Tag Archives: εξόρυξη

ΕΞΟΡΥΞΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ! (II)

Εντός του χώρου του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου λειτουργεί το Βιοτεχνικό- Βιομηχανικό Εκπαιδευτικό Μουσείο (ΒΒΕΜ) με χαρακτήρα εκπαιδευτικό και πολιτιστικό.

Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου-Βιοτεχνικό Βιομηχανικό Εκπαιδευτικό Μουσείο. Στα ιστορικά και διατηρητέα κτίρια της πρώτης Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (Γ.Ε.Μ.Λ.). Ιδρύθηκε το 1995 από το ΕΜΠ με πρωτοβουλία του τότε αντιπρύτανη Καθ. Παναγόπουλου το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου.

Η λειτουργία του πάρκου στοχεύει στη δημιουργία ενός πόλου ανάπτυξης επιχειρηματικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων όπως και εν γένει πολιτισμού.

Στα ιστορικά και διατηρητέα κτίρια της πρώτης Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (Γ.Ε.Μ.Λ.) ιδρύθηκε το 1995 από το ΕΜΠ το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου.

Βασικός σκοπός του αποτελεί η διάσωση της σημαντικής βιομηχανικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του Λαυρίου (κτίρια, μηχανήματα, έγγραφα, ιστορικές– τεχνικές πληροφορίες, ζωντανές ιστορικές μνήμες εργαζομένων στη Γ.Ε.Μ.Λ κτλ).

Μέσα στο χώρο αυτό, εκτός των προαναφερμένων δραστηριοτήτων, πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις σχετικές με την προβολή της ιστορίας και του  πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής της Λαυρεωτικής και με την ανάδειξη των ιστορικών μεταλλευτικών-μεταλλουργικών δραστηριοτήτων της περιοχής.

Εντός του χώρου αυτού, λειτουργεί το Βιοτεχνικό- Βιομηχανικό Εκπαιδευτικό Μουσείο (ΒΒΕΜ) με χαρακτήρα εκπαιδευτικό και πολιτιστικό. Έργο του είναι να συλλέγει υλικό, να διαφυλάττει να ερευνά και να εκθέτει, με στόχο την εκπαίδευση σε ό,τι αφορά στη βιοτεχνική-βιομηχανική ιστορία της περιοχής . Προσφέρει πολύπλευρη βιωματική εκπαίδευση και ψυχαγωγία σε ενήλικες, νέους και παιδιά. Πολλά από τα εκπαιδευτικά του προγράμματα αφορούν στους ορυκτούς πόρους της χώρας και τη χρήση των ορυκτών στην Καθημερινή Ζωή. Τα προγράμματα αυτά υποστηρίζονται από εκθέματα Μουσείων από συλλογές του ΒΒΕΜ και από κατάλληλα διαμορφωμένο εκπαιδευτικό υλικό.

Όλος ο χώρος του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου έχει γίνει πλέον πόλος έλξης πολλών επισκεπτών, μαθητών, εκπαιδευτικών, επιστημόνων, πολιτιστικών φορέων κτλ., δίνοντας μία σημαντική ώθηση στην επισκεψιμότητα της πόλης του Λαυρίου και της ευρύτερης περιοχής της Λαυρεωτικής.

Πηγή http://www.ltp.ntua.gr/

Μουσείο Μαρμαροτεχνίας Τήνου. Βρίσκεται στον Πύργο της Τήνου. Αναδεικνύει με τον πλέον ζωντανό τρόπο την εξόρυξη του μαρμάρου από το 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.

Αναπαραστάσεις λατομείων, μεθόδων και εργαλείων εξόρυξης, οπτικοακουστικό υλικό για τις παραδοσιακές μεθόδους εργασίας του λατόμου και του μαρμαροτεχνίτη, παρουσιάσεις της σύγχρονης μαρμαροτεχνίας, εκθέματα του παλιού μηχανολογικού εξοπλισμού που χρησιμοποιούνταν στα λατομεία και άλλα σχετικά, αναδεικνύουν στον επισκέπτη ανάγλυφα όλη τη μαρμαρική παράδοση του νησιού από την εξόρυξη ως το ολοκληρωμένο μαρμάρινο καλλιτεχνικό έργο.

Το μουσείο Μαρμαροτεχνίας Τήνου βρίσκεται στον Πύργο της Τήνου και αναδεικνύει με τον πλέον ζωντανό τρόπο την εξόρυξη του μαρμάρου από το 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.

Το Μουσείο αποτελεί ιδιαίτερα δημοφιλή προορισμό για τους εθνικούς επισκέπτες του νησιού, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της τουριστικής του κίνηση

 

[ΠΗΓΗ: oryktosploutos.net, με στοιχεία από http://www.ltp.ntua.gr/, επιμέλεια Πέτρου Τζεφέρη, 6/7/2018]

ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ Η ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ «ΕΙΔΙΚΟ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΡΥΚΤΕΣ ΠΡΩΤΕΣ ΎΛΕΣ».

Με την πλέον πρόσφατη απόφαση του Υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας εγκρίθηκαν:

  • οι Τεχνικές Προδιαγραφές για την εκπόνηση της μελέτης «Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ορυκτές Πρώτες Ύλες», όπως συντάχθηκαν από την Κοινή Ομάδα Εργασίας που συγκροτήθηκε με τη με Α.Π. 62357/20-12-2016 απόφαση της Γενικής Γραμματέως Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του Υ.Π.ΕΝ. (ΑΔΑ: 7ΓΥΡ4653Π8-ΙΘ3), και θεωρήθηκαν από τη Δ/νση Χωροταξικού Σχεδιασμού ΥΠΕΝ με ημερομηνία 18-05-2018.
  • Η διενέργεια  δημόσιου διαγωνισμού με ανοικτή διαδικασία ανάθεσης και κριτήριο την «πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά βάσει βέλτιστης σχέσης ποιότητας –τιμής», μέσω του Εθνικού Συστήματος Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων (Ε.Σ.Η.ΔΗ.Σ.) σύμφωνα με τις διατάξεις του ν.4412/2016, όπως ισχύει, με σκοπό τη σύναψη δημόσιας σύμβασης για την εκπόνηση της μελέτης «Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ορυκτές Πρώτες Ύλες».
  • Οι όροι διενέργειας του ανωτέρω ηλεκτρονικού διαγωνισμού, όπως καθορίζονται στην οικεία Διακήρυξη, η οποία συντάχθηκε από τη Δ/νση Χωροταξικού Σχεδιασμού του Υ.Π.ΕΝ και θεωρήθηκε με ημερομηνία 21-05-2018.
  • Οι όροι της προκήρυξης (περίληψη της Διακήρυξης) του ανωτέρω ηλεκτρονικού διαγωνισμού, όπως αυτή συντάχθηκε από τη Δ/νση Χωροταξικού Σχεδιασμού του Υ.Π.ΕΝ και θεωρήθηκε με ημερομηνία 21-05-2018.
  • τα λοιπά έγγραφα της  σύμβασης για τον ανωτέρω ηλεκτρονικό διαγωνισμό.

Με προηγούμενη απόφαση του ΚΕΣΥΠΟΘΑ έχουν εγκριθεί τα τεύχη δημοπράτησης για την ανάθεση του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου (ΕΧΠ) για τις ΟΠΥ.

Μετά τα ανωτέρω η Διεύθυνση Χωροταξικού Σχεδιασμού του Υ.Π.ΕΝ, ως αρμόδια τεχνική υπηρεσία, εντέλλεται να προχωρήσει άμεσα τις διαδικασίες συγκρότησης Επιτροπής Διαγωνισμού σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 221 του ν.4412/2016, όπως ισχύει, και να προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για τη διεξαγωγή της διαδικασίας σύναψης της οικείας σύμβασης, συμπεριλαμβανομένων των απαιτούμενων ενεργειών για τη δημοσιότητα του διαγωνισμού, σύμφωνα με τις διατάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας και τους όρους της οικείας Διακήρυξης.

