Tag Archives: κοινωνία

ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ

Στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Jean-Claude Juncker, έναν από τους πιο έμπειρους και αφοσιωμένους Ευρωπαίους πολιτικούς, πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε τη διαρκή και έμπρακτη στήριξή του στην Ελλάδα, σ’ όλη τη διάρκεια αυτής της μακράς κρίσης.

Ακόμη και όταν η ελληνική κοινωνία, με υψηλά ποσοστά της τάξης του 62%, απέρριπτε, υποτίθεται, το σχέδιό του, με το δημοψήφισμα που οργανώθηκε εν είδει μοχλού πολιτικής στήριξης της κυβέρνησης, στοχοποιώντας τον Πρόεδρο της Επιτροπής, ως τον εκπρόσωπο των ανάλγητων Ευρωπαίων εταίρων, ο κ. Junker έδειξε κατανόηση. Και επέμεινε, εντέλει πείθοντας τους ηγέτες των μεγάλων Κρατών- Μελών, να μην υιοθετηθεί το «σχέδιο εξόδου» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – ύψους 50 δις Ευρώ ―, αλλά το κατά περίπου 35 δις Ευρώ ακριβότερο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων. Επρόκειτο για το 3ο στη σειρά Μνημόνιο, το οποίο περιέλαβε τη συνέχιση του συνόλου σχεδόν των ημιτελών από το 2ο Πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.

Η παρούσα ελληνική κυβέρνηση, με την τύχη του πολιτικού χρόνου που είχε στη διάθεσή της, προχώρησε ακόμη περισσότερο και σχεδόν αποκλειστικά στην κατεύθυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής, που, βέβαια, χρειάζονταν εκ νέου, μετά την εγκατάλειψη και άδοξη κατάληξη του 2ου Προγράμματος και τον εξ αυτού και δημοσιονομικό εκτροχιασμό του πρώτου εννεαμήνου του 2015. Και σ’ αυτήν την κατεύθυνση η ελληνική κυβέρνηση κινήθηκε με ευκολία, λόγω της εκ των πραγμάτων συνάφειας μιας πολιτικής εντατικής φορολόγησης με το «ιδεολογικό αιώρημα», που διακατέχει τα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης. Αλλά και με επιτάχυνση και εντέλει αποτελεσματικά, με «υπεραποδόσεις», σε ό,τι τουλάχιστον αφορά στη σημαντική αύξηση των δημοσίων εσόδων, αξιοποιώντας τα θεσμικά «εργαλεία», που είχαν εδραιωθεί με τα προηγούμενα Προγράμματα, παρά την τότε μαχητική αντίθεση της αντιπολίτευσης και νυν κυβέρνησης.

Ενώ, πάντα η παρούσα κυβέρνηση, προσπάθησε συστηματικά, σε όλους τους τομείς άσκησης πολιτικής για τη διαθεσιμότητα κοινωνικών αγαθών, δηλαδή στην υγεία, την ασφάλεια και την παιδεία, να ελαχιστοποιεί – ή και να καταβάλλει με χωρίς προηγούμενο καθυστέρηση – τις λεγόμενες δαπάνες σε τρίτους. Που, ναι μεν αντιστοιχούν σε (πολύ) μικρό μέρος του ετήσιου προϋπ/σμού των υπουργείων και ευρύτερα του δημόσιου τομέα – λόγω του απαγορευτικά μεγάλου ποσοστού που καταλαμβάνει το μισθολογικό κόστος -, αλλά από την άλλη αφορούν σε έργο και εργασίες κρίσιμες για τη μέχρι σήμερα στοιχειώδη, ήδη πολύ χαμηλή, επιχειρησιακή επάρκεια των εν λόγω φορέων. Εξού και τα φαινόμενα υποχώρησης της αποτελεσματικότητας των δομών και των μηχανισμών διασφάλισης της δημόσιας ασφάλειας και κοινωνικής ειρήνης, της υγείας και της εκπαίδευσης – λιγότερο άμεσα φανερό στην τελευταία λόγω των φύσει μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στο πεδίο.

Είναι φαεινότερον του ηλίου, ότι η απόσταση μεταξύ των πολιτικών προθέσεων, όπως αυτές εν μέρει αποτυπώθηκαν με δείκτες και προαπαιτούμενα στα εκάστοτε «Προγράμματα Προσαρμογής & Μεταρρυθμίσεων», και της εντέλει αποτελεσματικότητάς τους, υπήρξε μειούμενη στο διάστημα από το 2010 έως και το 2014, ενώ απογειώθηκε ξανά κατά το 3ο και τελευταίο Πρόγραμμα. Με μοναδική εξαίρεση το πεδίο της δημοσιονομικής προσαρμογής, που έτσι κι αλλιώς επιτεύχθηκε και καθ’ υπερβολήν, με μιαν εύθραυστη ισορροπία εσόδων και δαπανών του δημοσίου και με την εξίσου καθ’ υπερβολήν επιβάρυνση της οικονομίας. Αφού, η ισορροπία αυτή δεν ήλθε ως αποτέλεσμα της σταδιακής έστω αντιμετώπισης των γενεσιουργών αιτίων της κρίσης. Δηλαδή ως αποτέλεσμα αντίστοιχης προόδου στον τομέα των μεταρρυθμίσεων, με επιτεύγματα στο πεδίο των μη δημοσιονομικών στόχων και προαπαιτούμενων του Προγράμματος (όλοι σχεδόν μάθαμε για τα “prior actions”!).

Ακριβώς γιατί τα αποτελέσματα απέχουν πολύ από τις προθέσεις και τους προγραμματικούς στόχους, έχοντας αφήσει τα δύσκολα για τη διετία 2019-2020, θα περίμενε κανείς, αν όχι από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, τουλάχιστον από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, μεγαλύτερη ευαισθησία. Που θα αποτυπώνονταν σε δηλώσεις με «καθαρά μηνύματα» προς την ελληνική κοινωνία. Ότι δηλαδή, ενώ πράγματι φθάσαμε στην κατάληξη του Προγράμματος και αυτό συνιστά «κατάκτηση» του ελληνικού λαού, λόγω ακριβώς των άδικα και παράλογα αυξημένων θυσιών στις οποίες υπεβλήθη, ταυτόχρονα ο λαός αυτός πρέπει να αντιληφθεί ότι θα χρειασθούν ακόμη σημαντικές αλλαγές, «ξεβόλεμα», αρκετών ακόμη «ομάδων», έτσι ώστε να διασφαλισθεί η ευημερία των επόμενων γενεών.

Με λίγα λόγια, πραγματικά προβληματίζει, όντας κατώτερη των περιστάσεων η δήθεν κολακευτική για τον («χαϊδεύοντας τα αυτιά» του) ελληνικό λαό δήλωση του φιλέλληνα Προέδρου της Επιτροπής. Ότι«… μετά την 20η Αυγούστου, η Ελλάδα θα βγει από ένα οκταετές πρόγραμμα χρηματοδοτικής στήριξης, όντας πλέον ικανή να στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις (χωρίς τη βοήθεια άλλων Ευρωπαϊκών κρατών), διασφαλίζοντας τη θέση της στην καρδιά της Ευρωζώνης και της Ένωσης». Ενώ γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύσει για μέγιστο διάστημα 12-18 μηνών, εφόσον δεν προχωρήσουν και μάλιστα γρήγορα οι μεταρρυθμίσεις στις αγορές αγαθών και στον δημόσιο τομέα, την υγεία, την παιδεία και – εκ νέου – την ασφάλιση. Τί, άραγε, θα του στοίχιζε εάν προσέθετε μια φράση, και συγκεκριμένα ότι αυτό θα είναι «βιώσιμο», μόνον εφόσον γίνουν οι καθυστερημένες («καταραμένες») μεταρρυθμίσεις;

Και έτσι, δυστυχώς για την εικόνα των θεσμών αυτών, απέναντι κυρίως στα υποσχόμενα – για ενδεχόμενη διέξοδο – τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και σε βάρος της αναγκαίας ευαισθητοποίησης της κοινωνίας αυτής, ο Πρόεδρος της ΕΕ διαψεύσθηκε τραγικά, σχεδόν «πριν αλέκτων λαλήσαι τρις!». Η τραγική καταστροφή με τις πρόσφατες πυρκαγιές στην Αττική, που μας προετοιμάζουν για επαναλαμβανόμενα παρόμοια φαινόμενα φυσικών καταστροφών, καθιστούν πλήρως εμφανή τη δυσβάσταχτη ανεπάρκεια των δημόσιων υπηρεσιών να εκτελέσουν. Με αποτελέσματα εξόφθαλμα και όχι διάχυτα και μακροπρόθεσμα, όπως σε άλλα πεδία.

Βασικό «μάθημα» για την όποια «επανεκκίνηση»: θα πρέπει εντέλει και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί να επανεξετάσουν τη στάση τους αλλά και τη συνέπεια των πολιτικών τους, σε όλα τα επίπεδα, από τους οιονεί αιρετούς Επιτρόπους έως τη γραφειοκρατία τους. Βοηθώντας ταυτόχρονα το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και εντέλει τον ελληνικό λαό.

Το άρθρο συνυπογράφεται από τον Δρ. Νικήτα Καστή, [Εμπειρογνώμων Ευρωπαϊκής Πολιτικής] και τον Δρ. Αντώνη Ζαΐρη, μέλος της Ένωσης Αμερικανών Οικονομολόγων (ΑΕΑ)

[Φωτό: YVES HERMAN VIA GETTY IMAGES]

[ΠΗΓΗ: https://www.huffingtonpost.gr, του Αντώνη Ζαΐρη, Δρα Οικονομικής Κοινωνιολογίας, Μέλος της Ενωσης Αμερικάνων Οικονομολόγων (ΑΕΑ) – Αντιπρόεδρος του ΣΕΛΠΕ, 27/82018]

ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ: ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Καμία δημόσια πολιτική ή ιδιωτική δράση δεν επιτρέπεται να μειώνει, να θέτει σε κίνδυνο ή οπωσδήποτε να υποβαθμίζει το εναπομένον φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κεφάλαιο!

Με γνώμονα την ευημερία, η έννοια της ανάπτυξης, διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από το πέρασμα διαφόρων πολιτισμών. Μέσα από το πρίσμα μιας γραμμικής αντίληψης του χρόνου, ως διαδοχή γεγονότων, η ιδέα της ανάπτυξης ταυτοποιείται μέσα από διάφορα επάλληλα, αναδυόμενα στάδια.

