Tag Archives: πολιτικη

ΠΆΙΑΤ: ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Η ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Κορυφαία προτεραιότητα για την αμερικανική κυβέρνηση σε ό,τι αφορά την Ελλάδα είναι η στήριξη της οικονομικής ανάκαμψης της χώρας, η οποία αποτελεί για τις ΗΠΑ σημαντικό σύμμαχο και στρατηγικό εταίρο στο ΝΑΤΟ, την Ευρώπη και την ανατολική Μεσόγειο, όπως επισήμανε σήμερα, από το βήμα του 2ου Thessaloniki Summit, ο Αμερικανός πρέσβης, Τζέφρι P. Πάιατ (Geoffrey R. Pyatt). Πρόσθεσε δε, ότι μεγάλο μέρος αυτής της προσπάθειας εδράζεται στο να βρεθούν τρόποι βελτίωσης του επιχειρηματικού κι επενδυτικού κλίματος στη χώρα. Ο ίδιος εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Βόρεια Ελλάδα διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο τόσο στρατηγικά (με τα σημαντικά λιμάνια και τις δυνατότητες ανάδειξής της σε ευρωπαϊκό ενεργειακό hub), ιστορικά και γεωγραφικά ως πύλη στα Βαλκάνια, όσο και οικονομικά, ως σημείο εισόδου για ξένες και κυρίως αμερικανικές επενδύσεις.

Αναφερόμενος στην προοπτική των διμερών οικονομικών σχέσεων, ο Αμερικανός αξιωματούχος επισήμανε ότι “το 2015 η Ελλάδα ήταν η δέκατη ταχύτερα αναπτυσσόμενη πηγή ‘Αμεσων Ξένων Επενδύσεων (ΑΞΕ) στις ΗΠΑ” και ότι, αντίστοιχα, η χώρα του αποτέλεσε τον ίδιο χρόνο τη μεγαλύτερη πηγή ΑΞΕ στην Ελλάδα. “Το βάθος της συνεργασίας μας φάνηκε τον περασμένο Ιούνιο, όταν πήγαμε με τον ‘Ελληνα υπουργό Οικονομίας, Δημήτρη Παπαδημητρίου στην Ουάσιγκτον (σ.σ. ο Έλληνας υπουργός είχε συναντηθεί με τον υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ Γουίλμπουρ Ρος στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής “SelectUSA Investment”, παρουσία του κ.Πάιατ)” σημείωσε ο Αμερικανός πρέσβης, ενώ πρόσθεσε ότι κατά την επίσκεψη αυτή υπήρχε και ισχυρή συμμετοχή από τη Βόρεια Ελλάδα στην επιχειρηματική αποστολή, αναφέροντας χαρακτηριστικά την περίπτωση της εταιρείας Pyramis, ως καλό παράδειγμα εξαγωγικής επιτυχίας. Μάλιστα, γνωστοποίησε ότι ελληνικό υπουργικό κλιμάκιο, αποτελούμενο από τον κ.Παπαδημητρίου και τους υπουργούς Ψηφιακής Πολιτικής, Νίκο Παππά και Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά, θα βρεθεί εκ νέου στις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο.

Ο ίδιος επισήμανε ότι η οικονομική και εμπορική συνεργασία των δύο χωρών δεν εκδηλώνεται μόνο επί ελληνικού ή αμερικανικού εδάφους, αλλά και σε τρίτες χώρες. Προς τούτο, ανέφερε τη συνεργασία του ομίλου Μυτιληναίου με τον αμερικανικό κολοσσό General Electric για την κατασκευή ενός από τα μεγαλύτερα έργα ανασυγκρότησης της Λιβύης στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας.

“Δεν μπορώ να υπογραμμίσω αρκετά το καταπληκτικό δυναμικό που βλέπω σε αυτή τη χώρα σε ό,τι αφορά το δυνατό ανθρώπινο δυναμικό και την επιχειρηματικότητα”, σημείωσε και συμπλήρωσε ότι πάντα εντυπωσιάζεται από την ελληνική καινοτομία και επιχειρηματικότητα, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στις νεοφυείς επιχειρήσεις, που έχουν αναδυθεί μέσα από το ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Σε σχέση ειδικά με τη Θεσσαλονίκη, ο κ.Πάιατ επισήμανε ότι η Θεσσαλονίκη του έχει κάνει ισχυρή εντύπωση στη διάρκεια του πρώτου χρόνου παραμονής του στην Ελλάδα, αφού αποτελεί μοναδικά κοσμοπολίτικη πόλη. “Σχεδιάζω να επιστρέφω εδώ όσο συχνότερα μπορώ” είπε χαρακτηριστικά, αναφέροντας ως λόγο της συχνότητας των επισκέψεών του και τη συμμετοχή των ΗΠΑ ως τιμώμενης χώρας στην 83η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η οποία σχεδιάζεται ως ένα γεγονός “που ουδείς θα πρέπει να χάσει, με μεγάλο θετικό αντίκτυπο για τις ΗΠΑ, την Ελλάδα γενικά και τη Βόρεια Ελλάδα ειδικά”.

Μάλιστα, με την ευκαιρία του Thessaloniki Summit παρουσίασε για πρώτη φορά το λογότυπο της συμμετοχής των ΗΠΑ στην 83η ΔΕΘ, το οποίο συνδυάζει σχεδιαστικά τον Λευκό Πύργο με τα χρώματα και τις γραμμές τη αμερικανικής σημαίας. “Θα δείτε πολύ περισσότερο από αυτό το logo καθώς προετοιμαζόμαστε για τη ΔΕΘ, και ελπίζουμε ότι θα γίνει διεθνώς αναγνωρίσιμο σύμβολο της εξαιρετικής δουλειάς που κάνουμε όλοι μας, προκειμένου να φέρουμε τις χώρες μας πιο κοντά” κατέληξε.

“H αυταπάτη ότι η ανάπτυξη θα έρθει από μόνη της είναι ο σίγουρος δρόμος για τη διατήρηση της ύφεσης”

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Ελληνο-αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, Σίμος Αναστασόπουλος, επισήμανε ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα δεν έρχεται με λόγια, αλλά με αύξηση της δραστηριότητας των επιχειρήσεων, υπό την προϋπόθεση ενός περιβάλλοντος σταθερού και αξιόπιστου, με αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς την Πολιτεία και την οικονομία και με τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Χρειάζεται, όπως είπε, να προχωρήσει τάχιστα το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων και να υλοποιηθούν όλες οι συμφωνίες που υπάρχουν χωρίς προσκόμματα.

“Το γεγονός ότι σημειώθηκε κατρακύλα της Ελλάδας κατά 27 θέσεις στον δείκτη της οικονομικής ελευθερίας δείχνει ότι κινούμαστε σε λάθος κατεύθυνση […] Η αυταπάτη ότι η ανάπτυξη θα έρθει από μόνη της και η αδράνεια που συνοδεύει αυτή την αυταπάτη, είναι ο σίγουρος δρόμος για τη διατήρηση της ύφεσης” είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι χρειάζεται ομαδική δουλειά, χωρίς αυταπάτες και συναίσθηση του γεγονότος ότι εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν και η ευημερία δεν έρχεται χωρίς δουλειά και κόπο.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr , από ΑΠΕ – ΜΠΕ, 6/10/2017]

ΕΠΙΘΕΣΗ AL JAZEERA ΣΤΟ «SUCCESS STORY» ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Δύο μόλις ημέρες μετά την ανακοίνωση της καταριανών συμφερόντων Al Rayyan ότι ματαιώνει τα επενδυτικά της σχέδια στην Ελλάδα, ο ειδησεογραφικός όμιλος του Κατάρ εξαπολύει σφοδρότατη επίθεση κατά της ελληνικής κυβέρνησης και προσωπικά του Πρωθυπουργού κατηγορώντας τον για ψέματα και… fake news εις βάρος του ελληνικού λαού.

