Η αυριανή συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ στην Φρανκφούρτη, ενώ δεν προβλέπεται να οδηγήσει σε ανακοινώσεις “αλλαγών” όσον αφορά την ακολουθούμενη “γραμμή”, εν τούτοις θεωρείται ως ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς σ’ αυτήν πρόκειται (σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr) να αξιολογηθούν για πρώτη φορά με βάση νεώτερα στοιχεία οι προοπτικές της “ποσοτικής χαλάρωσης”.

Οι αγορές διαβάζουν ήδη με πολύ επιφυλακτικότητα τα στοιχεία της πολιτικής της ΕΚΤ, αμφισβητώντας τη δυνατότητά της να παραμείνει σταθερή στη γραμμή της,  που πολύ προσεκτικά έχει ακολουθήσει μέχρι σήμερα με τη βοήθεια μιας σειράς “εργαλείων’ που έχει ήδη χρησιμοποιήσει όπως:   

* η “καθοδήγηση” (guidance) όσον αφορά την πορεία της νομισματικής πολιτικής

* οι εξαιρετικά ευνοϊκές για τις αγορές μακροπρόθεσμες πράξεις αναχρηματοδότησης (LTRO ΙΙ)

* το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων (OMT).

Η πίεση στην ΕΚΤ αυξάνεται από δύο διαφορετικές πλευρές, την εξωτερική (αναπροσαρμογές της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής στις ΗΠΑ και την Κίνα) και την εσωτερική (αβέβαιο πολιτικό-εκλογικό περιβάλλον, αποχώρηση της Μ. Βρετανίας, αυξανόμενη ανισορροπία στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, γεωπολιτικοί κίνδυνοι).

Ηδη αυτή η επιφύλαξη των αγορών αποτυπώνεται στις “διακριτικά” αυξητικές τάσεις στη διατραπεζική αγορά και στις αγορές ομολόγων.

Για την ΕΚΤ τα “στοιχεία” που κατ’ αρχήν δημιουργούν προβληματισμό έχουν να κάνουν με τις εσωτερικές ανισορροπίες μεταξύ των οικονομιών της Ευρωζώνης οι οποίες – όπως σωστά επισημαίνεται από το Βερολίνο – τροφοδοτούνται από την μέχρι σήμερα (όμως) απολύτως αναγκαία για την συνοχή της Ευρωζώνης γραμμή της “ποσοτικής χαλάρωσης”. Αυτός ο φαύλος κύκλος στον οποίο έχει εμπλακεί η ΕΚΤ αρχίζει να φτάνει στα όρια αντοχής των “τεχνικών” νομισματικών ελιγμών της ΕΚΤ.

Αυτή η πίεση αυξάνεται κατακόρυφα από τις εξωτερικές “αλλαγές” ειδικά εκείνες που έχουν να κάνουν με τις εν μέρει αντιφατικές αποφάσεις της  Fed και της δημοσιονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Τράμπ.

Το δια ταύτα αυτού του προβληματισμού καταλήγει στο να τίθεται αρκετά νωρίτερα από το τέλος του 2017 το ερώτημα για το πότε και πως θα αρχίσει η αναστροφή της νομισματικής πολιτικής στην Ευρωζώνη… Αύριο η συζήτηση στην Φρανκφούρτη θα ανοίξει το κεφάλαιο της επαναξιολόγησης αυτής της γραμμής με ένα διαφορετικό τρόπο και θα είναι ενα σημαντικό βήμα για το πως θα κινηθεί ο κ. Ντράγκι τους επόμενους μήνες.

Το χρέος και η ανησυχία για το που θα “προλάβει” η Αθήνα το QE

Ο βηματισμός της ΕΚΤ τους επόμενους μήνες και ειδικά το δίμηνο Μαΐου – Ιουνίου επηρεάζει σημαντικά τις συζητήσεις για το ελληνικό χρέος όσο και αν φαίνεται μία απολύτως διαφορετική διαδικασία.

Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ενταχθεί στο QE πριν η ΕΚΤ αρχίσει να αποσύρεται από την πολιτική αυτή. Οι συνθήκες είναι τέτοιες που θα ήταν απίθανο να μην προλάβουν οι αποφάσεις για το ελληνικό πρόγραμμα, το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ σε εξέλιξη, αν βέβαια τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα ενόψει του Eurogroup του Μαΐου.