Πώς μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τον πολιτισμό του στη γη χωρίς να καταστρέφει τη φύση και τον εαυτό του;

Στο στάδιο λοιπόν του πρώιμου καπιταλισμού, όπου ολοένα και αυξάνονται τα προς κατανάλωση αγαθά στο εσωτερικό μιας κοινωνίας, στη φάση της επικράτησης ενός συστήματος εμποροκρατισμού -ή μερκαντιλισμού, με βάση την αγγλική ορολογία- εδραιώνεται μία υλιστική θεώρηση της έννοιας της προόδου, ως σταδιακής διαδικασίας οικονομικής μεγέθυνσης. Εν συνεχεία, η έννοια της ανάπτυξης, μέσα από μία πορεία συνεχούς και καθολικής αύξησης των ρυθμών παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών, φθάνει στις μέρες μας να ταυτίζεται με τη φρενήρη διασπάθιση του φυσικού αποταμιεύματος της ανθρωπότητας και, τελικά, δεν υπήρξε τίποτε άλλο από ψευδεπίγραφη μεγέθυνση συσσωρευμένου πλούτου.

Αποκύημα αυτής της πορείας είναι το κρίσιμο πρόβλημα της εποχής μας, το οποίο, με απλά λόγια, μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: πώς μπορεί ο άνθρωπος να συνεχίσει τον πολιτισμό του στη γη χωρίς να καταστρέφει τη φύση και τον εαυτό του.

Κάπως έτσι φθάνουμε στο 1972, όπου επιστήμονες θέτουν ανοιχτά το πρόβλημα των ορίων της ανάπτυξης, με την ανησυχία τους να δικαιώνεται με τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης για το Περιβάλλον. Ως γνωστόν, για να υπερακοντιστεί μια ιδεολογία, χρειάζεται να γεννηθεί η διάδοχός της. Έτσι φθάνουμε στο 1992 και στη Διάσκεψη του Ρίο για το Περιβάλλον, η οποία είναι αξιομνημόνευτη γιατί κατόρθωσε να προσφέρει στην ανθρωπότητα ένα νέο όραμα: To όραμα της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Διακήρυξη του Ρίο, 1992: έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, και ο πολιτισμός δεν διαχωρίζονται από αυτές του περιβάλλοντος, του πλανήτη, της επάρκειας των φυσικών πόρων κλπ

Η αρχική ανησυχία για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, τα συνακόλουθα περιβαλλοντικά προβλήματα και οι επιπτώσεις τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, διαμόρφωσαν τελικά την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους ανάπτυξης, που επιδιώκει να μας εξοικειώσει με όρους όπως η βιωσιμότητα και η αειφορία; Τι εννοούμε τελικά όταν μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη;

Πολλά έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα και διάφοροι ορισμοί έχουν δοθεί, οι οποίοι παρουσιάζουν ορισμένες αποκλίσεις μεταξύ τους. Σε ένα σημείο, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει σύγκλιση: Στο ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν ταυτίζεται με την πράσινη ανάπτυξη, παρά το γεγονός ότι προφανώς υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στους δύο όρους και πολλά κοινά σημεία. Η πράσινη ανάπτυξη εστιάζει ειδικότερα στην ενέργεια, δίνοντας έμφαση στη χρήση ανανεώσιμων πηγών (τις γνωστές ΑΠΕ), αλλά και ευρύτερα στη διαχείριση του ενεργειακού ζητήματος σε σχέση με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ιδίως από τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών, έχει αποτελέσει δε κεντρικό άξονα της πολιτικής οικολογίας. Στο σημείο αυτό, απλά αναφέρουμε ότι και οι εγκαταστάσεις ΑΠΕ, αποτελούν και αυτές βιομηχανικές εγκαταστάσεις οι οποίες δεν είναι αθώες και άνευ επιπτώσεων στο περιβάλλον.

Από τους πολλούς και διάφορους ορισμούς της βιώσιμης ανάπτυξης, επιλέγεται ο ορισμός του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ, σύμφωνα με τον οποίο η βιώσιμη ανάπτυξη είναι ένα οργανικώς ενιαίο σύνολο δημοσίων πολιτικών, οι οποίες προς το παρόν μεν κατατείνουν στην αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ των πάσης φύσεως ανθρωπογενών συστημάτων και των οικοσυστημάτων, στο μέλλον δε διασφαλίζουν την σταθερή συνεξέλιξη αμφοτέρων. Πρακτικώς, ο ορισμός αυτός σημαίνει ότι εφεξής καμία δημόσια πολιτική ή ιδιωτική δράση δεν επιτρέπεται να μειώνει, να θέτει σε κίνδυνο ή οπωσδήποτε να υποβαθμίζει το εναπομένον φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κεφάλαιο. Υπό την έννοια αυτή, η βιώσιμη ανάπτυξη είναι μια θεμελιώδης πολιτιστική αλλαγή, η οποία διατρέχει όλους τους θεσμούς της κοινωνίας και επιβάλλει την προσαρμογή τους προς τις αρχές της.

Είναι δηλ. η βιώσιμη ανάπτυξη (αλλιώς και «βιωσιμότητα») για το Δίκαιο του 21ου αιώνα, ό,τι ήταν τα ατομικά δικαιώματα για τον 18ο και 19ο αιώνα και τα κοινωνικά δικαιώματα για τον 20ο αιώνα. Σε σχέση προς αυτά, δηλ. τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, η βιωσιμότητα ίσως είναι μια ευρύτερη ηθική αρχή, διότι περιλαμβάνει τις σχέσεις του ανθρώπου με τα οικοσυστήματα (φυσικό κεφάλαιο), τις σχέσεις του με το πολιτιστικό του παρελθόν (πολιτιστικό κεφάλαιο), καθώς και τις σχέσεις αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους του (κοινωνικό κεφάλαιο). Επιπλέον, το εύρος της ηθικής αυτής αρχής εκτείνεται σε βάθος χρόνου, εφ’ όσον προσδιορίζει την ευθύνη του ανθρώπου όχι μόνο προς τις παρούσες, αλλά και προς τις μέλλουσες γενεές. Η αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης εκφράζει έτσι το μέτρο που πρέπει να διέπει τις ανθρώπινες παρεμβάσεις τόσο στο φυσικό όσο και στο ανθρωπογενές περιβάλλον, και, υπό την έννοια αυτή, συνιστά πράγματι επάνοδο της ανθρωπότητας στην ιδέα της Δικαιοσύνης. Παρά τις διάφορες εννοιολογήσεις της, ένα είναι σίγουρο: ότι το δόγμα της βιώσιμης ανάπτυξης εγκαινίασε μία περίοδο μεγάλης πολιτιστικής αλλαγής.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφερθούμε λίγο στην Agenda 21 (δηλ. τα πρακτέα κατά τον 21ο αιώνα), η οποία συμπλήρωσε την Διακήρυξη του Ρίο (Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον, 1992). Σύμφωνα με αυτήν, η βιώσιμη ανάπτυξη, αντιμετωπίζεται ως η παγκόσμια στρατηγική συγχώνευσης της περιβαλλοντικής προστασίας με τις αναγκαίες πολιτικές και κοινωνικές προσαρμογές, μια στρατηγική η οποία βασίζεται στην συνολική θεώρηση ότι έννοιες όπως ο άνθρωπος, η κοινωνία, και ο πολιτισμός δεν διαχωρίζονται από αυτές του περιβάλλοντος, του πλανήτη, της επάρκειας των φυσικών πόρων κ.λπ., και η οποία ενσωματώνει αξίες όπως η δικαιοσύνη, το μέτρο, το γενικό συμφέρον. Η Agenda 21 απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας, πολίτες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, επιχειρήσεις κ.ο.κ., εναποθέτει όμως το κύριο βάρος της ευθύνης για τη βιώσιμη ανάπτυξη στο κράτος, το οποίο οφείλει να αυξήσει την κυβερνητική του ικανότητα (capacity building) στο νομοθετικό, εκτελεστικό και δικαιοδοτικό πεδίο προς το σκοπό αυτό. Μόνον έτσι το κράτος μπορεί να είναι και το ίδιο βιώσιμο και άρα χρηστό και ικανό για βιώσιμη ανάπτυξη. Στους δύσκολους καιρούς που διάγουμε, με ένα δημόσιο χρέος «δαμόκλειο σπάθη» πάνω από τα κεφάλια των πολιτών της Ελλάδας, αλλά και «καπέλο» πάνω από την άσκηση όλων των δημόσιων πολιτικών της χώρας, η έννοια της βιωσιμότητας, πιο επίκαιρη από ποτέ, εκφράζεται χαρακτηριστικά στο βασικό ερώτημα των ημερών μας: είναι το χρέος βιώσιμο; Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…

[ΠΗΓΗ: www. oryktosploutos.net, της Αλεξίας Κωνσταντινίδου, από tvxs.gr, 19/8/2018]

DER SPIEGEL: “AΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ – H EΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ”…

Στο τέλος του τρίτου ελληνικού προγράμματος βοήθειας στις 20 Αυγούστου και στο δύσκολο καλοκαίρι λόγω πυρκαγιών που έβγαλαν στην επιφάνεια χρόνια προβλήματα αναφέρεται ο γερμανικός τύπος.

Εκτενές ρεπορτάζ για την Ελλάδα με αφορμή την επικείμενη ολοκλήρωση του προγράμματος βοήθειας προς στην Ελλάδα φιλοξενεί το Der Spiegel με τίτλο “Αποστολή εξετελέσθη-Η Ελλάδα πεθαίνει”. Μια επίσκεψη σε ένα μικρό ελληνικό χωριό με γηραιούς κυρίως κατοίκους και λίγα παιδιά γίνεται αφορμή για μια αποτίμηση της διάσωσης της Ελλάδας και των μεταρρυθμίσεων. “273,7 δις ευρώ έδωσαν στην Ελλάδα η ΕΚΤ, η Κομισιόν και το ΔΝΤ. Η χώρα μπορεί πια να δανειστεί μόνη της από τις διεθνείς αγορές. Ένα από τα μεγαλύτερα δράματα στην ευρωπαϊκή ιστορία φτάνει προσωρινά σε ένα τέλος: η ελληνική κρίση χρέους. Οδήγησε το ευρώ στο χείλος του γκρεμού και δίχασε την ΕΕ. Και μετέτρεψε την Ελλάδα σε μια άλλη χώρα. Κανένα άλλο κράτος του κόσμου δεν έχει μελετηθεί τόσο ενδελεχώς. Με ένα σκληρό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα περικόπηκαν μισθοί και συντάξεις και αυξήθηκαν οι φόροι. Τουλάχιστον μέχρι το 2060 οι Έλληνες θα πρέπει να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Παραδόξως παραβλέφθηκε το σημαντικότερο: χρέη μπορεί να αποπληρώσει μόνο μια χώρα που αναπτύσσεται. Η Ελλάδα όμως συρρικνώνεται: 550.000 άνθρωποι έχουν μεταναστεύσει από την αρχή της κρίσης και περίπου 10,7 εκατομ. άνθρωποι διαβιούν στη χώρα” σημειώνει το Der Spiegel.

