεσή μου τον αιφνιδίασε. Αν τού είχα πουλήσει τσαμπουκά, θα ήξερε πώς να με βάλει στη θέση μου. Τώρα όμως τι; Θα έπιανε βραδιάτικα, στο πεζοδρόμιο, συζήτηση για υπαρξιακά θέματα; Χαμήλωσε κάπως το κεφάλι. Φαντάστηκα ότι τα λόγια μου τον είχαν βρει στην καρδιά.

“Δεν είναι δικό μου το τζιπ” μου είπε. “Εγώ παρκαδόρος είμαι”.

Κάποιες φορές μία μονάχα φράση αρκεί για να σού ανοίξει τα μάτια. Για να σου αποκαλύψει την πλήρη εικόνα μιάς ολόκληρης εποχής. “Ένας απλός παρκαδόρος είμαι…” επανέλαβε. Και ήταν σαν να μιλάει με το στόμα του η Ελλάδα, παραμονές του 2018,

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Χρήστου Χωμενίδη , 18/12/2017]

ΝΕΕΣ ΡΗΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ – ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΧΡΕΗ, “ΠΑΡΑΘΥΡΟ” ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΕΝΦΙΑ

Ολοήμερες διαπραγματεύσεις Kυβέρνησης και Θεσμών έχουν προγραμματιστεί για σήμερα, καθώς ο χρόνος εξαντλείται. Aπομένουν ουσιαστικά μόλις τρεις ημέρες προκειμένου να επιτευχθεί τεχνική συμφωνία επί της αρχής (Staff Level Agreement) πριν από το Eurogroup της Δευτέρας.

Από την προηγούμενη Τρίτη, η κυβέρνηση και οι Θεσμοί “σκανάρουν” γραμμή προς γραμμή τα επικαιροποιημένα κείμενα του Μνημονίου (MOU) στα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν πρόσθετες “ρήτρες” αλλά και μέτρα που αποκαλύπτονται από την εξειδίκευση δεσμεύσεων όπως αυτές για τον ΕΝΦΙΑ και την “επισκόπηση” των προνοιακών επιδομάτων.

Πληροφορίες κάνουν λόγο για διάταξη περί επαναπροσδιορισμού της “υπεραξιολόγησης” που είχε οριστεί για το τέλος του προγράμματος (καλοκαίρι του 2018) για τον προσεχή Μάιο (σ.σ. αφού πλέον έως τον Μάιο – Ιούνιο επιχειρείται να κλείσει η τελική αξιολόγηση του προγράμματος). Πρόκειται ουσιαστικά για το δικαίωμα του ΔΝΤ (που έχει θεσπιστεί από την συμφωνία του προηγούμενου Ιουνίου) να κρίνει αν επαρκούν οι μειώσεις στις συντάξεις από την 1η Ιανουαρίου του 2019 για να διασφαλιστούν τα πρωτογενή πλεονάσματα ή αν πρέπει να έρθουν πιο μπροστά (από το 2019 αντί για το 2020) οι μειώσεις στο αφορολόγητο.

Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο για ρήτρα στα υπό διαμόρφωση κείμενα που εξειδικεύει την διαδικασία υπολογισμού των εσόδων από τον ΕΝΦΙΑ με βάση τις νέες αντικειμενικές (σ.σ. αναβάλλεται οριστικά ο επαναϋπολογισμός τους για τον Μάρτιο του 2018 αντί για τον Δεκέμβριο του 2017 που είχε αρχικά οριστεί). Αυτή ορίζει ότι διασφαλίζεται ο εισπρακτικός στόχος μέσω αυξήσεων στους συντελεστές ή περικοπών στις ισχύουσες απαλλαγές, αν κριθεί ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο.