Συγκεκριμένα, σε άρθρο στη διαδικτυακή του έκδοση, το Al Jazeera αναφέρει ότι την ίδια στιγμή που οι Έλληνες βρίσκονται κάτω από τεράστια πίεση λόγω των υψηλότατων φόρων, της μαζικής ανεργίας, των τεράστιων περικοπών σε μισθούς λόγω της αέναης λιτότητας ο Πρωθυπουργός χωρίς γραβάτα μοιράζει «fake news», τα οποία ωστόσο έχουν ημερομηνία λήξης.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η ανήθικη συμμαχία μεταξύ των αριστερών ριζοσπαστών του ΣΥΡΙΖΑ και τον εθνικιστών των ΑΝΕΛ ακολουθεί κατά βήμα την πολιτική μέθοδο χειραγώγησης του D. Trump, εφαρμόζοντας ακραία λαϊκιστική προπαγάνδα, ψέματα και ψεύτικες υποσχέσεις.

Αφού στη συνέχεια περιγράφει την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, ο αρθρογράφος του αραβικού δικτύου προσθέτει: «Η ελληνική οικονομική επιτυχία που προβάλει ο Τσίπρας και ορισμένοι από τους υπουργούς του θα ήταν ξεκαρδιστικό αν δεν αφορούσε μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Αλλά κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει κάτι καλύτερο από μια ανήθικη και οπορτουνιστική κυβέρνηση», καταλήγει στο άρθρο του το Al Jazeera.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.liberal.gr, 25/9/2017]

 

Η ΝΕΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ

Και ξαφνικά βρισκόμαστε και πάλι στην αβεβαιότητα… Εκεί που όλοι πίστεψαν ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης ολοκληρώθηκε και μια νέα μέρα ξημερώνει υπό προϋποθέσεις πάντα για την Ελλάδα, εκεί που το success story της κυβέρνησης θα είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει την τύχη του, κάποιες ξεχασμένες λεπτομέρειες έφεραν την αναβολή των αποφάσεων που μας αφορούν.

Για το χρέος, το QE και φυσικά το άλλο μεγάλο ανοιχτό ζήτημα με τη συμμετοχή ή όχι του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Ο Τσίπρας δεν… έβαλε γραβάτα στο Eurogroup, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Η ρύθμιση του ελληνικού χρέους μετατέθηκε για την 15η Ιουνίου. Όταν λέμε ρύθμιση, βέβαια, εννοούμε μια απλή δέσμευση για λύση το 2018. Από την άλλη, η συμμετοχή του ΔΝΤ βρίσκεται στον αέρα, οι συμβιβαστικές προτάσεις που έπεσαν στο τραπέζι δεν είχαν τύχη και η αισιοδοξία «κόπασε».

Τουλάχιστον στην αγορά. Είτε ως πραγματικότητα είτε ως άλλοθι. Εκείνο, όμως, που πρέπει να γίνει άμεσα κατανοητό είναι ότι το QE, το χρέος είναι σημαντικό, αλλά πρωτίστως θα πρέπει να δούμε τι κάνουμε, εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, προς την κατεύθυνση της προσέλκυσης επενδύσεων, της εγκαθίδρυσης ενός κλίματος σταθερότητας και μιας σαφούς και με αποτελέσματα πολιτικής.

Αν μείνουμε πάλι στις θριαμβολογίες, στα success story, στις προσδοκίες για ισχυρό come back της Ελλάδας και σε λόγια επικοινωνιακά, δεν θα φέρουμε αποτέλεσμα. Τα στοιχήματα που μπορούμε να ποντάρουμε είναι πολλά. Το ενεργειακό και ο μεγάλος θησαυρός της χώρας σε φυσικό πλούτο. Να ξεκολλήσει το Ελληνικό, γιατί ο Τσίπρας μπορεί να βλέπει θετικές εξελίξεις και ξεκόλλημα των διαδικασιών που είναι κολλημένες για χρόνια, αλλά η γραφειοκρατία και τα εμπόδια (τα κυβερνητικά) καλά κρατούν. Για τον «Ελληνικό Χρυσό» και τις διαπραγματεύσεις που γίνονται με την εταιρία. Για τα κόκκινα δάνεια, την επόμενη μέρα στην επιχειρηματικότητα.

Αυτά δεν είναι τα μοναδικά. Η χώρα πέρα από τα μνημόνια, τις απειλές του Σόιμπλε, τα… άπιαστα πλεονάσματα, πρέπει να βρει το πλεόνασμα αξιοπιστίας, υπερβάσεις και δουλειά πάνω σ’ ένα εθνικό σχεδιασμό ανασυγκρότησης. Αλέξη βάλε επιτέλους τη γραβάτα…

 

[ΠΗΓΗ: DEAL NEWS, 26/05/2017]

ΠΡΟΣ SPLIT ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΧΡΟΝΟΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗΣ

tte-daneia-708_0Ανεξαρτητοποίηση από την υπόλοιπη διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση, των τεσσάρων παραμέτρων που αφορούν τις τράπεζες και κρίνονται καθοριστικές για να προχωρήσει η μείωση των “κόκκινων” δανείων, προωθούν ΤτΕ και SSM.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του “Κεφαλαίου”, το “παρασκήνιο” της επίσκεψης της επικεφαλής του SSM, Nτανιέλ Νουί, στην Αθήνα κινήθηκε σε δύο διαπιστώσεις. Πρώτον, ότι είναι δεδομένη η αδυναμία των ελληνικών τραπεζών να επιτύχουν τους στόχους μείωσης των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων που έχουν συμφωνήσει με τον SSM, εφόσον η διαπραγμάτευση τραβήξει μέχρι τον Μάιο. Όπως είχε γράψει το “Κ”, οι τραπεζίτες θεωρούν αναστρέψιμη την αρνητική εξέλιξη αύξησης των NPLs στους πρώτους μήνες του 2017, εφόσον η αξιολόγηση κλείσει μέχρι τον Απρίλιο. Δεύτερον, ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση αναπροσαρμογής ή ελάφρυνσης των στόχων.

Συνδυαστικά αυτά τα δεδομένα καθιστούν επιτακτική την ανάγκη να επιταχυνθούν νομοθετικά τα βοηθητικά “εργαλεία” για τις τράπεζες προκειμένου αυτές να επαναφέρουν εντός τροχιάς τους στόχους για τη μείωση των NPLs και να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη στοχοθεσία του 2017, η οποία, μάλιστα, είναι ήπια σε σχέση με αυτήν του 2018 και του 2019.