Οι μεταρρυθμίσεις, το δημογραφικό και η ανάπτυξη

Το περιοδικό αναφέρεται στον στόχο της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη “να θέσει τέλος στις πελατειακές σχέσεις. Αυτό έχει υποσχεθεί κάθε πολιτικός που ανέλαβε αυτή τη θέση αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Για αιώνες η ελληνική διοίκηση λειτουργούσε σαν πρόφαση για τη νομιμοποίηση του νεποτισμού. Οι πελατειακές σχέσεις ήταν θεμελιώδης αρχή της κοινωνίας (…) Θα πρέπει όμως να μπει ένα τέλος”. Το περιοδικό κάνει αναφορά στις προσπάθειες για εκσυγχρονισμό του δημοσίου με τη βοήθεια και γαλλικής τεχνογνωσίας, χαρακτηρίζει όμως την όλη προσπάθεια ως ένα “πείραμα ανυπέρβλητων διαστάσεων”. Αντίστοιχα δύσκολο είναι και το θέμα της ψηφιοποίησης της ελληνική διοικητικής και κυβερνητικής μηχανής που έχει αναλάβει ο αρμόδιος υπουργός Ν. Παππάς. “Άλλη μια επανάσταση” σημειώνει το περιοδικό. “Η απαρχαιωμένη δομή της ελληνικής διοίκησης ήταν παροιμιώδης”, γράφει το Spiegel.

Πάντως παρά τη σημασία αντίστοιχων μεταρρυθμίσεων, θα πρέπει αυτές, σύμφωνα με το Spiegel, να λαμβάνουν υπόψη μελλοντικά την αρνητική δημογραφική εξέλιξη στη χώρα σε συνάρτηση με την οικονομία. “(…) Πρέπει να σταματήσει η μετανάστευση των νέων, οι μετανάστες θα πρέπει να επιστρέψουν και οι συνθήκες ζωής να σταθεροποιηθούν ώστε οι οικογένειες να θέλουν και πάλι να αποκτήσουν παιδιά. (…) Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συμβεί χωρίς σταθερή οικονομική ανάπτυξη αλλά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται”, αναφέρει το Spiegel. Το ρεπορτάζ φιλοξενεί επίσης και τον καθηγητή Νομικής του Εθνικού και Καποδιστραικού Πανεπιστημίου Αθηνών Αριστείδη Χατζή, ο οποίος θεωρεί ότι η Ελλάδα “θα πρέπει επιτέλους να ανοίξει την αγορά της” και ότι η ελληνική κρίση έγινε “κρίση θεσμών”. Το περιοδικό παρατηρεί επίσης ότι παρά τις μεταρρυθμίσεις η ελληνική αγορά εργασίας είναι από τις πιο απορρυθμισμένες στην ΕΕ και η ανεργία έχει ελάχιστα μειωθεί. Η ίδρυση νέων επιχειρήσεων είναι το ίδιο δύσκολη όσο και πριν από την κρίση ενώ δυσκολίες υπάρχουν και στον τομέα των ξένων επενδύσεων, όπου βέβαια “έχουν σημειωθεί επιτυχίες”, όπως παρατηρεί το περιοδικό. Κλείνοντας το ρεπορτάζ αναφέρει: “Κάποτε φαινόταν ότι η ελληνική κρίση χρέους θα βύθιζε την ΕΕ στην άβυσσο. Αυτή τη στιγμή μοιάζει περισσότερο σαν μια δαπανηρή παράπλευρη απώλεια στην περαιτέρω ώθηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ως το 2060 θα πρέπει το ελληνικό κράτος κάθε χρόνο να επιτυγχάνει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό ώστε να εμβάζει το μεγαλύτερο μέρος του στους δανειστές, σύμφωνα με όσα ορίζουν οι κανόνες. Κάτι που είναι ένα δύσκολο καθήκον για μια οικονομικά πετυχημένη χώρα. Για τους Έλληνες θα πρέπει να είναι αδύνατο. Επειδή η δημογραφική ανάπτυξη συνδέεται άμεσα με την οικονομική ανάπτυξη”.

“Καμένη γη” αντί για γιορτή

“Καμνη γη” είναι ο τίτλος άρθρου γνώμης στη Süddeutsche Zeitung, το οποίο αναφέρεται στα χρόνια προβλήματα της που ανέδειξε η φονική πυρκαγιά στο Μάτι. “Διασώστες σε πανικό, αξιωματούχοι που δεν συμφωνούν για τις ευθύνες που φέρουν-και αυτά είναι εικόνες που θα μείνουν από αυτό το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί αλλιώς. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήθελε να χρησιμοποιήσει τον Αύγουστο για γιορτή, οι Έλληνες θα έπρεπε να γιορτάσουν το τέλος της ‘δουλείας’, την επανάκτηση της κυριαρχίας τους από τους διεθνείς πιστωτές. Για τις 21 Αυγούστου είχε σχεδιαστεί, πριν την πυρκαγιά, μια ανοιχτή γιορτή. Στις 20 Αυγούστου τελειώνει το τρίτο και τελευταίο πρόγραμμα βοήθειας προς την Αθήνα (…)”.

Η σχολιογράφος κάνει μια αναδρομή στα χρόνια της κρίσης και σημειώνει ότι “υπήρχαν ενδείξεις ότι η Αθήνα ζούσε πάνω από τις δυνάμεις της για καιρό, αλλά η ΕΕ δεν ήθελε να το δει. Όταν πια δεν υπήρχε περιθώριο για εξωραϊσμούς, οι διασώστες ανάγκασαν την χώρα να μπει σε έναν κορσέ που ήταν όμως για πολλούς Έλληνες αποπνικτικός”. Όπως σημειώνει το άρθρο “τα μέτρα λιτότητας έπληξαν κυρίως τη μεσαία τάξη και τα χαμηλότερα εισοδήματα. Για αυτό φέρουν ευθύνη όχι μόνο οι δανειστές αλλά και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (…)”. Τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός βοηθά τη χώρα να ανακάμψει, γράφει η SZ, ωστόσο ο μεγαλύτερος παράγοντας που προκαλεί αβεβαιότητα για το μέλλον είναι η πρόβλεψη για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% ως το 2022 και έπειτα 2,2% ως το 2060. Η σχολιογράφος παρατηρεί πάντως ότι αν και δεν έχουν υλοποιηθεί όλες οι μεταρρυθμίσεις, κάποιες που έγιναν είναι σημαντικές πχ. η ανεξαρτησία της εφορίας. Επίσης σημαντικό θεωρεί στον ρεαλισμό του Τσίπρα, ο οποίος σήμερα  θεωρείται “αξιόπιστος” εταίρος. Αυτό όμως που ούτε αυτός κατάφερε να εξαλείψει ήταν “η παλιά ασθένεια του πελατειακού κράτους”, ενώ η ίδια θεωρεί αμφίβολο εαν οι συντηρητικοί που ετοιμάζονται να αναλάβουν τη διακυβέρνηση το 2019, θα πράξουν καλύτερα.

Tο άρθρο κλείνει με μια αναφορά στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα της Αττικής: “Η μελλοντική πολιτική μπορεί να είναι μη δημοφιλής στον κόσμο. Αυτό έδειξε δυστυχώς και το παράδειγμα στο Μάτι. Πολλοί λένε ότι εαν υπήρχε κρατική πρόβλεψη, δεν θα είχαμε φτάσει στο Μάτι, μια περιοχή τόσο άναρχα δομημένη χωρίς διεξόδους κινδύνου. Στο μέλλον θα πρέπει όλα να γίνουν καλύτερα: τα αυθαίρετα θα πρέπει να κατεδαφιστούν και να μπει τέλος στις κακοτεχνίες. Θα ξεκαθαριστεί εάν η πυροσβεστική είχε οικονομικά προβλήματα ή –και γι αυτό υπάρχουν ενδείξεις- είχε τόσο κακή διαχείριση που οδήγησε σε λάθος δρόμο τους διασώστες. Μια δίχως περιστροφές εξήγηση οφείλουν στους νεκρούς και τους οικείους τους όλοι οι υπεύθυνοι”.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, της Δήμητρας Κυρανούδη, από Deutsche Welle, 11/8/2018]

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΤΥΧΗΣ Ή ΤΗΣ ΘΕΣΜΙΚΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ;

Τα ορατά ως βαρετά θα ξεχαστούν, ώστε χώρο πρόθυμα να δώσουν στα Αόρατα

Νίκος Παπαδάκης, Chiaro Scuro

Ό,τι κι αν ισχυρίζονται οι πολιτικοί η ελληνική κοινωνία έχει υποστεί επικίνδυνες ρωγμές. Απο-τυχη-μένοι κι επι-τυχη-μένοι λειτουργούν με οριζόντιο τρόπο, υπερβαίνοντας πολλές φορές τις κλασσικές κάθετες κομματικές ή ιδεολογικές εντάξεις κι αδιαφορώντας για τα μικρο-παιχνίδια της εξουσίας.

Αρχίζουμε από τους “χαμένους”.

Η μεγάλη πλειοψηφία των εκτός/εκτός βρίσκεται στο περιθώριο λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού σε μια εποχή των συνεχών διακινδυνεύσεων. Ζούνε κι επιβιώνουνε ως ηττημένοι. Μία μικρή μόνο μειοψηφία προτιμάει να κινείται εντός/εκτός θεωρώντας ότι η αποτυχία είναι κι αυτή επιλογή, αντί-σταση στο καταναλωτικό μοντέλο πλούτου και στη σώρευση άχρηστων εξουσιών. Ζούνε και βιώνουνε “κατά παρέκκλισιν”.

Σε μία περίοδο αφθονίας οι εκτός/εκτός έβρισκαν πάντοτε ευκαιρίες, περιστασιακής έστω, εισόδου στην κοινωνία του 1/3 (νυν του 1/5), δηλαδή στο χώρο άσκησης/απόλαυσης κοινωνικών δικαιωμάτων. Στην εποχή της κρίσης το σύστημα περιθωριοποιεί για δεύτερη φορά τους ήδη περιθωριοποιημένους με αποτέλεσμα πολλοί να έχουν χάσει “από χέρι”, σχεδόν από τη γέννησή τους, το τρένο της επιτυχίας.

Οι εντός/εκτός συνήθως ισορροπούν στην κόψη, στην τομή δύο κόσμων (του υπαρκτού που μισούν ως Κακό και του δικού τους που φαντασιώνονται ως Καλό) και συχνά παρασύρονται κι εντάσσονται σε μορφώματα “αντι-κομφορμισμού”, τα οποία διέπονται από τις ίδιες μορφές ελέγχου (και καταπίεσης;) με τα επίσημα συστήματα που καταγγέλουν. Εκεί χάνουν όχι μόνον την εικαζόμενη ελευθερία κινήσεων αλλά και το πρόσωπό τους, αφού όλα πολτοποιούνται υπέρ του “κοινού αγώνα”[;].

Από την άλλη οι χαρακτηριζόμενοι ως επιτυχημένοι χωρίζονται σε αυτούς που ταυτίζουν επιτυχία (κυρίως οικονομική) με την ευτυχία (προσωπική/οικογενειακή) κι ανισορροπούν ψυχικά και σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη την συνεχή επιτυχία επί παντός για να δικαιώσουν τις απόψεις τους ή για να αισθανθούν υπαρξιακή ασφάλεια.