Με ξεχωριστή διάταξη προβλέπεται και η διαδικασία ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και για οφειλές προς το Δημόσιο. Επίσης εξειδικεύεται η “επισκόπηση” των κοινωνικών επιδομάτων, αλλά και ο επαναϋπολογισμός των συντάξεων (σ.σ αύριο θα τεθεί εκ νέου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων) αποκαλύπτοντας τις αλλαγές που θα έρθουν για πολύτεκνους, ανάπηρους κι άλλες κατηγορίες.

Ουσιαστικά η συμφωνία δεν θα περιλαμβάνει μόνο τις πράξεις που πρέπει να γίνουν έως τον Φεβρουάριο του 2018 (για να υπάρξει η πολιτική συμφωνία επί των 110 προαπαιτούμενων και να καταβληθεί το πακέτο δόσεων των 5,5, δις. ευρώ) αλλά και όλα όσα πρέπει να γίνουν έως και τον Αύγουστο του 2018. Και κατά συνέπεια, για μία ακόμη φορά, οι… λιτές δεσμεύσεις για την επόμενη αξιολόγηση εξειδικεύονται και οι νέες παρεμβάσεις “αποκαλύπτονται”.

Οι 3 ημέρες περιθώριο

Το βασικό σενάριο στις διαπραγματεύσεις, προβλέπει ότι θα τεθούν επί τάπητος διαδοχικά σήμερα και αύριο τα μεγάλα “αγκάθια” προκειμένου να καταστεί εφικτός το Σάββατο ένας ολόκληρος κύκλος διαπραγματεύσεων και να υπάρξει η “τεχνική” συμφωνία πριν πάρει το αεροπλάνο για τις Βρυξέλλες την Κυριακή ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Σε αυτό το σενάριο θα πρέπει το πρωί της Δευτέρας να γίνει Εuroworking Group, το οποίο θα επικυρώσει τη συμφωνία ούτως ώστε να “παραδοθεί” έτοιμη προς πολιτική έγκριση στους Ευρωπαίους ΥΠΟΙΚ που θέλουν να στρέψουν την προσοχή τους στα μεγάλα ανοικτά ζητήματα αναφορικά με το νέο πρόεδρο του Eurogroup και την αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ατζέντα της Πέμπτης

Η ατζέντα περιλαμβάνει ολοήμερα διαδοχικά ραντεβού ξεκινώντας από τον τομέα Υγείας και τις μνημονιακές δεσμεύσεις για τη συγκράτηση δαπανών ειδικά στον ΕΟΠΥΥ. Επόμενο θέμα στην ατζέντα είναι η δικαιοσύνη και η ανάγκη επιτάχυνσής της, ένα πεδίο το οποίο συνδέεται αφενός με τις εκκρεμείς δίκες των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ και του κ. Γεωργίου (που αποτελούν μεγάλα “αγκάθια” της διαπραγμάτευσης) και αφετέρου με το θέμα των πλειστηριασμών που ξεκίνησαν χθες εν μέσω εντονότατο αντιδράσεων.

Το ίδιο ζήτημα, των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, θα συζητηθεί και στην επόμενη σημερινή συνάντηση που αφορά στον χρηματοπιστωτικό τομέα και γενικότερα στην ευστάθεια των τραπεζών αλλά και στο αναπτυξιακό πεδίο και στην αναπτυξιακή τράπεζα η οποία είχε συμφωνηθεί από τον προηγούμενο Ιούνιο και ακόμα παραμένει στα σκαριά.

Το απόγευμα στο επίκεντρο μπαίνουν τα δημοσιονομικά ζητήματα. Στο “τραπέζι” των συζητήσεων θα τεθεί το θέμα των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Κράτους προς ιδιώτες και μνημονιακές δεσμεύσεις για τη συγκράτηση και τον μηδενισμό τους, μαζί με την πορεία απορρόφησης των 800 εκατομμυρίων ευρώ της δεύτερης υποδόσης αλλά και γενικότερα θέματα δημοσιονομικής εποπτείας. Επί τάπητος αναμένεται να τεθεί από ελληνικής πλευράς και το αίτημα για διατήρηση των χαμηλών συντελεστών ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου και μάλιστα επιχειρείται η διατήρηση του ειδικού καθεστώτος μειωμένων κατά 30% συντελεστών ΦΠΑ σε 32 νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου.