Επίσης η ίδια διεύθυνση του Υ.Π.ΕΝ. εντέλλεται να προσαρμόσει τη Διακήρυξη και το περιεχόμενο των λοιπών εγγράφων της σύμβασης, αναφορικά με τις καταληκτικές ημερομηνίες του διαγωνισμού και άλλες προθεσμίες, καθώς και ως προς τις εγκριτικές πράξεις και γνωμοδοτήσεις που αφορούν στην οικεία σύμβαση.

Η  εκτιμώμενη αξία της δημόσιας σύμβασης εκπόνησης της μελέτης του θέματος είναι 89.408,13€ (πλέον Φ.Π.Α.).

Επισημαίνεται ότι  η εκπόνηση ειδικού χωροταξικού πλαισίου για την αξιοποίηση των ορυκτών πρώτων υλών αποτελεί ένα από τα βασικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και αποτελεί πάγιο αίτημα όλων των κοινωνικών εταίρων. Έχουν ήδη θεσπιστεί ειδικά πλαίσια χωροταξικού σχεδιασμού και αειφόρου ανάπτυξης για τον τουρισμό, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τις υδατοκαλλιέργειες, τη βιομηχανία και τα καταστήματα κράτησης. Η εξόρυξη αποτελεί μια οικονομική δραστηριότητα στρατηγικής σημασίας για τη χώρα, η οποία είναι στενά συνδεδεμένη με συγκεκριμένες χωρικές τοποθεσίες. Επομένως, θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να τεθούν με ξεκάθαρους όρους οι χωροταξικές συνθήκες για την ανάπτυξη του κλάδου αλλά και να ενσωματωθούν οι υποχρεώσεις του προς το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον στο εργαλείο του ειδικού χωροταξικού πλαισίου.

 

[ΠΗΓΗ: oryktosploutos.net, του Πέτρου Τζεφέρη, 2/7/2018]

ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ & ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ-ΚΛΕΙΔΙ

«Με τη βοήθεια των τοπικών κοινοτήτων προσπαθούμε να αποδείξουμε στην πράξη ότι η εξόρυξη και ο τουρισμός είναι στην πραγματικότητα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές δραστηριότητες είπε ο πρόεδρος του πολυεθνικού ομίλου Gilles Michel που πραγματοποιεί εξορύξεις στη Μήλο»

Μια ιδιαίτερα αναπτυγμένη αλλά κι έντονα φορτισμένη συζήτηση των τελευταίων ετών έχει να κάνει με το αν μπορεί να συμβαδίσει η εξορυκτική δραστηριότητα με την περιβαλλοντική αειφορία, αλλά και με άλλους δυναμικούς κλάδους της οικονομίας όπως ο τουρισμός, που ειδικά σε περιοχές όπως με ορυκτό πλούτο συνυπάρχει π.χ. Χαλκιδική, Μήλος. Σημειώνεται ότι ο εξορυκτικός κλάδος συνεισφέρει το 3% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ έχει μια δυναμική που εφόσον αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να οδηγήσει τη συνεισφορά στο 7% -8% του ΑΕΠ. Άλλωστε η χώρα έχει ορυκτό πλούτο παγκόσμιας εμβέλειας, αλλά αρκετά κενά τόσο στην πολιτική διαχείρισης όσο και στη στρατηγική ανάπτυξης.

Όπως είπε στο πρόσφατο συνέδριο που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος των Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας, η κ. Ρ. Μπατμάνογλου, διευθύντρια της Διεύθυνσης Κλιματικής Αλλαγής του υπουργείου Περιβάλλοντος, τόνισε πως είναι απαραίτητη η βιώσιμη ανάπτυξη της εξορυκτικής βιομηχανίας και πως η πρώτη άδεια που χρειάζεται μια εξορυκτική εταιρεία είναι η κοινωνική άδεια.

Εκεί άλλωστε είναι και το κλειδί ώστε να χτιστεί μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στα δύο μέρη, την επιχειρηματικότητα και την κοινωνία. Όμως η προστασία του περιβάλλοντος και η διασφάλιση της αειφορίας είναι μονόδρομος.

Είναι ενδεικτικό ότι στο ίδιο συνέδριο κ. Β. Krovig, senior vice president της LKAB, τόνισε πως οι βιομηχανίες που δεν ενδιαφέρονται για την αειφόρο ανάπτυξη θα βρεθούν εκτός αγοράς, ενώ η κ. Κ. Αδάμ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανέφερε πως για να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη πρέπει να περνάει μέσω της εκπαίδευσης έτσι ώστε οι νέοι επιστήμονες να λαμβάνουν υπόψη τους τις ανάγκες του περιβάλλοντος και των τοπικών κοινωνιών στην κατασκευή των νέων εξορυκτικών μονάδων.

Η κ. Λαζαρίμου, διευθύντρια Επικοινωνίας της «Ελληνική παραγωγή» και Strategic Communications Consultant στον Ομιλο Βιοχάλκο, τόνισε πως είναι αναγκαία προϋπόθεση ο ειλικρινής διάλογος μεταξύ των εμπλεκομένων μερών (πολιτείας – κοινωνίας – εξορυκτικής βιομηχανίας) έτσι ώστε να υπάρχει άμεση ενημέρωση για όλα τα ζητήματα προκειμένου να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις που στην πλειονότητα των περιπτώσεων οδηγούν σε κλιμάκωση της έντασης και στη δημιουργία προβλημάτων.

Την εκτίμηση ότι η αειφορική διαχείριση των φυσικών πόρων θα δημιουργήσει μια οικονομία με βιώσιμη ανάπτυξη που ενισχύσει την ελληνική οικονομία τόνισε σε ομιλία του ο Σ. Φάμελλος, αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος στο «8th International Forum Mineral Resources in Greece».

Παράλληλα τόνισε πως η Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή χρειάζεται υλοποίηση, ενώ ανέφερε πως βάσει των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ προβλέπει ότι μέχρι το 2050 θα πρέπει να υπάρξει μείωση των εκπομπών αερίων 80%-95% από την ηλεκτροπαραγωγή.Αυτό θα προκαλέσει τεκτονικές αλλαγές, στις οποίες οι εταιρείες θα πρέπει να εναρμονιστούν.

Παράλληλα ο κ. Φάμελλος ξεκαθάρισε πως για να υπάρξει υγιή επιχειρηματικότητα η πολιτεία θα πρέπει να διαβεβαιώσει ότι ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους και να επιταχύνει τη διαδικασία των αδειοδοτήσεων.

Τέλος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη της κυκλικής οικονομίας αλλά και προϊόντων με οικολογικό σχεδίασμά που θα είναι πιο εύκολα ανακυκλώσιμα, με αποτέλεσμα τη μείωση του κόστους αλλά και της διαχείριση των πόρων. Βασικός παράγοντας είναι η εθνική στρατηγική αξιοποίησης των πρώτων υλών, η τήρηση της νομοθεσίας, ο σεβασμός στο περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες.