Και στις δύο περιπτώσεις οι επιτυχημένοι συχνά-πυκνά λησμονούν ότι το σύνολο (ομάδα, κοινότητα, πατρίδα) εξαρτάται απ’ όλα τα επιμέρους στοιχεία του και γι’ αυτό “το μερτικό τους στη χαρά” δεν μπορεί να λειτουργεί επ άπειρον και μονομερώς σε βάρος του μερτικού των υπολοίπων. Μεροληπτική μερικοκρατία δίχως κοινές αξίες και αρχές δεν συνιστά βιώσιμο κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

Ούτε η αγορά αυτορρυθμίζεται υπέρ των πολλών ή όλων, ούτε ελευθερία του επιλέγειν νοείται σε καθεστώς ασφυκτικού κανονιστικού πλαισίου, ούτε το “κυνηγητικό ένστικτο” του νεοφιλελευθερισμού είναι κοινωνικά ωφέλιμο, ούτε η κουλτούρα των “οιονεί-εμπόλεμων καταστάσεων” οδηγεί σε λαϊκή απελευθέρωση.

Σε μία δημοκρατική χώρα και σ’ ένα Κράτος δικαίου δεν πρέπει να υπάρχουν θεσμικές διακρίσεις ή κοινωνικά στερεότυπα με βάση την επιτυχία/αποτυχία. Την όποια κακή τύχη (ή και κακή χρήση) δεν την κατα-δικάζουμε αλλά διαχειριζόμαστε τις αρνητικές συνέπειες με όρους αλληλεγγύης.

Η Δημοκρατία οφείλει ν’ αγκαλιάζει όλους (ιδίως τους πλέον αδύναμους) και να πείθει τον καθένα ότι το αίσθημα του συν-ανήκειν είναι ισχυρότερο από τις περιστασιακές αδικίες/ανισότητες, τις οποίες όμως πρέπει συνεχώς να μειώνει μέσω θεσμών, κοινωνικής πολιτικής και αντισταθμιστικών μέτρων.

Αυτή τη Δημοκρατία της συναίνεσης, της κατανόησης, της διαμεσολάβησης και της διόρθωσης θέλουν κι επιζητούν οι Έλληνες της κρίσης, κουρασμένοι και διαψευσμένοι από τη στείρα και ιστορικά ξεπερασμένη “πάλη των τάξεων” (μεταξύ προκαθορισμένων και προαιώνιων εχθρών) και τον παρακμιακό πολτό απολίτικου φανατισμού.

ΥΓ. Ο λεγόμενος παλαιός “αστικός κόσμος” απέθανεν παίρνοντας μαζί του τα λάθη και τις αμαρτίες του, αλλά και την όποια αστική ηθική και αστική κουλτούρα.Το ερώτημα είναι αν δίχως την αστική τάξη μπορεί να επιβιώσει με την παραδοσιακή μορφή της η αστική/φιλελεύθερη δημοκρατία ή αν κάποιο άλλο σύστημα (και ποιό;) καλείται να την αντικαταστήσει.

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr, του Γιάννη Πανούση, Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη, 25/7/2018]

ΟΙ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Μια πολύ διδακτική ιστορία…

Στην Ελλάδα ακόμη και τα σκουπίδια χρειάζονται ισχυρή αστυνομική προστασία. Η φωτογραφία είναι από την Κέρκυρα, όπου ξεκίνησε η εναπόθεση απορριμμάτων σε έναν ΧΥΤΥ που ολοκληρώθηκε πριν από οκτώ χρόνια

Ένας τυπικός «επαναστάτης», από αυτούς που συνέπηξαν τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστερός, κέρδισε τις εκλογές στον Δήμο Κέρκυρας. Ο κ. Κώστας Νικολούζος ηγείτο του συνδυασμού «Νέα Ριζοσπαστική Κίνηση. Ανατροπή-Αλληλεγγύη-Αξιοπρέπεια» και ο δικτυακός του τόπος επιβεβαιώνει το όνομά του. Εκεί (ανάμεσα στα ψηφίσματα για «αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό», στα άρθρα για τον Ρωμανό και «την υποκρισία του αστικού κράτους και ιδιαίτερα της κυβέρνησης, που ενώ διευκολύνουν κάθε είδους εγκληματίες, εξαντλούν την αυστηρότητα τους σε έναν έφηβο», και την «αντίσταση των ευρωπαϊκών λαών απέναντι στο 4ο Ράιχ») υπάρχουν ανοιχτές επιστολές κατά της αξιολόγησης των δημοτικών υπάλληλων «Οχι, κ. Μητσοτάκη, συνένοχός σας δεν γίνομαι» (14.11.2014) και φυσικά πύρινοι λόγοι κατά της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας που ρημάζει επί δεκαετίες: «Να σταθούμε απέναντι σε κάθε μπουλντόζα που θα προσπαθήσει να αφανίσει τον πλούτο της χώρας μας» (22.7.2014).

Το κατάφερε, έστω βραχυπροθέσμως. Με δικαστικές αγωγές κατά του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, καθυστερεί μια επένδυση 400 εκατ. ευρώ στην Κασσιόπη της Κέρκυρας, επειδή, λέει, τα μονοπάτια που υπάρχουν είναι… δημοτικά. Το Ειρηνοδικείο Κέρκυρας απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα, αλλά ο δήμαρχος κατέθεσε νέες αγωγές και αρχίζει το γαϊτανάκι των καθυστερήσεων, μπας και απαυδήσει ο επενδυτής να σηκωθεί να φύγει. Σύμφωνα με τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, η σημερινή κατάσταση του ακινήτου είναι τραγική: «Οι παραλίες και η λίμνη δίνουν την αίσθηση εγκατάλειψης, αφού είναι εμφανή τα απορρίμματα που κυρίως εκβράζονται εκεί από τη θάλασσα… Η περιοχή είναι άμεσα ευάλωτη σε κινδύνους δασικών πυρκαγιών. Δεν υπάρχει σήμερα κανένας σχεδιασμός για αποτροπή του κινδύνου αυτού, ούτε σε ό,τι αφορά προληπτικά μέτρα (π.χ. αντιπυρικές λωρίδες) ούτε σε μέτρα διαχείρισης της βλάστησης (π.χ. αραιώσεις στον υπόροφο) για μείωση του κινδύνου πυρκαγιάς. Εξαλλου, τμήματα στη βόρεια πλευρά του ακινήτου έχουν ήδη εκτεθεί σε καταπατήσεις» (ΤΑΙΠΕΔ, Ιανουάριος 2013).

Αφηρημένες υποσχέσεις

Για τα σκουπίδια ο ριζοσπάστης δήμαρχος της Κέρκυρας υποσχέθηκε πολλά, αλλά αφηρημένα. Όπως η κ. Ρένα Δούρου στην Αττική, έπεισε τους Κερκυραίους ότι «οι αντιμνημονιακοί μαζεύουν τα σκουπίδια αλλιώς». Στο 6.500 λέξεων πρόγραμμά του αφιερώνει 350 λέξεις για τη διαχείριση των απορριμμάτων με προτεραιότητα τις προσλήψεις στην υπηρεσία καθαριότητας, «έτσι ώστε η υπόθεση της καθαριότητας του δήμου μας να μην περάσει σε χέρια ιδιωτών». Τα υπόλοιπα είναι τα γνωστά που εμφανίστηκαν σε κάθε συνδυασμό υποστηριζόμενο από τον ΣΥΡΙΖΑ: «Εκτεταμένο πρόγραμμα κάδων ανακυκλώσιμων υλικών, γυαλί, χαρτί, πλαστικό αλουμίνιο κ.λπ., (…) κομποστοποίηση των οργανικών υλικών με εισαγωγή χωριστού κάδου συλλογής οργανικών, τη δημιουργία μονάδων δημοτικής κομποστοποίησης καθώς και την προώθηση προγραμμάτων κοινοτικής (σε επίπεδο γειτονιάς) και οικιακής κομποστοποίησης…» κ.λπ.

Καλά και άγια είναι όλα αυτά, μόνο απαιτούνται χρόνια για να υλοποιηθούν. Μέχρι να κατανοήσουν οι πολίτες τι είναι κομποστοποίηση, τα σκουπίδια άρχισαν να σωρεύονται στην Κέρκυρα. Το νησί των Φαιάκων έχει έναν υπερκορεσμένο Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων στο Τεμπλόνι, ο οποίος είναι επισήμως κλειστός και έναν υπερσύγχρονο ΧΥΤΥ (Χώρο Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων) της Λευκίμμης, ο οποίος αν και ολοκληρώθηκε το 2010 δεν λειτούργησε ποτέ, λόγω αντιδράσεων περίοικων και φυσικά του ΣΥΡΙΖΑ Κέρκυρας. Έγιναν νόμιμες ή ημιπαράνομες εκδηλώσεις κατά της λειτουργίας του έτοιμου ΧΥΤΥ και (όπως στις Σκουριές) υπήρξαν εμπρησμοί μηχανημάτων. Κάθε καθυστέρηση χαιρετιζόταν ως «μια νίκη του μαζικού, λαϊκού, αυτόνομου και αυθόρμητου κινήματος που αναπτύχθηκε στη Λευκίμμη και σε όλη την Κέρκυρα, ενάντια στο περιβαλλοντικό έγκλημα που σχεδιάστηκε για το νησί μας» (ΣΥΡΙΖΑ Κέρκυρας, 21.2.2014). Ο νεοεκλεγείς δήμαρχος δήλωνε ότι «για τον Δήμο της Κέρκυρας το θέμα του ΧΥΤΑ Λευκίμμης έχει λήξει. Δεν υπάρχει συζήτηση για οποιαδήποτε χρήση της εγκατάστασης ως ΧΥΤΑ, ως ΧΥΤΥ ή ως σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων» (28.11.2014).

Περήφανη διαπραγμάτευση

Το κίνημα φούντωνε και τα βουνά των σκουπιδιών κέρδιζαν ύψος στους δρόμους της τουριστικής Κέρκυρας. Φέτος η κατάσταση έγινε αφόρητη: «Βουνά από απορρίμματα παντού, εικόνες με τουρίστες να φωτογραφίζουν μνημεία καλυμμένα από σκουπίδια, εκπαιδευτική κοινότητα να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη δημόσια υγεία στα σχολεία, συμβουλές από ιατρικό σύλλογο και, τέλος, φωτιές να ξεσπούν ξαφνικά σε σημεία που τα σκουπίδια μετρούν χιλιόμετρα» (Corfu News 2.6.2018). Κάποιοι τουριστικοί πράκτορες άρχισαν να στέλνουν μηνύματα για ακυρώσεις κρατήσεων.