Βεβαίως, επί τάπητος θα τεθεί το θέμα των αντικειμενικών αξιών και των όρων αύξησης του ΕΝΦΙΑ για να διασφαλισθούν τα έσοδα, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για χρέη προς το Δημόσιο κι τα άλλα ζητήματα που προκύπτουν από τα σχέδια επικαιροποίησης των μνημονίων .

Η συμφωνία επί της αρχής ακόμη και αν επιτευχθεί έως τη Δευτέρα θα σημάνει ένα νέο γύρο διαπραγματεύσεων με την Κυβέρνηση προκειμένου να οριστικοποιηθούν οι εφαρμοστικές διατάξεις αλλά και ο νέος νόμος με τα προαπαιτούμενα τα οποία έχουν αυξηθεί σε αριθμό.

Η τρίτη αξιολόγηση συνδεόταν αρχικά με 95 απαιτούμενα σε σύνολο 113 έως το τέλος του Μνημονίου. Πλέον αριθμός τους έχει αυξηθεί σε 110 μόνο για την τρίτη αξιολόγηση (καθώς όπως ανέφεραν χθες πηγές του διαπραγματευτικού επιτελείου, κάποια έχουν διασπαστεί σε ξεχωριστές δράσεις). Μάλιστα αυτή η “εξειδίκευση” των δεσμεύσεων του 2018 αναδιαμορφώνει ανάλογα την νέα “γενιά” από προαπαιτούμενα για την τέταρτη αξιολόγηση και για τον ρόλο του ΔΝΤ.

Όσο για το ποσοστό ετοιμότητας, προς το παρόν φέρεται να παραμένει παγωμένο περίπου στο 30%.Για να υπάρξει πολιτική συμφωνία στο Eurogroup της 22ας Ιανουαρίου θα πρέπει στο μεσοδιάστημα να φτάσει στο 100% και αυτό να πιστοποιηθεί από το Compliance Report που θα πρέπει να συντάξει έως τότε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, της Δήμητρας Καδδά, 30/11/2017]

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

Το θέτω όσο πιο απλά μπορώ. Αν ο Τσίπρας είχε βρει κάποιο στήριγμα για να απαλλαγεί από τον ευρωπαϊκό ζυγό , τότε ο Λαφαζάνης δεν θα είχε ιδρύσει δικό του κόμμα, ενδεχομένως δε να μην ασχολούμασταν και με τις εκλογές της Κεντροαριστεράς, τις εκλογές εν γένει, Η υπόθεση μπορεί να είναι δυστοπική. Δεν είναι όμως μυθιστορηματική, όπως Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής του Φίλιπ Ροθ, όπου ο Λίντμπεργκ εκλέγεται πρόεδρος αντί για τον Ρούζβελτ και οι ΗΠΑ συμμαχούν με τη ναζιστική Γερμανία. Το ζήσαμε στην πραγματικότητα. Στην καθημερινότητά μας το ζούμε ακόμη, με τις σχεδόν κλειστές τράπεζες. Δυστοπική εξακολουθεί να μοιάζει και η εξομοίωση μας με τη Βενεζουέλα του Μαδούρο. Το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν βρήκε κάποιο στήριγμα όταν το αναζήτησε, το γεγονός ότι υπέγραψε όποιο μνημόνιο του ζητήθηκε, το γεγονός ότι ανακάλυψε την κρυφή γοητεία της κ. Μέρκελ δεν σημαίνει ότι έχει συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα της σημερινής Ευρώπης. Έχει βρει έναν τρόπο να βολευτεί στο «πρόγραμμα», εφαρμόζοντάς το κατά το δοκούν, κοινώς λεηλατώντας τον κοινωνικό πλούτο με φόρους και εισφορές χωρίς ανταπόδοση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως εξακολουθεί να τον στενεύει με τους θεσμούς της.