Η περίπτωση της Μήλου

Σε αντιδιαστολή με τις πρόσφατες συζητήσεις για το κατά πόσον οι εξορύξεις υπονομεύουν άλλους κλάδους, όπως ο τουρισμός, η περίπτωση της Μήλου δείχνει ότι μπορεί να βρεθεί ισορροπία. Στο πανέμορφο ηφαιστειακό νησί των Δυτικών Κυκλάδων οι εξορύξεις βέβαια χρονολογούνται από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, γεγονός που έχει οδηγήσει σε μια «ωρίμανση» της τοπικής κοινωνίας σε σχέση με τις προκλήσεις της εξορυκτικής βιομηχανίας. Ομως εσχάτως το νησί είναι ο πλέον ανερχόμενος τουριστικός προορισμός των Κυκλάδων και προβάλλει μαζί με Σαντορίνη και Μύκονο ως ένα άλλο «μαργαριτάρι». Κι όλα αυτά με τις εξορύξεις παρούσες. Ομως δεν είναι τυχαίο τίποτα καθώς τόσο η SB Βιομηχανικά Ορυκτά, η ιστορική «Βαρυτίνη», όσο και η διάδοχός της σήμερα, η γαλλική Imerys πάντα είχαν το περιβάλλον ως βασικό μέλημα. Πριν από λίγους μήνες ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του γαλλικού πολυεθνικού ομίλου Gilles Michel, με καταγωγή από τη Μασσαλία, αναφέρθηκε στο θέμα για πρώτη φορά, μετά την εξαγορά της S&B.

«Είμαστε περιβαλλοντικά υπεύθυνοι και διαθέτουμε ένα ιστορικό προσήλωσης στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και στην αποκατάσταση του εδάφους μετά την ολοκλήρωση της εξορυκτικής δραστηριότητας, δημιουργώντας, για παράδειγμα, αμπελώνες κ.λπ.» τόνισε και προσέθεσε: «Είμαστε επίσης υπεύθυνοι εταιρικοί πολίτες στις κοινότητες στις οποίες δραστηριοποιούμαστε. Με τη βοήθεια των τοπικών κοινοτήτων προσπαθούμε να αποδείξουμε στην πράξη ότι η εξόρυξη και ο τουρισμός είναι στην πραγματικότητα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές δραστηριότητες είπε ο πρόεδρος του πολυεθνικού ομίλου Gilles Michel που πραγματοποιεί εξορύξεις στην Μήλο. To VAGONNETO στη Φωκίδα και το Miloterranean στη Μήλο είναι δύο μοναδικά παραδείγματα αυτής της αρμονικής συνύπαρξης».

Τα μέτρα

Πάντως για να γίνει πράξη και κανόνας παντού μια υπεύθυνη στάση όλων των εταιρειών και να διασφαλιστεί ο ρόλος της μεταλλευτικής βιομηχανίας στο ολιστικό πρόγραμμα ανάπτυξης θα πρέπει να προωθηθούν, τα εξής:

  • Η εκπαίδευση – ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών, πιο διαφανείς περιβαλλοντικές διαδικασίες
  • Η ανάπτυξη νέων καινοτόμων τεχνολογιών που βοηθά στην μείωση του λειτουργικού κόστους και τη δημιουργία πιο εμπορικών προϊόντων
  • Η υψηλότερη αξία παραγωγής του τελικού προϊόντος μέσω της μεταποίησης
  • Η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην πολιτεία ότι μπορεί να προστατεύσει το περιβάλλον και τους ίδιους
  • Πρωτοβουλίες για την μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος των εταιρειών
  • Τέλος είναι απαραίτητο για τις εταιρείες να εντάξουν στη στρατηγική τους ανάπτυξη τις περιβαλλοντικές αλλαγές και την κλιματική αλλαγή που αλλάζει τον τρόπο παραγωγής.

[ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 9/6/2018]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΥΣΤΕΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΥ ΝΕΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ένας από τους σημαντικούς άξονες της ολοκληρωμένης Εθνικής Πολιτικής αξιοποίησης των Ορυκτών Πρώτων Υλών, που τέθηκε σε εφαρμογή τον Φεβρουάριο 2012 (βλ. Σχόλιο), είναι και η «Έρευνα για ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων».

Η Εθνική Πολιτική προβλέπει την λήψη μέτρων εξασφάλισης των συνθηκών για την έρευνα αυτή, το σχεδιασμό των απαραίτητων υποδομών καθώς και την ένταξη της εκμετάλλευσης των ορυκτών υλών στο συνολικό χωροταξικό σχεδιασμό.

Στις αρχές του 2012 υπήρχαν στο στάδιο της αδειοδότησης σημαντικά έργα (π.χ. κοιτάσματα Περάματος και Σαπών), ενώ ήταν σε εξέλιξη ο πλειοδοτικός διαγωνισμός για ορισμένα από τα πορφυρικά συστήματα του Νομού Κιλκίς με πρόθεση προκήρυξης διαγωνισμών από το ΥΠΕΚΑ και για άλλους χώρους (π.χ. μεταλλευτικός χώρος στην περιοχή Καλλυντήρι Ροδόπης).

Επισημαίνεται ότι τότε υπήρχε αξιόλογο ενδιαφέρον εταιρειών, οι οποίες εξήταζαν τις δυνατότητες αδειοδότησης για έρευνα εντοπισμού κοιτασμάτων τόσο σε δημόσιους μεταλλευτικούς χώρους -μέσα από τη διαδικασία των πλειοδοτικών διαγωνισμών- όσο και παραχωρήσεων.

Η ατυχής έκβαση των προσπαθειών αυτών σε συνδυασμό με το πρωτοφανές αρνητικό κλίμα των τελευταίων ετών για επενδύσεις στον εξορυκτικό κλάδο των μεταλλικών ορυκτών, οδήγησε στην ουσιαστική παύση κάθε έρευνας εντοπισμού ΟΠΥ. Ο καθείς μπορεί να ανιχνεύσει τα αίτια της αποτυχίας.

Αυτό όμως που είναι πράγματι εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια γίνονταν συνεχώς από αρμοδίους -και συνεχίζονται και σήμερα- αναφορές στη σημασία του «ορυκτού πλούτου», ανακοινώνονταν διάφορες ατεκμηρίωτες εκτιμήσεις για την αξία του, ενώ ταυτόχρονα δίνονταν -όπως δίνονται και σήμερα- υποσχέσεις για στήριξη της όλης προσπάθειας αξιοποίησής του στο πλαίσιο μίας αναπτυξιακής στρατηγικής.

Διαπιστώνεται κατά συνέπεια ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις «δηλώσεις προθέσεων» της Πολιτείας και το «αποτέλεσμα». Ουσιαστικά η έρευνα για εντοπισμό κοιτασμάτων περιορίζεται σήμερα στις προσπάθειες των εταιρειών εξόρυξης για αύξηση των αποθεμάτων τους (brownfield exploration), ενώ δεν εκτελείται κανένα έργο για αναζήτηση νέων κοιτασμάτων (greenfield exploration).

Eίναι γνωστό ότι η κοιτασματολογία εξελίσσεται συνεχώς και η γνώση μας για το «τι ορυκτή ύλη θα βρούμε και πως» σε μία περιοχή βελτιώνεται, έτσι ώστε να χρειάζονται σε εθνική κλίμακα επαναξιολογήσεις των διαφόρων περιοχών αναφορικά με το δυναμικό τους.

Τα κρίσιμα ορυκτά και μέταλλα για παράδειγμα** δεν είχαν αποτελέσει ερευνητικό στόχο των μελετητών διαφόρων μεταλλοφόρων εμφανίσεων (πλην εξαιρέσεων), με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σήμερα συστηματική γνώση των συγκεντρώσεών τους, ενώ για ορισμένα ορυκτά ανακαλύπτονται νέες χρήσεις με αποτέλεσμα να αποκτούν σημαντική οινονομική αξία, εκεί που η κοιτασματολογία-μεταλλευτική τα αγνοούσε.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι αιτία της αναποτελεσματικότητας είναι οι αντιδράσεις που προβάλλονται σε τοπικό επίπεδο. Εδώ όμως βρίσκεται η ευθύνη της Πολιτείας, η οποία θα πρέπει να αντιληφθεί ότι οι εταιρείες ξοδεύουν σημαντικά κεφάλαια για αναζήτηση νέων κοιτασμάτων σε περιοχές για τις οποίες προηγουμένως έχουν λάβει τις σχετικές άδειες σύμφωνα με όλα όσα προβλέπει η νομοθεσία.