Τα 4 τραπεζικά ορόσημα

Προς αυτή την κατεύθυνση, οι πληροφορίες του “Κ” αναφέρουν ότι ΤτΕ και SSM προωθούν την απόσπαση των τραπεζικών θεμάτων από τη συνολική αξιολόγηση, ζητώντας την άμεση νομοθέτησή τους. Πρόκειται για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό, τη νομική κάλυψη στα στελέχη τραπεζών και Δημοσίου για τις αναδιαρθρώσεις δανείων, τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και τη διευθέτηση του αναβαλλόμενου φόρου. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στην απόσπαση των τραπεζικών “φακέλων” από τη συνολική διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση συμφωνεί και η κυβέρνηση, καθώς το θέμα έχει τεθεί από την ΤτΕ σε συναντήσεις με τους εμπλεκόμενους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών, Οικονομίας και Δικαιοσύνης, κυρίους Τσακαλώτο, Παπαδημητρίου και Κοντονή, αντίστοιχα.

Δεν είναι τυχαίο ότι, στις πολύ προσεκτικές δηλώσεις της, η επικεφαλής του SSM, κυρία Noυί, επισήμανε πως η αντιμετώπιση των “κόκκινων” δανείων παραμένει η μείζων πρόκληση για τις ελληνικές τράπεζες και δήλωσε αισιόδοξη ότι με το νέο νομικό πλαίσιο, το οποίο αναμένεται να τεθεί σε ισχύ σύντομα, και αυτή η πρόκληση θα αντιμετωπιστεί. Η κυρία Noυί έκανε λόγο για ένα απογοητευτικό ξεκίνημα του 2017, στο οποίο υπήρξε παύση στην πρόοδο που είχαν επιτύχει οι τράπεζες, και τόνισε την ανάγκη άμεσης ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, προκειμένου να δοθεί θετικό σήμα στις αγορές, στους επενδυτές και στους καταθέτες για τις τράπεζες.

Για τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων τους οι τράπεζες έχουν συμφωνήσει με τις εποπτικές Αρχές “φιλόδοξους, αλλά ρεαλιστικούς στόχους”, όπως επανειλημμένως έχουν αναφέρει ΤτΕ και SSM. Μέχρι τα τέλη του 2019 ο στόχος των τραπεζών είναι μείωση των υπολοίπων των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων τους κατά 38%, διαμορφώνοντας το αναμενόμενο υπόλοιπο των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων στα 66,7 δισ. ευρώ στο τέλος του 2019, από 106,9 δισ. ευρώ στο τέλος Ιουνίου του 2016.

Συνολικά οι τράπεζες είχαν πετύχει τους στόχους που είχαν θέσει για τις 30/9/2016, με μικρή μάλιστα θετική απόκλιση από τον στόχο, διαμορφώνοντας τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα στα 106 δισ. ευρώ. Ωστόσο, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (δάνεια με καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών) κατέληξαν στα 79,3 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 1,5% σε σχέση με το ποσό-στόχο των 78,1 δισ. ευρώ. Αντίστοιχα, ο δείκτης μη εξυπηρετούμενων δανείων παρέμεινε σταθερός στο 38%, υπολειπόμενος κατά 1% από τον στόχο του 37% που είχε τεθεί για τις 30/9/2016.

Σημειώνεται ότι ο στόχος για τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα προβλέπει μείωσή τους στα 105,8 δισ. ευρώ στις 31/12/2016 και 105,2 δισ. ευρώ στις 31/3/2017 και, αντίστοιχα, για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια μείωσή τους στα 76,3 και 74,7 δισ. ευρώ.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, της Νένας Μαλλιάρα, 20/3/2017]

Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

170210204219706Καινοτομία στον τρόπο σκέψης. Αυτό είναι το ζητούμενο για το πολιτικό προσωπικό της χώρας και τη δημόσια διοίκηση που υστερούν δραματικά σε καινοτομία. Η πολυπόθητη «ανάπτυξη» και κάθε αναγκαία «μεταρρύθμιση» επιβάλει πρωτίστως οι πολιτικοί να αποκτήσουν έναν καινοτόμο τρόπο σκέψης. Χωρίς ακαμψία, επιφανειακές προσεγγίσεις, στασιμότητα, αγκυλώσεις να κρατούν ό,τι καλό υπάρχει και ταυτόχρονα να χτίζουν γρήγορα το κάθε νέο που χρειάζεται η χώρα.

Έτσι μπορεί να έρθει ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας, από την σωστή διαχείριση των ικανοτήτων και των γνώσεων των Ελλήνων επιχειρηματιών και επιστημόνων, από την εργατικότητα και τη νοημοσύνη των Ελλήνων. Από την «ανάπτυξη» που θα μας αφήσουν να φέρουμε.

Γιατί η «ανάπτυξη» δεν είναι θεωρία!

Η «ανάπτυξη» είναι πράξη, είναι έργα, είναι θέσεις εργασίας, είναι ΑΕΠ.

Η πολυνομία, ένας ανούσια μεγάλος, αναχρονιστικός και μη αποτελεσματικός δημόσιος τομέας, η περίπλοκη και αντιαναπτυξιακή φορολόγηση και η πολιτική μεταβλητότητα και αδυναμία, είναι αρνητικοί παράγοντες για κάθε μεγάλη ή μικρή επένδυση, που κατάφεραν να στραγγαλίσουν την ελληνική οικονομία σε τέτοιο βαθμό, μεγαλύτερο μάλλον και από αυτόν που το χρέος έχει συμβάλλει σε αυτή τη κρίση και την ύφεση που βιώνει η Ελλάδα.

Ελπίζουν και ομόφωνα όλοι ισχυρίζονται ότι θα ξεφύγουμε από την ύφεση με την «ανάπτυξη». Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι πιο πολλοί, ότι αυτό σημαίνει «χτίζω» κάτι, άρα προηγουμένως πρέπει να εκδώσω μία «άδεια» για αυτό. Η άδεια έχει δοθεί από τους πολίτες αυτής της χώρας, από τους ψηφοφόρους που ο καθένας έδωσε ατομική άδεια, ή μάλλον εντολή, στους κυβερνώντες να κάνουν κάτι, να χτίσουν, να δημιουργήσουν.

Μιλάμε για την ανάγκη επείγουσας «ανάπτυξης», αλλά επιμένει η κρατική μηχανή και το πολιτικό προσωπικό κάθε κυβέρνησης στο «σπεύδε βραδέως», τόσο βραδέως έως ακινησίας, (πλην ολιγάριθμων εξαιρέσεων, από ηρωικούς δημοσίους λειτουργούς), εμποδίζοντας και κωλυσιεργώντας σε κάθε  υλοποίηση επιχειρηματικού σχεδίου χωρίς να αντιλαμβάνονται τον στόχο που υποθάλπουν, δηλ. ότι μόλις ξεκινήσει ένα έργο αμέσως θα δώσει δουλειά σε πολίτες πολλών ειδικοτήτων και θα παράγει οικονομικό πλούτο πρωταρχικά για το κράτος με ΦΠΑ, φόρους, ασφαλιστικές εισφορές κλπ. Και ναι, θα παράξει πλούτο και για τον επιχειρηματία και αυτό όχι μόνο δεν είναι κακό – έως ποινικά κολάσιμο για κάποιους – αλλά είναι το ζητούμενο. Ως καλό συνέταιρος το Ελληνικό Δημόσιο πρέπει να βοηθά τους επιχειρηματίες να πετύχουν και όχι να επιχαίρει όταν αποτυγχάνουν, αφού οι ζημιές δεν κρύβονται από την Εφορία!