Ο κ. Γεωργιάδης έχει δίκιο όταν προσάπτει στην ευρωπαϊκή ηγεσία ότι έχει βρει την ησυχία της στα οικονομικά της Ελλάδας και αδιαφορεί με τη διολίσθηση προς ένα καθεστώς τύπου Μαδούρο που εμείς τη ζούμε καθημερινά. Τη ζούμε στην εκπαίδευση, τη ζούμε στο αντάρτικο πόλεων αλά γκρέκα, τη ζούμε στην υπονόμευση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μεγάλης όπως το Ελληνικό και οι Σκουριές, μικρής όπως το μικρομάγαζο που κλείνει γιατί δεν μπορεί να πληρώσει τις εισφορές στους ληστές του ΟΑΕΕ. Τη ζούμε με τις προσπάθειες ελέγχου της ενημέρωσης, τη ζούμε και με το κοινωνικό μέρισμα . Τι υπέροχη έκφραση! Δεν είναι μόνον μέρισμα, είναι και κοινωνικό επιπλέον. Όχι σαν αυτά που μοιράζουν οι κακοδαίμονες εταιρείες στους μετόχους τους. Εδώ μιλάμε για διάγγελμα κοτζάμ πρωθυπουργού. Λες και έλυσε το Κυπριακό.

Και η ελληνική ψυχή χαίρεται και αγαλλιάται. Η κακή Ευρώπη μας βάζει φόρους, όμως ο πονόψυχος δικός μας ρωτάει τον Καρανίκα τι του περίσσεψε και μας το μοιράζει για να κάνουμε Χριστούγεννα. Προσπαθώ να φαντασθώ το εξώφυλλο του Charlie Hebdo αν γινόταν κάτι τέτοιο στη Γαλλία.

Ας μη γελιόμαστε. Η Αδριατική μεγάλωσε επικίνδυνα, πάει να συνδεθεί με το ρήγμα της Ανατολίας. Η απόσταση που μας χωρίζει απ’ την υπόλοιπη Ευρώπη, κοινωνικά, ψυχολογικά, θεσμικά και πολιτικά μεγαλώνει ημέρα με την ημέρα.

 

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Τάκη Θεοδωρόπουλου, 15/11/2017]

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΜΟΔΑ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΤΕΜΟΝΤΕ…

Όσοι ταξιδέψαμε φέτος μέσα στη χώρα διαπιστώσαμε το ίδιο. Παντού, ακόμη και σε απομακρυσμένα σημεία, υπήρχαν ταξιδιώτες απ’ όλο τον κόσμο. Εντύπωση μου προξένησε η συνεχής ροή οχημάτων από το βόρειο πέρασμα των συνόρων στον Προμαχώνα. Η Ελλάδα είναι στα πρωτοσέλιδα των διεθνών MME, αλλά με θετικά σχόλια αυτή τη φορά. Το βραβείο του Conde Nast Traveller για το 2017 κερδίζουν τα ελληνικά νησιά. Όλοι θέλουν να την επισκεφτούν. Η συγκυρία λειτουργεί υπέρ της. Είναι ξανά στη μόδα. Μετά από 7 χρόνια μιζέριας, πήραμε μια μικρή δόση αισιοδοξίας.

Επιστρέφοντας, ο κόσμος γύρω μας άρχισε να επιταχύνει ξανά. O Elon Musk σχεδιάζει το μέλλον μας. Το νέο iphone Χ ανοίγει καινούργιους δρόμους. Και εδώ τι γίνεται;  Μην ανησυχείτε, μας απασχολούν ανάλογα “σημαντικά” θέματα.