Αυτονόητο είναι ότι αποτελεί ευθύνη της πολιτείας να προστατεύσει τους επενδυτές και να δείξει εμπράκτως τη βούληση και την ικανότητά της γι’ αυτό. Σε περίπτωση επιτυχίας των ερευνών τους, οι επενδυτές δικαιούνται απολύτως να τύχουν αδειοδότησης για την εκμετάλλευση των νέων κοιτασμάτων, πάντοτε βέβαια σύμφωνα με όσα προβλέπει η νομοθεσία.

Η έρευνα εντοπισμού στο πρώϊμο αναγνωριστικό στάδιο είναι μέσα στους σκοπούς της Γεωλογικής Υπηρεσίας (ΙΓΜΕ). Ομως η Γεωλογική Υπηρεσία αποτελεί σήμερα σκιά του παλαιού εαυτού της, αφού είναι εγκλωβισμένη σε διοικητικά προβλήματα που είναι άσχετα με προσπάθειες υλοποίησης των στόχων για τους οποίους ιδρύθηκε, αναγκάζεται να εφαρμόσει κοινωνικά κριτήρια προσωρινής στελέχωσης που δεν είναι συμβατά με τις ανάγκες ενός σύγχρονου ερευνητικού οργανισμού, δεν έχει στρατηγικό σχεδιασμό στο πλαίσιο της Εθνικής πολιτικής για τις ΟΠΥ και εμφανίζεται -σχεδόν- με άγνωστο μέλλον.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις αδυναμίες του κρατικού φορέα και τη διεθνή πρακτική γίνεται πλέον σαφές ότι η διαδικασία αδειοδότησης για τις δραστηριότητες έρευνας (περιλαμβανομένης της αδειοδότησης για γεωτρήσεις) πρέπει να γίνει ευνοϊκή για μικρές ιδιωτικές εταιρείες ερευνών, οι οποίες συνήθως αποτελούνται από εξαιρετικά έμπειρους κοιτασματολόγους και μπορούν να αναδείξουν και κοιτάσματα με μικρότερο οικονομικό ενδιαφέρον. Ομως για την προσέλκυσή τους, το στάδιο της έρευνας εντοπισμού πρέπει να αποσυνδεθεί από το στάδιο εξόρυξης.

Παράλληλα πρέπει να υπάρξουν σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις, έτσι ώστε να μην υπάρχουν στο μέλλον ερευνητέοι μεταλλευτικοί χώροι, στους οποίους δεν θα προχωρά η έρευνα σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που ο μισθωτής θα έχει αναλάβει.

Από εμπειρία πολλών ετών μπορώ να βεβαιώσω ότι Ελληνες γεωλόγοι-πτυχιούχοι Ελληνικών Πανεπιστημίων μπορούν -σε ικανοποιητικό ποσοστό- να στελεχώσουν ή να συνεργασθούν με εταιρείες με αντικείμενο τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων.

Είναι γνωστό ότι το νομοθετικό πλαίσιο της Εθνικής Πολιτικής για τις ορυκτές ύλες υπάρχει και είναι σύμφωνο με όσα η πολιτική της ΕΕ έχει καθορίσει. Το μεγάλο κενό εντοπίζεται στην υλοποίησή της. Προφανώς το πρόβλημα είναι πολιτικό. Πόσο αξιόπιστη μπορεί να θεωρείται μία Πολιτεία (περιλαμβανομένης και της τοπικής αυτοδιοίκησης), που ενώ χορηγεί άδειες για έρευνα εντοπισμού ΟΠΥ στη συνέχεια αρνείται ή καθυστερεί να εγκρίνει τις αδειοδοτήσεις για εξόρυξη;

Αυτό δίνει το δικαίωμα σε πολλούς να πιστεύουν ότι οι συμπεριφορές-αποφάσεις σε τοπικό επίπεδο επιβάλλονται στο πλαίσιο κομματικών ανταγωνισμών σε εθνική ή τοπική κλίμακα. Και είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα, ακόμη και όταν οι ίδιες τεχνικές εξόρυξης και κατεργασίας αποδεικνύεται ότι εφαρμόζονται χωρίς περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε άλλες χώρες.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι, είτε η πολιτεία φαίνεται ευχαριστημένη με την κατάσταση της ανυπαρξίας έρευνας εντοπισμού νέων κοιτασμάτων -παρά τις δηλώσεις περί του αντιθέτου- είτε ότι φαίνεται αδύναμη να την αντιμετωπίσει.

**Οι κρίσιμες ορυκτές ύλες για την Ευρωπαϊκή Ένωση (2017) είναι: βαρίτης, φθορίτης, βορικά άλατα, φωσφορικά, Sb, Be, Bi, Co, Ga, Ge, Hf, He, In, Mg, Nb, Sc, Si metal, Ta, W, V, PGM, REE.

Σχόλιο. Η Εθνική Πολιτική ΟΠΥ δεν ετέθη σε εφαρμογή τον Φεβρουάριο του 2012. Η τότε εκδήλωση απετέλεσε μια πανηγυρική διακήρυξη προθέσεων προς υλοποίηση. Η Εθνική Πολιτική για να τεθεί σε ισχύ πρέπει να επικαιροποιηθεί/αναθεωρηθεί (πλέον) και να κατοχυρωθεί θεσμικά με νόμο ή έστω Υπ. Απόφαση. Οπως έγινε με την ΕΠ για την Βιοποικιλότητα, για την κυκλική οικονομία κλπ. Εννοείται ότι το ευρύτερο νομοθετικό πλαίσιο για την υλοποίηση υπάρχει όπως ήδη αναφέρθηκε στο άρθρο. Κι ακόμη κάτι. Η κακοδαιμονία δεν βρίσκεται μόνο στους κόλπους της Πολιτείας, αλλά εγκαθίσταται και  φωλιάζει στον Ελληνα από την πρώτη μέρα που πηγαίνει στο σχολείο και φυσικά παγιώνεται πλήρως στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η Πολιτεία καθρεπτίζει τον εαυτό μας, τον κακό εαυτό μας αν θέλετε, όμως είμαστε εμείς που δεν έχουμε αρχές, που άλλοτε αδιαφορούμε, άλλοτε προσποιούμαστε ότι ενδιαφερόμαστε για το πολύφερνο δημόσιο συμφέρον, αλλά που στο βάθος ιδιωτεύουμε και μόνον! Για να παράξεις ως πολιτεία πρέπει να πάψεις να ιδιωτεύεις.. Με άλλα λόγια, αν μεταφέρεις τους ικανούς ιδιώτες στις θέσεις κλειδιά της Πολιτείας, ουδόλως αυτό εγγυάται ότι θα έχεις αποτέλεσμα στην όποια δημόσια πολιτική προσπαθείς να υλοποιήσεις..  Ας πάψουμε να ιδιωτεύουμε και ας προσφέρουμε εθελοντικά!