Η πρώτη αντίδραση του δημάρχου της «ριζοσπαστικής κίνησης» ήταν η παρανομία. Τα απορριμματοφόρο επιχείρησαν να εναποθέσουν σκουπίδια στον κλειστό ΧΥΤΑ Τεμπλονίου, σε χώρο δηλαδή όπου δεν επιτρέπεται, αφού τα κύτταρα έχουν κλείσει και έχουν μπει σε διαδικασία αποκατάστασης. Συνελήφθη. Η άλλη λύση, που προέκριναν όλοι οι φορείς, ήταν να μεταφερθούν τα σκουπίδια σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. «Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να απαιτήσουμε να μεταφέρουμε τα σκουπίδια στον κοντινότερο διαθέσιμα ΧΥΤΑ. Εγώ δέχομαι να στρατοπεδεύσουμε στην Αθήνα μέχρι να πετύχουμε τη μεταφορά των δεμάτων των απορριμμάτων», είπε ο δήμαρχος. Αυτό ήταν κάτι σαν τη διαπραγμάτευση του 2015, όταν διαδηλώναμε για να πάρουν τα οικονομικά μας βάρη άλλοι.

Τελικώς η Δημοκρατία α λα ΣΥΡΙΖΑ δεν δούλεψε, παρά το γεγονός ότι η απόφαση να μεταφερθούν τα σκουπίδια αλλού ήταν ομόφωνη. Σίγουρα κάποιοι στην Κέρκυρα θα είπαν «This is a coup», διότι δεν ελήφθη υπόψη η ομόθυμη απαίτηση του λαού, αλλά ο ριζοσπάστης δήμαρχος μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ άλλαξαν τροπάρι. Άνοιξαν τον έτοιμο από το 2010 ΧΥΤΥ της Λευκίμμης, και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φωτεινέ Βάκη υπερασπίζεται την επιλογή γράφοντας «για τις χωματερές που άνοιγαν παρανόμως σε δασικές εκτάσεις τοποθετήθηκαν οι ευαίσθητοι συμπολίτες μας; Για τις αρρώστιες που επίκεινται και τις χιλιάδες ακυρώσεις αφίξεων καμιά κουβέντα;». Αλλά εν τω μεταξύ το τζίνι είχε βγει από το μπουκάλι. Το δηλητήριο του ριζοσπαστικού λαϊκισμού έχει απλωθεί και δύσκολα θα βρεθεί αντίδοτο.

Για όσους αναρωτιούνται τι γίνονται τόσοι αστυνομικοί, ας δουν την Κέρκυρα. Εκεί τα σκουπίδια έχουν προστασία VIP. Τα απορριμματοφόρο κινούνται συνοδεία περιπολικών και ΜΑΤ είναι παρατεταγμένα στους δρόμους. Ποιος είπε ότι οι ιδεοληψίες δεν παράγουν αποτελέσματα και δεν έχουν πραγματικό οικονομικό αντίκτυπο;

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Πάσχου Μανδραβέλη, 8/7/2018]

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ “ΑΓΓΙΖΕΙ” ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Κίνδυνος αναζωπύρωσης των διαφωνιών στο εσωτερικό του Μεγάλου Συνασπισμού για το θέμα της διαχείρισης της εξόδου της Ελλάδας από τα Μνημόνια σημειώνεται αυτές τις μέρες στο Βερολίνο με αφορμή την ενδοκυβερνητική κρίση για το Προσφυγικό.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Welt  κυβερνητικοί κύκλοι εκτιμούν πως τώρα, δηλαδή ενώ σοβεί η πολιτική κρίση μεταξύ CDU –CSU για το Προσφυγικό,   δεν πρέπει να προκύψουν προβλήματα και με την Ελλάδα.

Ναι, μεν ο κυβερνητικός συνασπισμός κλονίζεται, ούτως ή άλλως, εξαιτίας της διαμάχης των δύο αδελφών κομμάτων, CDU και CSU, στο θέμα της προσφυγικής πολιτικής, αλλά δεν  πρέπει να γίνει και η Αθήνα μήλο της έριδος, σημειώνει το ίδιο δημοσίευμα.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: Σύμφωνα με κύκλους του γερμανικού κοινοβουλίου, οι ελαφρύνσεις χρέους για την Ελλάδα δεν πρέπει να εγκριθούν μόνο από την Επιτροπή Προϋπολογισμού της Βουλής. “Η κυβέρνηση πρέπει να τις θέσει προς έγκριση ενώπιον του Κοινοβουλίου συνολικά, διότι αφορά πρόγραμμα του ΕΤΧΣ που έχει διαφορετικούς κανόνες έγκρισης”, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, κάτι που είναι επικίνδυνο για τη Merkel και την Ένωση.

Μνήμες από 2015…

Υπενθυμίζεται ότι η ψηφοφορία για το τρίτο πακέτο βοήθειας το καλοκαίρι του 2015 δεν ήταν εύκολη υπόθεση για την Καγκελάριο και τον τότε Υπ. Οικονομικών Wolfgang Schäuble. Τότε, 63 βουλευτές της Ένωσης ψήφισαν κατά, ενώ κάποιοι άλλοι απείχαν. Αυτό δεν ήταν καλό για την Angela Merkel. Σήμερα, λόγω της τεταμένης ατμόσφαιρας μεταξύ CDU και CSU μπορεί να εξελιχθεί χειρότερα, καθώς υπάρχουν πολλοί σκεπτικιστές και στα δύο κόμματα.

Στην Ένωση γίνονται προσπάθειες να εξομαλυνθούν τα σημεία τριβής από την αρχή. Θέλουν να δοθεί στην Ελλάδα η δυνατότητα μιας καλής αρχής. Δεν θα υπάρξει, ωστόσο, κούρεμα χρέους, λένε οι Συντηρητικοί. “Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε απαραίτητο ούτε νομικά επιτρεπτό”, όπως λέγεται. Υπάρχει όμως προθυμία για υποχώρηση σε ένα άλλο σημείο: στο θέμα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα βοήθειας.

Για πολλά χρόνια, η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα λιτότητας θεωρείτο βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή της Γερμανίας στην οικονομική βοήθεια, κάτι που υποσχόταν η Καγκελάριος, παρά τον σκεπτικισμό στην Κ.Ο. της. Τώρα, στην Ένωση υπάρχει προθυμία υποχώρησης στο σημείο αυτό. “Η οικονομική συμμετοχή του ΔΝΤ με 1,6 δισ. ευρώ δεν είναι πλέον απαραίτητη, ενώ επιπρόσθετα το κόστος του ΔΝΤ για περαιτέρω ελαφρύνσεις είναι πολύ υψηλό”, όπως επισημαίνεται.

Εδώ και εβδομάδες ακούγεται στο ομοσπονδιακό Υπ. Οικονομικών ότι δεν έχει νόημα λογιστικά να δοθούν ελαφρύνσεις ύψους πολλών δισεκατομμυρίων έναντι δανειακής βοήθειας του ΔΝΤ προς την Ελλάδα ύψους 1,6 δισ. ευρώ. Η Ένωση προφανώς είναι πρόθυμη να υποστηρίξει αυτή τη θέση, για να υπάρξει συμφωνία. “Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, θα συνεχιστεί η τακτική επιτήρηση από τους θεσμούς, ώστε η Ελλάδα να παραμείνει σε μεταρρυθμιστική πορεία”, όπως λέγεται.

Ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός στη Welt am Sonntag τάχθηκε υπέρ της συμμετοχής του ΔΝΤ μέχρι τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης. “Νομίζω ότι η παραμονή του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα για τους υπόλοιπους μήνες θα εξυπηρετούσε πολύ την αξιοπιστία όλων μας”. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κρύψει.

Αλλά και μέρος της γερμανικής αντιπολίτευσης στηρίζει τον Τσίπρα και τον κυβερνητικό συνασπισμό στο θέμα του χρέους. “Ο Τσίπρας ζητά μόνο αυτό που υποσχέθηκαν στην Ελλάδα οι χώρες της Ευρωζώνης και αυτό που από καιρό ζητά το ΔΝΤ”, δήλωσε ο ειδικός των Πρασίνων σε δημοσιονομικά θέματα, Gerhardt Schick. Ο ίδιος τονίζει ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από νόμιμο αίτημα. “Οικονομικά, είναι λογικό, ούτως ή άλλως”.

Ακόμα και οι Φιλελεύθεροι δεν εναντιώνονται ολοκληρωτικά. “Η Ελλάδα ήδη λαμβάνει οικονομική στήριξη με την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής της δανειακής βοήθειας”, δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος της Κ.Ο. Michael Theurer. “Θα μπορούσε να επιμηκυνθεί περαιτέρω η περίοδος αποπληρωμής των δανείων”, πρόσθεσε ο ίδιος. Προϋπόθεση για αυτό, ωστόσο, είναι η χώρα να εντατικοποιήσει πάλι τις μεταρρυθμιστικές της προσπάθειες, τόνισε. Στο θέμα του κουρέματος, δεν θεωρεί πάντως ότι θα υπάρξει πλειοψηφία στη Βουλή.

Η άποψη των επικριτών

Κριτική για τη σχεδιαζόμενη συμφωνία με την Ελλάδα προέρχεται από το AfD. “Δεν μου είναι γνωστό ότι η περσινή συμφωνία για τις ελαφρύνσεις χρέους, την οποία επικαλείται ο κ. Τσίπρας, ήταν στη Βουλή”, δήλωσε ο ειδικός του AfD σε δημοσιονομικά θέματα Peter Boehringer. “Συνεπώς, δεν μπορεί να στηρίζει πάνω σε αυτήν το αίτημά του”. Όπως και αν αποκαλεί κανείς τη συμφωνία με την Ελλάδα για την ελάφρυνση του χρέους “παραμένει ένας ευφημισμός για μια αναδιανεμητική ένωση”, τονίζει ο ίδιος. Και η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής αποτελεί δώρο, που “στην πράξη το θεωρούμε άφεση του χρέους και επομένως καταστρατήγηση της ρήτρας μη διάσωσης (no bailout)”, δηλώνει.

Τέλος, επικριτές και σε άλλα κόμματα έχουν παραπλήσια άποψη. “Ωστόσο, σχεδόν όλοι θα ήταν ικανοποιημένοι, που χρόνια τώρα εμπλέκονται με οποιαδήποτε μορφή στη διάσωση της Ελλάδας τα τελευταία οκτώ χρόνια, αν επιτέλους έκλεινε αυτό το κεφάλαιο. Το θέμα τους έχει κουράσει”, καταλήγει ο αρθρογράφος.

Στη σημερινή έντυπη έκδοση της Die Welt , αναφέρεται πως  μετά από οκτώ χρόνια, τρία προγράμματα λιτότητας και αργότερα δεσμεύσεις για βοήθεια ύψους περίπου 320 δισ. ευρώ, η Ελλάδα και η Ευρώπη βρίσκονται μπροστά στο τέλος της επίσημης πολιτικής διάσωσης για την Αθήνα. Την Πέμπτη, στη συνεδρίαση του Eurogroup, αναμένεται να αποφασιστούν οι λεπτομέρειες. Σε αυτές περιλαμβάνονται, κατά την ελληνική άποψη, κυρίως περαιτέρω ελαφρύνσεις για την αποπληρωμή του χρέους.