Μετά την ψυχιατρικού ενδιαφέροντος συζήτηση αν ο Αδόλφος ήταν κακός και ο Στάλιν καλός- ρωτήστε τους Πολωνούς, αυτοί ξέρουν– για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε ότι η χώρα κατοικείται από «περιβαλλοντολόγους». 0 μπούφος φοβάται τις ανεμογεννήτριες στην Εύβοια. Οι κορμοράνοι κάνουν φωλιές στα μπάζα του Βοτανικού. Πάμε για πικνίκ στα πυκνά δάση στο Ελληνικό. Το σεληνιακό τοπίο του λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα δεν ενοχλεί τους la carte «οικολόγους». Ευαίσθητοι για το περιβάλλον, με τις χωματερές δίπλα στα χωριό τους. Πολιτικές πομφόλυγες οι οποίες μαύρισαν από την πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού. Σε συνδυασμό με όλα αυτά, κρατικοδίαιτοι γραφειοκράτες και αρχαιολόγοι αποφασίζουν αν και εφόσον θα αναπτυχθεί η χώρα. Το Ελντοράντο των fake news. Το συντομότερο ανέκδοτο… «Grinvest».

Μετρίως μέτριοι κυριαρχούν και παραφράζοντας τον στίχο «όλα τριγύρω αλλάζουνε, στην Ελλάδα όλα τα ίδια μένουν…».

 

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡ_MANCODE, του Απόστολου Κοτσάμπαση, 01/10/2017]

ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ας το δούμε ως θέαμα. Διότι, για πολλούς, το καλοκαίρι μπορεί να ήταν χαμηλότονο, ο Σεπτέμβριος ωστόσο μας επεφύλασσε υπερπαραγωγή. Το πρόγραμμα άνοιξε με επιδείξεις κομματικής γυμναστικής για την επένδυση της Eldorado Gold, με υπόκρουση τσακίδια και κατάρες που, τελικά, εξελίχθηκε σε κρεσέντο κυβιστήσεων. Παράλληλα, η πετρελαιοκηλίδα που άρχισε να βολτάρει στις ακτές του Σαρωνικού ανέδειξε σε κορυφαίο πρωταγωνιστή του κυβερνητικού επικοινωνιακού ακατάληπτου τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, ενώ από δίπλα τρολάρει και γουστάρει ο Σαντορινιός. Αμάν Πέτρολ, που τραγουδούσε και η Αζντα Πεκάν – τώρα και με τη φιλική συμμετοχή του Γιάννη Τσιρώνη. Και ύστερα ήρθαν τα μιούζικαλ. Τι Λονδίνο, τι Ρολς Ρόις, τι Μπάρμπι σε νέους ρόλους, τι καζίνα, τι κόκκινα φουστάνια, εκείνα που την κάνουν να μοιάζει πυρκαγιά. Το λανγκάζ της Αλέξις Κάρινγκτον από τη «Δυναστεία» σε ολική επαναφορά και ένα τακούνι που κυνηγάει να (μην) πατήσει αργυρώνητα σκουλήκια. Για ιντερμέδια, οι startups υπό διωγμό, ο Λυμπερόπουλος του ΣΑΤΑ εκτός από κόμμα άλλαξε και χρωμοσαμπουάν, με τα μαργαριτάρια του Πρωθυπουργού κάνεις πλέον το στέμμα των Ινδιών, ενώ ένα σύνθημα πλανάται πάνω από τη χώρα: «Η αξιολόγηση είναι μια απάτη, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Όλα αυτά σε λιγότερο από έναν μήνα. Και απέναντι, μια μεγαλόστομη και ίσως γι’ αυτό αναποτελεσματική, αξιωματική αντιπολίτευση και μια Κεντροαριστερά εγκλωβισμένη στην ομφαλοσκόπησή της.

Κι εμείς αυτό το ανεχόμαστε; Καλά θα ήταν! Η ανοχή προϋποθέτει την παραδοχή ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι αυτό που θα ήθελες να συμβεί. Πολύ φοβάμαι ότι, εθισμένοι πλέον στην τοξικότητα, την παρακολουθούμε ως θέαμα, χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι, αμέτοχοι και συμμέτοχοι, γινόμαστε μέρος της. Και μας τραβάει, σαν ρούφουλας, στον πάτο.