Θέλουμε «ανάπτυξη» σε μία χώρα που δεν έχει κτηματολόγιο, που δεν έχει χρήσεις γης, που δεν έχει χωροταξική λογική, που δεν έχει δασολόγιο, που δεν έχει αιγιαλό, που δεν έχει Περιφερειακά Χωροταξικά Πλαίσια ουσίας αλλά καταγραφής θεωρητικών προτιμήσεων των τοπικών εξουσιών, που δεν έχει Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια επιπέδου και ουσίας εφαρμογής και που κάθε υπερκείμενο Χωροταξικό Πλαίσιο συνήθως «νίπτει τας χείρας του» για ό,τι υφιστάμενο στρεβλό καλείται να επιλύσει. Και για όλα αυτά η δημόσια διοίκηση γίνεται αμυντική, αργή, αρνητική αισθανόμενοι οι δημόσιοι λειτουργοί πολλές φορές ακάλυπτοι από την Πολιτεία όταν πρέπει να αποφασίζουν και να υπογράψουν μία πράξη, μία απόφαση, ερμηνεύοντας απλά διατάξεις σύμφωνα με την κρίση τους και την εμπειρία τους ως οφείλουν να κάνουν. Το κακό είναι ότι ενδέχεται να αντιμετωπίσουν έως και δικαστήρια στο μέλλον από αντίθετα της επένδυσης συμφέροντα που θα προχωρήσουν σε ποικιλόμορφες καταγγελίες εναντίον τους, χωρίς το κράτος να παρεμβαίνει δυναμικά και να τους προστατεύει, παρέχοντας τους ουσιαστική και νομική κάλυψη.

Δεν αναρωτιόμαστε ποιοι μπορούν άμεσα να συμβάλλουν και να συμμετάσχουν στην «ανάπτυξη» και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες μικρομεσαίους και μεγάλους επιχειρηματίες, που αποδέχονται με υπομονή και στωικότητα τις τεράστιες αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης και ρισκάρουν να παλεύουν κάθε δυσάρεστη έκπληξη που βρίσκουν μπροστά τους. Αλλοδαποί επενδυτές υπάρχουν πολλοί, αλλά φεύγουν τρέχοντας μόλις αντιληφθούν ότι το κράτος θα είναι τελικά απέναντί τους για κάθε ασήμαντη αιτία (τοπικά συμφέροντα, ιδεολογικές στρεβλώσεις, παραπληροφόρηση κλπ).

Επειδή λοιπόν δεν βλέπω να γινόμαστε ξαφνικά σοβαρό και οργανωμένο κράτος, θα πρέπει να στοχεύουμε σημειακά σε κάθε θέμα που χρήζει ταχύτατης υποστήριξης και επίλυσης. Τουλάχιστον κάποια στιγμή να καταφέρουμε να μετράμε το άθροισμα επιμέρους πετυχημένων λύσεων. Αυτό είναι το υπέρτατο καθήκον του πολιτικού προσωπικού της χώρας σήμερα, προτρέποντας τους δημόσιους λειτουργούς σε ενέργειες προόδου και εκσυγχρονισμού και σε πράξεις συμβολής στη βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτό θα είναι η μεγάλη καινοτομία της Ελλάδας.

Ρεαλιστικά θα πρέπει να προσαρμοσθούμε σε αυτές τις απόψεις, για να βοηθάμε ταχύτατα, άμεσα και έμμεσα κάθε επένδυση που μπορεί να γίνει στη χώρα μας ή να λύνουμε τα προβλήματα λειτουργίας  όσων ήδη επιχειρούν μέσα σ’ ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον.

Το κράτος οφείλει να μετρά την αποτελεσματικότητά του και να αποσβένεται η προσπάθεια και των στελεχών του και αυτή των εργαζομένων στις επιχειρήσεις, παρεμβαίνοντας δυναμικά και ακαριαία σε κάθε μέτωπο άρσης στρεβλώσεων και επίλυσης προβλημάτων. Αυτό θα είναι η μεγάλη καινοτομία της χώρας.

Ας σκεφτούμε με καινοτομία! Προχωρήστε μία σειρά από διατάξεις βελτίωσης και απλοποίησης της νομοθεσίας, κυρίως των Υπουργείων με αρμοδιότητα στο Περιβάλλον και την  Ενέργεια, την Ανάπτυξη, τον Τουρισμού προκειμένου να στηριχθεί έμπρακτα η άμεση υλοποίηση επενδύσεων, χωρίς τις μεγάλες και ανούσιες καθυστερήσεις που προκαλούνται από την γραφειοκρατία, από την έλλειψη προσαρμογής της νομοθεσίας στις σύγχρονες απαιτήσεις και τις τεχνολογικές εξελίξεις, από την πληθώρα άνευ ουσίας ενδιαμέσων εγκρίσεων και παρεκκλίσεων, από την ασάφεια πολλών διατάξεων και γενικά από μία σειρά διαδικασιών οι οποίες δεν επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο το τελικό αποτέλεσμα. Η μεγάλη καινοτομία με ένα δημιουργικό  τρόπο σκέψης, θα είναι η μεγάλη Ελληνική Καινοτομία, άρα η επιτυχία της χώρας.-

 

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr/, του Άγγελου Μπενόπουλου, 11/02/2017]

Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΤΩΡΑ!

170212192344901Η Ε.Ε. δεν μπορεί να περιμένει τις εκλογές στα κράτη – μέλη, ούτε καν στα μεγάλα κράτη που αποτελούν την ατμομηχανή της ευρωπαϊκής ιδέας, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Ούτε μπορεί να περιμένει την ομοθυμία, ούτε και την ομοφωνία, εκτός από αδύνατο δεν θα ήταν και δημοκρατικό. Τώρα είναι η μεγάλη στιγμή να κατατεθεί το μεγάλο σχέδιο για τη μεγάλη Ευρώπη. Οι επικείμενες εκλογές σε ορισμένες χώρες θα συνιστούν μια ευκαιρία επιβεβαίωσης της αξίας του σχεδίου και δημοκρατικής του νομιμοποίησης.

Κυρίαρχη είναι η άποψη, ειδικώς μεταξύ των φοβισμένων για την επανεκλογή τους πολιτικών στα κράτη και την ακαδημαϊκή ορθοδοξία που τους στηρίζει, ότι ένα φεντεραλιστικό σχέδιο δεν μπορεί να συναντήσει λαϊκή υποστήριξη προτού να αντιμετωπισθεί η οικονομική κρίση. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Όσο η ΕΕ παραμένει πολιτικά ασύνδετη ή σε εκκρεμότητα, οι πολιτικοί στα κράτη (και όχι μόνον οι δημαγωγοί) οι οποίοι είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για τη δημιουργία του προβλήματος θα μεταθέτουν την ευθύνη στην ΕΕ και η ευρωπαϊκή οικονομία θα επιδεινώνεται, θα υποχωρεί μπροστά στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, που με την εκλογή Τραμπ εντείνεται ακόμη περισσότερο.