Όπως φαίνεται, η Ελλάδα θα λάβει επιπλέον ένα ‘μαξιλάρι’ ρευστότητας, εκτός από την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής για τα περίπου 130 δισ. ευρώ του δεύτερου πακέτου  βοήθειας, όπως συμφωνήθηκε πριν δύο χρόνια. Μέχρι τώρα γινόταν λόγος για 10 έως 20 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ποσό θα μπορούσε τελικά να ανέλθει σε 15 δισ. ευρώ, ώστε οι αγορές να εμπιστευτούν περισσότερο τη σταθερότητα της Ελλάδας.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, 18/6/2018]

ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

Ας μη φτάσουμε στα άκρα υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ομφάλιος λώρος μεταξύ κυβέρνησης και μπαχαλάκηδων πάσης φύσεως, αν και υπάρχουν στοιχεία από το παρελθόν (Κερατέα, Σκουριές, Δεν πληρώνω , Αγανακτισμένοι , επιθέσεις και προπηλακισμοί πολιτικών αντιπάλων) που θα μπορούσαν να στηρίξουν έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Η απάθεια όμως που η κυβέρνηση δείχνει απέναντι στα καθημερινά φαινόμενα βίας προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με συνεχείς επιδείξεις στρουθοκαμηλισμού από τον αρμόδιο υπουργό, όταν είναι φανερό ότι η ανικανότητα περισσεύει σε πολλά ανώτερα και ανώτατα στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας και όταν γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτή n έλλειψη πειθαρχίας και επαρκούς εκπαίδευσης των κατώτερων αστυνομικών. Όχι ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις ή συγκεκριμένες ομάδες που κάνουν καλά τη δουλειά τους και σημειώνουν επιτυχίες, αλλά η γενική εικόνα σχηματίζεται από τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Είναι σαφές ότι οι λεγόμενες συλλογικότητες (ακόμη ένας ιδιωματισμός εποχής ΣΎΡΙΖΑ ανάλογος του ολιστικού προγράμματος και της δίκαιης ανάπτυξης και τόσων άλλων που γεννάει το συριζαϊκό μυαλό) έχουν αντιληφθεί πλήρως την ανεπάρκεια κυβέρνησης υπουργείου αστυνομίας και προκαλούν ανοιχτά πια. Έχουν περάσει στην πρόκληση χρησιμοποιώντας όλα τα νόμιμα εφόδια, τύπου πανεπιστημιακού ασύλου , που τους παρέχει η κυβέρνηση Συρανέλ, όσο και τις ιδεοληπτικές δικαιολογίες που δημιουργούν ένα κλίμα θαλπωρής απέναντι στις δραστηριότητές τους. Μόλις τις προάλλες ο υπουργός Δικαιοσύνης προσπάθησε να ξεχωρίσει τις νόμιμες διαμαρτυρίες του Ρουβί κωνα από τις έκνομες επιθέσεις του και το ίδιο κάνει κάθε τόσο ο υπουργός… Προστασίας του Πολίτη.

Τα αποτελέσματα, οφθαλμοφανή. Δεν υπάρχει Σαββατοκύριακο που ομάδες συλλογικοτήτων να μην εξορμούν από το Πολυτεχνείο για να επιτεθούν σε ομάδες αστυνομικών. Δεν υπάρχει ημέρα που να μη γίνεται επίθεση στο ΣτΕ, σε δικαστήρια, σε συμβολαιογραφεία, σε ΑΕΙ, στο Πεδίον του Άρεως, σε καθηγητές και όπου αλλού αποφασίσουν. Προχθές μάλιστα, οι συλλογικότητες έστησαν ενέδρα σε αστυνομικό λεωφορείο με στόχο να το πυρπολήσουν μαζί με όλους τους επιβαίνοντες. Αυτά ασφαλώς δεν είναι ασχολίες τύπου «τα παιδία παίζει». Είναι εγκληματικές ενέργειες του κοινού ποινικού δικαίου, αντίστοιχες των Ρομά (και αυτοί απολαμβάνουν ένα είδος ασυλίας από δημοσιογράφους και άλλους που προσπαθούν μετά μανίας να είναι πολιτικά ορθοί για να μη κατηγορηθούν για ρατσισμό), που πριν από δύο εβδομάδες πυροβολούσαν αστυνομικούς από στέγες και μπαλκόνια των Άνω Λιοσίων. Επομένως, η παθητικότητα με την οποία κυβέρνηση- υπουργείο- αστυνομία αντιμετωπίζουν αυτά τα φαινόμενα –και πολλά άλλα– είναι πραγματικά δυσεξήγητη, αν όχι ύποπτη.

Του νοήμονος κοινού βέβαια δεν του καίγεται καρφί. Είναι εθισμένο στην ατιμωρησία της άσκησης βίας ως διαμαρτυρίας, έχει γενικό χαμηλό αίσθημα κοινωνικός ευθύνης και παράλληλα παρακολουθεί με απορία πότε τον υπουργό να ρίχνει ευθύνες στην αστυνομία και πότε τους συνδικαλιστές να ρίχνουν ευθύνες στον ίδιο για την απερίγραπτη κατάσταση. Μην παίρνετε όμως κανενός το μέρος, όλοι μαζί ευθύνονται!

 

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Άγγελου Στάγκου, 05/06/2018]

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟ

Επιλεκτική μνήμη… Όλοι καταδίκασαν τον ξυλοδαρμό του Γιάννη Μπουτάρη και η λογική και η δημοκρατία αυτό επιβάλλει. Η πόλωση όμως που επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας, δείχνοντας τη Νέα Δημοκρατία ως υπεύθυνη για την επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης για άλλη μια φορά τού βγήκε σε κακό. Ένα ακροδεξιό κομμάτι της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδειξε συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας και η ΝΔ ορθώς απάντησε ότι ακροδεξιά κομμάτια δεν έχει η ΝΔ. Κι αν υπήρξαν τα έδιωξε. Και υπενθύμισε στον κ. Τσίπρα ότι συγκυβερνά με ένα ακροδεξιό κομμάτι. Ίσως να έπρεπε να του θυμίσει και άλλες μορφές βίας που συμβαίνουν και στις οποίες ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του δεν δείχνουν τα ίδια αντανακλαστικά και τις ίδιες αντιδράσεις π.χ. τη βία του Ρουβίκωνα, των συλλογικοτήτων, μια βουλευτίνα που συνεργάζεται πια με τον ΣΥΡΙΖΑ και προσφάτως επιτέθηκε στον συνεργάτη της. Αλλά και τον υπουργό και συγκυβερνήτη του Πάνο Καμμένο όταν παρότρυνε τον κόσμο να λιντσάρουν τον δήμαρχο Χαλκιδικής κ. Πάχτα.

[Φωτό: www.press-news.gr]

[ΠΗΓΗ: ΚΑΡΦΙ, του Κώστα Τσαγκαράκη, 25/05/2018]

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ; ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η διεθνής αρθρογραφία έδωσε το χώρο που της άξιζε στην πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να επιβάλει μέτρα προστατευτισμού επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου. Μαζί μ’ αυτό επανήλθε το πάγιο ερώτημα: είναι ο Ντόναλντ Τραμπ ο «τρελός» του «παγκόσμιου χωριού» ή ο πρεσβευτής της αναπόφευκτης επιστροφής στις εθνικές προτεραιότητες;

Πολύ μακριά από το Λευκό Οίκο και τον ιδιόρρυθμο ένοικό του, στη γειτονική μας Ιταλία, οι ψηφοφόροι ψήφισαν την προηγούμενη Κυριακή για μία ακόμη φορά με «μη ορθολογικό» τρόπο, περιφρονώντας τις mainstream πολιτικές δυνάμεις και αναδεικνύοντας σε νικητές των εκλογών διάφορες εκδοχές πολιτικού λαϊκισμού.

Ο κόσμος φαίνεται σαν να βυθίζεται διαρκώς σε μια κατάσταση γενικευμένου «αυτισμού» όπου η αδυναμία τρέφει όλο και πιο «ηρωικές» και αδιέξοδες πολιτικές εθνικής αποφασιστικότητας.

Παγκοσμιοποίηση, ανασφάλεια και προστατευτισμός

Η παγκοσμιοποίηση παρουσιάζεται -και μέχρις ενός σημείου είναι- σαν η αδήριτη πραγματικότητα του καιρού μας. Οποιαδήποτε ορθολογική απόφαση, πολιτική κ.λπ. υποτίθεται ότι πρέπει να ξεκινάει από αυτό το δόγμα. Τι είναι όμως αυτή η περιβόητη παγκοσμιοποίηση. Το σίγουρο είναι ότι έχουν «παγκοσμιοποιηθεί» οι αγορές: μετοχών, ομολόγων, εμπορευμάτων, χρηματο-οικονομικών προϊόντων γενικότερα.

Για να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση πριν απ’ αυτό, θα πρέπει να συμβούν τεκτονικού χαρακτήρα κλυδωνισμοί στο παγκόσμιο σύστημα, οι οποίοι είτε θα προϋπέθεταν είτε θα είχαν σαν άμεση συνέπεια πολέμους απ’ τα παλιά, ανάμεσα στις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Πρόσφατα η Κίνα απείλησε εμμέσως πλην σαφώς ότι θα μπορούσε να αποσυρθεί από τις επενδύσεις στο αμερικανικό χρέος – οι επενδύσεις της σε αμερικανικά ομόλογα ξεπερνούν σε αξία το 1 τρισ. δολάρια. Η Κίνα έχει πλεόνασμα ρευστότητας και επενδύει σημαντικό τμήμα της σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα μέσω των παγκοσμιοποιημένων αγορών ομολόγων – ιδού μια έκφραση της παγκοσμιοποίησης.

Τι θα συμβεί να η Κίνα αποσυρθεί μαζικά από αυτές τις επενδύσεις; Η αναταραχή στα αμερικανικά ομόλογα θα είναι μεγάλη, το κόστος δανεισμού του αμερικανικού Δημοσίου θα αυξηθεί σημαντικά, οι δε ΗΠΑ θα έχουν θεωρητικά διάφορους τρόπους για να αντιδράσουν: ανταποδίδοντας τα οικονομικά πλήγματα στην Κίνα, αυξάνοντας τον πληθωρισμό (ώστε να απαξιώσει το χρέος της) ή και ανοίγοντας μια διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης τους χρέους της. Θα πρόκειται ασφαλώς για άνοιγμα της «πόρτας του τρελοκομείου», και αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που θέλησε να στείλει η Κίνα: σεβασμός στα «ελάχιστα» της παγκοσμιοποίησης, αλλιώς μας περιμένουν όλους αδιανόητες καταστάσεις.