 

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.com, του Νικόλαου Σκαρπέλη, Ομότιμου Καθηγητή Κοιτασματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, από oryktosploutos.net/, 30/5/2018]

ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ

O χώρος γύρω από την Ανατολική Μεσόγειο στάθηκε ιστορικά το μεγαλύτερο κέντρο ανάπτυξης του προϊστορικού πολιτισμού των μετάλλων, γεγονός που οφείλεται στο ότι η περιοχή ήταν πάντα ένα ευκολοδιάβατο σταυροδρόμι κατά τις μετακινήσει των φυλών, με αποτέλεσμα οι γνώσεις γύρω από τα μέταλλα να διασταυρώνονται και η αξιοποίησή τους να εξελίσσεται. Αυτός είναι ο ένας λόγος. Ο δεύτερος και βασικότερος είναι το γεγονός ότι η περιοχή διέθετε (και διαθέτει) πλούτο σε μέταλλα, πολλά από τα οποία, προπάντων τα ευγενή, βρίσκονται στα επιφανειακά στρώματα. Όλα αυτά έφεραν τον ελληνικό πολιτισμό στην προνομιούχα θέση να σημειώνει γοργότεροι ρυθμούς ανάπτυξή και να αναδειχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα της εποχής

Οι αρχαίοι Αθηναίοι γνώριζαν καλά ότι το στρατηγικό τους πλεονέκτημα οφειλόταν στην οικονομική τους δύναμη, που εξασφαλιζόταν από τον λαυρεωτικό άργυρο. Για την άγονη λαυρεωτική γη ο Ξενοφών έγραψε την επιτομή του πολιτικού ρεαλισμού: «Η έκταση του Λαυρίου, όταν μεν σπέρνεται, δεν αποφέρει καρπό, όταν όμως εξορύσσεται τρέφει πολύ περισσότεροί παρά εάν παρήγε σιτάρι»

Ο Ξενοφών, λοιπόν, γνώριζε το θεώρημα της εξόρυξης, ότι δηλαδή τα μεταλλεύματα είναι χωροθετημένα εκεί όπου θέλησε ο θεός και όχι εκεί όπου βολεύουν τον άνθρωπο.

Ο βωξίτης

Εκτός από τις χρυσές παραλίες, το ούζο και τον Greek mousaka, οι ορυκτές πρώτες ύλες είναι και παραμένουν ένα από τα πλέον ουσιώδη συγκριτικά πλεονεκτήματα αυτού του τόπου. Από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρωμάτων και ορυκτών για χρήση στη βιομηχανία, στην ενέργεια και στο εμπόριο αυξάνεται το εθνικό μας προϊόν και διασφαλίζεται ένα σοβαρότατο αειφορικό χαρακτηριστικό της προόδου, η αντοχή στους διεθνείς κλυδωνισμούς.

Ο βωξίτης, για παράδειγμα, είναι ένα σοβαρό κεφάλαιο για τον τόπο, δεδομένου ότι η Ελλάδα ανήκει στην πρώτη δεκάδα των χωρών με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα και παραγωγή βωξίτη παγκοσμίως. Μάλιστα, δε, τα ελληνικά κοιτάσματα και η παραγωγή βωξίτη είναι διπλάσια από το άθροισμα Ρωσίας και ΗΠΑ. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προσφέρουμε παραπάνω από το μισό της συνολικής παραγωγής, συμπεριλαμβανομένης καταχρηστικά και της Τουρκίας, που έρχεται δεύτερη.

Οι ορυκτές πρώτες ύλες

Το θέμα των ορυκτών πρώτων υλών είναι τόσο σοβαρό, που η πρώτη παράγραφος του άρθρου 106 του Συντάγματος, με τίτλο «Κράτος και εθνική οικονομία», επιβάλλει στην πολιτεία να λαμβάνει μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου από τα κοιτάσματα μετάλλων, προκειμένου να προωθήσει την περιφερειακή ανάπτυξη και να προαγάγει την οικονομία.

Άρα, όταν χαράσσουμε τη χωροταξική πολιτική στις ζώνες της ελληνικής επικράτειας, πιο καθαρή γραμμή πλεύσης δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε: εκεί όπου υπάρχουν ορυκτές πρώτες ύλες, και με δεδομένο ότι αποτελούν εθνικό πλούτο, πρέπει να μπορούμε απρόσκοπτα και κατά προτεραιότητα να τις αξιοποιούμε.

Η ελληνική ιδιομορφία

Βέβαια, από τη φύση του, ο κλάδος της εξόρυξης επηρεάζει μεγάλες σε έκταση χωρικές ενότητες, από τις οποίες το 30% βρίσκεται μέσα σε προστατευόμενες περιοχές. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο κλάδος να εξαρτάται σχεδόν άμεσα από τον χωρικό σχεδιασμό και να υφίσταται τις συνέπειες μιας δυσάρεστης ελληνικής ιδιομορφίας, η οποία προκαλεί δυσλειτουργίες όχι μόνο στην εξόρυξη.

Το σύστημα του χωρικού μας σχεδιασμού κατατάσσεται σωστά σε τρία επίπεδα: το εθνικό, το περιφερειακό και το τοπικό. Όμως, πιο συχνά απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, το ένα επίπεδο σχεδιασμού υπερβαίνει τα δικά του όρια και διεισδύει ζηλότυπα στα όρια των άλλων δύο, με αποτέλεσμα την αλληλοεπικάλυψη και την αδυναμία στην ιεράρχηση των χωροταξικών και περιβαλλοντικών προτεραιοτήτων.

Όπως όλες οι χώρες που διαθέτουν ορυκτό πλούτο, πρέπει, αφού συμφωνήσουμε στις αναπτυξιακές και περιβαλλοντικές μας προτεραιότητες, να καταλήξουμε σε ένα σταθερό, εύληπτο και μεθοδολογικά εφαρμόσιμο πλαίσιο για την αξιοποίηση των ορυκτών πρώτων υλών, αποδεκτό απ’ όλους ανεξαιρέτως τους φορείς, χωρίς αστερίσκους και χωρίς ψιλά γράμματα

Διότι αν δεν το κάνουμε, στο τέλος της ημέρας πάντα θα μπορεί να επινοηθεί ένας νομιμοφανής τρόπος για να κλείσει ένα ορυχείο ή να μην μπορεί να ανοίξει ένα άλλο

[Λεπτομέρεια από αγγείο. Δούλοι που εργάζονται σε ορυχείο του Λαυρίου τον 5ο αιώνα π.Χ.]

[ΠΗΓΗ: FREE SUNDAY, του Κώστα Κουρούνη, πολεοδόμου πολιτικού μηχανικού, υπεύθυνου για την πρωτοβουλία Publicspace.gr., 7/5/2018]

ΜΗΛΟΣ: ΌΤΑΝ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ

Τα εγκαταλελειμμένα θειωρυχεία, στα νοτιοανατολικά του νησιού, δεσπόζουν πάνω από μια όμορφη παραλία και ταξιδεύουν τον επισκέπτη πίσω στο χρόνο [Πηγή: http://www.oryktosploutos.net

Όμορφο κυκλαδονήσι, με μαγευτικές παραλίες, η Μήλος είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Και ταυτόχρονα, ένα ξεχωριστό παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης της έντονης εξορυκτικής δραστηριότητας με τον τουρισμό.

Άλλωστε, τα μοναδικά τοπία της Μήλου οφείλονται κυρίως στο γεγονός ότι είναι ένα νησί ηφαιστειογενές, με μεγάλο μεταλλευτικό πλούτο.

«Η μοντέρνα εξορυκτική βιομηχανία μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με τη φυσική ομορφιά ενός τόπου. Ειδικότερα στη Μήλο, βοηθά τόσο στην τουριστική ανάπτυξη όσο και στη δημιουργία νέων χρήσεων γης μετά το τέλος της εξόρυξης», μεταδίδει ο απεσταλμένος του euronews στη Μήλο, Γιάννης Καράγιωργας.

Τα βιομηχανικά ορυκτά της Μήλου εξάγονται σε όλο τον κόσμο.