Αν δώσουμε την εντύπωση, σ’ εκείνους τους πολίτες που αρνούνται να πιστέψουν ότι ο κόσμος άλλαξε, που δεν θέλουν ν’ αλλάξουν ποτέ οι ίδιοι και που φαντασιώνονται ένα ένδοξο και ιδανικό εθνικό παρελθόν ως λύση, ότι μπορούν να διαπραγματεύονται οικονομικά την ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση, τότε θα διαπραγματεύονται αιωνίως και δεν πρόκειται ποτέ ούτε πολιτική ένωση, ούτε οικονομική ανάκαμψη να συμβούν. Το κοινό μας είναι όλοι οι Ευρωπαίοι, αλλά το ειδικό κοινό μας, η ευρεία συμμαχία μας, είναι οι καθαρές πλειοψηφίες στα περισσότερα κράτη και τα σφυρηλατημένα μειοψηφικά μέτωπα του ΝΑΙ των δημοψηφισμάτων στο Ην. Βασίλειο, την Ελλάδα και την Ιταλία, καθώς και οι γεμάτες πλατείες και δρόμοι στην Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, γιατί όχι και στην Ουκρανία που αν και μη μέλος προσβλέπει πολλά από μια πολιτικά ενωμένη ΕΕ. Οι υποστηρικτές της ενωμένης Ευρώπης δεν είναι πλέον απαθώς θετικοί, οι αντίπαλοι της ήταν πάντοτε αντίπαλοι.

Οι ομοσπονδίες διέπονται από την αρχή της επικουρικότητας, που εκκινεί από την αφετηρία ότι ο καθένας είναι ελεύθερος αλλά και υπεύθυνος για την ευημερία και για τα προβλήματα του, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στο πλησιέστερο προς τον πολίτη επίπεδο και ότι δεν πρέπει κάτι να γίνεται από ευρύτερους και πιο σύνθετους οργανισμούς, εφόσον μπορεί να γίνεται εξίσου καλά από μικρότερους και απλούστερους. Ένα ζήτημα αναλαμβάνεται από τον μεγαλύτερο οργανισμό μόνον εάν και στον βαθμό που οι στόχοι της δράσης είναι αδύνατο να επιτευχθούν επαρκώς από τις συνιστώσες, πολίτες, δήμους, κράτη και μπορούν συνεπώς, λόγω των διαστάσεων ή των αποτελεσμάτων τους, να επιτευχθούν καλύτερα σε αυτό το μεγαλύτερο επίπεδο. Κάθε ανώτερο επίπεδο εκδηλώνει οικονομική και κοινωνική αλληλεγγύη στις συνιστώσες του, χωρίς όμως να μετατίθεται σε αυτό η ευθύνη της ευημερίας τους.

Εξασφαλίζει την ελάχιστη απαραίτητη ενότητα, ώστε να διαφυλάσσεται η διαφορετικότητα, ταυτότητα και συμφέροντα των μερών. Δημιουργεί κάθε απαραίτητη κοινή υποδομή για την ελεύθερη εκδίπλωση της πρωτοβουλίας όλων. Βοηθά (εξ’ ου και επικουρικότητα), δεν υποκαθιστά, δημιουργώντας ένα γραφειοκρατικό υπερ-κράτος, προσφέρει μια πλατφόρμα ελάχιστης αλληλεγγύης.

Τέλος, η επίτευξη αποτελεσμάτων στην οικονομική ανάκαμψη ακόμη κι αν υπήρχε κοινή οικονομική πολιτική, απαιτεί αρκετό χρόνο που η ΕΕ τώρα δεν έχει. Επιπλέον με τη φήμη που έβγαλαν τα δημοψηφίσματα τα τελευταία χρόνια φαίνονται σε όλους τους φοβισμένους πολιτικούς σαν αξεπέραστα βουνά.

Ο φεντεραλισμός δεν είναι οικονομική ιδεολογία, είναι πολιτική ιδεολογία και πιο συγκεκριμένα πρόταση πολιτειακής οργάνωσης, που υπερβαίνει για πάντα τους εθνικούς εγωϊσμούς και διαιρέσεις, ενταφιάζει τους πολέμους και δημιουργεί μια νέα πολιτική κοινότητα, με ένα Σύνταγμα, με δημοκρατικό τρόπο και με δημοκρατικό περιεχόμενο.

Το μεγάλο σχέδιο για τη μεγάλη Ευρώπη πρέπει να είναι μικρό και σαφές.  Αυτό που χρειάζεται τώρα να προτείνει μια ομάδα κρατών μαζί με τη Γαλλία (που διαθέτει το πολιτικό βάρος) και τη Γερμανία (που διαθέτει την οικονομική δύναμη), στην έκτακτη σύνοδο της 25ης Μαρτίου στη Ρώμη για το μέλλον της Ευρώπης, είναι τρία καθοριστικά βήματα:

Μια οικονομική κυβέρνηση για τις χώρες με νόμισμα το Ευρώ (πλήρης τραπεζική ένωση, κοινή βάση φορολογίας, ταμείο απόσβεσης χρέους, Υπουργός Οικονομίας, αξιόλογος προϋπολογισμός με επενδυτικό πρόγραμμα)

Μια κοινή εξωτερική πολιτική και μια κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας, που να εξασφαλίζει τόσο τα ευρωπαϊκά σύνορα όσο και την εσωτερική τάξη από ασύμμετρες απειλές.

Τη σύγκληση μιας Συνέλευσης (Convention) από εκπροσώπους των εθνικών Κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που θα υποβάλλει ένα σχέδιο Συντάγματος μιας Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, το οποίο θα υποβληθεί στην κρίση των πολιτών που θα κληθούν να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους στις Ευρωεκλογές του Μαίου 2019.

Όταν ένας αριθμός κρατών υιοθετήσει το Σύνταγμα, αυτό θα τεθεί σε ισχύ. Στο σχέδιο θα μπορούν να γίνουν δεκτά τα κράτη με νόμισμα το Ευρώ, ενώ όσα δεν επιθυμούν ή δεν γίνουν αρχικώς δεκτά, καθώς και τα κράτη εκτός Ευρώ, θα μπορούν να προσχωρήσουν στο μέλλον. Θα έχει τεράστια πολιτική σημασία να περιληφθούν στο σχέδιο εξαρχής κράτη που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερη οικονομική δυσκολία, ώστε να μην σταλεί το λάθος μήνυμα ότι πρόκειται για μια ένωση ελίτ.

Για την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου, θα χρειασθεί η ευρωπαϊκή διοίκηση να μετασχηματισθεί στην εκτελεστική του μηχανή. Οι φεντεραλιστές και πολίτες υπάλληλοι να βρεθούν στις θέσεις ευθύνης, με τον ίδιο ενθουσιασμό που επικρατούσε κατά την πρώτη δεκαετία από την ίδρυση των Ε.Κ., τώρα χρειαζόμαστε πεπεισμένους υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ιδέας, της κοινής πορείας.

Ο φεντεραλισμός δεν μπορεί να είναι όμηρος της οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να καταστήσουμε την κρίση όμηρο του φεντεραλισμού. Μια ευρωπαϊκή δημοκρατία ενώ δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, ωστόσο μπορεί να έχει θετική συμβολή στην αντιμετώπιση του με σύμμαχο τον χρόνο. Η έλλειψη μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε συμβολή στην αντιμετώπιση του.

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr, του Νίκου Γιαννή*, 13/02/2017]

[*Ο Νίκος Γιαννής είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ένωσης Ευρωπαίων Φεντεραλιστών, Διδάκτωρ Ευρωπαϊκών Σπουδών και ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Έκφρασης, εργάζεται στον τομέα της διαχείρισης γνώσης για την αναπτυξιακή βοήθειας στις Βρυξέλλες].

ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ – ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

C2iFtiPW8AIrDLdΓια ποιο λόγο δεν έχει καταθέσει μέχρι τώρα η κυβέρνηση το αναπτυξιακό σχέδιο που είχε δεσμευτεί να παρουσιάσει μέχρι το Μάρτιο του 2016, ρώτησε να πληροφορηθεί ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Κωστής Χατζηδάκης τους υπουργούς Οικονομικών και Οικονομίας  κ.κ. Τσακαλώτο και Παπαδημητρίου.

Η κατάθεση του σχεδίου ήταν ρητή δέσμευση της κυβέρνησης στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου. Ωστόσο 10 μήνες μετά την εκπνοή της προθεσμίας, η κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για το θέμα. Ο κ. Χατζηδάκης, λοιπόν, διερωτάται: ποιος, άραγε, εμποδίζει την κυβέρνηση να καταθέσει τη στρατηγική ανάπτυξης για την οποία έχει δεσμευτεί; Το ΔΝΤ; Οι ευρωπαίοι εταίροι; Η αντιπολίτευση; Ο κ. Σόιμπλε;

Υπενθυμίζεται ότι στη σελίδα 1015 του ν. 4336/2015 αναφέρεται ότι:

«Η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στη συμφωνημένη στρατηγική ανάπτυξης και να επεξεργαστεί μια γνήσια στρατηγική ανάπτυξης, την οποία θα ενστερνιστεί και θα καθοδηγήσει η ίδια. […] Οι ελληνικές αρχές μπορούν να ζητήσουν τεχνική βοήθεια για να επεξεργαστούν περαιτέρω τη στρατηγική ανάπτυξης, η οποία θα μπορούσε να στοχεύει, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία ελκυστικότερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος, στη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς και της διαμόρφωσης ανθρώπινου κεφαλαίου, μέσω της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης, στην ανάπτυξη της Ε&Α και της καινοτομίας. Η τεχνική βοήθεια θα μπορούσε επίσης να συνδράμει στον σχεδιασμό τομεακών προτεραιοτήτων σε τομείς όπως ο τουρισμός, οι μεταφορές και η εφοδιαστική, καθώς και η γεωργία. […] Οι αρχές σκοπεύουν να οριστικοποιήσουν τη στρατηγική ανάπτυξης έως τον Μάρτιο του 2016, σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους, την πανεπιστημιακή κοινότητα και διεθνείς οργανισμούς.»

Ο Κωστής Χατζηδάκης επισημαίνει ότι με δεδομένη την επιτακτική ανάγκη της οικονομίας μας για χάραξη και εφαρμογή αναπτυξιακών πολιτικών, προκαλεί ειλικρινή απορία η ολιγωρία της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο ζήτημα.

[ΠΗΓΗ: http://www.khatzidakis.gr, 26/01/2017]

ΓΙΑΤΙ Ο ECONOMIST ΒΛΕΠΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

QsEI3on4EZtnZLfLajJKΗ Ελλάδα βρίσκεται προ των πυλών μίας νέας εκλογικής διαδικασίας; Σύμφωνα με άρθρο του Economist, ναι, μία απάντηση που προκύπτει βάσει τριών πολύ συγκεκριμένων λόγων, οι οποίοι αποτελούν «δείκτη» πολιτικής αναταραχής σε κάθε περίπτωση.

Όπως αναφέρεται σχετικά στο άρθρο, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, με την καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της δεύτερης αξιολόγησης και των νέων απαιτήσεων που προβάλουν οι δανειστές, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχονται πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από τόσο από τις ακροδεξιές επιρροές, όσο και από πολλά κινήματα ευρωσκεπτικιστών, που αυξάνουν τις δυνάμεις τους, συνθέτουν ένα εκρηκτικό για την Ελλάδα μείγμα, καθώς όσα ζητά ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση, περνά μέσα από την έγκριση των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων. Τρίτος παράγοντας είναι η διαφωνία μεταξύ Ευρωπαίων και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την υφή των μέτρων που πρέπει να ληφθούν και ειδικότερα για τη βιωσιμότητα ή όχι του χρέους.

Πιο συγκεκριμένα, ο Economist αναφέρει ως πρώτο λόγο την αδυναμία της κυβέρνησης να περάσει τα μέτρα που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Στο άρθρο αναφέρεται ως «σχεδόν αδύνατο», καθώς υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις από τα μέτρα που ήδη έχουν ληφθεί, ενώ και η κοινωνία βρίσκεται στα όριά της.

Ο δεύτερος λόγος αναφέρεται στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες δέχονται μεγάλες πολιτικές πιέσεις, ενόψει και των εκλογών που έρχονται, ώστε να δοθεί ένα τέρμα στη βοήθεια προς την Ελλάδα. Μεγάλο ποσοστό πολιτών στην Ευρώπη, θεωρούν ότι κακώς δίδεται οικονομική ενίσχυση στην Αθήνα και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει πρωτίστως να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, ώστε να επανεκκινήσσει η οικονομία της μέσω αυτών και όχι μέσω χρημάτων που προέρχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.

Τρίτος λόγος και ιδιαιτέρως σημαντικός, είναι η μακροχρόνια διαφωνία μεταξύ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Ευρωπαίων. Το ΔΝΤ εξακολουθεί να επιμένει ότι η συμφωνία για την Ελλάδα δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα, καθώς το χρέος της χώρας είναι μη βιώσιμο. Η Ευρώπη δεν το αποδέχεται αυτό, καθώς σε αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να προχωρήσει σε γενναίο haircut, μία διαδικασία η οποία είναι απίθανο να γίνει αποδεκτή από τα κοινοβούλια και τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου. Ως εκ τούτου, ιδιαίτερα στο τρίτο αυτό σκέλος, υπάρχει το απόλυτο αδιέξοδο.

Ο Economist κάνει αναφορά στις δηλώσεις του Κλάους Ρέγκλινγκ, στις 30 Ιανουαρίου, ο οποίος τόνισε ότι η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί πριν τη λήξη της διορίας για την απελευθέρωση του ευρωπαϊκού πακέτου στήριξης. Το ίδιο διάστημα θα πρέπει να έχουν γίνει αποδεκτοί και οι όροι της συμφωνίας από το ΔΝΤ, το οποίο επιβάλλεται να συμμετέχει ενεργά στο πρόγραμμα

Σημειώνεται επίσης, ότι το IMF θεωρεί εκτός πραγματικότητας το στόχο του 3,5% πλεονάσματος, ζητώντας αναπροσαρμογή των στόχων και προσαρμογή τους στα δεδομένα του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως επισημαίνεται, η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη το δανεισμό, καθώς έως τον Ιούλιο του 2017, καλείται να καταβάλει τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ σε δανειακές υποχρεώσεις. Την ίδια στιγμή, Φιλανδία, Γερμανία και Ολλανδία πρωτοστατούν στις αντιδράσεις του περαιτέρω δανεισμού της ελληνικής οικονομίας, ενώ ακολουθούν εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία και πιθανότατα στην Ιταλία.-

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr,  03/02/2017]

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

kosmos-oikonomiaΝταβός, μία μεγάλη ή μία χαμένη ευκαιρία; Η ανισότητα αποτελεί ένα από το πιο ελκυστικά προς συζήτηση θέματα για την παγκόσμια πολιτική, οικονομική και επιχειρηματική ελίτ, που συναντιέται στην αρχή κάθε χρόνου από το 1971 στο Νταβός στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, αναζητώντας λύσεις για τη βελτίωση της κοινωνικής ζωής και της παγκόσμιας οικονομίας. Οι πολύ πλούσιοι καλούνται να επιλύσουν τα προβλήματα του πλανήτη, εν μέσω παντελούς απουσίας εκπροσώπησης των ανθρώπων που έχουν τα προβλήματα.