Το επίπεδο επίδρασης των αλλαγών στην ΕΚΤ αφορά κυρίως τις προοπτικές υπολογισμού των επιτοκίων και της ευχέρειας των αγορών να καλύψουν ακριβότερα ή φθηνότερα τα μέτρα αναδιάρθρωσης του χρέους που μένει να συγκεκριμενοποιηθούν στο πλαίσιο της ανταλλαγής “δημοσιονομικά μέτρα για χρέος” μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης.

Ήδη η τάση επιβάρυνσης του “κόστους” και άρα της δυσκολίας για την συγκεκριμενοποίησή τους έχει αρχίσει να σταθεροποιείται. Οσο μάλιστα αυτή η διαδικασία της “συγκεκριμενοποίησης” των μέτρων καθυστερεί τόσο το πλαίσιο μιας συμβιβαστικής συμφωνίας θα γίνεται δυσκολότερο. ‘Αλλωστε η ΕΚΤ πρόκειται να διαμορφώσει και την δική της Έκθεση αξιολόγησης και – μη – βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και αυτή θα βασισθεί στις εκτιμήσεις και τις προοπτικές που η ίδια θα έχει διαμορφώσει για το “περιβάλλον” στο οποίο θα πρέπει να κοστολογηθεί η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους…

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr, του Γ. Αγγέλη, 26/4/2017]

Σε 2,4 τρισ. ευρώ εκτιμάται η ακαθάριστη αξία ελληνικού ορυκτού πλούτου, ωστόσο η χώρα μας αξιοποιεί μόλις το 0,15%, λόγω κυρίως της γραφειοκρατίας και του πολύπλοκου νομοθετικού πλαισίου. Το παραπάνω τόνισε στη «Ν» ο καθηγητής του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ Ανέστης Φιλιππίδης, στο περιθώριο σχετικής ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, προσθέτοντας ότι η χώρα μας πρέπει επιτέλους να δημιουργήσει το απαιτούμενο πλαίσιο για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των μεγάλων αποθεμάτων του ορυκτού πλούτου της, καθώς, εκτός από τα τεράστια οικονομικά οφέλη, αυτή η εκμετάλλευση θα αυξήσει και τη γεωπολιτική της ισχύ.

Σύμφωνα με τα αναλυτικότερα στοιχεία που παρέθεσε, στην Ελλάδα αξιοποιείται μόλις το 1,44% από τα 24 βιομηχανικά ορυκτά της, τα αποθέματα των οποίων έχουν ακαθάριστη αξία 63 δισ. ευρώ. Από αυτά η μεγαλύτερη εκμετάλλευση παρουσιάζεται στα μάρμαρα (500 εκατ. ευρώ έναντι αποθεμάτων άνω των 5 δισ. ευρώ), στα αδρανή (300 εκατ. ευρώ έναντι αποθεμάτων άνω των 3 δισ. ευρώ) και στον μπετονίτη (43,8 εκατ. ευρώ έναντι 3,5 δισ. ευρώ). Αντίστοιχα, στη χώρα μας αξιοποιείται μόνον το 0,57% από τα εννέα μεταλλεύματα με αποθέματα ακαθάριστης αξίας 79 δισ. ευρώ που βρίσκονται στα έγκατά της. Στην Ελλάδα σε εκμετάλλευση βρίσκονται μόνο ο μόλυβδος-ψευδάργυρος (354 εκατ. ευρώ από αποθέματα αξίας 5,1 δισ. ευρώ),το νικέλιο (63 εκατ. ευρώ από αποθέματα αξίας περίπου 20 δισ. ευρώ) και το αλουμίνιο (38 εκατ. ευρώ από αποθέματα αξίας 4 δες. ευρώ), ενώ η παραμικρή εκμετάλλευση δεν έχει γίνει σε χρυσό (αποθέματα 26 δισ. ευρώ), χαλκό (12,4 δισ. ευρώ) και μαγγάνιο (5,2 δισ. ευρώ).Σε ό,τι αφορά τις ενεργειακές ορυκτές πρώτες ύλες, το ποσοστό αξιοποίησης φθάνει μόλις το 0,1%, όταν τα βέβαια αποθέματα (λιγνίτης & τύρφη και γεωθερμία) είναι ακαθάριστης αξίας 1,2 τρίο, ευρώ, ενώ τα πιθανά αποθέματα σε υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) ξεπερνούν το 1 τρίσ. ευρώ