«Η εξόρυξη επιφέρει προσωρινές, κατά κύριο λόγο οπτικές, μεταβολές στο τοπίο, αλλά έχει πλέον και την ικανότητα και τη βούληση στη συνέχεια να επαναποδώσει αυτές τις περιοχές, σε χρήσεις (που θα έλεγα μ’ ένα νεολογισμό) μετα-μεταλλευτικές, όπως η επαναδημιουργία αμπελώνων και χρήσιμης γεωργικής γης, αλλά και η δημιουργία νέων υποδομών», εξηγεί στο euronews ο Αθανάσιος Κεφάλας, πρόεδρος του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων.

Τα εγκαταλελειμμένα θειωρυχεία, στα νοτιοανατολικά του νησιού, δεσπόζουν πάνω από μια όμορφη παραλία και ταξιδεύουν τον επισκέπτη πίσω στο χρόνο.

Μοναδικό στο είδος του, το λατομείο της Αγκεριάς θυμίζει ουράνιο τόξο.

«Το ορυχείο της Αγκεριάς είναι ίσως το μεγαλύτερο ορυχείο μπεντονίτη στον κόσμο. Από εδώ η εταιρεία παράγει περίπου ένα εκατομμύριο τόνους μπεντονίτη το χρόνο. Είναι ένας πόλος τουριστικής έλξης και το ορυχείο μας. Η εξορυκτική βιομηχανία και ο τουρισμός είναι δυο λωρίδες του ίδιου δρόμου που κατευθύνονται στην οικονομική ανάπτυξη του νησιού», τονίζει ο Ιωάννης Σανούδος, Δ/ντης Λειτουργιών Μήλου της εταιρείας IMERYS.

Η εξορυκτική δραστηριότητα δεν ήταν πάντα φιλική προς το περιβάλλον και τους κατοίκους της Μήλου.

«Η εξόρυξη αναπτύχθηκε πολύ πριν από τον τουρισμό. Η νομοθεσία που υπήρχε τότε δεν έβαζε τα πράγματα στη σωστή βάση. Γενικά, η εξόρυξη τραυμάτισε πάρα πολύ το νησί περιβαλλοντικά. Δεν του έδωσε αυτά που θα μπορούσε ή θα έπρεπε. Τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι υπήρξε μια ισορροπία γιατί αναπτύχθηκε τελικά ο τουρισμός. Η Μήλος έχει δύο πόδια για να σταθεί, την εξόρυξη και τον τουρισμό, που όποτε χρειαστεί μπορεί να πατήσει ή στο ένα ή στο άλλο», λέει στο euronews ο πρώην αντιδήμαρχος Μήλος Αβέρκιος Γαϊτανής.

Κάποτε, εξορυκτική βιομηχανία και τουριστική ανάπτυξη ήταν ανταγωνιστές. Με το πέρασμα του χρόνου, και πολλή καλή θέληση, η Μήλος αποδεικνύει ότι μπορούν να συνυπάρξουν.

 

[ΠΗΓΗ: http://gr.euronews.com, του Γιάννη Καράγιωργα, 10/7/2017]

ΤΑ ΥΠΟΘΑΛΛΑΣΙΑ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ

maps_6Είναι γνωστή η ψυχροπολεμική διαμάχη για την διεκδίκηση τεραστίων εκτάσεων στον Αρκτικό Κύκλο με στόχο τα αποθέματα πετρελαίου, φυσικού αερίου αλλά και ορυκτών πρώτων υλών, τα οποία εκτιμώνται στο 25% των παγκόσμιων μη εντοπισμένων αποθεμάτων.

Με τα αποθέματα των ευγενών μετάλλων να έχουν περιοριστεί σημαντικά, σύντομα η ανθρωπότητα θα στραφεί συστηματικά σε ένα νέο σύνορο: την απεραντοσύνη του υγρού στοιχείου.

Μάλιστα, τα αποτελέσματα της πρώτης έρευνας στο υπέδαφος του Ειρηνικού είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά, αποδεικνύοντας ότι ο μεγαλύτερος ωκεανός του πλανήτη είναι πλούσιος σε χρυσό, άργυρο, χαλκό και ψευδάργυρο.

Αν και οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και δεκαετίες ότι οι ωκεανοί είναι πλούσιοι σε μεταλλεύματα και πολύτιμους λίθους, μέχρι σήμερα δεν είχαν προχωρήσει στην εμπορική εκμετάλλευσή τους, καθώς δεν υπήρχε η κατάλληλη τεχνολογική υποδομή.

Ήδη η Kαναδική ιδιωτική εταιρία Nautilus Minerals Inc. κατάφερε να να χαρτογραφήσει το υπέδαφος της θαλάσσιας περιοχής της Παπούα- Νέας Γουινέας. Τα αποτελέσματα είναι εξόχως ικανοποιητικά και σύντομα θα επιτρέψουν την έναρξη της συστηματική εξόρυξης με ρομποτικά οχήματα. τουλάχιστον για τον χαλκό και χρυσό.

Μάλιστα η εταιρεία αυτή που έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα ερευνών για εκτάσεις πάνω από 500 χιλιάδες τετρ.χλμ. σχεδιάζει να χαρτογραφήσει όλα τα αποθέματα των εν λόγω μετάλλων σε ένα μεγάλο μέρος της έκτασης αυτής που περιλαμβάνει τα νησιά Φίτζι, την Τόνγκα, τα νησιά του Σολομώντος και τη Νέα Ζηλανδία.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο άνθρωπος με τη βοήθεια της προηγμένης σύγχρονης τεχνολογίας θα καταστεί εν καιρώ ικανός να γνωρίσει και να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο χώρο του πλανήτη μας, ο οποίος είχε σημαντικά παραμεληθεί στο παρελθόν. Αρκεί κι εδώ να είναι εξαιρετικά προσεκτικός σε σχέση με τον σπάνιο θαλάσσιο οικολογικό πλούτο και την διασφάλισή του.

Ήδη οι διεξαχθείσες, έρευνες ανέδειξαν τα πολυσχιδή προβλήματα, τα οποία πρέπει να αντιμετωπισθούν προκειμένου το τεράστιο αυτό μεταλλευτικό δυναμικό, το οποίο η θάλασσα δημιούργησε και αποταμίευσε επί δισεκατομμύρια χρόνια, να χρησιμοποιηθεί από τον άνθρωπο χωρίς να διαταραχθεί δραστικά το ευαίσθητο θαλάσσιο περιβάλλον.

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr/, του Πέτρου Τζεφέρη, 18/8/2016, αναδημοσίευση απόhttp://metallorihi-metalleia.blogspot.gr/]

ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΣΠΙΡΤΖΗ– ΜΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ TIΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

Μπορεί να συμφώνησαν σε πολλά, αλλά ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης και ο πρόεδρος της Αττικό Μετρό Γιάννης Μυλόπουλος ψιλοδιαφώνησαν για την επένδυση εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές. Μάλιστα, στην παρουσίαση του βιβλίου του κ. Μυλόπουλου «Τα Αν της Ανάπτυξης» προχθές, στην πρώτη σειρά των προσκεκλημένων καθόταν ο αντιπρόεδρος του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ Δημήτρης Κούτρας, εκ των επενδυτών στα μεταλλεία Κασσάνδρας (στη συνέχεια πώλησε τη συμμετοχή του). Ο κ. Σπίρτζης υποστήριξε ότι στην κυβέρνηση δεν είναι δογματικοί και ότι, αφού οι Καναδοί της EldoradoGold συμμορφώθηκαν με τη νομοθεσία, προχωρούν την επένδυση. Ο κ. Μυλόπουλος επέμεινε, όμως, ότι πρέπει να δούμε αν με την επένδυση εξυπηρετούνται μόνο οι Καναδοί. «Εξυπηρετείται η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής; Εξυπηρετείται η αγροτική ανάπτυξη;» αναρωτήθηκε με νόημα ο πρώην πρύτανης. Κατά τα άλλα, το βιβλίο παρουσίασαν ο κ. Σπίρτζης. ο πρώην υπουργός Θεόδ. Ρουσόπουλος (που τόνισε ότι είναι μεν φιλελεύθερος, αλλά δεν είναι νεοφιλελεύθερος) και ο αναπληρωτής πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Ναπολέων Μαραβέγιας. Μεταξύ των προσκεκλημένων εντοπίστηκαν ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κατρούγκαλος (που έφυγε νωρίς), ο υφυπουργός Παιδείας Θεοδόσης Πελεγρίνης, ο Φώτης Κουβέλης, ο πρώην υπουργός Μανώλης Μπεντενιώτης, γνωστοί καθηγητής πανεπιστημίου και άλλοι.

[ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 13/05/2016, photo: EUROKINISSI]

ΠΩΣ ΕΝΑ ΛΑΤΟΜΕΙΟ ΕΓΙΝΕ ΠΡΟΤΥΠΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΜΟΝΑΔΑ!

Groundscraper-Hotel-Shimao-Shanghai_2Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της εξόρυξης θα υπάρχει πάντα, όσο υπάρχει εξόρυξη. Αλλά υπάρχουν και λύσεις ! Δυστυχώς στον τόπο μας περισσεύουν τα άρθρα σαν το παρόν και στερούμαστε από καινοτόμες ιδέες για αποκατάσταση. Ωστόσο, η αποκατάσταση αναφέρεται στον όρο επανόρθωση (“rehabilitation”), ο οποίος σύμφωνα με τον Box, σχετίζεται με την περίπτωση επαναφοράς μιας υποβαθμισμένης περιοχής ή οικοσυστήματος σε μια καλύτερη, βελτιωμένη κατάσταση, η οποία να «συνάδει» με τις αισθητικές αξίες της γύρω περιοχής. Δηλαδή, θα μπορούσαν να γίνουν σχεδόν τα πάντα και δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες ή τα γνωστά “πρότυπα” (βαθμίδες και φύτευσή τους) που στερούνται φαντασίας αλλά και αποτελεσματικότητας και που εφαρμόζονται για την αποκατάσταση των λατομείων στον τόπο μας.

Η Κίνα κατέχει αναμφίβολα το προβάδισμα στον κατασκευαστικού τομέα, κατασκευάζοντας ουρανοξύστες, σπίτια, ακόμα και ολόκληρες πόλεις με ταχύτητα που εντυπωσιάζει όλη την υφήλιο. Όπως φαίνεται οι Κινέζοι γίνονται ολοένα και πιο εφευρετικοί στον τομέα αυτό, κατασκευάζοντας τώρα ένα πεντάστερο ξενοδοχείο μέσα σε εγκαταλελειμμένο λατομείο, που βρίσκεται στην περιοχή Songjiang, 30 χλμ έξω από τη Σαγκάη.

Οι εργασίες για την ανέγερση του ξενοδοχείου InterContinental Shimao στο βουνό Tianmenshan έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί και το ξενοδοχείο πρόκειται να λειτουργήσει σύντομα εντός του 2017. Το ξενοδοχείο έχει ήδη κερδίσει βραβεία για την τόλμη και τον πρωτότυπο σχεδιασμό του (Gold Award Chinese Future Architecture στο συνέδριο “MIPIM International Property and Architecture Conference” το 2011, “Best International Hotel Architecture 2013” στα International Property and Hotel Awards του Λονδίνου και “Best Luxury Hotel Architecture award” στο “China Luxury Hotel Congress” στη Σαγκάη τον Μάρτιο του 2014).

Το συγκρότημα των 500 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ σχεδίασε η βρετανική εταιρεία Atkins και διαθέτει 380 δωμάτια σε 19 ορόφους, απευθυνόμενο στην κινεζική ελίτ.

songjiang-intercontinental-bannerΜόνο δύο από τους ορόφους θα είναι πάνω από το υψόμετρο της επιφάνειας της γης, οι υπόλοιποι 17 θα είναι κάτω από αυτήν ενώ οι δύο τελευταίοι θα είναι κάτω από το νερό και θα διαθέτουν ενυδρείο, εστιατόριο και χώρους φιλοξενίας.Το ξενοδοχείο θα έχει επίσης πισίνα και χώρο άσκησης, πολλά εστιατόρια και συνεδριακούς χώρους.

Για την λειτουργία του το ξενοδοχείο θα βασίζεται σε ενέργεια που θα προέρχεται από το ίδιο το περιβάλλον, χωρίς να το επιβαρύνει, αξιοποιώντας τη γεωθερμική ενέργεια της περιοχής αλλά και ενέργεια που θα παράγεται από φωτοβολταϊκά ηλιακά πάνελ.

Η Atkins σχεδίασε το ξενοδοχείο με στόχο η κατασκευή να ενσωματώνεται στον περιβάλλοντα χώρο με οικολογική «πράσινη» ταράτσα όπου θα φυτευτούν πολλά δέντρα.

Το όραμα των αρχιτεκτόνων είναι να δημιουργήσουν σε κάθε όροφο έναν κρεμαστό κήπο, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας καταπράσινης πλαγιάς, ενώ το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του θα είναι ένας τεράστιος καταρράκτης που θα διατρέχει το ξενοδοχείο κατακόρυφα, παράγοντας με αυτόν τον τρόπο και ηλεκτρικό ρεύμα για τις ανάγκες του ξενοδοχείου.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Πέτρου Τζεφέρη, 8/4/2016]

ΤΕΤΑΡΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

survey-of-mining-companies-2015[1]Διαβάσαμε την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της ετήσιας έκθεσης του Ινστιτούτου Fraser για το 2015 σχετικά με τις εταιρείες έρευνας και εξόρυξης. Η έκθεση αυτή αποτελεί μια προσπάθεια να αξιολογηθεί το πώς η κεφαλαιοποίηση των ορυκτών πόρων και οι παράγοντες της δημόσιας πολιτικής όπως η φορολογία και η αβεβαιότητα του ρυθμιστικού πλαισίου επηρεάζουν τις επενδύσεις στην έρευνα.

Έτσι εξάγεται ένας Δείκτης Ελκυστικότητας Επενδύσεων, ο οποίος λαμβάνει υπόψη την αντίληψη τόσο των ορυκτών πόρων όσο και της εφαρμοζόμενης πολιτικής

Μέσα από μια σύνθετη διαδικασία, η οποία αναλύεται στο άρθρο (δείτε εδώ) ο δείκτης αυτός μας δείχνει τις πλέον ελκυστικές για επενδύσεις στην εξόρυξη περιοχές και χώρες και τις πλέον απεχθείς στους επενδυτές…

Μαντέψτε την συνέχεια… Στην κορυφή βρίσκονται κατά σειρά η Δυτική Αυστραλία, η επαρχία Σασκάτσουαν του Καναδά, η Νεβάδα των ΗΠΑ, η Ιρλανδία, και τη δεκάδα συμπληρώνουν η Φινλανδία, η Αλάσκα, η Βόρεια Επικράτεια του Καναδά, το Κεμπέκ, η Γιούτα και η Νότια Αυστραλία.

Στον πάτο του καταλόγου βρίσκονται –αρχίζοντας με τη χειρότερη–, η επαρχία Λα Ριόχα της Αργεντινής, η Βενεζουέλα, η Ονδούρα, η Ελλάδα (ναι, ναι, η τέταρτη χειρότερη περίπτωση στον κόσμο για τέτοιες επενδύσεις!!!), τα νησιά Σολομώντα, το Τζιμπουτί, η Γουϊνέα, η Κένυα, κ.λπ….