Την ανάγκη ενός τέτοιου «στοιχειώδους σεβασμού» διατρανώνουν όλοι οι εντεταλμένοι θεσμοί και ταγοί της παγκοσμιοποίησης. Όμως, η σκληρή πραγματικότητα δεν επιτρέπει σε έναν τέτοιο σεβασμό να ευδοκιμήσει… Για τον απλούστατο λόγο ότι η παγκοσμιοποίηση έχει γίνει ένα πολύ ανασφαλές πλαίσιο για τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα, μια μορφή «τυραννίας» που όλο και περισσότεροι όλο και περισσότερο αναγκάζονται να αμφισβητούν. Οι κεντρομόλες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης εξασθενούν διαρκώς, αδυνατώντας όλο και περισσότερο να εξασφαλίσουν τη συνοχή του «παγκόσμιου χωριού». Ο «ορθολογισμός», που ορίζεται σαν προσαρμογή στους καταναγκασμούς της παγκοσμιοποίησης, εξασθενεί επίσης διαρκώς. Ένας νέος «ανορθολογισμός» ενισχύεται, επεκτείνεται και διαχέεται συνεχώς στους πιο διαφορετικούς τομείς της διεθνούς πολιτικής.

Το μέλλον γαρ άδηλον…

Τι είναι αυτό που αναπαράγει σε όλο και πιο διευρυμένη βάση αυτού του τύπου τον «ανορθολογισμό»; Δύο ισχυρές τεκτονικές δυνάμεις που βρίσκονται στα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας και των διεθνών σχέσεων:

Πρώτον, ο στρατηγικός εγκλωβισμός της παγκόσμιας οικονομίας σε ένα μακροχρόνιο καθοδικό κύμα. Επιλέγω να μη βαρύνω το παρόν άρθρο με τα στατιστικά στοιχεία που τεκμηριώνουν αυτό τον ισχυρισμό (τέτοια στοιχεία έχω παρουσιάσει σε παλαιότερη αρθρογραφία), αλλά τα χαρακτηριστικά αυτού του μακροχρόνιου καθοδικού κύματος είναι: χαμηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης, πρόβλημα χαμηλής παραγωγικότητας, χαμηλό επίπεδο επενδύσεων. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με ιστορικά υψηλά επίπεδα κερδών. Αυτό σημαίνει ότι η «πίτα», δηλαδή το συνολικά παραγόμενο προϊόν, μικραίνει, κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι όλοι οι συντελεστές της παγκόσμιας ανάπτυξης (από εταιρείες μέχρι κράτη) αισθάνονται όλο και πιο «στενάχωρα» και καταλαμβάνονται από διαρκώς εντεινόμενη ανασφάλεια.

Δεύτερον, η σε πλήρη εξέλιξη διαδικασία ανατροπής των παγκόσμιων συσχετισμών: η «Ανατολή» ανέρχεται σε βάρος της «Δύσης» γενικά, η Κίνα ανέρχεται σε βάρος των ΗΠΑ ειδικά, απειλώντας να καταλάβει τη θέση της ισχυρότερης οικονομικής δύναμης του πλανήτη σε λιγότερο από μία δεκαετία. Αυτό είναι μια δεύτερη πηγή ισχυρής ανασφάλειας, αφού οι ανατροπές που ωριμάζουν στην κορυφή της παγκόσμιας ιεραρχίας αναπόφευκτα θα διαχυθούν σε όλη την «αλυσίδα» των διεθνών σχέσεων.

Υπάρχουν πολύ σοβαροί λόγοι που τον Λευκό Οίκο κατέλαβε ένας Τραμπ, ο οποίος τώρα παίρνει μέτρα προστατευτισμού, που στη Γερμανία δεν υπάρχει ακόμη κυβέρνηση ενώ μπήκαμε στον έκτο μήνα ύστερα από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, που οι Ιταλοί ψηφοφόροι απέστρεψαν το πρόσωπό τους από τις συστημικές λύσεις του Μπερλουσκόνι και του Ρέντσι.

Από κει που όλοι έβλεπαν τον εαυτό τους σαν τμήμα της παγκοσμιοιποίησης, τώρα όλο και περισσότεροι αισθάνονται την ανάγκη να προστατευτούν απ’ αυτήν. Η παγκοσμιοποίηση είναι η ευημερία των λίγων! Αυτό είναι το συμπέρασμα που κατακλύζει όλο και περισσότερο τα αισθήματα και τις πολιτικές προτιμήσεις των ψηφοφόρων, τροφοδοτώντας μια γενικευμένη διαδικασία επιστροφής στις εθνικές προτεραιότητες.

Φυσικά, μια τέτοια γενικευμένη επιστροφή, απειλεί να έχει τελείως άδηλα και υπό προϋποθέσεις καταστροφικά αποτελέσματα. Όμως, είναι μια διαδικασία αναπότρεπτη: όταν η παγκοσμιοποίηση αδυνατεί να παράσχει ασφάλεια ακόμη και στην κορύφωση του κύματος ανάπτυξης ύστερα από τη μεγάλη κρίση του 2008, δεν πρόκειται να παράσχει μια τέτοια ασφάλεια ποτέ – τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα.

Ο κόσμος βαδίζει αδύναμος και σαν υπνωτισμένος προς τα πεπρωμένα του του 21ου αιώνα, βάζοντας υποθήκες να ξαναζήσει το παρελθόν: στρατηγικό οικονομικό αδιέξοδο, ανατροπή παγκόσμιων συσχετισμών, προστατευτισμός, πόλεμος…

 

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr, του Ceteris Paribus, από rizopoulospost, 7/3/2018]

ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΩΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟ ΤΟ 43% ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ

Σε πάνω από 1,7 εκατομμύρια επί συνόλου 3,9 εκατομμυρίων που αποτελούν το εργατικό δυναμικό της χώρας ανέρχονται οι άνεργοι και οι μερικώς απασχολούμενοι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.

Αυτό σημαίνει πως το 43% όσων μπορούν να εργασθούν είτε είναι χωρίς δουλειά, είτε δουλεύει κάτω από 8 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή υποαπασχολείται.

Το τακτικό επίδομα ανεργίας δεν ξεπερνά  τα 576 ευρώ. Το ελάχιστο τακτικό επίδομα ανεργίας φτάνει μόλις τα 360 ευρώ/μήνα. Η σχετική επιδότηση δεν ξεπερνά τους 12 μήνες.

Την ίδια στιγμή, ο μέσος μεικτός μισθός των μερικώς απασχολούμενων ανέρχεται σε 393 ευρώ και 326 ευρώ καθαρά, δηλαδή κάτω και από το ελάχιστο τακτικό επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ. Δηλαδή ένας εργαζόμενος που δουλεύει 6 ώρες επί 5 μέρες την εβδομάδα έχει λιγότερες αποδοχές από εκείνον που δεν δουλεύει καθόλου και παίρνει επίδομα ανεργίας.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ (Δεκέμβριος 2017), οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ανέρχονται σε 1.070.662.

Από αυτούς τους ανέργους μόλις οι 190.781 (17,7%) είναι προσωρινά  επιδοτούμενοι, λαμβάνοντας κάποιο τακτικό ή εποχιακό επίδομα ανεργίας.

Οι υπόλοιποι 879.881 άνεργοι δεν λαμβάνουν καμία επιδότηση και άρα επιβιώνουν αποκλειστικά μέσω άλλων εισοδημάτων (δηλαδή είτε από αξιοποίηση περιουσίας,είτε από μισθούς-συντάξεις συγγενών προσώπων).

Τα δε στοιχεία τα οποία δημοσίευσε ο ΕΦΚΑ την περασμένη εβδομάδα για την απασχόληση το Μάιο του 2017 δείχνουν ότι 636.424 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα έχουν συμβάσεις μερικής απασχόλησης.

Οι συμβάσεις αυτές αφορούν κατά βάση πενθήμερη εργασία για λιγότερες από 8 ώρες/μέρα (π.χ. 6 ή 4 ώρες). Με άλλα λόγια, σε 1.707.086 ανέρχονται συνολικά όσοι βρίσκονται στην γκρίζα ζώνης της ανεργίας και της part-time εργασίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, επίσης, οι πλήρως απασχολούμενοι του ιδιωτικού τομέα ανέρχονται σε 1.511.369. Συνολικά στον ιδιωτικό τομέα εργάζονται 2.145.565 άτομα. Οι δε εργαζόμενοι στο Δημόσιο ανέρχονται σε 739.833, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης (Δεκέμβριος 2017).

Συνεπώς, επί συνόλου 3.956.060 του εργατικού δυναμικού (739.833 εργαζόμενοι στο Δημόσιο, 2.145.565 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και 1.070.662  άνεργοι), το 43% είναι άνεργοι (1.070.662) και μερικώς απασχολούμενοι (636.424).

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Δημήτρη Κατσαγάνη, 17/2/2018]

ΑΠΩΛΕΙΑ 15 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΛΟΓΩ ΤΟΥ BRAIN DRAIN

Η μεγάλη φυγή έμψυχου επιστημονικού πλούτου της χώρας το διάστημα 2008-2016 άφησε “ζημιά” στην Ελλάδα άνω των 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με σχετική μελέτη, του επίκουρου καθηγητή του ΕΜΠ, Σπύρου Παπαευθυμίου, που παρουσιάζει η “Καθημερινή της Κυριακής”.

Πως προκύπτει αυτό το τεράστιο ποσό, Συνυπολογίζοντας τους 450.000 Έλληνες πτυχιούχους, κυρίως, που έφυγαν, με την κρατική δαπάνη για κάθε άτομο από τα μαθητικά θρανία έως την αποφοίτηση από ΑΕΙ, η οποία κατά μέσο όρο ανέρχεται σε 34.000 ευρώ.  

Τον αριθμό, αλλά και την “ποιότητα” αυτών που εγκατέλειψαν τη χώρα επιβεβαιώνει η μελέτη της KPMG, με θέμα την αγορά εργασίας και τη μετανάστευση των Ελλήνων. Σύμφωνα με αυτή, η πλειονότητα τους είχε περάσει από κάποιο έδρανο πανεπιστημίου ή ΤΕΙ και μπορούσε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της μετανάστευσης (αλλαγή περιβάλλοντος, δεξιότητες κ.λ.π.). Η έρευνα υπολογίζει το κόστος του brain drain 15,3 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο “χαρίστηκε” στις χώρες υποδοχής των Ελλήνων επιστημόνων.

Βέβαια, πέραν της οικονομικής κρίσης, η φυγή είναι απόρροια και της γενικότερης αναξιοκρατίας, της φαυλότητας, καθώς και των μικροκομματικών και ψηφοθηρικών πρακτικών  που συναντώνται σε όλο το φάσμα της δημόσιας διακυβέρνησης.

Όπως αναφέρει ο κ. Παπαευθυμίου, “μόνος τρόπος για να ανακάμψει η Ελλάδα είναι να επενδύσει σε δραστηριότητες έρευνας και καινοτομίας”, με συνεργασία του κρατικού με τον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να αδιαφορούμε για την διασύνδεση της γνώσης με την παραγωγή και την ανάπτυξη.