Μάλιστα, επίσης στο περιθώριο της ίδιας ημερίδας, ο πρόεδρος του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, καθηγητής Μιχάλης Βαβελίδης ανέφερε ότι στη Χαλκιδική (Στρατώνι, τις Σκουριές και την Ολυμπιάδα) βρίσκονται από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα στον ευρωπαϊκό χώρο, προσθέτοντας ότι η εξόρυξη γενικότερα είναι εξαιρετικά δαπανηρή διαδικασία. «Υπολογίζεται ότι από τον εντοπισμό μέχρι την εξόρυξη ενός κοιτάσματος στοιχίζει 400 εκατομμύρια δολάρια. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει οπωσδήποτε να δοθεί μεγάλη προσοχή στην προστασία του περιβάλλοντος, με την τήρηση της νομοθεσίας» συμπλήρωσε.

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, του Γιώργου Χατζηλίδη, 26/4/2017]

Σε σημερινό άρθρο της «Δημοκρατίας», αναφέρονται στοιχεία και  δηλώσεις του προέδρου του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, καθηγητή Μιχάλη Βαβελίδη στην χθεσινή ημερίδα “Αναζήτηση και εκμετάλλευση ορυκτών πρώτων υλών από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα”, από το Τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ και το Aristotle University of Thessaloniki Student Chapter της Society of Economic Geologists.

Πολλά δισεκατομμύρια ευ ώ βρίσκονται, προς το παρόν κρυμμένα, στη βορειοανατολική Χαλκιδική. Περίπου 274 τόνοι χρυσού υπάρχουν μετά βεβαιόητος στην περιοχή. Όμως ο χρυσός δεν είναι το μοναδικό μέταλλο, αφού υπάρχουν επίσης 2.100 τόνοι αργύρου, 1.000.000 τόνοι χαλκού και 1.600.000 τόνοι μολύβδου και ψευδαργύρου. Με δυο λόγια, στη Χαλκιδική βρίσκεται σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα, με σημαντικά αποθέματα χρυσού και άλλων μεταλλευμάτων, σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Όπως σημειώνει ο καθηγητής Μιχάλης Βαβελίδης, ο οποίος δίνει τα στοιχεία για τα αποθέματα των μεταλλευμάτων, η εξόρυξη δεν είναι μια απλή διαδικασία, αλλά πολύπλοκη, πολυδάπανη και χρονοβόρα. Με βάση διεθνή στοιχεία, μέχρι να αρχίσουν να βγαίνουν τα μεταλλεύματα και να έρχονται τα κέρδη απαιτείται επένδυση της τάξης των 400.000.000 δολαρίων σημειώνει. Χρυσός και άλλα μεταλλεύματα, σύμφωνα με τα στοιχεία του κ. Βαβελίδη, υπάρχουν όμως και στη Θράκη, σε δύο περιοχές, στη Ροδόπη και στον Έβρο. Στις Σάπες, στη Ροδόπη, υπάρχουν 23 τόνοι χρυσού και 13 τόνοι αργύρου. Στο Πέραμα Αλεξανδρούπολης υπάρχουν 54 τόνοι χρυσού και 96 αργύρου. Στις δύο αυτές περιοχές υπάρχει και μεγάλη ποσότητα χαλκού επισημαίνει και υπογραμμίζει ότι οι εξορύξεις πρέπει να γίνονται ορθολογικά και με τήρηση της νομοθεσίας και των περιβαλλοντικών όρων, όπως γίνεται στις ευρωπαϊκές χώρες. «Δεν ανησυχώ για την εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων η οποία γίνεται ελεγχόμενα» λέει χαρακτηριστικά.