Για να το κάνουν αυτό, οι ισχυροί ξοδεύουν μέσα σε τρεις μόλις ημέρες ένα ποσό με το οποίο θα μπορούσε να συντηρηθεί για περίπου ένα τρίμηνο το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο ιδρυτής του φόρουμ, Κλάους Σβαμπ, παρατήρησε φέτος ότι ο κόσμος βυθίζεται σε μια θάλασσα πεσιμισμού, αρνητικότητας και κυνισμού και συμπέρανε ότι η λύση είναι η συνεργασία. Πώς νοηματοδοτεί όμως η κάθε πλευρά την έννοια της συνεργασίας; Είναι ενορχήστρωση ευνοϊκών σχεδιασμών για συγκεκριμένους κλάδους ή μήπως συλλογική εργασία προς ένα αναγκαίο κοινό ανθρώπινο όραμα;

Ο κορυφαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης έλεγε ότι η ανώτερη εξουσία βρίσκεται αναγκαστικά στα χέρια ενός ή μερικών ή και πολλών. Όταν όλοι αυτοί κατευθύνουν όλες τους τις προσπάθειες προς το γενικό καλό, τούτο το κράτος διοικείται καλά, αλλά όταν ο ένας ή οι λίγοι ή οι πολλοί αποβλέπουν μόνο προς το δικό τους συμφέρον, πρέπει να περιμένουμε μια εξέλιξη προς το χειρότερο.

Την εξέλιξη προς το χειρότερο τη βλέπουμε, αλλά θα πρέπει να σταματήσουμε να την περιμένουμε. Και δεν πρέπει όλα αυτά να φαντάζουν αμελητέα. Οι πολιτικοί συνεχίζουν να μιλούν την ίδια γλώσσα, οι επιχειρήσεις πορεύονται με γνώμονα το κέρδος και τα ανώτατα στελέχη αμείβονται με υπέρογκα ποσά εν μέσω παγκόσμιας λιτότητας. Πώς λοιπόν θα λυθούν τα προβλήματα; Από αυτούς που αντιστέκονται σθεναρά στις «φωνές» που τους καλούν να πληρώσουν περισσότερους φόρους, να εγκαταλείψουν τους φορολογικούς παραδείσους ή κάθε είδους φοροαπαλλαγές και να επενδύουν τα κέρδη τους στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας; Αναμφισβήτητα n επιχειρηματική δραστηριότητα, τα κέρδη, οι διαπιστώσεις είναι καλοδεχούμενα, αρκεί να μην παραγκωνίζεται ο ανθρώπινος παράγοντας. Οι απλοί άνθρωποι, περισσότερο από κάθε άλλον, γνωρίζουν το πρόβλημα και το ζουν. θα πρέπει όμως και αυτοί οι απλοί πολίτες να προβάλουν τη δύναμη του ανθρώπινου παράγοντα. Και θα τους έλεγε κάποιος το εξής σοφό: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

[ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, της Έφης Τριήρη, 28/01/2017]

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ, ΕΜΕΙΣ… ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ!

cd413-britain_largeΟ κόσμος αλλάζει. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται κινδυνεύουν να βρεθούν όχι απλώς στο περιθώριο, αλλά να αποτελέσουν και θύματα των επερχόμενων αλλαγών. Και αυτό αφορά σε μεγάλο βαθμό την Ελλάδα. Με την ανάληψη της διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ, δρομολογούνται ιστορικές ανατροπές οι οποίες προφανώς θα προκαλέσουν αναταράξεις και δομικές αλλαγές στις υπάρχουσες οικονομικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες.

Είναι μάλλον σαφές, αν διαβάσει κανείς προσεκτικά και τη ρητορική Τραμπ για τις σχέσεις ΗΠΑ – Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τις προθέσεις του παραδοσιακού συμμάχου των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας σε ό,τι αφορά τον χειρισμό του brexit, ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός νέου παγκόσμιου εμπορικού και οικονομικού πολέμου. Επεισόδια και αψιμαχίες έχουν ήδη καταγραφεί και επί Ομπάμα, όπως για παράδειγμα τα στοιχεία που ήρθαν στο προσκήνιο από την άλλη άκρη του Ατλαντικού για την παρασκηνιακή δράση ή τα προβλήματα ή τα… φάουλ μεγάλων Γερμανικών κυρίως επιχειρηματικών ομίλων.

Ωστόσο, η νέα εποχή που εγκαινιάζεται μέσω Τραμπ στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν αναμένεται να καταστήσει την επερχόμενη ρήξη ιδιαιτέρως σαφή. Η μέχρι στιγμής πορεία των πραγμάτων δείχνει ότι ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία και Ρωσία, για διαφορετικούς λόγους και μέσα από διαφορετικά άλλοτε συγκλίνοντα και άλλοτε αποκλίνοντα συμφέροντα, τείνουν να δομήσουν ένα άτυπο προς το παρόν “μέτωπο” απέναντι στην Ευρωπαϊκή πολιτική όπως αυτή εκφράζεται σήμερα μέσα από τον πλήρη σχεδόν έλεγχο του Βερολίνου.

Σε αυτό το σκηνικό πρέπει να συνεκτιμηθούν και οι εκλογικές διαδικασίες σε αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα στο 2017, αρχής γενομένης από την Ολλανδία και στη συνέχεια με τις ναυαρχίδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γαλλία και Γερμανία. Εκλογές οι οποίες θεωρείται από αρκετά πιθανό ως σχεδόν βέβαιο ότι θα αναδιαμορφώσουν πολιτικές ισορροπίες στις χώρες αυτές. Λιγότερο ή περισσότερο. Και πιθανώς θα αναδείξουν ευρωσκεπτικιστικές και πιο… αντισυστημικές τάσεις.

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι σαφές ότι θα αντιμετωπίσει μεγάλες δοκιμασίες. Και μέσα στο πλαίσιο αυτό θα δοκιμαστεί και η περίφημη “αλληλεγγύη” αλλά και οι διακρατικές σχέσεις. Αλλά πάνω από όλα θα δοκιμαστεί η ίδια η συνοχή του ευρώ ως ενιαίου νομίσματος. Και εμείς τι κάνουμε; Πώς πορευόμαστε μέσα σε αυτές τις επερχόμενες κοσμοϊστορικές αλλαγές; Δυστυχώς χωρίς κανέναν προγραμματισμό, χωρίς κανένα σχέδιο. Ο χρόνος να περνάει… Ναι αλλά ο διαθέσιμος χρόνος πέρασε. Από εδώ και πέρα κάθε μέρα είναι πολύτιμη.

Και η χώρα, αντί να ενισχύει την οικονομική και παραγωγική της βάση, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάθε πιθανή εξέλιξη, τι κάνει; Αποδομεί ό,τι έχει απομείνει. Μέσα από υπερφορολόγηση, χαράτσια, εχθρική πολιτική προς επιχειρήσεις και επενδύσεις. Επιλέγει ένα οικονομικό μείγμα το οποίο προκαλεί έναν φαύλο κύκλο πραγματικής ύφεσης, προκειμένου να μην προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, περικοπές δαπανών, εξορθολογισμό του δημόσιου, περικοπή της δαπάνης μισθοδοσίας στον ευρύτερο δημόσιο όπου δεν έχει… “ακουμπήσει κανείς και των συντάξεων (όχι οριζόντια δραματική περικοπή, αλλά απονομή δικαιοσύνης, όπως πχ με τις πρόωρες συντάξεις).