Όμως για να υλοποιηθεί ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που δεν θα διώχνει από τη χώρα τους υψηλά καταρτισμένους νέους, θα πρέπει αν συντρέχουν κάποιες συνθήκες. “Δεν γίνεται να μειώνουμε τους όρους διαφάνειας στο κράτος, να καταστρατηγούμε το ΑΣΕΠ, να καταργούμε τη Διαύγεια, να μειώνουμε οριζόντια τις δαπάνες, να μην απολύουμε τους επίορκους, να μην εκδικάζουμε δικαστικές υποθέσεις σε εύλογο χρόνο, να μην αντιμετωπίζουμε όλους τους πολίτες ισότιμα”, καταλήγει ο . Παπαευθυμίου.   

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, 4/2/2018]

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

Υπάρχει μια κατηγορία εκδηλώσεων που οργανώνονται τις γιορτινές ετούτες μέρες και καταχρηστικά αποκαλούνται πάρτυ. Σκοπό τους δεν έχουν τη διασκέδαση των παρευρισκόμενων, τη δημιουργία εγκάρδιας εύθυμης ατμόσφαιρας, τον χορό, το φλερτ. Αλλά το κοινωνικό και επαγγελματικό νταραβέρι. Κανείς δεν πηγαίνει εκεί για να γλεντήσει. Ελάχιστοι όμως από τους προσκεκλημένους λείπουν – η απουσία κινδυνεύει να παρεξηγηθεί. Πρόκειται, στην ουσία, για συναθροίσεις συνεργατών και ανταγωνιστών πάνω από μπουφέδες με ποτά και μεζεδάκια. Ενώ ένας βαριεστημένος ντιτζέι εναλλάσσει τον Φρανκ Σινάτρα με τη Μαντόνα (παρωχημένη όσο και ασφαλής ηχητική επένδυση – κορνίζα που κανένας δεν της δίνει σημασία), πολιτικοί μαλαγανιάζουν δημοσιογράφους, στελέχη επιχειρήσεων ρίχνουν αγκίστρια για να μεταπηδήσουν σε άλλη εταιρεία με υψηλότερες αποδοχές, υπάλληλοι γλείφουν τα αφεντικά τους. Πίσω από την κολώνα, δυό ισχυροί παράγοντες του χώρου συζητούν στα μουλωχτά κάποιο καινούργιο ντιλ. Στο τετ-α-τετ τους αποπειράται να προστεθεί ένας τρίτος, υποδεέστερος, ακαριαία αμφότεροι σιωπούν καταδεικνύοντάς του την αδιακρισία του.

Στη βεράντα, η οποία θερμαίνεται με σόμπες, πέντε στολισμένες κυρίες πλήττουν συζητώντας για παραστάσεις και για ταινίες, για γυμναστήρια και για προϊόντα ομορφιάς. Χάνουν τον χρόνο τους, τον θυσιάζουν πιό σωστά στο βωμό των γάμων τους.

Έτσι κι αλλιώς, δεν θα ξημερωθούν εκεί – λίγο μετά τα μεσάνυχτα το “πάρτυ” θα βαρέσει διάλυση. Θα πάρουν τότε αγκαζέ τούς συζύγους και θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Θα φιλήσουν τα παιδιά που κοιμούνται, θα ξεβαφτούν, θα ξαπλώσουν και θα δουν στο λαπ-τοπ δυό επεισόδια απ’την καινούργια αμερικάνικη σειρά. Οι άντρες τους στο πλευρό τους θα στριφογυρνούν και θα ροχαλίζουν. Τα εδέσματα του κέιτερινγκ προξενούν ήπια δυσπεψία.   

Με τη συγγραφική μου ιδιότητα ως άλλοθι -πώς να απαθανατίσεις στις σελίδες σου την κοινωνία, αν δεν αναμειχθείς μαζί της;- φόρεσα χιονάτο πουκάμισο, κοστούμι από ράφτη και γραβάτα υφασμένη στον αργαλειό, κατέβασα κι ένα ποτήρι κρασί για να στανιάρω και κάλεσα ταξί. Στον καθρέφτη του ασανσέρ παρατήρησα τη φάτσα μου. “Χλευάζεις τους πιτσιρικάδες που αφήνουν γένια” μονολόγησα “ο αληθινός λόγος που ξυρίζεσαι καθημερινά είναι πως οι δικές σου τρίχες θα έβγαιναν όλες άσπρες!”

Το ‘”πάρτυ” γινόταν σε έναν πολυχώρο στην οδό Πειραιώς. Εκεί που -έως τη δεκαετία του 1980- ο αέρας ήταν πνιγηρός από τα φουγάρα των μηχανουργείων μα από τα 90’ς σημειώθηκε αναβάθμιση και καλλιτεχνοποίηση. Φύτρωσαν κλαμπ και μπουζουξίδικα πολυτελείας, στεγάστηκαν πρωτοποριακά θέατρα σε παλιές αποθήκες, οι πιό προχωρημένοι Αθηναίοι αποπειράθηκαν να ζήσουν το νεοϋορκέζικο όνειρό τους, εγκαθιστάμενοι σε λοφτ με ασοβάντιστους τοίχους και με εξαιρετική θέα στην Ακρόπολη. Ποιός ξέρει σε τί ύψη θα είχαν φτάσει οι τιμές των ακινήτων αν δεν ερχόταν η κρίση… Θάλλει πάντως στις μέρες μας στην περιοχή η πορνεία – τα παραδοσιακά μπουρδέλα, με τα σαρακοφαγωμένα παντζούρια, έχουν δώσει τη θέση τους σε “Studio”, με πινακίδες από κόκκινο νέον. Ούτε πολλά πρεζόνια βλέπεις πλέον πέριξ της Ομόνοιας. “Τα έχουν μεταφέρει στο Πεδίον του Άρεως” με ενημέρωσε ο ταξιτζής. “Μού σφίγγουν κάθε βράδυ την καρδιά” του είπα. “Κάθονται στα σκαλιά του ερειπωμένου Green Park, τρυπιούνται γύρω από φωτιές, απορώ πως οι πρωινοί διαβάτες της Μαυρομματαίων δεν σκοντάφτουν πάνω σε πτώματα.” “Ακόμα…” έκανε.

Φρέναρε μπροστά στον πολυχώρο. “Τι γίνεται εκεί μέσα;” με ρώτησε, αντικρίζοντας τις λιμουζίνες και τους νταγλαράδες της προσωπικής ασφάλειας με τα ακουστικά στα αυτιά. “Επιστρέψαμε στην εποχή της αστακομακαρονάδας;” “Ορισμένοι δεν τη στερήθηκαν ποτέ. Από το 2015, έχουν προστεθεί και καινούργιοι, εκείνοι που έστρωσαν τον δρόμο τους προς την εξουσία με αντιμνημονιακά βάγια και επαναστατικά θούρια. Οι πάλαι ποτέ σύντροφοι και συντρόφισσες, που σουλουπώθηκαν κι έμαθαν ότι εκτός απ’το ρακόμελο υπάρχει και το μαλτ ουίσκι…” “Όλοι οι σκύλοι μια γενιά” σχολίασε ο ταξιτζής, όχι με κοινωνικό μίσος αλλά με τη θυμόσοφη διάθεση του ανθρώπου που άμα δεν δουλέψει δεν θα φάει. Που δεν περιμένει να τον βολέψει κανείς, ποτέ, πουθενά.

Βγαίνοντας από το ταξί, η πόρτα μου άγγιξε -άγγιξε απλώς- τη λαμαρίνα ενός μαύρου τζιπ με φιμέ τζάμια. Αυτοστιγμεί ένας τύπος πετάχτηκε μπροστά μου και άρχισε να μού ζητάει -σε έξαλλη κατάσταση- τα ρέστα. Δεν έμοιαζε πάνω από τριάντα, ήταν ψηλός, καλοφτιαγμένος, με ωραία μακριά μαλλιά. Κόλλησε το πρόσωπο του στο αυτοκίνητο και το εξέτασε εξονυχιστικά, έψαξε με το δάχτυλο για την ελάχιστη εκδορά πάνω στο απαστράπτον μέταλλο. “Τι μού’κανες, τι μου’κανες!” Την οργή του είχε διαδεχθεί ένα παιδικό παράπονο – ο τρόμος ακριβέστερα του μπόμπιρα που κινδυνεύει να τις φάει απ’τους γονείς του άδικα, για μια ζημιά για την οποία δεν φταίει. “Τι μου’κανες…”

“Τίποτα δεν σου έκανα!” τού φώναξα, μπας και τον συνεφέρω. “Μα και να σου την είχα γδάρει την τζιπάρα σου, σιγά τα αβγά! Σοβαρά τώρα; Αντί να καμαρώνεις και να χαίρεσαι τα νιάτα και την ομορφιά σου, τρέμεις μπας και δεν είναι το αμάξι σου απολύτως του κουτιού; Ποιός φίλος σου, ποιό κορίτσι θα το προσέξει ποτέ; Έχεις ανάγκη εσύ από τέτοια προίκα; Εσύ στύβεις την πέτρα! Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνεις…”

Είχα γίνει πυρ και μανία, τού έκανα κήρυγμα κανονικό. Πώς μπορούσε -αγανακτούσα- να είναι τόσο νέος και τόσο ξενέρωτος, εξαρτημένος από τα σύμβολα και τα τρόπαια μιάς δήθεν καλής κοινωνίας, τροχιοδρομημένος ήδη προς τη χλιδάτη πλήξη των επιτυχημένων μεσηλίκων; Στα πενήντα του, πού θα’χει καταντήσει; Να σήπεται στο κατάστρωμα ενός σκάφους; Να χρυσοχαρτζιλικώνει τα παιδιά του για να μην τον ενοχλούν; Να παραγγέλνει όποτε μπορεί βίζιτες πολυτελείας;

Η αντεπίθεσή μου τον αιφνιδίασε. Αν τού είχα πουλήσει τσαμπουκά, θα ήξερε πώς να με βάλει στη θέση μου. Τώρα όμως τι; Θα έπιανε βραδιάτικα, στο πεζοδρόμιο, συζήτηση για υπαρξιακά θέματα; Χαμήλωσε κάπως το κεφάλι. Φαντάστηκα ότι τα λόγια μου τον είχαν βρει στην καρδιά.

“Δεν είναι δικό μου το τζιπ” μου είπε. “Εγώ παρκαδόρος είμαι”.

Κάποιες φορές μία μονάχα φράση αρκεί για να σού ανοίξει τα μάτια. Για να σου αποκαλύψει την πλήρη εικόνα μιάς ολόκληρης εποχής. “Ένας απλός παρκαδόρος είμαι…” επανέλαβε. Και ήταν σαν να μιλάει με το στόμα του η Ελλάδα, παραμονές του 2018,

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Χρήστου Χωμενίδη , 18/12/2017]