«Η εκμετάλλευση χρυσού στον ελλαδικό χώρο, ιδιαίτερα στη Μακεδονία και τη Θράκη, γίνεται από την αρχαιότητα, από την 3η 4η χιλιετία π.Χ.» αναφέρει ο καθηγητής. «Ο Φίλιππος Β’ ο Μακεδών στήριξε το βασίλειο του στην εκμετάλλευση χρυσού και αργύρου, σύμφωνα με όσα αναφέρουν ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Στράβωνας. Ο βασιλιάς Φίλιππος Β’ εκμεταλλεύτηκε τον χρυσό από τα μεταλλεία της εποχής, με σκοπό να έχει προσόδους 1.000 ταλάντων ετησίως. Έκοψε χρυσά νομίσματα, τους γνωστούς φιλιππικούς».

Έντυπο: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | Σελίδα: 17 | Δημοσίευση: 26/04/2017 | Αποδελτίωση: 26/04/2017

Τα βεβαιωμένα μεταλλεύματα της Ελλάδας, μεταξύ τους ο χρυσός, έχουν ακαθάριστη αξία 79,402 δισ. ευρώ. Από αυτά εκμεταλλευόμαστε μόνο το 0,57%.

Το απίστευτο, απίθανο, ιλιγγιώδες και εξωπραγματικό ποσό των 2,26 τρισεκατομμυρίων ευρώ υπολογίζεται ότι κρύβεται στα σπλάχνα της Ελλάδας σε ενεργειακούς πόρους. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο, γεωθερμία και λιγνίτης βρίσκονται σε μεγάλα αποθέματα. Αμελητέος δεν είναι ούτε ο ορυκτός πλούτος, αφού υπάρχουν βεβαιωμένα μεταλλεύματα τα οποία αξίζουν 79,4 δισ. ευρώ. Ο πλούτος της χώρας δεν σταματά εδώ, καθώς υπολογίζεται όυ τα βιομηχανικά ορυκτά και τα πετρώματα της Ελλάδας αξίζουν περισσότερα από 63,37 δια ευρώ.

Τα παραπάνω στοιχεία, τα οποία αποτελούν μία συνοπτική αποτίμηση των ορυκτών πόρων της Ελλάδας σχετικά με τα αποθέματα και την αξία τους, είναι προϊόν πενταετούς έρευνας του καθηγητή Ορυκτολογίας -Κοιτασματολογίας, διευθυντή Εργαστηρίου Γεωχημείας του ΑΠθ Ανέστη Φιλιππίδη μαζί με τον ομότιμο καθηγητή του ΑΠΘ Ανανία Τσιραμπίδη. Τα ποσά αυτά, όπως εξηγεί ο κ. Φιλιππίδης, αποτελούν την ακαθάριστη αξία των ενεργειακών πόρων με μια μάλλον συντηρητική και συγκρατημένη προσέγγιση. «Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν από Μελέτη του καθηγητή Αν. Φιλιππίδη δείχνει ότι η Ελλάδα έχει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου φυσ. αερίου το 2008 έως το 2011. Μελετήσαμε με βάση έναν πολύ αυστηρό πανευρωπαϊκό κώδικα, λάβαμε υπόψη 500 μελέτες αλλά και αρχεία, μερικά εκ των οποίων είναι μυστικά και βρίσκονται στα χέρια εταιριών έρευνας και εκμετάλλευσης, ευρωπαϊκών οργανισμών και επιτροπών. Ως καθηγητές είχαμε πρόσβαση στα αρχεία αυτά, τα οποία απαγορεύεται να δημοσιοποιήσουμε, αλλά μπορούμε να τα λάβουμε υπόψη για να προχωρήσουμε σε αξιολόγηση του ορυκτού πλούτου» σημειώνει ο κ Φιλιππίδης. Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι όλα τα χρόνια που ασχολείται με την κοιτασματολογία –σήμερα είναι 64 ετών και ετοιμάζεται να συνταξιοδοτηθεί– και με βάση τον πανευρωπαϊκό κώδικα που ακολουθείται, ποτέ τα εκτιμηθέντα αποθέματα δεν είναι λιγότερα από τα πραγματικά. «Είμαστε βέβαιοι ότι τα αποθέματα είναι περισσότερα, αλλά λόγω των κανόνων είμαστε συγκρατημένοι» λέει.

Στο ερώτημα αν είμαστε πλούσια χώρα ο κ. Φιλιππίδης δίνει την αναμενόμενη απάντηση ότι είμαστε, λέει όμως ότι, αν εκμεταλλευτούμε τον πλούτο μας, τότε είμαστε πάμπλουτοι.