 

[ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, της Πέπης Ραγκούση, 29/9/2017]

ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΟΜΙΛΙΑ: «ΕΘΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΤΟΝ ΤΖΟΓΟ, ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ & ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ»

Το Επιμελητήριο Χαλκιδικής, σε συνεργασία με το Κέντρο Υποστήριξης Εξαρτημένων Ατόμων «ΟΑΣΙΣ» και τον Εμπορικό Σύλλογο Πολυγύρου, διοργάνωσαν εκδήλωση – ομιλία με θέμα «Εθισμός και απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, τον τζόγο, το αλκοόλ & το διαδίκτυο» στο Συνεδριακό Κέντρο του Επιμελητηρίου στον Πολύγυρο, το απόγευμα της Τετάρτης 17 Μαΐου 2017.

Η ενημερωτική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκστρατείας της ΟΑΣΙΣ για την απεξάρτηση και τον εθισμό στην Βόρειο Ελλάδα, λίγες ημέρες πριν την παγκόσμια ημέρα των ναρκωτικών και την έναρξη της τουριστικής περιόδου στον νομό Χαλκιδικής.

Την εκδήλωση προλόγισε ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Χαλκιδικής κος Γκιλής Γεώργιος, ο οποίος αφού καλωσόρισε τους παρευρισκομένους, αναφέρθηκε και στην κοινωνική δράση που αναπτύσσει το Επιμελητήριο, που στηρίζει όχι μόνο τον επαγγελματικό και τον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά και την τοπική μας κοινωνία, με δράσεις που υλοποιεί η διοίκησή του.

Το λόγο ανάλαβε στη συνέχεια ο κύριος ομιλητής της εκδήλωσης, ο πρόεδρος και ο σύμβουλος Απεξάρτησης κος Δαμιανός Δουίτσης που αφού αναφέρθηκε για τους ειδικούς σκοπούς, τις αρχές και τις δραστηριότητες της «ΟΑΣΙΣ», επικεντρώθηκε κυρίως στα θέματα που απασχολούν μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στο καυτό θέμα της εξάρτησης από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τον τζόγο και το διαδίκτυο.

Η βοήθεια και η υποστήριξη από το οικείο περιβάλλον, η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους (εξαρτημένους) , η αναίρεση της παθητικότητας και ο συνεχείς προσωπικός τους αγώνας είναι οι τρόποι για την απεξάρτηση τους.

Η οικογένεια, σύμφωνα με τον κο Δουίτση, είναι εκείνη που πρέπει πρωτίστως να διαγνώσει την αποκλίνουσα συμπεριφορά των παιδιών της όταν εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα, και οφείλει να δραστηριοποιηθεί άμεσα για την αντιμετώπιση της κατάστασης, ζητώντας βοήθεια από ειδικούς αν δεν μπορεί να την χειριστεί από μόνη της .

Το λόγο πήραν στη συνέχεια πρώην εξαρτημένα άτομα , εθελοντές της «ΟΑΣΙΣ», που μετέφεραν τις προσωπικές τους εμπειρίες από την εξάρτηση τους και την προσπάθεια απεξάρτησής τους.

Στην διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκαν videos για την επίδραση του αλκοόλ στην οδήγηση, ενώ υπήρξε συνεχής διάλογος μεταξύ των ομιλητών και των παρευρισκομένων, που στην πλειονότητά τους ήταν γονείς.

Την εκδήλωση έκλεισε η χορωδία Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής, που με τα τραγούδια της έδωσε μια χαρούμενη νότα και ένα μήνυμα αισιοδοξίας, για την συνέχιση της προσπάθειας που καταβάλλουν τα εξαρτημένα άτομα και οι οικογένειές τους.

[ΠΗΓΗ: http://aetoshal.blogspot.gr/, 18/5/2017]