Και αν ακόμη και οι αριθμοί λογιστικά δείχνουν ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα αποδίδει, στην ουσία αυτό συνδυάζεται με την θυσία της αγοράς και της πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης, καθώς και την φτωχοποίηση της κοινωνίας. Η πολιτική που ακολουθείται, δεν μπορεί σε κανένα σενάριο να οδηγήσει σε ευημερία ή ανάπτυξη έστω και σε πολύ βάθος χρόνου. Ανεξαρτήτως εξελίξεων. Και φυσικά, αν η μοίρα το φέρει έτσι ώστε να βρεθεί η χώρα στη δίνη μίας ενδεχόμενης επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, είτε ως εθνική επιλογή είτε ως συνέπεια του οικονομικού και νομισματικού πολέμου, θα είναι εντελώς απροστάτευτη και ανίσχυρη. Χωρίς ανάπτυξη,. Χωρίς παραγωγική βάση, χωρίς επιχειρηματικότητα, χωρίς τραπεζικό σύστημα.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτές είναι οι πραγματικές προκλήσεις και οι πραγματικοί κίνδυνοι στα χρόνια που έρχονται και σε αυτά τα διλήμματα θα πρέπει να βρει απαντήσεις και λύσεις και ο πολιτικός κόσμος. Δεν αρκεί η διαχείριση. Θα απαιτηθούν όραμα και ρηξικέλευθες δράσεις.

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, 18/01/2017]

ΕΝΑΣ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ, ΕΚΛΕΙΣΕ…

obama9Με μια συγκινητική ομιλία, ο Μπαράκ Ομπάμα αποχαιρέτισε τους Αμερικανούς, με υψηλούς τόνους κατά των διακρίσεων αλλά και του κύματος αρνητισμού που σαρώνει τις σύγχρονες κοινωνίες ζητώντας από τους πολίτες να έχουν πιο ενεργό ανάμιξη στην πολιτική.

Μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό στο Σικάγο, απ’ όπου ξεκινούσε για τον Λευκό Οίκο, το 2008, αναφέρθηκε σε κάποια από τα επιτεύγματα της προεδρίας του, με το γνωστό άμεσο τρόπο, που χρησιμοποιούσε συχνά στην επαφή του με τους πολίτες.

«Αν σας έλεγα πριν από οχτώ χρόνια ότι η Αμερική θα κατάφερνε να αντιστρέψει τη μεγάλη ύφεση…

Αν σας έλεγα, ότι θα ανοίγαμε ένα νέο κεφάλαιο με το λαό της Κούβας, θα αναστέλαμε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, θα εξοντώναμε τον εγκέφαλο της 11ης Σεπτεμβρίου…

Αν σας τα είχα πει όλα αυτά, μπορεί να θεωρούσατε ότι είχαμε βάλει τον πήχυ πολύ ψηλά. Όμως τα καταφέραμε και η Αμερική είναι καλύτερη και ισχυρότερη απ’ ό,τι όταν ξεκινήσαμε».

Για να καταλήξει με την αγαπημένη του έκφραση: «Σας ζητώ να πιστέψετε, όχι στη δική μου ικανότητα να αλλάξω τα πράγματα αλλά στη δική σας. Ναι, μπορούμε. Ναι, κάναμε. Ναι, μπορούμε. Σας ευχαριστώ. Ο Θεός να σας ευλογεί».

Άκρως επικοινωνιακός, έβαλε την πλέον ανθρώπινη πινελιά, ευχαριστώντας δημόσια τη γυναίκα του Μισέλ και γενικότερα την οικογένειά του για τη στήριξη μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο, όπως και τον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν και τους συνεργάτες του.

Το στοιχείο που επίσης ξεχώρισε στο λόγο του ήταν η αναφορά του ότι θα αφήσει χώρο στον νέο πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, όπως έκανε και ο δικός του προκάτοχος Τζορτζ Μπους όταν εκείνος ανέλαβε την προεδρία, διατηρώντας χαμηλό προφίλ.

Στο πλήθος που φώναζε καλώντας τον απερχόμενο πρόεδρο να παραμείνει στην εξουσία για άλλα τέσσερα χρόνια, αρκέστηκε να χαμογελάσει λέγοντας «δεν μπορώ να το κάνω αυτό» και ότι «μια από τις σημαντικότερες αξίες των ΗΠΑ είναι η ειρηνική μετάβαση από τον έναν πρόεδρο στον επόμενο».

Και έκλεισε εκφράζοντας την αισιοδοξία του για τη νεότερη γενιά, δηλώνοντας ότι δεν θα σταματήσει να υπηρετεί τον αμερικανικό λαό, και παροτρύνοντας τους Αμερικανούς να συμμετάσχουν ενεργά στα κοινά για να φέρουν όποια αλλαγή θέλουν, «όπως έκαναν πριν από οκτώ χρόνια».-

[ΠΗΓΗ: http://www.politically.gr/, της Διπλανής, 12/01/2017]

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ – ΑΡΓΕΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

321b415acce6387d29f443381329ee84

Ετοιμασίες για πολιτική διαπραγμάτευση και παράταση της εκκρεμότητας για την οικονομία κάνουν ξανά στην κυβέρνηση, καθώς πηγές του Μεγάρου Μαξίμου επιβεβαιώνουν στο Βήμα της Κυριακής τις πληροφορίες ότι δεν αναμένεται συμφωνία στο προσεχές Eurogroup (26 Ιανουαρίου).

Εξάλλου και στη χθεσινή δήλωσή της η εκπρόσωπος της Κομισιόν δεν έδωσε συγκεκριμένη ημερομηνία επιστροφής των θεσμών στην Αθήνα, προσθέτοντας ότι στόχος παραμένει το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης, αν και «αυτό δεν εξαρτάται μόνο από εμάς».

Κομισιόν: Άγνωστη η ημερομηνία επιστροφής των θεσμών

Όπως αναφέρει Το Βήμα, στο τρίμηνο Φεβρουαρίου – Απριλίου η χώρα θα πρέπει να αποπληρώσει υποχρεώσεις στο εξωτερικό ύψους 3,2 δισ. ευρώ. Αν δεν εισρεύσει το ποσό της νέας δόσης από την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, τότε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους θα αναγκαστεί να επιστρέψει σε πρακτικές του 2015 ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού από τα διαθέσιμα της γενικής κυβέρνησης και παγώνοντας τη ροή αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών του Δημοσίου.

Ως αντιστάθμισμα στις ανησυχίες, το οικονομικό επιτελείο κυκλοφόρησε μέσω κύκλων ένα σενάριο για καταβολή υποδόσης 1,8 δισ. ευρώ, αποκλειστικά για αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών, στο τέλος Μαρτίου, ακόμη κι αν δεν έχει κλείσει η αξιολόγηση.

«Φρούδες ελπίδες» είναι η απάντηση που δίνουν παράγοντες των θεσμών.

[ΠΗΓΗ: in.gr, 7/1/2017]