«Μια σκέτη εξόρυξη μπορεί να μας κάνει πλούσιους. Αν όμως προχωρήσουμε στην παραγωγή καινοτόμων προϊόντων, μπορούμε να είμαστε πάμπλουτοι» σημειώνει και εξηγεί με ένα απλό παράδειγμα: «Αν έχω καλής ποιότητας μάρμαρο και το εξάγω ως ογκο-μάρμαρο, θα εισπράξω χρήματα. Αν όμως έχω μηχανισμό και δεν πνίξω την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά την αφήσω να αναλάβει δράση και να εκμεταλλευτεί το μάρμαρο για να παρά ξει προϊόντα, τότε θα βγάλω πολλά χρήματα. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, αφήνουμε τον πλούτο μας ανεκμετάλλευτο ή επιτρέπουμε σε μια δυο εταιρίες να τον εκμεταλλευτούν. Αυτό όμως είναι αδύνατο».

Τα βιομηχανικά ορυκτά και τα πετρώματα, για παράδειγμα, η ακαθάριστη αξία των οποίων υπολογίζεται σε 63,37 δισ. ευρώ, μπορεί από μόνα τους να δώσουν πολύ περισσότερα χρήματα σε πάρα πολύ κόσμο.

Γραφειοκρατία και μπαξίσι μπλοκάρουν τις επενδύσεις

Tο μεγάλο μειονέκτημα της Ελλάδας, σύμφωνα με τον καθηγητή, είναι η γραφειοκρατία. «Όταν κάνεις πέντε χρόνια για να δώσεις μία άδεια, νεκρώνεις την επένδυση. Κι αν συνυπολογίσουμε το μεγάλο… μπαξίσι που ζητούν ορισμένοι, η επένδυση ναυαγεί. Σε πολλά μέρη του κόσμου υπάρχουν ανάλογες πρακτικές, όμως στην Ελλάδα το “μπαξίσι” είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο!» περιγράφει ο κ. Φιλιππίδης.

Πάντως, ειδικά για το ζήτημα των υδρογονανθράκων, ο καθηγητής λέει ότι μια επένδυση που γίνεται σήμερα, θα μπορούσε να αποδώσει σε τρία χρόνια. «Όμως εμείς, στην Ελλάδα, έχουμε πάρα πολλές επιτροπές για τα ενεργειακά, θα μπορούσαμε, αντί να αναλωνόμαστε σε επιτροπές, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Νορβηγίας. Στη θάλασσά της βρέθηκαν σοβαρά κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Από τη μέρα που τελείωσαν οι γεωφυσικές έρευνες, τον 18ο μήνα έγινε εξόρυξη πετρελαίου. Στην Ελλάδα όλα αυτά τα παραπέμπουμε στο μακρινό μέλλον» περιγράφει απογοητευτικά.

Τραγικά είναι, σύμφωνα πάντα με τον καθηγητή του ΑΠΘ, όσα συμβαίνουν σε διπλωματικό επίπεδο σχετικά με τον ορυκτό πλούτο μας. Ενδεικτικό είναι το πραγματικό παράδειγμα που αναφέρει: «Η Ελλάδα έχει τεράστιες ποσότητες βωξίτη και μπορεί να καλύψει ης ανάγκες όλου του κόσμου. Ένας πρωθυπουργός πήγε ταξίδι στη Ρωσία για ανταλλαγή προϊόντων. Ο Ρώσος πρόεδρος είπε ότι θα του δώσει βωξίτη. Ο Έλληνας δέχτηκε και σε αντάλλαγμα πρόσφερε ελαιόλαδο…».

Καταλήγοντας, ο κ. Φιλιππίδης δίνει μια ευχή: «Σε λίγο θα συνταξιοδοτηθώ. Εύχομαι η χώρα να δει πιο σοβαρά τα θέματα του ορυκτού πλούτου, πάντα βέβαια με σεβασμό στο περιβάλλον. Ο,τι κάνουμε πρέπει να γίνει σωστά, με βάση την αυστηρότερη περιβαλλοντική νομοθεσία, που είναι η ευρωπαϊκή. Αυτήν πρέπει να ακολουθήσουμε».

[ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, της Ντόνας Κανιτσάκη, 25/04/2017]