Άλλη μια μεγάλη επιτυχία του αθάνατου ελληνικού πνεύματος…

Πηγή: https://www.fraserinstitute.org/studies/annual-survey-of-mining-companies-2015

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ANTIGOLG ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ & ΣΠΕΚΟΥΛΑΣ (volume 2)

metalleftiki-istoria-vyzantinoi-chronoi-tourkokratia-sidirokafsia-pyrgos-01Ξαναχτύπησε ο συριζαίος οθωμανολόγος Ηλίας Κολοβός, Επίκουρος Καθηγητής Οθωμανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Αυτή τη φορά, αναμασά αυτά που είχε δημοσιεύσει στο …έγκυρο Παρατηρητήριο, στην ακόμα πιο …έγκυρη «Εφημερίδα των Συντακτών», η οποία μη έχοντας ύλη να δημοσιεύσει, του αφιερώνει 4 σελίδες για το άρθρο του με τον «ευφυή» τίτλο «Σκουριασμένη επιχειρηματολογία»… Και η εμμονή μα τα δάση παραμένει… Είναι γνωστό πως η περιοχή γύρω από μεταλλεία στην αρχαιότητα αλλά και μετέπειτα ξεπατωνόταν από τα δένδρα, για τους λόγους ακριβώς που αναφέρει ο καθηγητής: Ξύλα για στοές και κάρβουνο για τα καμίνια. (Βέβαια, δάση ξεπατώνονταν και για άλλους λόγους, όπως ναυπηγική, οικοδομική, κάρβουνο για άλλους σκοπούς…). Τι σημαίνει αυτό για την επένδυση του 2015; Ήταν «κακό πράγμα» η εξόρυξη πριν από 20, 15 ή 5 αιώνες, αφού συνέβαλλε στην ελάττωση των δασών, και γι’ αυτό ας μην κάνουμε την σημερινή επένδυση… Αυτό μας λέει;

Να μην επαναλάβουμε τα όσα δημοσιεύσαμε στις 26/11/2015 (δες εδώ), για τα επιχειρήματα του κου Κολοβού… Απλά να κάνουμε τη διαπίστωση πως ακόμα ένας επιστήμονας περνάει και επισήμως στην πλευρά των «στρατευμένων», ζηλεύοντας προφανώς τη δόξα του Ομότιμου, του Αρίκα, του Μυλόπουλου, του Μπένου, και άλλων… Σας ευχόμαστε κε Κολοβέ, εκτός από το τίτλο του Επίκουρου, να μην αποκτήσετε και τον τίτλο του «μαϊντανού», διότι το επόμενο βήμα στον antigold κατήφορο που διαλέξατε, είναι να σας περιφέρουν από ημερίδα σε ημερίδα να διαφημίζετε το Παρατηρητήριο, την κα Ιγγλέζη και την «παράλληλη ανάπτυξη» που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ για την ΒΑ Χαλκιδική… Καλή τύχη…

 

ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ…

mediadefaultimages120613122838_8548Επανεμφάνιση στη δημόσια σκηνή για την κα Ιγγλέζη, σε ραδιοφωνική εκπομπή. Στο «Κόκκινο» και τον Διονύση Ελευθεράτο , σε πλήρη συντονισμό με την πρόσφατη ανακοίνωση της Νομαρχιακής Επιτροπής Χαλκιδικής του κόμματος, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επεσήμανε ότι θα πρέπει εμπράκτως να ληφθούν υπόψη οι εκθέσεις των Επιθεωρητών, απαίτησε πρόστιμα, «επειδή το Δημόσιο χρειάζεται πρόστιμα»!!!, και για να μην παρεξηγηθεί, διευκρίνισε: «Δεν ισχυρίζομαι ότι κάποιος μπορεί να ρυπαίνει, να καταστρέφει μια περιοχή, εάν πληρώνει, αλλά η καταβολή προστίμων είναι το πρώτο και το ελάχιστο που πρέπει να του επιβάλλεται».

Μετά η κα Ιγγλέζη μη έχοντας τι άλλο να επιχειρηματολογήσει προσπάθησε να μας πείσει πως όλο το θέμα είναι η μεταφορά συμπυκνωμάτων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ενώ έπρεπε να φεύγουν από το Στρατώνι! Μας είπε και πως δεν γίνεται αποκατάσταση!!! Δεν πέρασε βέβαια από το μυαλό του δημοσιογραφίσκου να ρωτήσει αν αυτός είναι ο λόγος που θέλουν να κλείσει η επένδυση…

Σε μια “τυχαία” (και καθόλου σπεκουλιάρικη) ερώτηση του… ουδέτερου δημοσιογράφου, το πώς εξηγεί η βουλευτής το γεγονός ότι η ΝΔ ταυτίζεται πλήρως με την εξόρυξη στη Χαλκιδική, μολονότι στελέχη της σε άλλες περιοχές έχουν ταχθεί εναντίον παραπλήσιων «εγχειρημάτων» (όπως π.χ. ο κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης στην εκλογική του περιφέρεια, τη Θράκη), η κα Ιγγλέζη, απάντησε: «Η διαφορά είναι ότι στη Χαλκιδική υπάρχουν ήδη εργαζόμενοι», χαρακτηρίζοντας όμως έωλη την απόπειρα εκμετάλλευσης της αγωνίας των απασχολούμενων, δοθέντος ότι, όπως υπενθύμισε, ο κόσμος απασχολείται κατά βάση στα υπάρχοντα μεταλλεία, «των οποίων η λειτουργία δεν απειλείται άμεσα»… (δηλαδή απειλείται έμμεσα;), και «έχουν κάνει πολύ μεγάλη καταστροφή στο περιβάλλον ήδη»!!!. Εκεί έσπευσε ο στρατευμένος συριζαίος  δημοσιογράφος να συμπληρώσει «δηλαδή αυτά που διαβάζουμε για αρσενικό στο νερό, ε;»!!!!

Είχαμε και ειδήσεις: Πολύ σύντομα θα δούμε κινήσεις από το υπουργείο, απείλησε η κα Ιγγλέζη… Και επικαλέστηκε τις πάγιες θέσεις «του υπουργού Ενέργειας & Περιβάλλοντος, και του ίδιου του πρωθυπουργού»…. «Η Χαλκιδική έχει ήδη επιβαρυνθεί, δεν αντέχει περισσότερο» τόνισε η βουλευτής, σημειώνοντας ότι περαιτέρω επιβάρυνση θα έπληττε την ίδια την ανάπτυξη και την απασχόληση στην περιοχή, καθώς θα κατέστρεφε τα πλεονεκτήματά της (φυσικό κάλλος, δάση, τουριστική ελκυστικότητα, κλπ). Μια από τα ίδια, δηλαδή, της Ιγγλέζιας λογικής…

Αλλά μην στεναχωριέστε συμπολίτες μου… Η κα Ιγγλέζη μετά τα φασολάκια Χαλκιδικής βρήκε την οριστική λύση για την ανάπτυξη…. Το 2016, λέει, κλείνουν 2.400 χρόνια από τη γέννηση του Αριστοτέλη, η UNESCO θα ανακηρύξει «έτος Αριστοτέλη και αυτό αποτελεί μεγάλη ευκαιρία για την αρχή μιας νέας ανάπτυξης»!!!! (Ε; Τι είπατε;) Άλαλα τα χείλη των ασεβών….

Αν δεν με πιστεύετε, ακούστε τα και με τα ίδια σας τα αυτιά, εδώ, στο κάτω μέρος της σελίδας…